Przywróceni do życia. Pokonać samobójstwo

„Przywróceni do życia. Pokonać samobójstwo” Moniki Tadry i dr Halszki Witkowskiej to jedna z tych publikacji, które nie tylko się czyta — przez nie się przechodzi. To książka niosąca ogromny ładunek emocjonalny, ale też ważny społecznie głos w temacie, o którym wciąż mówi się zbyt cicho.

To nie jest klasyczna fabuła, lecz trzynaście prawdziwych rozmów z osobami, które przetrwały kryzys samobójczy. Bohaterowie opowiadają o bólu, który przygniata, o poczuciu osamotnienia, o tych kilku minutach, kiedy świat zwęża się do jednego, dramatycznego wyboru. Każda historia jest inna, ale wszystkie łączy wspólna nitka — głębokie cierpienie i ogromna potrzeba zrozumienia.

Monika Tadra stawia pytania, które zwykle przemilczamy. Pyta o emocje, o momenty załamania, o to, co sprawia, że ktoś wraca — do życia, do siebie, do bliskich. Dr Halszka Witkowska dodaje naukową perspektywę, pokazując, że decyzja o samobójstwie nigdy nie jest chwilowym kaprysem, lecz konsekwencją wielu nakładających się doświadczeń, stanów i wydarzeń. Ten duet sprawia, że książka staje się zarówno intymna, jak i rzetelna.

Czytelnik w trakcie lektury mierzy się z szerokim spektrum emocji — od współczucia i smutku, przez bezradność, aż po cichą ulgę, że część rozmówców znalazła drogę do światła. To lektura trudna, momentami paraliżująco prawdziwa, ale właśnie dlatego tak potrzebna.

Gatunek tej książki to literatura faktu i reportaż psychologiczny. To pozycja dla osób, które nie boją się tematów z pogranicza psychiki, dla tych, którzy chcą zrozumieć więcej — bliskich osób w kryzysie, specjalistów, nauczycieli, ale też wszystkich, którzy czują, że potrzebują usłyszeć, że nawet z najciemniejszego miejsca można wrócić.

„Przywróceni do życia” to książka, która zostaje w człowieku na długo. Mądra, potrzebna, bolesna, a jednocześnie dająca nadzieję. Warto ją przeczytać — choćby po to, by nauczyć się patrzeć na innych z większą uważnością i czułością. Polecam z całego serca.

Ta książka jest prawdziwym ewenementem na polskim rynku wydawniczym. To pierwszy tak dogłębny i intymny zbiór relacji osób, które przeżyły próbę samobójczą – stanęły na krawędzi i wróciły. Monika Tadra napisała trzynaście poruszających portretów ludzi, którzy zmagali się z ekstremalnym cierpieniem, poczuciem osamotnienia i bezsilnością.

To, co czyni ten reportaż wyjątkowo cennym, to odwaga w zadawaniu najtrudniejszych pytań. Co tak naprawdę prowadzi do tej ostatecznej decyzji? Jak wyglądają te ostatnie, dramatyczne minuty przed próbą? I co najważniejsze – jak buduje się życie na nowo, gdy śmierć została oszukana? Książka mierzy się również z pytaniem, co decyduje o tym, że jedni po kryzysie odnajdują siłę, a inni wpadają w błędne koło kolejnych prób.

Trzynaście autentycznych opowieści ukazuje, jak skomplikowany i wielowarstwowy jest proces dochodzenia do decyzji o samobójstwie. Często odkrywamy tu głęboko ukryte i niezaleczone rany z dzieciństwa, które okazują się główną siłą napędową bólu. Choć doświadczenia bohaterów różnią się w szczegółach, wspólnym mianownikiem jest potrzeba ucieczki od przytłaczającego ciężaru życia.

Reportaż został wzbogacony o solidny komentarz merytoryczny Dr Halszki Witkowskiej, wybitnej specjalistki w dziedzinie suicydologii. Ta naukowa perspektywa pomaga czytelnikowi lepiej zrozumieć mechanizmy psychiczne i społeczne kryzysu, pokazując, że na decyzję o odebraniu sobie życia wpływa cała biografia człowieka.

W obliczu rosnącej liczby tragedii, o których czytamy w mediach, ta pozycja zyskuje status niezbędnej lektury. Jest napisana w przystępny sposób, dzięki czemu płynnie prowadzi czytelnika przez świat skrajnych emocji. Te poruszające, szczere do bólu historie, wraz z komentarzem eksperckim, stanowią ogromne wsparcie dla osób w kryzysie, ale też przybliżają ten nieznany świat reszcie społeczeństwa.

Głównym wnioskiem, jaki wyłania się z lektury, jest potężna moc ludzkiej interakcji. Opowieści te dobitnie udowadniają, że rozmowa z drugim człowiekiem może stać się najcenniejszym, ratującym życie, ratunkiem. Książka ta jest inspiracją dla wszystkich, którzy mierzą się z kryzysem emocjonalnym, ale przede wszystkim dla tych, którzy chcą mądrze pomagać. Pokazuje, jak istotne są relacje, dzielenie się trudnymi przeżyciami i udowadnia, że jest możliwe przezwyciężenie największego bólu, by odnaleźć nowy sens.

To z pewnością nie jest lektura łatwa, wymagająca skupienia i empatii, ale bezsprzecznie – niezwykle wartościowa. Uczy nas wrażliwości, przypominając, że sygnałów świadczących o myśleniu samobójczym nie wolno w żadnym wypadku bagatelizować. Daje nam wiedzę o tym, jak reagować, jak dostrzec wewnętrzną walkę i jak okazać skuteczną pomoc. Uważam, że jest to pozycja obowiązkowa, która znacząco podnosi naszą świadomość społeczną i emocjonalną.

Przedstawiam Wam niesamowicie ważną książkę w historii polskiej literatury. Książkę, która jako pierwsza oddała głos tym, którzy jak dotąd nie mieli możliwości podzielić się swoją historią. Zbiór rozmów z osobami, które przetrwały kryzys s*mobójczy. Bardzo rzeczowe i konkretne dyskusje, będące kawałem dobrej dziennikarskiej roboty. Każda poruszająca rozmowa jest zwieńczona komentarzem specjalistki w dziedzinie suicydologii, która tłumaczy mechanizmy stojące za konkretnymi zachowaniami i wydarzeniami z życia ludzi udzielających wywiadów. Trzynaście osób, trzynaście zupełnie różnych historii, ale wspólny temat - kryzys, który o włos nie doprowadził do tragedii. Cierpienie, samotność i bezsilność, ale również nadzieja na lepsze dni.

Temat trudny, dotykający prawdziwych ludzkich tragedii, a jednak bardzo wciągający i niepozwalający się oderwać od lektury. Cieszę się, że świat się budzi. Zaczynamy dostrzegać wagę problemu i dzięki temu widać znaczącą poprawę w świadomości społeczeństwa. Książki takie jak ta to skarb, który może realnie pomóc. Każdy, kto dzięki tej książce miał okazję podzielić się swoją historią jest zapewne niesamowicie za to wdzięczny. Po przeczytaniu tych autentycznych opowieści w człowieku pozostaje uczucie, że nie jest się jedyną osobą, która musi się mierzyć z problemami na tym świecie, nie jest się jedyną osobą, która cierpi i czuje, że z tym uczuciem przegrywa. Każdy z bohaterów przeżył piekło, a wciąż żyje i ma się lepiej, więc te opowieści zostawiają po sobie również ogromną nadzieję.

Wielokrotnie jest wspomniane na temat tego, gdzie szukać pomocy i jak pomóc bliskiemu, który taki kryzys przeżywa. Książka jest dość obszerna, więc pozwala na poruszenie wielu tematów, tj. społeczne niezrozumienie, pobyt w ośrodku zamkniętym, ukrywanie emocji, żałoba, stereotyp "chłopaki nie płaczą" czy nawet problemy osób z niepełnosprawnościami.

To książka bardzo potrzebna światu. Lektura obowiązkowa dla każdego człowieka z ogromnym pokładem empatii. Otwiera oczy, wzrusza i zachęca do refleksji. Ja osobiście zostawiłam w niej mnóstwo znaczników i jestem pewna, że będę do niej wracać myślami oraz sercem.

Dodam jeszcze, że samo wydanie cieszy oko. Ładnie wygląda na półce. Ma świetne zdobienia zarówno zewnątrz jak i wewnątrz. Do tego przyjemny układ graficzny, który sprawia, że jej objętość nie jest w praktyce taka straszna.

Dziękuję wydawnictwu przede wszystkim za podjęcie się wydania książki na ten temat, ale również za możliwość zapoznania się z jej bardzo wartościowym wnętrzem.

[współpraca barterowa]

„Przywróceni do życia. Pokonać samobójstwo” Halszki Witkowskiej i Moniki Tadry to książka napisana z wielką wrażliwością i szacunkiem dla osób dotkniętych kryzysem samobójczym. Autorki konsekwentnie unikają oceniania, stawiając na pierwszym miejscu bezpieczeństwo swoich rozmówców oraz potencjalnych czytelników, którzy zmagają się z podobnym problemem. Całość przybrała formę wywiadów prowadzonych przez jedną autorkę z komentarzami i podsumowaniami drugiej. Dla mnie to książka inna niż wszystkie. Jest ważna i z całą pewnością zajmie wyjątkowe miejsce.

Swoją historię zdecydowało się opowiedzieć trzynaście osób. Choć to mężczyźni częściej odbierają sobie życie, wśród bohaterów aż 90% stanowią kobiety. Relacje obejmują pełen obraz wydarzeń, jednak bez zbędnej kontrowersji czy opowieści o szczegółach stosowanych metod. Najistotniejsza jest geneza kryzysu i jego konsekwencje. Z rozmów wyłania się obraz ludzi mierzących się nie tylko z własnym cierpieniem, lecz także z brakiem empatii ze strony bliskich, specjalistów czy instytucji, które powinny im pomóc. W praktycznie każdej historii jest również nawiązanie do czasów dzieciństwa i młodości - okresu który miały wpływ na życie każdego z rozmówców i podejmowane przez nich wybory.

Po każdej rozmowie autorki zamieszczają podsumowanie, które tłumaczy możliwe źródła kryzysu i podkreśla złożoność zagadnienia. Dzięki temu możemy zrozumieć pewne mechanizmy, ale też lepiej uświadomić sobie trudności, z jakimi musiały zmierzyć się osoby będące w kryzysie.

Dla mnie osobiście poruszające było odnalezienie w niektórych opowieściach wątków niemal wyjętych z mojego życia - głównie wspomnień z dzieciństwa, co było bardzo wzruszające.

Nie są to jednak wyłącznie smutne historie, ponieważ część osób, które przeżyły próbę, zaczęła doceniać życie, pokazując tym samym, że nadzieja istnieje. Niektórzy postanowili też spożytkować tę szansę, by pomagać innym. Było to bardzo budujące.

Statystyki, które autorki przytaczają, są brutalne: według danych z 2024 roku codziennie 13 osób odbiera sobie życie, z czego 11 to mężczyźni. Autorki wiążą to [Adres usunięty]. ze społeczno-kulturowymi oczekiwaniami wobec mężczyzn i z trudnością w proszeniu o pomoc.

Na końcu zamieszczony został praktyczny rozdział dla osób, które chcą wspierać bliskiego po próbie samobójczej. Znajdują się w nim podpowiedzi jak rozmawiać, jakie metody mogą przynieść lepszy skutek oraz jak samemu radzić sobie w tej trudnej sytuacji.

„Przywróceni do życia. Pokonać samobójstwo” to niezwykle ważna, przejmująca i edukująca lektura, która nie osądza, uczy empatii i przypomina, że nawet po najgorszym doświadczeniu może pojawić się nadzieja.