Ofiara twoim przeznaczeniem

Są takie książki, które w teorii wydają się być tak odległe od naszego gustu, że wręcz nie mogą nam się spodobać, a jednak coś sprawia, że przyjemnie spędzamy przy nich czas. I jeśli sięgamy po nie, gdy znamy twórczość autora, to łatwiej to wytłumaczyć, bo wtedy wiemy, że możemy liczyć na jakość stylistyczną, gdyby sama fabuła nie porywała. A ja z dorobkiem Ryszarda Ćwirleja zaczęłam zapoznawać się od serii najmniej zbliżonej do moich preferencji.

"Ofiara twoim przeznaczeniem" to już ósmy tom cyklu z Antonim Fischerem. Ja przez przypadek zaczęłam od szóstego i w niczym mi to nie przeszkadzało, zwłaszcza że kolejność wydawania wcale nie jest zgodna z chronologią wydarzeń. Wszystkie istotne informacje o bohaterach są powtarzane, gdy są potrzebne do zrozumienia niektórych wątków, więc zupełnie nie ubolewam nad tym, że wyłamałam się ze swoich zasad, choć oczywiście chce nadrobić te opowieści o poznańskim komisarzu, których jeszcze nie znam.

Ryszard Ćwirlej to autor, którego nie sposób nie polubić. Jego styl jest nienaganny, a że charakterystycznym elementem jest w nim inteligentny, ironiczyny humor, to po każdej lekturze jestem w pełni ukontentowana. Nie sądziłam, że kryminał retro może mnie zachwycić, nieszczególnie czuję potrzebę, by zagłębiać się w dawne śledztwa pełne historycznych wątków. A jednak Poznań z okresu międzywojennego malowany piórem Ćwirleja ma w sobie coś magnetycznego. Fascynuje mnie to, jak funkcjonowały wówczas obok siebie niejako dwa społeczeństwa o różnych narodowościach, a autor pisze o tym tak, jakby był tego naocznym świadkiem, niezwykle dba o szczegóły.

Jestem też wielką fanką wszelkich językowych wariacji i poznańska gwara jest dzięki temu dla mnie kolejnym atutem tej serii, po trzech przeczytanych tomach, czuję się już w niej dość pewnie.

Jak to przy spotkaniach z Fischerem bywa, przez dłuższy czas nie byłam świadoma, czego konkretnie dotyczy intryga. Oczywiście mamy na samym początku zarys sprawy, a potem pojawia się wiele wątków pozornie zupełnie ze sobą niepowiązanych. I dopiero pod koniec możemy docenić geniusz autora przy konstruowaniu powieści.

"Ofiara twoim przeznaczeniem" to kryminał retro napisany z większą lekkością niż wiele współczesnych. Wątki historyczne nie przytłaczają, a te społeczne i kryminalne naprawdę wciągają. Dodajmy do tego realistyczną topografię miasta i stylizowany język, którym posługują się bohaterowie - myślę, że to już komplet argumentów przemawiających za tą serią.

Moje 8/10.

"Ofiara twoim przeznaczeniem" to już ósmy tom serii z komisarzem Antonim Fischerem. Autorem jest Ryszard Ćwirlej, nazwisko dobrze znane wszystkim fanom retro kryminałów.

Mamy tutaj bardzo dużo poruszonych wątków: kradzież obrazu z kościoła, niemieccy goście na polskiej ziemi, śmierć miejscowego złodzieja. Międzywojenny Poznań i Bydgoszcz, dwa miasta, które zwiedzamy czytając tę powieść. Całość okraszona jest językowymi smaczkami w postaci gwary poznańskiej. Widziałam pozytywne opinie na temat "Ofiary..." od wielbicieli dzieł Ćwirleja, ale ja niestety fanką nie zostanę. Nie porwała mnie ta powieść, nie zainteresowała. Szczerze, nawet ciężko mi coś o niej napisać, bo po prostu dostarczała mi więcej nudy, niż rozrywki.

Moją ulubioną serią kryminałów retro, a właściwie tą, od której zaczęła się moja miłość do tego gatunku jest właśnie cykl Ryszarda Ćwirleja z Antonim Fischerem. 6 września miała premierę ósma część zatytułowana „Ofiara twoim przeznaczeniem” przedstawiana jako ostatnia z międzywojennych przygód komisarza poznańskiej policji, ale może nie oznacza to, że rozstaniemy się z nim na zawsze. Bardzo na to liczę.

Błyskotliwy, solidny i pełen ironicznego humoru mariaż kryminału i historii!

Miejsce akcji, czyli Poznań, który darzę ogromnym sentymentem nie jest jedynym miastem, którego ulicami z przyjemnością spacerowałam wraz z tak dobrze znanymi mi i lubianymi bohaterami. Tym razem Fischer gości również w Bydgoszczy, której ówczesne realia Autor oddał z właściwą sobie rzetelnością. Równie mocno jak sentyment do miasta mojej młodości, porusza mnie każdorazowo i budzi uśmiech poznańska gwara, którą ze znawstwem posługują się poznańscy policjanci i złodzieje. O tak, bo prócz znakomitej ekipy śledczej Fischera z Oskierką i Olkiewiczem na czele, poznamy Tolka Grubińskiego, człowieka interesu zawsze pierwszego tam, gdzie można zarobić i profesjonalistę w złodziejskim fachu.

Jak w każdym z tomów tego cyklu pojawia się śledztwo kryminalne, wokół którego zacieśniają się pozostałe początkowo pozornie oderwane od siebie wątki. Zastrzelony złodziejaszek znaleziony niedaleko granicy z Niemcami, skradziony z kościoła garnizonowego obraz, podejrzane przygraniczne działania Niemców, czy drugie dno handlowej wizyty gości z Zachodu łączą ze sobą pracę policyjną i wywiadowczą, a jej efekty niejednokrotnie należy przypiąć ślepemu trafowi niż inteligencji. Ile razy uśmiałam się czytając o poczynaniach bohaterów i ich motywacjach. Autor w krzywym zwierciadle, ze swadą i dużą dawką ironii obnaża ludzkie przywary, które zupełnie nie zmieniają się na przestrzeni lat.

Muszę, po prostu muszę wspomnieć jeszcze o efekcie ubocznym, który wystąpił u mnie przy czytaniu tej powieści i znając poprzednie części, wiedziałam, że go nie uniknę. No ślinka po prostu wydziela się na potęgę, gdy towarzyszymy bohaterom w suto zakrapianych restauracyjnych degustacjach. A jest ich sporo, bo w końcu, gdzie najprędzej uzyskać informacje albo przyklepać interes jak nie w restauracji U Okonia, czy dworcowej. O, jak ja bym się chętnie zamieniła z Feliksem Mikołajewskim przy degustacji kaczuszki z modrą kapustą i pyzami.

W powieści pojawia się już niewyraźne widmo przyszłej wojny i gdyby Fischer wiedział to, co my teraz z pewnością dwa razy by się zastanowił, zanim uratowałby życie pewnego gońca…

Ciekawostką jest, że cykl z Antonim Fischerem możemy czytać zgodnie z wydawanymi kolejnymi tomami albo według chronologii zdarzeń, co w tym przypadku zupełnie się nie pokrywa. Którą z opcji wybierzecie pozostawiam Waszej decyzji, ale w każdym przypadku po tysiąckroć warto czytać!