Ofiara

Anna Potyra zachwyciła czytelników, w tym mnie, swoją serią z komisarzem Adamem Lorenzem. Tą serią udowodniła, że potrafi pisać doskonałe kryminały – przemyślane, z wciągającą fabułą i wiarygodnie wykreowanymi postaciami.

Potem nadszedł czas na „Kata”, w którym Anna Potyra pokazuje nieco inne oblicze. To wciąż świetnie skonstruowany kryminał, lecz z nutką sensacji, co sprawiło, że akcja książki stała się bardzo dynamiczna. Jak zawsze u Anny Potyry, każdy pojawiający się motyw ma swoje znaczenie – nie ma przydługich opisów spowalniających akcję, za to są wspaniale wykreowani bohaterowie, których nie da się nie polubić, oraz ciekawie skonstruowana fabuła, w której kilka wątków zgrabnie łączy się w jedną całość.

Wspominam o „Kacie”, ponieważ uważam, że jest to ważne dla fabuły „Ofiary”. „Kat”to pierwsza część wspaniałej serii z Tomaszem Branickim – komandosem, który po zniszczonej karierze wojskowej zostaje prywatnym detektywem. „Ofiara” jest jej kontynuacją i, o ile w poprzedniej serii nie trzeba było zachować kolejności, w tym przypadku jest to moim zdaniem konieczne. W przeciwnym razie trudno będzie zrozumieć motywacje oraz wątki związane z przeszłością głównego bohatera. Anna Potyra zgrabnie nawiązuje w fabule „Ofiary”. do wydarzeń z poprzedniej powieści i choć w „Ofiarze”. pojawia się zupełnie nowa intryga, znajomość „Kata” ma kluczowe znaczenie. Dlatego warto najpierw przeczytać pierwszą część – wówczas całość stanie się jasna i spójna.

Anna Potyra po raz kolejny udowodniła, że ma talent do tworzenia wciągających i intrygujących historii, które mistrzowsko opowiada, tym razem przyjmując perspektywę mężczyzny. Gdybym nie widziała nazwiska autorki na okładce, z łatwością uwierzyłabym, że to dzieło napisane przez mężczyznę specjalizującego się w kryminałach. Autorka zaimponowała mi doskonałym rozeznaniem w realiach struktur wojskowych, znajomością języka cechującego to środowisko oraz perfekcyjnym odwzorowaniem relacji panujących w wojsku.

„Ofiara” to przemyślana i perfekcyjnie napisana historia, opowiedziana wspaniałym językiem. Ból, rozpacz, gniew – to emocje, które nieustannie towarzyszą głównym bohaterom. Do tego dochodzi napięcie, wzajemne żale i pretensje, nieporozumienia oraz lata wypełnione tęsknotą. Świetnie przedstawiony świat służb, biznesu i polityki, z korzeniami w przeszłości – to wszystko, na czym zbudowane było imperium Karpińskiego. Tamte czasy to były czasy propagandy sukcesu, a każde odstępstwo od normy było surowo karane. Totalitarne państwo dysponowało nieograniczonymi środkami, by strzec swoich mrocznych sekretów – w tym osób takich jak Karpiński.

„To nie ustrój robił z ludzi bezwzględnych [motyla nóżka], tylko dawał im pole do popisu”. – cytat, który zawsze i wciąż będzie aktualny.

Ewa zastanawia się, czy jeszcze mają szansę na wspólną przyszłość. „ Utoną w ekstazie szczęścia albo pójdą na dno przygnieceni rozpaczą. Nie było nic pomiędzy. [...] Między nimi było nie tylko wiele niewypowiedzianych słów, ale też żal za straconymi latami, choć tak trudno było go nazwać”.

Zanim zatrzasną się drzwi ostatniego rozdziału, w tle otworzą się nowe. Potyra to klasa sama w sobie.

Lubicie kryminały, w których wszystko może się wydarzyć a akcja zmienia swój bieg w najmniej spodziewanym momencie? Warto zatem z bliska przyjrzeć się twórczości Anny Potyry, któa doskonale wie jak ugryźć temat.

Cykl z Tomaszem Branickim na pierwszym planie możecie czytać dowolnie, niekoniecznie podążając za chronologią. Jednak ci, którzy szukają powieści w gatunku, które mają coś do powiedzenia oraz uruchamiają nasze szare komórki do intensywnego myślenia na pewno docenią prozę autorki i jej pomysłowość względem rozgrywanej akcji. Dobrze kreuje bohaterów, sięga po odpowiednie emocje a przede wszystkim prowadzi czytelników przez intrygującą zagadkę. Strony przerzucają się same a nam trudno przewidzieć ewentualny finał. To wszystko przekłada się na naprawdę dobrą książkę, która pozwala nam także czytać pomiędzy wierszami, gdy na pierwszym planie pojawiają się postacie, które wiedzą więcej niż chcą powiedzieć.

Ewa i Tomas kiedyś byli parą, ale ich związek rozpadł się z siłą wybuchu. Niestety wciąż nie przepracowali emocji, które powracały w postaci bólu, żalu i tęsknoty. Musieli jednak porzucić dawne krzywdy na nowo jednocząc siły, gdy ktoś zdecydował się porwać ich córkę dla okupu. On wydaje się posiadać odpowiednie umiejętności, by wygrać z czasem. Ona jest zdesperowana. Obydwoje nie spodziewają się, że najpierw przyjdzie im pokonać tajemnice zamknięte w demonach przeszłości.

Fabuła koncentruje się na aktualnych wydarzeniach oraz akcji rozgrywającej się w Warszawie, w latach 80-tych. Łączy ze sobą takę różne gatunki, ponieważ mamy motywy obyczajowe, romantyczne, kryminalne oraz momenty wojenne, które odbiją się konkretnym wydźwiękiem na tle całej fabuły. W labiryncie sekretów oraz konsekwencji minionych błędów autorka manewruje bohaterami, którzy będą musieli mierzyć się z problemami a także psychiką wystawiającą ich na ciężką próbę. W ten sposób czytelnik otrzymuje zagmatwaną historię pełną ukrytych znaczeń, która przerzucając się faktami oraz nowymi szczegółami trzyma nas w napięciu do samego końca.

"Ofiara" wymyka się ramom klasycznego schematu budując swój własny obraz ludzkich lęków oraz dramatów. Stosunkowo krótka fabuła żongluje licznymi motywami oraz opiera się na silnych emocjach, więc nim się zorientujemy - zamykamy ostatnią stronę z nadzieją, że autorka w najbliższym czasie pokusi się o kolejny tom przygód głównego bohatera. To idealna historia do oderwania myśli po ciężkim dniu, która ma coś do powiedzenia i doskonale łączy się z kubkiem gorącej herbaty w dłoni.

„Ofiara” to kontynuacja losów Tomasza Branickiego, którego poznaliśmy w „Kacie”, więc od razu zaznaczam, że lepiej zachować podczas czytania chronologię. Tym bardziej, że poprzedni tom pozostawia po sobie masę pytań bez odpowiedzi, a dopiero tutaj niektóre fakty powoli wychodzą na jaw.

Fabuła książki krąży wokół tematu zaginionego dziecka, co – nie ukrywajmy – zawsze wzbudza wiele emocji (zwłaszcza u rodziców). I nie jest to byle jakie dziecko, bo chodzi o córkę samego Tomasza Branickiego oraz Ewy. Strona za stroną przekonujemy się, że tutaj nic nie jest takie, jak mogłoby się wydawać, a każda decyzja bohaterów niesie za sobą ogromne konsekwencje. Co rusz mamy do czynienia z niesamowitymi zwrotami akcji, a każdy kolejny trop odsłania przed nami coraz to mroczniejsze sekrety.

Co bardzo mi się spodobało, to sposób, w jaki autorka ukazała wątek trudnej relacji Ewy i Tomasza. Ich niechęć, bolesna przeszłość oraz osobiste konflikty dodają całej książce ogromnej dawki emocji, a przy tym nie przyćmiewają głównej intrygi. To właśnie w tej relacji odnajdujemy odpowiedzi na wiele nurtujących pytań z poprzedniego tomu.

„Ofiara” to świetny thriller, który trzyma w napięciu, a kierunku rozwoju akcji nigdy nie można przewidzieć. Książka zmusza do przemyśleń dotyczących wpływu przeszłości na teraźniejszość i siły rodzinnych więzi. Jestem pewna, że fani kryminałów i thrillerów psychologicznych będą usatysfakcjonowani z lektury.

Serdecznie polecam!

K.

„Ofiara” to drugi tom cyklu z Tomaszem Branickim. Niestety nie miałam okazji przeczytać pierwszego tomu i wiem, że będę musiała go nadrobić.

Ewa Karpińska i Tomasz Branicki to para, którą łączył kiedyś romans. Niestety, ale uczucie nie przetrwało. Został po nim tylko żal i tęsknota. Po latach ich drogi na nowo krzyżują się. Okazuje się, że Tomek ma córkę o istnieniu, której nic nie wiedział. Dowiaduje się o niej dopiero wtedy gdy Ewa dzwoni by poinformować go o porwaniu Anastazji. Były komandos bez i zrobi wszystko by odnaleźć córkę. Okazuje się, że nie będzie to takie łatwe. Aby odnaleźć Anastazję muszą wrócić do przeszłości. Rozpoczyna się gra z czasem. Czy zdążą?

W książce znajdziemy mroczne tajemnice i sekrety, które wyjdą na światło dzienne. Od samego początku poczujemy również niesamowite napięcie, które będzie rosło z każdą kolejną stroną. Nie zabraknie tutaj również innych emocji, które dostarczą główni bohaterowie i ich przeszłość.

Książkę czyta się bardzo szybko. Jej akcja jest dość dynamiczna i nawet nie wiemy kiedy gdy znajdziemy się na ostatniej stronie. Znajdziemy tu również zaskakujące zwroty akcji oraz zakończenie, którego nie spodziewalibyśmy się.

Były momenty, w których nie do końca wszystko rozumiałam, dlatego myślę, że warto tę serię rozpocząć od pierwszego tomu. Tym bardziej, że autorka świetnie opisała, życie osobiste bohaterów. I oprócz zwrotów akcji, bardzo lubię poznawać życie prywatne głównych bohaterów.

Potyra stworzyła ciekawego bohatera, dobrą intrygę i niebanalne śledztwo. Tę książkę naprawdę warto przeczytać. Ofiara to powieść, która na pewno nie zostawi czytelnika obojętnym. Autorka zręcznie łączy elementy sensacji, psychologii i dramatu. W ten sposób tworzy porywającą historię, która wciąga od pierwszej strony. To opowieść o mrocznych tajemnicach, o których nie da się zapomnieć, o miłości, która mimo upływu lat wciąż ma swoje konsekwencje, oraz o rodzicielstwie, które nigdy się nie kończy, nawet jeżeli rodzice rozstają się.

Ale po kolei. Ewa Karpińska i Tomasz Branicki, niegdyś zakochani w sobie po uszy, teraz żyją oddzielnie. Przeszłość, choć bolesna, nie daje o sobie zapomnieć. Ich burzliwy związek, rozpadł się po licznych perypetiach. Nasi bohaterowie powracają do siebie w momencie gdy ich córka Anastazja zostaje uprowadzona. Sprawa ta, lęk o córkę, jej poszukiwania zmuszają ich do wspólnych działań.

Śledztwo mknie do przodu, jednak w tej sprawie nic nie jest takim, jakim się wydaje. A czas biegnie nieubłaganie. Ewa i Tomasz muszą zmierzyć się z przeszłością, jej demonami, winami i karą. Przeszłość, niby zapomniana, skrywa niejedno zaskoczenie i niejednego trupa w szafie.

Tym, co najbardziej rzuca się w oczy są bohaterowie. Ewa to matka, która gotowa jest na wszystko, by uratować córkę. To kobieta, której życiowe rozczarowania nie złamały, lecz ukształtowały jej siłę. Tomasz to postać, która wydaje się twarda i nieustępliwa, ale pod jego maską kryje się wiele niewypowiedzianych emocji. Ich wspólna walka to ciężka praca fizyczna i umysłowa, ale także niesamowita podróż emocjonalna. Czy są na nią gotowi?

Cennym jest, iż pisarka bazuje nie tylko na opcji kryminału. Tematyka książki jest głęboka i wielowymiarowa. Potyra podejmuje wątki dotyczące ludzkich uczuć i charakterów. Chodzi o przeszłość, zaufanie, niewyjaśnione zaszłości, a także to, jak sekrety mogą kształtować losy ludzi. Bohaterowie zmuszeni są zmierzyć się nie tylko z porywaczami, ale także z własną przeszłością i tym, co z niej zostało.

Ofiara to książka, która idealnie łączy elementy thrillera z głębszymi refleksjami nad relacjami międzyludzkimi i ofiarami, które jesteśmy gotowi ponieść dla innych. Każdy, kto poszukuje w literaturze książki, która nie tylko porywa akcją, ale i zmusza do refleksji, z pewnością znajdzie w tej powieści coś dla siebie. Zdecydowanie polecam. Warto.