Anglik w Japonii. 10 lat w Kraju Wschodzącego Słońca

Świetna to była książka. Zapewniła mi bardzo komfortową podróż do Japonii z poziomu fotela i bawiłam się przy niej doskonale. Autor z dużą dawką humoru opowiada o dziesięciu latach swojego życia, które spędził w Kraju Kwitnącej Wiśni. Uwielbiam historie obcokrajowców, którzy decydują się na zamieszkanie w całkowicie innej, diametralnie różniącej się kulturze. Często budzi to zarówno śmiech, jak i konsternację, ale pozwala bohaterom takich książek, oraz nam, czytelnikom bliżej poznać (i ewentualnie przygotować się, aby nie zaliczyć kulturowych wpadek) dane miejsce.

Chris Broad. Anglik. Nie zna języka japońskiego. Będzie za to uczył swojego ojczystego języka...w małym japońskim miasteczku. Jak do tego doszło? Przecież ani nie ma praktyki w zawodzie nauczyciela, ani nie zna kultury mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni. Co najlepszego zrobił, podejmując starania o tę posadę? Dekada życia w Japonii zweryfikowała, czy podjął słuszną decyzję, a ta książka jest podsumowaniem i relacją tych wszystkich lat.

Autor nie stawia Japonii na piedestale — pokazuje jej piękne, pozytywne strony, ale nie omieszka wspomnieć też o tych mniej przyjemnych. Zwiedzając 47 prefektur, miał możliwość porównania życia, jakie wiedzie się w dużych miastach oraz wsiach. A ja kolejny raz utwierdzam się w przekonaniu, że skoro Japonia może oczarować z poziomu książki, to jak cudowna i intrygująca musi być w rzeczywistości?

Chris Broad prezentuje Japonię subiektywnie i nie zawsze z perspektywy turysty, a przede wszystkim kogoś, kto podjął tam pracę. I tu zaczyna się jazda bez trzymanki, bo weź ogarnij listę stu współpracowników, widząc jedynie ich zdjęcia i podpisy. Broad spotyka się w swojej historii z wieloma kulturowymi absurdami, które potrafi obrócić w śmiech.

To książka, która pokazuje nie tylko to, jak człowiek może zmienić się na przestrzeni dekady, mieszkając w obcym kraju, ale też wychwytuje, jakie przez ten czas zaszły zmiany w społeczeństwie. To bardzo ciekawa relacja, której ogromnym atutem jest lekkość i humor, z jakimi została napisana.

Myślę, że przypadnie ona do gustu w szczególności tym, którzy pasjonują się Japonią, lubią czytać o innych kulturach, interesuje ich motyw obcokrajowca w innym kraju, a do tego cenią sobie inteligentny, często autoironiczny humor. Dla mnie strzał w dychę!

🌸☕ Chris Broad w swojej książce Anglik w Japonii. 10 lat w Kraju Wschodzącego Słońca zabiera czytelnika w podróż, która daleko wykracza poza folderowe obrazy kwitnących wiśni czy futurystycznych ulic Tokio. To opowieść o życiu na prowincji, gdzie zimy są mroźne, a życie toczy się wolniej, choć bywa równie zaskakujące jak w metropolii. Broad nie przyjechał do Japonii jako znawca kultury ani lingwista – raczej jako zdezorientowany młody nauczyciel angielskiego, który zderzył się z codziennością obcego kraju bez przygotowania. I właśnie ta szczerość oraz brak idealizowania sprawiają, że jego relacja brzmi tak autentycznie.

🌸☕ Styl Broada jest lekki, pełen ironii i autoironii, dzięki czemu nawet poważne tematy przemykają w formie, która wciąga i bawi jednocześnie. Autor umiejętnie łączy anegdoty o północnokoreańskim pocisku czy pobycie w hotelu miłości z refleksjami o hermetyczności japońskiego społeczeństwa. To połączenie reportażu, pamiętnika i podróżniczej gawędy, które czyta się jak długą, zabawną rozmowę z przyjacielem. Broad nie stara się być ambasadorem Japonii – raczej przewodnikiem po jej kontrastach, który bez filtra opowiada o tym, co fascynuje i co potrafi zirytować.

🌸☕ Ogromną zaletą książki jest to, że nie koncentruje się wyłącznie na znanych miejscach. Broad prowadzi nas przez pola ryżowe, lokalne knajpki i zapomniane stacje kolejowe, gdzie czas zdaje się płynąć inaczej. W tle przewijają się ludzie – serdeczni, choć czasem zachowujący dystans wobec obcych. Autor opowiada o przyjaźniach, które powstają mimo różnic, i o chwilach, kiedy poczucie izolacji przytłacza. Widać, że te doświadczenia ukształtowały jego spojrzenie zarówno na Japonię, jak i na samego siebie.

🌸☕ Nie brakuje tu jednak tematów trudnych. Broad szczerze mówi o problemach z wynajęciem mieszkania jako cudzoziemiec, o niewypowiedzianych zasadach, które potrafią zaskoczyć nawet po latach mieszkania w kraju, oraz o tym, jak uprzejmość może być czasem formą dystansu. Te fragmenty są szczególnie cenne, bo pokazują Japonię w sposób mniej cukierkowy, za to bliższy codzienności, której turysta nigdy nie pozna. To spojrzenie z poziomu życia, a nie krótkiej wizyty.

ㅤ

🌸☕ Lektura jest wyjątkowo przystępna także dla tych, którzy nigdy wcześniej nie mieli kontaktu z twórczością autora w internecie. Broad nie zakłada znajomości jego kanału YouTube, choć ci, którzy go oglądają, bez trudu rozpoznają jego charakterystyczne poczucie humoru i cięty komentarz. Dla jednych będzie to zabawna opowieść o kulturze innej niż nasza, dla innych – inspiracja do tego, by spojrzeć na własne życie z większym dystansem.

ㅤ

🌸☕ Anglik w Japonii to książka, która łączy humor z refleksją i podróżniczy entuzjazm z krytycznym spojrzeniem. Pokazuje, że fascynacja krajem może iść w parze z frustracją, a adaptacja to proces pełen wzlotów i upadków. Dzięki tej mieszance Broadowi udało się stworzyć relację, która nie tylko bawi, ale i pozwala zrozumieć, jak skomplikowana i wielowymiarowa jest Japonia. To lektura, która zachwyci miłośników podróży, fanów reportaży i wszystkich, którzy chcą poznać Japonię nie z przewodnika, lecz oczami kogoś, kto przez dekadę próbował uczynić ją swoim domem.

Chris Broad, znany z kanału Abroad in Japan, zabiera czytelnika w szczerą i pełną humoru podróż po kraju kwitnącej wiśni. Książka opowiada o jego pierwszych latach w Japonii – od przyjazdu w ramach programu JET, przez życie w prowincjonalnym miasteczku, aż po odkrywanie niezwykłych miejsc i ludzi.

Atutem tej opowieści jest styl autora – swobodny, pełen sarkastycznego humoru, ale też momentów refleksji. Broad potrafi śmiać się z własnych potknięć, a jednocześnie z wyczuciem opisać poważniejsze tematy, jak choćby wizytę w strefie wykluczenia po katastrofie w Fukushimie. Nie idealizuje Japonii – pokazuje zarówno jej piękno, jak i absurdy oraz wyzwania kulturowe.

Choć momentami tempo narracji bywa nierówne, a niektóre wątki chciałoby się poznać głębiej, całość czyta się lekko i z przyjemnością. Anglik w Japonii to książka, która rozbawi, zaciekawi i skłoni do refleksji – nie tylko miłośników Japonii, ale każdego, kto lubi historie o zderzeniu kultur i poszukiwaniu swojego miejsca w świecie.

Lubicie reportaże? Ja bardzo, bo mogę się dużo dowiedzieć o tym co mnie interesuje. Jak zapewne wiecie, bo już kilka razu o tym pisałam moim marzeniem jest pojechać do Japonii. Ten niezwykły kraj fascynuje mnie swoją kulturą, zabytkami no i oczywiście kwitnącymi wiśniami.

Jeśli tez interesujecie się Japonią być może znaleźliście się kiedyś na kanale Abroad in Japan, to kanał autora tej książki i jednego z bardziej znanych youtuberów opowiadających właśnie o tym niezwykłym kraju.

A jeśli jesteście ciekawi jak zaczęła się jego japońska przygoda, to mogę wam zdradzić że przez przypadek :) Natomiast wszystko to co opisuje w swojej książce jest niezwykle ciekawe, od reklam jakimi okraszone się ulice, pysznego jedzenia, hostess, po problemy społeczne i polityczne.

Ta książka to taka pigułka ciekawostek, napisana z punktu widzenia osoby która w Japonii już się zadomowiła, ale ma też trochę tego europejskiego dystansu.

Myślę, że tak książka będzie idealna dla wszystkich którzy interesują się kulturą Japonii, chcieliby kiedyś tam pojechać, lub po prostu są ciekawi jak można stać się naprawdę rozpoznawalnym youtuberem (frytki z czekoladą miały na to pewien wpływ).

To kolejna pozycja dotycząca Japonii, którą miałam okazję przeczytać. Niezależnie od kraju (bo mogliby to być nawet nasi sąsiedzi, a nawet Polska), potrafią mnie zainteresować od samego początku. Tak było i tym razem – właściwie już po samej okładce, która w piękny sposób oddaje klimat japoński. I nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała o twardej oprawie, których jestem ogromną fanką.

Książka jest napisana w sposób zrozumiały, ale też ciekawy. Tym bardziej, że nie poznajemy suchych faktów, a historię autora od momentu przybycia do ambasady japońskiej w londyńskiej dzielnicy Mayfair. To, co mi się spodobało, to sposób skonstruowania tej pozycji, a dokładniej dodanie szczegółów, które przypominały fabularną książkę. Właściwie, czytając tę pozycję, nieraz łapałam się na tym, że zaczęłam traktować ją jako jedną z historii fikcyjnych bohaterów, a nie literaturę mającą głównie przedstawić kraj. Co uważam za ogromny plus, bo w żadnym momencie nie była „sztywna”.

Ten humor, nie mogłam przestać się uśmiechać, gdy tylko brałam tę pozycję do ręki i zaczynałam czytać! Jest tak płynny i plastyczny, że był jedną z pierwszych rzeczy, które się wyróżniły… a nawet zapadły w pamięć. To samo ze stylem pisania – przez tekst się po prostu płynie! Autor doskonale wie, jak przyciągnąć uwagę czytelnika na dłużej, co potwierdza również jego konto na YouTubie.

Rozdziały nie są ani za krótkie, ani za długie, a dodatkowo oznaczone miesiącem oraz datą, dzięki czemu od razu wiemy, kiedy dana sytuacja miała miejsce. Spodobało mi się również to, że autor przy niektórych japońskich nazwach dodał kanji, jak na przykład 沈黙 (chinmoku) czy 酒田 (Sakata), oraz to, że nie bał się wspomnieć o swoich wpadkach. Przy tej ze strony 144 poczułam mocne zażenowanie połączone z rozbawieniem… Trzeba pamiętać, nauka języka jest ważna!

To jedna z tych pozycji, które zafascynowały mnie Japonią jeszcze bardziej. Czytając ją, aż chce się tam pojechać, chce się zrobić coś szalonego, zupełnie jak autor, który od dłuższego czasu żyje po drugiej stronie kuli. To, jak opisywał nawet proste smaki, jak wplatał do tekstu historyjki wywołujące przyjemne ciepło (jak ta z panem i wiśniami ze strony 80), po prostu zachwyca. Muszę przyznać, że to jedna z lepszych pozycji dotyczących Japonii, jakie przeczytałam pod względem rozpalenia na nowo, a nawet jeszcze silniejszej chęci, by wybrać się w podróż.

O autorze i jego kanale na YouTube wcześniej nie słyszałam, natomiast po przeczytaniu tej książki zerknęłam na profil. Z twórczością Chrisa Broada z pewnością zostanę na dłużej, zwłaszcza że polubiłam jego humor oraz sposób przedstawiania Japonii.