Odcienie przemocy

Z dużym zainteresowaniem sięgnąłem po najnowszą powieść pana Grzegorza Karwowskiego pt. Odcienie przemocy. Przede wszystkim rzadziej ostatnio w moje ręce trafiają kryminały osadzone w mojej ukochanej stolicy. A ten idealnie pasuje do moich zainteresowań: Warszawa, morderstwo młodej kobiety, czasy współczesne (przewija się także Ochota, dzielnica, w której pracuję).

Autor powieści urodził się w Przasnyszu i jest... moim rówieśnikiem. Zadebiutował na rynku wydawniczym powieścią pt. Urodzeni blokersi. Wydał ją pod pseudonimem Jan Gieka. Pisarstwo nie jest jego chlebem powszednim. Pracuje w handlu w swoich rodzinnych stronach, po tym, jak powrócił po 20 latach, które spędził w stolicy.

Okładka niniejszej lektury ma dosyć surowy, ale zarazem mroczny charakter, który idealnie pasuje do tematyki powieści, do kryminału, który przeczytałem. Mamy na niej wyeksponowaną królową polskich rzek, Wisłę, most, gdzieś z boku kilka wysokich budynków, które rozmywają się w szarości i czerni. Czerwonym akcentem jest czerwona kropla, może plama, która kojarzy się z krwią, z przemocą, co powoduje, że będziemy mieć tutaj z poważną i brutalną historią. Okładka już na samym początku buduje nastrój niepokoju u czytelnika. To typowe dla tego typu literatury. Właśnie ten zabieg powoduje, że odbiorca od razu zaintrygowany jest fabułą, do której właśnie przejdziemy.

Warszawa i czasy współczesne, ale jeszcze przed pandemią. Miasto tętni swoim życiem, wszyscy są zabiegani, ale też cieszą się tym, że wiosna wkracza w ich życie. Nie dla wszystkich jednak te dni są radosne. Szczególnie dla tych, którzy myślą o zbliżającej się majówce... Z Wisły wyłowione zostaje ciało młodej kobiety, Karli Bielskiej. Sprawą ma zająć się komisarz Jan Grot, człowiek, dla którego samotność to nic nadzwyczajnego, po tym, co przeszedł w swoim życiu. Nie zawsze działa też z literą prawa, jednak ma gdzieś procedury, bo najważniejsze jest znaleźć winnego tej makabrycznej zbrodni.

Na drugim biegunie poznajemy innego z głównych bohaterów powieści, Jest nim człowiek z warszawskiego półświatka, o pseudonimie Bursztyn. Okazuje się, że był partnerem Karli, zamordowanej kobiety. I on chce poznać prawdę o jej nagłej śmierci, więc rzuca się wir poszukiwań, tego, kto doprowadził do jej śmierci. Nie cofnie się przed niczym. Jest zdesperowany i nic nie powstrzyma go od poznania prawdy.

Dwie postaci, dwie jakże różne, działające na przeciwległych biegunach, a zarazem... podobne. Jakby ich charaktery kształtowały się w jednej przestrzeni i życiu. Jakby nic ich nie różniło. Takie mam odczucia po przeczytaniu powieści. Książki, której styl jest oryginalny i może nie każdemu przypaść do gustu. Wiele tutaj słów ze slangu ludzi obracających się w kręgach półświatka.

Fani mrocznych kryminałów powinni być ukontentowani.

*współpraca reklamowa*

👉Temat przemocy to temat rzeka, a ta książka pokazuje ten problem w bardzo szerokim świetle. To lektura mocna, mroczna, zabierająca nas w głąb okrucieństwa, do świata gdzie kłamstwo i prawdę dzieli cienka granica, a światek przestępczy styka się z elitami.

👉W Warszawie zostają wyłowione zwłoki młodej dziewczyny, byłej modelki. Śledztwo poprowadzi Jan Grot, policjant wycofany, samotnik o nietypowym podejściu do życia, przez co jego działania z czasem wykraczają poza policyjne ramy. W tym samym czasie swoje prywatne śledztwo prowadzi Bursztyn, partner ofiary, który jest zdeterminowany by ukarać winnych jej śmierci. Drogi tych dwóch mężczyzn zaczną się przecinać, połączy ich niepisana współpraca, by poznać prawdę, obaj nie mają pojęcia, że ta zbrodnia to tylko zwykły odprysk większego zła.

👉Powiem szczerze, że mam bardzo mieszane uczucia co do tej lektury. Początek mnie zainteresował, było jasno, konkretnie, komisarz nie bawił się w półśrodki i nazywał wszytko po imieniu, w tle już można było dostrzegać jego życiowe rozterki i nietypowe podejście, niemniej to wszytko świetnie ze sobą współgrało. Jednak tuż po tym jakże dobrym według mnie początku nastąpiła zmiana perspektywy, tak też poznajemy Bursztyna. Perspektywa tego gościa była dla mnie ciężka, pojawił się język ulicy, slangi, pozerka i cała masa wulgaryzmów. Niby można przywyknąć, jednak mnie to strasznie męczyło.

👉Ta zmienna perspektywa towarzyszy nam do końca książki, obie są ważne i z każdej można wynieść wiele potrzebnych do rozwiązania zagadki informacji. Niemal przez całą fabułę towarzyszył mi chaos. Zmienna perspektywa, podział na dni tygodnia, przez co przy zmianach narracji fabuła się cofa, plącze i przeskakuje z miejsca na miejsce. Zabrakło mi tutaj porządku i chronologii wydarzeń, choć muszę przyznać, że autor dobrze i dosyć szeroko to wszystko rozbudował, jednak przy czytaniu trzeba pilnować wątków.

👉Ciekawa, oryginalna i wielowątkowa. Pokazująca różne strony człowieczeństwa, społeczeństwa, porusza tematy tabu. Powiedziałabym, że to bardziej męska lektura, ale warto

*olilovesbooks2*

Współpraca reklamowa @wydawnictwo_novaeres

„Odcienie przemocy” to moje pierwsze spotkanie z autorem Grzegorzem Karwowskim, który do tej pory tworzył pod pseudonimem Jan Gieka. Do sięgnięcia po tę książkę zachęciła mnie przede wszystkim świetna recenzja jednej z dziewczyn poznanej w bookmediach. Czy moje odczucia względem tej publikacji były podobne? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Zacznę od tego, że kryminały zawsze miały specjalne miejsce w moim sercu. Kiedyś sięgałam wyłącznie po tego typu literaturę, więc, pomimo że ostatnimi czasy czytam więcej innego rodzaju książek, doskonale odnajduję się w takich publikacjach.

Nie inaczej było również w przypadku „Odcieni przemocy”, ponieważ autor — bez zbędnej zwłoki zapoznaje czytelnika z nową sprawą, którą zajmie się komisarz Jan Grot. I jak to zawsze bywa, i tym razem główny bohater próbuje rozwikłać sprawę śmierci denatki, sprawdzając środowisko, w jakim się obracała i poznając ludzi, którzy byli z nią w jakiś sposób powiązani. Jednak w bliskim otoczeniu Karli Bielskiej znajdowały się osoby bezpośrednio powiązane z Warszawskim półświatkiem jak, chociażby jej partner. Czy komisarzowi uda się rozwiązać sprawę i postawić winnych śmierci młodej dziewczyny przed wymiarem sprawiedliwości? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury.

Muszę przyznać, że na początku lektura bardzo mnie wciągnęła, nawet pomimo faktu, że nie przepadam za narracją, która przedstawia, co działo się w każdy pojedynczy dzień. Jednak sam komisarz Grot i jego sposób działania operacyjnego intrygowały mnie do tego stopnia, że śledziłam każde jego posunięcie z niezwykłym zainteresowaniem, jednak po pewnym czasie odniosłam wrażenie, że wszystko stanęło w miejscu, a moje emocje opadły do tego stopnia, że odłożyłam książkę na później. Oczywiście potem lektura wróciła na odpowiednie, interesujące tory, ale mały niesmak jednak gdzieś we mnie pozostał.

Myślę, że ciekawym zabiegiem było również przestawienie dążenia do prawdy z dwóch perspektyw — wspomnianego wcześniej komisarza oraz Bursztyna — partnera ofiary i członka warszawskiego półświatka. Panowie prowadzili dwa odrębne dochodzenia, co było też miłą odmianą od standardowych, oklepanych rozwiązań.

Niemniej jednak zakończenie nieco mnie rozczarowało, spodziewałam się czegoś bardziej spektakularnego, co dosłownie wyrwie mnie z butów, a tymczasem zostałam z kilkoma pytaniami, na które nie otrzymałam odpowiedzi, przez co czuję ogromny niedosyt.

Właśnie zamknęłam tę książkę z głośnym hukiem.

Zacznijmy od tego, jak Karwowski pisze, bo to jest tu kluczowe. Zdania są jak strzały z pistoletu: krótkie, celne, pozbawione zbędnych przymiotników. To stylistyka zerowa – surowa do bólu, niemal ascetyczna.

To, co wyróżnia tę historię, to fakt, że obok policjanta mamy drugą, równorzędną perspektywę – Bursztyna, przyjaciela ofiary i człowieka z warszawskiego półświatka, który szuka zemsty na własną rękę. Książka świetnie pokazuje, jak te dwa światy – prawo i ulica – zaczynają się przenikać w poszukiwaniu prawdy, która okazuje się mroczniejsza, niż ktokolwiek przypuszczał.

Ich ścieżki przecinają się nad trupem młodej dziewczyny, a czytelnik zostaje wciągnięty w wir, w którym granica między „dobrym psem” a „złym bandytą” zaciera się tak bardzo, że w pewnym momencie przestaje mieć znaczenie.

Specyfika języka to coś, co zaskoczyło mnie podczas lektury najmocniej. I choć ogólnie nie lubię tak krótkich, szarpanych zdań, to do tej fabuły jakoś wyjątkowo to pasuje. Do bohaterów, sytuacji, miejsc. Nie ma żadnych literackich „ozdobników”, są tu rządy minimalizmu i konkretu: język jest krótki, prosty, wręcz podwórkowy. Dialogi brzmią, jakby były żywcem wyjęte z warszawskich bram czy mrocznych pubów. To język szorstki, momentami wulgarny, ale bardzo wiarygodny. Krótkie zdania budują tempo.

Podsumowując, to specyficzny kryminał, w którym mrok nie jest tylko figurą stylistyczną, ale wylewa się z każdej strony poprzez surowy język i przemoc. Jest brutalnie, szybko, ale i powierzchownie, w sensacyjnym stylu.

Większość polskich kryminałów próbuje być „skandynawska” – chłodna i zdystansowana. Karwowski idzie w drugą stronę. On wrzuca cię do klatki z wściekłym psem i zamyka drzwiczki.

[Adres usunięty]

Zanim zaczęłam czytać „Odcienie przemocy”, wiedziałam, że będzie to mroczny kryminał. Nie spodziewałam się jednak, że autor, Grzegorz Karwowski (znany wcześniej jako Jan Gieka), wrzuci mnie prosto w serce tej historii już od pierwszej strony. To nie jest opowieść o wybitnych detektywach w białych rękawiczkach. To wciągający i mroczny obraz Warszawy, gdzie z Wisły zostaje wyłowione ciało młodej kobiety, Karli Bielskiej, a poszukiwanie prawdy jest jak brodzenie w błocie – każdy krok pozostawia ślad.

🔍 Akcja zaczyna się od makabrycznego odkrycia i od razu pędzi do przodu. Śledztwo toczy się jednocześnie na dwóch, pozornie przeciwnych, frontach. Z jednej strony jest komisarz Jan Grot – policjant z bagażem doświadczeń, który nie zawsze trzyma się procedur. Z drugiej – Bursztyn, partner ofiary, człowiek z półświatka, który by znaleźć sprawcę, nie cofnie się przed niczym. Obserwowanie, jak ich drogi się splatają, a prosta z pozoru sprawa morderstwa odsłania głębsze, mroczne korzenie, jest naprawdę wciągające. Autor świetnie pokazuje, że świat zbrodni i świat sprawiedliwości to często naczynia połączone.

Bohaterowie, których nie da się lubić. I to jest dobre! 😶

Czy bohaterowie są sympatyczni? Nie. I właśnie to jest tu najmocniejsze. Jan Grot to samotnik po przejściach, którego prywatne życie jest w rozsypce. Bursztyn to drobny diler, nie stroniący od agresji. Nie łatwo się z nimi utożsamić, ale są niewiarygodnie autentyczni i zapadający w pamięć. To właśnie przez ich niedoskonałości i wewnętrzne konflikty historia zyskuje na emocjonalnej głębi. Nie ma tu czarno-białych podziałów – są tylko różne odcienie szarości i moralne kompromisy.

Tempo i styl to jak jazda bez trzymanki 🚗💨 Historia opowiadana jest z dwóch perspektyw. To genialny zabieg, który pokazuje, jak ten sam świat może wyglądać zupełnie inaczej w oczach stróża prawa i przestępcy. Język jest prosty, czasem dosadny, co tylko potęguje realizm. Jest dynamicznie i momentami chaotycznie. Dialogi dominują nad długimi opisami, co sprawia, że strony mijają w ekspresowym tempie. Jeśli lubisz, gdy akcja nie zwalnia, to tu się nie zawiedziesz. Jednak chaos na początku jest lekko dezorientujący.

Dla kogo jest ta książka?

✅️Dla miłośników mrocznych, miejskich kryminałów w stylu skandynawskim.

✅️Dla osób, które w fabule cenią autentycznych, nieidealnych bohaterów ponad techniczne zagadki.

✅️ Dla czytelników szukających realistycznego obrazu warszawskiego półświatka i policyjnej rzeczywistości.

✅️Jeśli wolisz lekkie kryminały z przymrużeniem oka lub kryminały klasyczne – ta pozycja może nie być dla Ciebie.

Moja ocena: 7/10 ⭐

„Odcienie przemocy” to mocny, dobrze skonstruowany debiut (pod prawdziwym nazwiskiem autora), który czyta się jednym tchem. Doceniam odwagę w kreacji bohaterów i surowy klimat. Punkt ujmuję za lekki chaos narracyjny, który momentami wybijał mnie z rytmu.

A teraz pytanie do Was. Jaka była ostatnia książka, która pokazała Wam, że „dobry” bohater wcale nie musi być sympatyczny? Dajcie znać w komentarzach! ✨

BRUNETTE BOOKS