O jeden zgon za daleko

Chciałam napisać coś odkrywczego, ale ciężko o to, bo wszystkie książki Iwony Banach czyta się tak samo lekko łatwo i przyjemnie. I śmiesznie. W tej akurat jest wyjątkowo dużo gry słów, która nie raz i nie dwa mnie rozbawiła, ale też rozgrzała szare komórki, bo trzeba się wykazać jako takim otrzaskaniem z językiem polskim, żeby te wszystkie niuanse wyłapać. Uwielbiam Iwonę Banach między innymi za to, że uparcie trzyma poziom i nie stara się zniżać do nizin umysłowych powołanej przez nią do życia Kariny.

Poza tym tekst jest naszpikowany różnymi celnymi spostrzeżeniami, przy których nie sposób się nie uśmiechnąć, np. że koty robią miau i szramy na rękach. Niby sama prawda, ale podana w sposób, który bawi. Podobnie jak to, że nie trafia się za życia do piekła, no, chyba że sprzed ołtarza. Lekko złośliwe, ale wiele osób przyklaśnie. Niestety.

Żałuję, że sobie tych cytatów nie wypisałam, ale czytało mi się tak wybornie, że żal było się odrywać od lektury.

Nie napiszę, że autorka pokusiła się o głęboką analizę psychologiczną, bo to byłaby przesada, jednak… no jest trochę inaczej niż przy większości poprzednich tytułów. Tym razem to śmieszny kryminał, ale jednak z delikatną warstwą psychologiczną. Taki ukłon w stronę tych, co chcieliby przeczytać coś fajnego, ale zwykła komedia kryminalna to za mało. Jest śmiesznie, jest morderczo, chwilami jest poważnie. A wszystko podane tak, że świetnie się ze sobą łączy. Smakowite bardzo i gdyby autorka pociągnęła tę historię dalej, to ja bym się wcale nie obraziła.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Lena i Ida to starsze panie wciąż na chodzie😉 Lena odchowała córkę ale wciąż marzy o ślubie bo przecież życie na wsi z łatką panny z dzieckiem jest okropne. Byle tak wyjść za mąż....ale najlepiej bez tego całego małżeństwa później. Ida za to jest elegancką emerytką, która jeszcze nie dawno układała sobie życie z nowym mężczyzną - wspólne plany, kupno domu...ale mężczyzna nagle zniknął. Dodatkowo wiele nerwów kosztuje ją córka Karina, która oczekuje, że matka zajmie się jej dzieckiem "rudym szczęściem" będzie dawać pieniądze a ona młoda, zgrabna będzie mogła korzystać z życia. Karina to typowa maDka internetowa. To właśnie w sieci szuka odpowiedzi na wszelkie pytania. Pewnego dnia Lena na wystawę biblioteczną rzeczy znalezionych w wypożyczonych książkach zanosi kartkę - z przyznaniem się do mõrderstwa i ukrycia ciał. Podczas wizyty na komisariacie okazuje się, nazwisko wymienione na kartce należy do zaginionej kobiety. Lena postanawia działać. Zakrada się w rzekome miejsce ukrycia zwłok - kompostownik przy całkowicie elektronicznym domu...i tutaj zaczyna się zabawa 🤣 a raczej plątanina absurdalnych wydarzeń pod którymi skrywają się tajemnicze zaginięcia w okolicy.

Powiem Wam, że jako osoba skupiona zazwyczaj na thrillerach gdzie autorzy bardzo dokładnie a nawet z powagą opisują miejsca wydarzeń i prowadzą śledztwa tutaj aż krztusilam się ze śmiechu za sprawą głównych bohaterów. Akcja książki dzieje się na wsi i wszyscy bohaterowie są aż przesiąknięci starodawnymi przekonaniami i stereotypami. Przy pewnych scenach nie dało się nie przewrócić oczami. a najbardziej kolorową i absurdalną osobą była Karina, która za wszelką cenę chce zdobyć łatwo pieniądze nawet wmawiając ciążę mężczyznom z którymi nie spała bo przecież mogło dojść do zapłodnienia zdalnego🤣

Książka jest parodią śledztwa jest pełna absurdów i nieporozumień. Ja przy niej bawiłam się świetnie.

Nastawiłam się na wieczór ze śmiechem. I rzeczywiście śmiesznie było, choć nie tak bardzo jak myślałam. Były też momenty, które wywołały we mnie przerażenie, ale od początku.

Iwona Banach jako autorka kojarzy mi się z książkami, które czyta się lekko, przyjemnie z uśmiechem na ustach, a czasem głośnym śmiechem, który budzi nasze dwa koty i psa.

Wyobraźcie sobie niewielką wieś, gdzie wszyscy się znają i nagle w bibliotecznej książce znajduje się kartka, która zapowiada morderstwo. Policja bardzo się nią zainteresowała i trwa szukanie zwłok, albo tego kto to napisał nawet w kompoście. Mnóstwo zmian akcji, bohaterowie też się gubią w poszukiwaniach, a inni wydawałoby się, znajdują szczęście. Matki nie chcą siedzieć w domach, a babki zupełnie nie rozumieją, że są już stare i generalnie powinny tylko opiekować się wnukami.

Dzieje się mnóstwo, a scena w kompoście jest tak sugestywnie napisana, że czytając, czułam smród, jakbym sama przy tym była. Takich scen napisanych tak, by czytelnik nie mógł się powstrzymać od śmiechu, jest wiele, jak choćby te z laleczkami voodoo, czy domem, który zwariował i się buntuje, albo biegającym po wsi Lutkiem. Mistrzostwo.

Tak jak zarysowanie postaci bohaterów. Wielu z nich, to jak żywi nasi sąsiedzi ze swoimi słabościami do plotkowania i ciągotami dowiedzenia wszystkiego o wszystkich. Doskonale pokazany jest też problem porozumienia między córką a matką. Matka ma ponad sześćdziesiąt lat i chce jeszcze żyć po swojemu, a nie tylko pilnować wnuka, a córka chce się bawić i uważa, że matka jest generalnie już od tego, by jej pomagać i wyręczać we wszystkim. Nawet znalazła sposób i chcą ją ubezwłasnowolnić, by móc „staruszkę” zamknąć w domu.

Przeraziło mnie natomiast podejście dwóch bohaterek do zawartości internetu. Bezgraniczne wierzą, że wszystkie głoszone w nim bzdury, jak choćby kołtun, który może uchronić przed chorobami. Czytając, uświadomiłam sobie, że przecież to nie jest wcale takie rzadkie w naszych czasach, że ludzie wierzą ze przedziwne bzdury, nie uczą się, nie sprawdzają informacji, przyjmują i wprowadzają w życie. Uświadomiło mi to jeszcze to, że przecież znam takie osoby, które może nie aż tak jak bohaterki, ale AI jest dla ich wyrocznią absolutną.

W sumie powieść warta poświęcenie kilku godzin czasu. Odstresowuje, rozśmiesza, dobrze nastraja, a jednocześnie zmusza do zastanowienia.

Pewna biblioteka zorganizowała wystawę rzeczy znalezionych w książkach, bo jak się okazuje z zakładki w książkach mogą służyć przeróżne rzeczy.. nawet notatka z informacją o popełnionym mor*erstwie.

Od tego momentu machina idzie w ruch i to dosłownie, bo dantejskie sceny mają miejsce tuż przy inteligentnym domu, który najlepiej działa na komendy w jednym z języków dalekowschodnich, a właścicielka ów budynku zostaje główną podejrzaną, bo nie dość że liścik z książki wskazuje poniekąd może ją wskazywać, to jeszcze zawartość jej kompostu pozostawia wiele do życzenia.. co odkrywa pewna wścibska emerytka, która dosłownie daje nura i wyciąga kij bardzo przypominający kość udową...

Sprawą zajmuje się para miejscowych policjantów oraz komisarz Iwo, który przebywa w pensjonacie dla emerytów w spawie prywatnego śledztwa.

Ida jedna z pensjonariuszek ekskluzywnego domu seniora, przebywa na urlopie od swojej dorosłej córki. Karina bowiem jest już bardzo pełnoletnia matką, jednak potrzebuje czasu dla siebie.. dlatego jej matka powinna zająć się swoim wnukiem, a nie układać sobie życie i trwonić własne pieniądze.. lepiej łożyć je na rude szczęście czyli Brajanusza.

Pani Iwona znana jest z tego, że w swoich książkach przerysowuje i jaskrawi pewne zachowania społeczeństwa. Bez różnicy czy miasto czy wieś pewne sytuacje są widoczne wszędzie tak i w tej pozycji dostajemy uwypuklenie negatywnych cech. Mamy więc nowobogacką panią, która nie ubierze się w ubrania z sieciówki, dziewczynę wierzącą we wszystko co można znaleźć w internecie, egocentryczną młodą matkę, której wszytko się należy.. lecz sama zajęta przeglądaniem internetów nie ma czasu na posprzątanie własnego mieszkania.

Książka napisana lekko i choć nie ma w niej zrywów śmiechu to czarny humor bawi znakomicie, jak znacie pióro autorki to wiecie czego oczekiwać :)

"O jeden zgon za daleko" to najnowsza książka Iwony Banach. Doskonała komedia kryminalna. Nie mogłam się od niej oderwać!

Moja ulubiona scena? Było zbyt wiele świetnych, chociaż moje serce skradł moment kiedy technicy policyjni użyli AI do rekonstrukcji twarzy na podstawie znalezionych czaszek. AI na ich podstawie dorobiło podobizny (które zostały rozpoznane przez mieszkańców wsi), dodało im brody (nie wiadomo na jakiej podstawie, skoro rekonstruowało czaszki) oraz nawet dodało ubrania (były to żaboty). Rozwaliło mnie to.

Cóż, jeśli czytaliście już książki tej autorki, to na pewno bardzo dobrze znacie jej styl (ja go uwielbiam!), a jeśli nie, to gorąco Was zachęcam abyście sięgnęli po jedną z jej książek. A myślę, że "O jeden zgon za daleko" będzie idealny na początek, bo to naprawdę świetna lektura.

Ile tu było absurdu! Ale absurdu w doskonałym stylu. Im dalej tym lepiej i ciekawiej.

Co tutaj znajdziemy? Inteligentny dom o morderczych skłonnościach, oczywiście morderstwo (i to nie jedno), laleczkę vodoo, goryle, kompostową pannę lekkich obyczajów i oczywiście świetny humor, wartką akcję. Muszę Was ostrzec, nic tu nie jest takie na jakie się wydaje.

Bardzo polecam!