Nuvole bianche. Białe chmury

Książka "Novule bianche. Białe chmury" jest debiutancką powieścią autorki, co jest naprawdę niewiarygodne, a jak już wiecie bardzo lubię poznawać nowych pisarzy dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu. Jest to romans historyczny, w którym znalazłam mój ukochany motyw slow burn. Do sięgnięcia po historię Aimil i Alistaira zachęcił mnie interesujący opis oraz cudowna okładka, która bezapelacyjnie przyciąga uwagę. Ja jestem nią zachwycona! Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo wysublimowany, odpowiedni dla epoki  i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem. Ja od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata bohaterów i nie byłam w stanie nawet na chwilę odłożyć książki. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast jeśli chodzi o bohaterów to zostali oni po mistrzowsku wykreowani, zarówno ci pierwszo jak i drugoplanowi. Każdy odgrywa tutaj znaczącą rolę. Razem z bohaterami przeniosłam się do dziewiętnastowiecznego Londynu. Autorka w niesamowicie realistyczny i plastyczny sposób oddała klimat panujący w tamtym okresie, a ja czytając niektóre opisy sytuacji przenosiłam się oczami wyobraźni we wspomniane miejsca i czułam się tak jakbym towarzyszyła bohaterom we wszystkich wydarzeniach. Na kartach powieści mogłam lepiej poznać Aimil i Alistaira - dowiedzieć się co czują, myślą, z czym obecnie się borykają, stopniowo mogłam również poznawać ich przeszłość, która odcisnęła swoje piętno na ich obecnym życiu, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Oboje od pierwszych stron zaskarbili sobie moja sympatię, w szczególności Aimil, która okazała się bardzo odważna, inteligentna oraz wiedzącą czego chce młodą kobietą, natomiast postać Alistaira niesamowicie mnie zaintrygowała, w szczególności wątek dotyczący jego przeszłości. Byłam szalenie ciekawa jak autorka poprowadzi ich losy o relacje, a ta została w genialny sposób poprowadzona i chociaż akcja powieści toczy się swoim niespiesznym rytmem, pozwalając Czytelnikowi skupić się na gestach, słowach i odczuciach towarzyszących bohaterom, to naprawdę nie sposób się z nimi nudzić. Nie brakuje tutaj także tajemnic, sekretów, demonów przeszłości, zazdrości, intryg oraz kłamstw, które wywołują zarówno w samych bohaterach jak i Czytelniku ogrom skrajnych emocji. Dla mnie każda kolejna strona tej powieści była jedną wielką niewiadomą, zagadka, co niesamowicie mi się podobało! "Novule bianche. Białe chmury" to poruszająca, emocjonująca, wartościową historia o radzeniu sobie z przeciwnościami losu oraz przeszłością, traumach, trudnych wyborach, podążaniu za marzeniami oraz miłości, która przychodzi w niespodziewanym momencie. To opowieść, która z pewnością skłania do głębszych przemyśleń. Cudownie spędziłam czas z tą książką i jej bohaterami i jednocześnie nie mogę się już doczekać dalszych losów Aimil i Alistaira. To idealna lektura dla fanów romansów historycznych. Jestem pewna, że tak jak ja będziecie oczarowani tą powieścią. Polecam!

Romans osadzony na początku XIX wieku, pełnym pięknych sukien, wystawnych oficjalnych balów i pięknych pałaców. Anglia w czasach poszukiwań dobrej partii dla debiutującej młodej damy, oraz wielkiego znaczenia statusu społecznego i posiadanego tytułu.

To właśnie ten czas nadszedł dla Aimil. Kobiety w wieku już bardzo późnym na debiut, która mając swoje ambitne plany edukacji w kierunku przeznaczonym wyłącznie dla mężczyzn, zostaje wysłana przez ojca ze swojej ukochanej Szkocji do Anglii w celu znalezienia dla niej męża.

Zbuntowana dziewczyna,wychowywana w dzikiej, rządzącej się swoimi prawami Szkocji, wykazująca się wielką mądrością, inteligencją oraz niezwykłą dla kobiet w tamtych czasach wiedzą, nie znajduje zrozumienia w dystyngowanej Anglii.

Jedyną osobą, która zdaje się ją rozumieć jest Aimil, który świeżo przejął tytuł diuka. Mężczyzna z wojennymi przejściami, który ze względu na swój status szybko stał się obiektem zainteresowania młodych dam. Jednak to nie one przykują jego uwagę...

Spojrzenia spod rzęs, ciche westchnienia przy każdym spotkaniu, kołatanie serc i wpisy w bileciku podczas balu. Specery wyłącznie z przyzwoitką, rozmowy tylko przy świadkach i ten jeden pocałunek, który może zniszczyć reputację, ale zmienia wszystko i porywa serce zmieniając jego rytm na zawsze. Klimat Bridgertonów, Outlandera i Jane Austen w jednej historii.

Uwielbiam ❤️

„Nie miał pojęcia, jak nazwać to, co się z nim działo, gdy była obok. Ciągnęło go do niej, pragnął z nią rozmawiać, słuchać jej głosu, tak dziwnie akcentowanych słów. Kiedy jednak nie było jej w pobliżu wszystko wydawało się normalne”.

„Nuvole bianche. Białe chmury” to jedna z tych książek, dla których i do których uśmiechasz się podczas czytania. Jej echo natomiast odbija się w Tobie jeszcze długo po przeczytaniu!

Czy można prosić o więcej takich książek?

Gdzie relacja bohaterów rozwija się delikatnie, niczym kwiat i jest pełna świeżości, niczym letni deszczyk.

Akcja tej powieści niesie za sobą wiele wydarzeń. Nie ma w nich jednak przesytu, za to pojawia się dynamizm, który napędza całość. Dodatkowo odrobinę adrenaliny dodają tajemnice, które okrywają bohaterów. Nie pozwalają im się w pełni odsłonić i otworzyć. Gdzieś z tyłu głowy tego pragnęłam, ale ilekroć łapałam się na tym, że mogłabym je poznać, mówiłam sobie „stop, jeszcze nie tu”. I chociaż nie ma w tym logiki, wiedziałam, że gdy odkryje wszystkie karty będzie to oznaczać tylko jedno. KONIEC. A ja tak bardzo nie chciałam żegnać się z tymi bohaterami, klimatem i błyskotliwością, które dostrzegałam w każdym zdaniu tej powieści.

Poznając Aimil i Alistaira doznałam wielu sprzecznych emocji, po zachwyt aż po gorycz, bo ich osobowości są tak bardzo niespodziewane, że momentami potrafią bawić, ale też pochłonąć. Ich charaktery aż błyszczą inteligencją, a każda wzajemna rozmowa chwytała MNIE za serce!

Na punkcie tej powieści mam czystą obsesję! Dla wszystkich, którzy kochają romanse historyczne – to będzie strzał w dziesiątkę! A jeśli ten gatunek do Was nie przemawia – to gwarantuję Wam, że ta powieść Was oczaruje – musicie tylko dać jej szansę> Jednak BIAŁE CHMURY zasługują na wszystko, co najlepsze!

"Nuvole Bianche. Białe chmury", to wyśmienicie napisana historia.

Książka przenosi czytelnika do XIX wieku. Poznajemy Aimil, która wyjeżdża z ulubionej Szkocji do Anglii, do ciotki, która ma znaleźć kandydata na jej męża. W Anglii Aimil poznaje bogatego diuka, Alistara.

" ... brakowało jej swobody. Uspokajającego widoku ciągnących się aż po horyzont zielonych pastwisk, mieniących się złotem pól oraz łagodnego odcienia wrzosu. Ileż by oddała, aby znowu leżeć na miękkiej trawie, wodzić palcem po błękitnym niebie za białymi chmurami, sięgać wzrokiem aż po majaczące na horyzoncie wzgórza."

"Gdy spojrzał w duże ciemne oczy, miał wrażenie, że przepadł. Na krótko. Jego uwagę przyciągnął kosmyk, który opadł na jej skroń."

"Alistar był pewien, że coś ich łączy - nie tylko nić zaufania, ale swego rodzaju porozumienie ... wiedział, że myślała podobnie ..."

"Białe chmury " to ponad 500 stron! Czytało się błyskawicznie, spodobał mi się styl autorki. Teraz czekam na dalszy ciąg historii bohaterów. Zachęcam serdecznie do lektury! Gwarantuję, że będzie to przyjemnie spędzony czas. Dajcie się porwać "Białym chmurom"! Ja jestem pod wrażeniem!

„Nuvole Bianche. Białe chmury”, czyli perfekcyjna kostiumowa powieść romantyczna!

***

Na tylnej okładce wspomnianej pozycji, znajdziecie moje słowa:

„Polska wersja Bridgertonów? O, nie! O niebo lepiej! Niesztampowy, błyskotliwy i piekielnie inteligentny romans kostiumowy, z charakterną i bezkompromisową bohaterką, którą pokochają współczesne kobiety. „Nuvole Bianche. Białe chmury” to nowa jakość na rodzimej scenie powieści romantyczno-obyczajowych, wyznaczająca, o czym jestem przekonana, nowy trend. Nie mogłam się oderwać!”.

Czy mogę jeszcze coś dodać?

Ta książka jest tak perfekcyjna pod każdym możliwym względem - bohaterów (Aimil - kocham Cię!), odwzorowania dziewiętnastowiecznego klimatu, fabuły - że cokolwiek o niej napiszę, będzie do bólu wtórne. Nie mogę uwierzyć, że jej autorka, Adrianna Ratajczak, to współczesna kobieta, rówieśniczka większości moich Obserwatorek. Zaczynam jednak rozumieć, skąd wzięła się nazwa jej profilu „zakurzona_autorka” - wyczuwam bratnią starą duszę :)

Wyborna lektura, pierwszorzędnie napisana, inteligentna, z przewspaniałą główną bohaterką o szerokich horyzontach, borykającą się z ograniczeniami narzuconymi przez epokę, w której przyszło jej egzystować. Rewelacyjnie wprost oddana codzienność, zwyczaje i priorytety dziewiętnastowiecznej londyńskiej socjety. Jestem pod niewyobrażalnym wrażeniem!

Pozostaje mi z wielką ekscytacją oczekiwać drugiego tomu. Tak, proszę Państwa, to nie koniec. To dopiero początek :)

„Nuvole Bianche. Białe Chmury” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Adrianny Ratajczak, niezbyt często sięgam po książki historyczne, jednak nie stronię od nich. Nadarzyła się okazja, aby to zmienić, więc nie zastanawiałam się zbyt długo i złapałam książkę w swoje dłonie. To pierwszy tom cyklu Chmury, charakteryzuje się piękną okładką idealnie oddającą treść tej historii. Akcja powieści zabrała mnie do Anglii w czasach wiktoriańskich, gdzie wszelkie konwenanse, pochodzenie, majątek i reputacja ma zasadnicze znaczenie. Naturalnie zdarzają się odstępstwa od tej reguły, czy jest to jednak częste? Czy w takim świecie jest miejsce na prawdziwą miłość? Czy znajdzie się w sobie siłę, aby walczyć o siebie z przeciwnościami losu?

Główną bohaterką książki autorstwa Adrianny Ratajczak pod tytułem „Nuvole Bianche. Białe Chmury” jest Aimil, to bardzo odważna dziewczyna, która pragnie od życia znacznie więcej. Uczy się i chciałaby, aby jej życie potoczyło się inaczej niż zdecydował jej ojciec. Marzyła o tym, aby mieć własną posiadłość na własność, czy wykonywać zawód, którym nie pałały się kobiety. Ojciec pragnie wydać ją dobrze za mąż, dlatego też postanawia zwrócić się o pomoc do ciotki, gdzie też wysyła Aimil. W Londynie poznaje diuka Alistaira, mężczyzna jest tajemniczy i zamożny, jednak boryka się z własnymi problemami. Odziedziczył majątek i robi wszystko, aby zająć się rodzinnym domem i majątkiem, a nie wracać wspomnieniami do trudnych przeżyć. On sam także zostaje pchnięty przez rodzicielkę, aby poszukał godnej małżonki, niechętnie wita na salonach, jednak wątpi, aby, którakolwiek z tych kobiet była dla niego właściwym wyborem. Czy, aby na pewno? Co wyniknie ze spotkania tej dwójki?

„Nuvole Bianche. Białe Chmury” to powieść, która sprawia, że podchodzi się do niej inaczej, z dozą delikatności i spokoju. Czytelnik rozkoszuje się rozwojem postaci i ich wzajemnej relacji, poznaje wykreowany świat, do którego zabrała mnie Adrianna Ratajczak. Nie wyobrażałam sobie, aby taka historia została przedstawiona w zupełnie inny sposób. Nie można nie zauważyć, ile pracy włożyła autorka w przestawienie opowieści z zachowaniem odpowiednich historycznych okoliczności, które dodały jej autentyczności. Relacja Alistaira i Aimil jest powolna, nie gwałtowna, w końcu żadne z nich nie chce się ustatkować, jak pragną tego ich bliscy. Czy coś z tego będzie? W końcu cały w tym ambaras, aby dwoje chciało na raz. „Nuvole Bianche. Białe Chmury” to hipnotyzująca lektura, która potrafi oczarować czytelniczkę, uwielbiającą kostiumowe, historyczne książki. Styl autorki został dopasowany, aby jak najlepiej oddać klimat tamtych czasów.

Aimil to buntowniczka. Chciała kształcić się i wykonywać męskie zawody. Jej pechem było to, że żyła w XIX wieku. O losie kobiet decydowali wtedy jeszcze ojcowie. Jej tatuś wysłał Aimil do Londynu. Dziewczyna ma jednak plan. Pokaże wszystkim, że to nie jest miejsce dla niej.

Alistair to totalne przeciwieństwo Aimil. Był spokojny i tajemniczy. Dziedziczy po zmarłym ojcu majątek oraz opiekuje się rodziną. Pewnego dnia wybiera się na londyńskie salony, gdzie szybko staje się obiektem zainteresowań pań. On sam nie jest żadną zainteresowany. Do czasu aż zwraca uwagę na Aimil. Czy tak różne osobowości będą miały szanse na wspólne szczęście? Przekonacie się sami.

Książka należy do romansu historycznego. W pełni oddaje klimat XIX wieku. Tego co działo się na salonach. Nie jest pozbawiona humoru. Nie jeden raz zaśmiałam się w głos. Bardzo polubiłam Aimil, dziewczynę, która chciała żyć po swojemu. Jej cięte ryposty rozbawiały mnie. Za to Alistair był dla mnie trochę ni jaki.

Książkę czyta się dość szybko i przyjemnie, chociaż posiada jeden minus. Ma za dużo zbyt rozwlekłych opisów. Były momenty, że chciałam odłożyć lekturę. Ale pomimo to sięgnę po 2 tom. Jestem ciekawa co się w nim wydarzy, ponieważ ten kończy się wielką niewiadomą. Za to urzekło mnie w tej książce to, że nie ma ckliwych i seksualnych scen. Aimil i Alistair kochają nie swój wzajemny wygląd, ale intelekt. A książek z taką miłością jest mało.

Jeśli lubicie romanse kostiumowe w stylu Bridgertonów to bardzo polecam „Nuvole bianche. Białe chmury”

Macie swój ukochany serial?

Ja nie będę ukrywać, że jest nim "Outlander" 🤭 chyba każda kobieta widząc Jamie...znaczy piękne krajobrazy Szkocji ma podobne odczucia co ja.

Uwielbiam również Bridgertonow, za piękne ujęcia i jeszcze piękniejsze romanse i intrygi.

Dlatego możliwość recenzowania książki, która jest idealna dla fanek tych serialów była dla mnie chyba najlepszym z możliwych wyborów.

Moi drodzy, jak wiecie moje recenzje to szczere odczucia, czasami bardziej poetyckie a czasami ubrane w proste słowa.

Dzisiaj wyznam, że czytając "Nuvole bianche. Białe chmury" autorstwa @ratajczak_autorka wyd. @[Adres usunięty]nictwo czułam się jakbym przeniosła się w czasie, do Anglii 1816 roku.

Ta książka jest tak dobrze napisana, że ciężko mi było skupić się na zwykłym życiu by w głowie nie wracać do przygód bohaterów.

Główna bohaterka Aimil jest po prostu wspaniała. Tak mnie zauroczyła swoim charakterem, tą krnąbrnością, sprzeciwem wobec zasad i taką dzikością, którą w sobie miała, że prawie wybaczyłam jej ostatnie kartki w książce.

Dziewczyno, come on, diuk Alistair to partia o jakiej się śni po nocach.🤤

No ale, żeby zbyt dużo nie zdradzać...

Jako podsumowanie moich słów...

Nawet nie wiecie jak bardzo ciesze się, że mam kontynuację pod ręką. Bo serio, nie wiem czy byłabym w stanie funkcjonować bez wiedzy co będzie się tam dalej z nimi działo

Dziś mam do powiedzenia Wam kilku slow o książce, która bardzo mi sie spodobała i myślę , że zostanie ze mną na dłużej.

Aimil to Szkocka dziewczyna z własnym charakterkiem, ojciec ma wobec niej plan. Wysyła ją do ciotki, do Londynu by ta pomogła jej zaistnieć w towarzystwie i w poszukiwaniu odpowiedniego "egzemplarza" na męża.

Na jednym z balu zostaje poproszona do tańca przez Alistaira, który po śmierci ojca odziedziczył majatek i tytuł diuka.

Jak rozwinie się ta znajomość? Ojjj chcielibyście bym Wam zdradziła, ale będę okrutna i tego nie zrobię. Musicie przekonać się sami.

Białe chmury to książka spokojna, która idzie swoim tylko jej znanym tempem. Jeżeli oczekujecie zwrotów akcji i szaleńczego tempa to od razu Wam mówię - nie tutaj.

Fabuła bardzo ciekawa i przypadła mi do gustu. Narracja w trzeciej osobie co tutaj wydaje mi sie idealnie pasowało.

Jest napisana pięknym językiem, który świetnie opisuje czasy swojej akcji czyli XIX wieczny Londyn. Bale, rezydencje, a nawet stroje bohaterów są opisane tak dobrze, że zamykając oczy widziałam to wszystko.

Mogę szczerze powiedzieć, że książka jest dopracowana w każdym detalu.

Niecierpliwie czekam na kolejny tom. Dodam tylko, ze to debiut autorki w co ciężko uwierzyć!

Ogromnie gratuluję! Bo to jest naprawdę dobre !

Na złego ducha, jakie to było dobre!

Romans historyczny, który przypadnie do gustu fanom Bridgertonów, Outlandera i Jane Austen.

Można powiedzieć, że Amil w swoim dotychczasowym życiu miała wszytko, czego pragnęła. Posiadłość na własność, możliwość kształcenia się oraz wykonywanie zawodu zastrzeżonego dla mężczyzn. Do osiągnięcia szczęścia nie potrzebowała mężczyzny u swego boku. Niestety jej ojciec jest innego zdania i wysyła dziewczynę do krewnych w Londynie. Jej ciotka jest zdeterminowana, aby znaleźć dla niej odpowiedniego męża. Jednak Aimil nie poddaje się i z całych sił będzie chciała udowodnić, że nie pasuje do londyńskich salonów.

Alistair po powrocie z ogarniętego wojną kontynentu odziedziczył po ojcu nie tylko tytuł diuka i majątek, ale przede wszystkim obowiązki. Pragnąc zapomnieć o wojennym koszmarze, mężczyzna w pełni angażuje się w sprawy finansowe rodziny. Na prośbę matki wybiera się na londyńskie salony, gdzie szybko staje się obiektem zainteresowania panien na wydaniu. Alistair wie, jaki obowiązek musi spełnić, jednak on wcale nie chce się żenić, dlatego zrobi wszystko, aby zniechęcić do siebie kandydatki, szczególnie że wśród nich nie ma nikogo odpowiedniego do zostania przyszłą duchessą.

Ta z pozoru całkiem różniącą się dwójka znajdzie wspólny język, jednak czy przeszłość, która kroczy za nimi, pozwoli im na szczęśliwe zakończenie?

Nie wiem jak wy, ale ja właśnie wróciłam z XIX wiecznej Anglii i mam ochotę tam wrócić. Co to była za historia. Romans historyczny na miarę uwielbianych przez wielu Bridgertonów, jednak w stylu Jane Austen. Autorka zrobiła kawał dobrej roboty. Dbałość o szczegóły i opisy sprawiają, że człowiek przenosi się do zupełnie innej epoki, pełnej balów, przyjęć, eleganckich sukni, zapierających dech w piersiach wystrojów wnętrz i świata pełnego muzyki granej prosto z serca. Nie bez przyczyny tytuł książki odnosi się do słynnego utworu Ludovico Einaudi, a chmury mają swoje znaczenie w tej historii.

Bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani i świetnie dobrani do siebie. Aimil jest Szkotką i jej styl bycia kompletnie różni się od tego, który zazwyczaj przybierają panny w Londynie. Jest gwałtowna, bezpośrednia, szczera pragnie wolności, którą po części mogła zaznać, będąc u siebie w Szkocji. Dziewczyna ma swoją definicję szczęścia, jest silna, mądra i niezależna. Niestety londyńska socjeta nie jest gotowa na zmiany, a zachowanie Aimil jest uważane za niestosowne i nadszarpuje jej reputacje.

Innego zdania jest Alistair, któremu dziewczyna wręcz imponuje. Uroda Aimil odbiega od „pożądanych” standardów wśród socjety, dziewczyna woli prowadzić dyskusje na typowo męskie tematy niż prawić o nowinkach modowych. Coś w niej jest, co go do niej przyciąga, choć nie wie co to. Przez co wielokrotnie w myślach nazywa ją szkocką wiedźmą.

Mężczyzna skrywa pewien sekret, który ma związek z tym, co wydarzyło się podczas jego pobytu na kontynencie. Jego osoba jest owiana tajemnicą i spokojem. Alistair jest starszy od Aimil i jest typowym grumpy, który spotkał na swojej drodze swoją sunshine. Dziewczyna jest dla niego niczym promień słońca, który najpierw przebija się, a potem rozgania jego ciemne i ciężkie chmury.

Jeśli szukacie naprawdę dobrego romansu historycznego, który przeniesienie was do innego świata, to musicie sięgnąć po „Nuvole Bianche. Biały chmury”. To historia, w której zadbano o każdy, nawet najmniejszy szczegół, która zachwyci swoją scenerią, zaskoczy kryjącymi się intrygami i tajemnicami, podniesie na duchu pragnieniem wolności, na nadzieję na odnalezienie własnej drogi i szczęścia, a budujące się napięcie sprawi, że trudno będzie się oderwać od książki.

Aż trudno uwierzyć, że to jest debiut autorki. Gratulacje i już nie mogę się doczekać drugiego tomu, szczególnie kiedy pierwszy został zakończony w takim momencie.

Moja miłość do romansów historycznych nie słabnie. Przepadasz za serią o Bridgertonach? Przysiądź, opowiem Ci o czymś równie dobrym.

[Współpraca reklamowa z @[Adres usunięty]nictwo]

Romanse historyczne wzbudzają mój duży szacunek do autora. Dobry research, epokowe słownictwo, odpowiednie opisy codzienności i otoczenia – tu niezwykle łatwo o kardynalne błędy, a dobre przygotowanie wymaga czasu. „Białe chmury” są idealnym przykładem włożenia w historię ogromnej pracy i oddania. Książka wspaniale oddaje klimat tamtych lat, więc jeśli lubisz takie perełki, zapisz sobie ten tytuł.

Decydując się na wkroczenie w kręgi socjety, należy mieć na uwadze, że ciężko je będzie opuścić. Niełatwe zadanie dla diuka, od którego oczekuje się ożenku i debiutantki, która ma wiele do powiedzenia i nie została wychowana do mieszczenia się w ramach angielskiej etykiety salonowej.

Rozmowy to nieustanne potyczki słowne, wyważone, odpowiednio dobrane do rozmówcy. Kąśliwości ubrane w piękne słowa, fałszywe komplementy i wymówki nigdy nieformujące wprost odpowiedzi. Absolutnie to uwielbiam. Szczególnie te w wykonaniu głównych bohaterów, które wypełnione były chemią i inteligencją.

Postaci – nie tylko te pierwszoplanowe – wykreowane zostały bardzo dobrze. Miały swoją przeszłość, interesującą historię, przemyślenia i charakter. Bardzo polubiłam Tearlacha – był wspaniałym bratem.

Świat zachwycający, dopracowany i oddający klimat. A koniec? Czekam na kolejny tom!

„Nie graj na cudzych warunkach, stawiaj własne.”

☁️ Raz na jakiś czas lubię sięgnąć po romans historyczny, więc nie zastanawiałam się zbyt długo nad tym by przeczytać 'Nuvole biance. Białe chmury'. Jednak teraz, po ponad 500 stronach, nie wiem co o tym myśleć, ponieważ było to typowe meh🙈 Ani ziębi, ani grzeje.

☁️ Momentami bardzo nużyła mnie sama forma. Całość opiera się na licznych przemyśleniach bohaterów i opisach *które są bardzo dobrze i obrazowo napisane, to muszę przyznać*; samych dialogów nie jest zbyt dużo. Sądzę, że przez to dwa razy zasnęłam przy książce bądź czytałam tylko po rozdziale🤷🏻‍♀️ Kilka razy zastanawiałam się, czy w ogóle czytać tę cegiełkę do końca - jednak ciekawość wygrała.

☁️ Ciekawiej zrobiło się tak mniej więcej od połowy, gdy autorka ujawnia rąbka tajemnic - powiedzmy sobie szczerze, że chyba każdy bohater Chmur jakąś ma😅 Mogłam się spodziewać, że nic do końca się nie rozwiąże i 'Wielkie Bum' nastąpi dopiero w kolejnym tomie🙈 Po samym opisie, to właśnie on wydaje się ciekawszy i w końcu lądujemy w Szkocji - jednak nie wiem, czy go przeczytam🤔

☁️ Zakończenie mnie nie usatysfakcjonowało, ale mogłam się takiego właśnie spodziewać. Pasowało ono do naszej nieprzewidywalnej Aimil Lyon-Bowes i nawet można je uznać za cliffhanger😈

Ogromną miłością darzę twórczość Jane Austen i uwielbiam sagę o rodzeństwie Bridgertonów, której bezkompromisowi bohaterowie stworzeni są z pazurem i nutką współczesnego charakterku. Co za tym idzie – nie mogłam odmówić sobie przyjemności przeczytania najnowszej powieści Adrianny Ratajczak „Nuvole Bianche. Białe chmury”, która to skradła moje serce momentalnie!😊

Aimil, dla londyńskiej socjety znana jako Amelia Lyon-Bowes, to wychowana w szkockim Glamis młoda buntowniczka marząca o życiu innym niż to zaplanowane przez jej rodzinę. Nie w głowie jej szukanie męża, a wolność i dostęp do wiedzy zarezerwowanej wyłącznie dla mężczyzn.

Alistair Manners, od niedawna diuk Rutland, po powrocie z wojny musi zająć się nie tylko majątkiem, ale też poszukać odpowiedniej kandydatki na przyszłą duchessę. By uszczęśliwić swoją matkę, angażuje się w życie towarzyskie, choć czyni to z wielką niechęcią.

Co połączy dwójkę bohaterów?

Oboje zostają zmuszeni do bywania na londyńskich salonach wbrew własnej woli, lecz dziwne zrządzenie losu sprawia, iż po pierwszym, jakże zaskakującym spotkaniu, nie mogą o sobie zapomnieć. Mimo, iż Aimil co rusz wpada w tarapaty, Alistair zdaje się być czarnowłosą Szkotką oczarowany. Jednakże każde z nich skrywa tajemnicę, która zaburza spokój dnia powszedniego. Czy demony przeszłości i knute w sekrecie intrygi pozwolą na to, by „szkocka czarownica” i diuk Rutland mogli ostatecznie zaznać szczęścia?😉

Och, jakaż to była uczta dla zmysłów! Dawno już nie czytałam tak świetnego debiutu. Na pochwałę i zachwyty zasługuje niemal wszystko. Od świetnie zarysowanych postaci i skrzętnie budowanego napięcia, po wspaniały język i doskonały styl. Nie jestem w stanie uwierzyć, iż „Nuvole Bianche…” to debiut autorski :O

Szczegółowe i obszerne opisy scenerii nie nudziły i stanowiły doskonałe uzupełnienie całości, a niezwykła dbałość o szczegóły sprawiały, iż nie mogłam wyjść z podziwu dla autorki. Spiski, intrygi i tajemnice, do tego bale, wieczorki muzyczne i piękne stroje – książka zawierała wszystko to, co kocham. Spokojna fabuła i uczucia bohaterów, które rosły miarowo, stanowiły miłą odmianę od szalonych romansów, które czytałam ostatnio 😊 A choć książka porównywana jest do innych dzieł, stanowi swój własny, oryginalny twór.

Cóż mogę dodać? Będzie mi brakowało temperamentu Aimil i magnetyzmu Alistaira, dlatego też niezmiernie się cieszę, że to dopiero tom pierwszy i czekam na kontynuację historii😊

A wszystkim fanom powieści historycznych z wątkiem romantycznym z całego serca polecam!

☁️ Raz na jakiś czas lubię sięgnąć po romans historyczny, więc nie zastanawiałam się zbyt długo nad tym by przeczytać 'Nuvole biance. Białe chmury'. Jednak teraz, po ponad 500 stronach, nie wiem co o tym myśleć, ponieważ było to typowe meh🙈 Ani ziębi, ani grzeje.

☁️ Momentami bardzo nużyła mnie sama forma. Całość opiera się na licznych przemyśleniach bohaterów i opisach *które są bardzo dobrze i obrazowo napisane, to muszę przyznać*; samych dialogów nie jest zbyt dużo. Sądzę, że przez to dwa razy zasnęłam przy książce bądź czytałam tylko po rozdziale🤷🏻‍♀️ Kilka razy zastanawiałam się, czy w ogóle czytać tę cegiełkę do końca - jednak ciekawość wygrała.

☁️ Ciekawiej zrobiło się tak mniej więcej od połowy, gdy autorka ujawnia rąbka tajemnic - powiedzmy sobie szczerze, że chyba każdy bohater Chmur jakąś ma😅 Mogłam się spodziewać, że nic do końca się nie rozwiąże i 'Wielkie Bum' nastąpi dopiero w kolejnym tomie🙈 Po samym opisie, to właśnie on wydaje się ciekawszy i w końcu lądujemy w Szkocji - jednak nie wiem, czy go przeczytam🤔

☁️ Zakończenie mnie nie usatysfakcjonowało, ale mogłam się takiego właśnie spodziewać. Pasowało ono do naszej nieprzewidywalnej Aimil Lyon-Bowes i nawet można je uznać za cliffhanger😈

Lubicie historie? Lub lubiliście w szkole jako przedmiot?

Ja bardzo lubiłam ten przedmiot, zdecydowanie było to jeden z moich ulubionych, nic dziwnego więc, że zdecydowałam się na przeczytanie romansu historycznego, jakoś nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z tego rodzaju literaturą.

Jak możemy przeczytać na okładce, jest to historia dla fanów ''outlandera'', ''bridgertonów'' i twórczości Jane Austen, jak już może wiecie, próbuje się przekonać do twórczości Jane, ale idzie mi to bardzo opornie i trudno mi się wgryźć w to co tworzyła. Jednak historia jaką stworzyła Adrianna Ratajczak, jest dużo przystępniejsza dla mnie i czytało się to dużo lepiej niż np. ''dumę i uprzedzenie''. Główną bohaterką jest Aimil, jest to charakterna kobieta która doskonale wie czego, chce od życia. Jednak czasy w jakich żyje, nie pozwalają być w pełni sobą. Jednak czy się podda?

Jest to jedna z tych pozycji, która może nie jest w pełni taka 'moja' i mnie nie zachwyciła w 100% , ale bawiłam się bardzo dobrze. Główna bohaterka jest świetną postacią, potrafi postawić na swoje. Nawet w czasach, które nie były dobrze przystosowane dla kobiet i tego, że one też mają swoje zdanie. Były to czasy nie fajne, o czym autorka nam wspomina. XIX wieczny Londyn został przedstawiony niesamowicie, czułam jego klimat, potrafiłam wczuć się w wydarzenia. Co do fabuły, mamy jej niewiele, bardziej skupiamy się na relacji bohaterów, na tym co myślą, co czują, co robią i przez to książkę czytało mi się trochę długo. Jest tutaj zdecydowanie relacja slow burn, wszystko dzieje się etapami i etapami, tych bohaterów poznajemy. Nie jest to typ literatury, którą będę czytać namiętnie, raczej była to jednorazowa przygoda, która o dziwo mi się podobała, choć według mnie mogłaby być troszkę krótsza.

Styl autorki jest lekki i niewymagający. Co do samego tytułu ''Nuvole bianche'' jest to utwór Ludovico Einaudi, którego utwory bardzo lubię i ten z tytułu jest mi bardzo dobrze znany.

Za książkę dziękuję wydawnictwu. @[Adres usunięty]nictwo Oceniłam tę pozycję na 3,5/5 i sądzę, że nadaje się na prezent dla osoby która lubi takie historyczne pozycje, bo wydana jest cudownie.

Nuvole Bianche czyli Białe Chmury to pierwszy tom niezwykłego romansu historycznego, który nie raz przypomni Wam jak bardzo kocha się bohaterów z innej epoki oraz jak bardzo chciałoby się być tam razem z nimi. Białe chmury to zaskakująco udane połączenie tych powieści, które skradły nasze serca a przy tym wyróżnia się nieco innym podejściem.

"Cierpliwość jest gorzka, ale jej owoce są słodkie".

Aimil (Mela) Lyon-Bowes jest niezwykle charyzmatyczną osobą, która nie do końca przykłada zbytnią uwagę do etykiety a przy tym nie raz popełnia jakąś gafę. Przez swoje zamiłowanie do bardzo "męskiego" zawodu nie raz popadnie w kłopoty jednak [Adres usunięty] czytelników wydadzą się bardzo w punkt. Co ciekawe od samego początku kibicujemy Aimil oraz wszystkim jej decyzjom.

Alistair (Ally) Manners na pierwszy rzut oka wydaje się nieco samotnikiem. Jednak im więcej o nim czytamy, tym większą sympatię zyskuje. Jego podejście jest nieco zaskakujące, ale w pozytywnym sensie.

"Miłość ma namacalną postać. Trzeba tylko umieć szukać. Można ją odnaleźć praktycznie wszędzie. Może kryć się w ramionach, które troskliwie otulają nasze ciało. Może smakować miętową herbatą zaparzoną o poranku. Miłość może mieć zapach bukietu świeżo zerwanych polnych kwiatów".

Najlepsze w tej książce są podchody. Między Aimil i Allisterem czuć przyciągnie, dobrze czują się we własnym towarzystwie i są bardzo uroczy. Każde ich spotkanie jest jak miód na serce i nie raz wywołuje w nas śmiech. Ich relacja z nieznajomych którzy czują się dobrze w swoim towarzystwie powoli ewoluuje - jednak żadne z nich przez długi czas nie chce przyznać, że to mogłoby być coś więcej. Im dalej tym coraz lepiej widać jak dobrze do siebie pasują.

"Nie ma takiego przeciwnika, którego nie można pokonać, jeśli ma się po swojej stronie wystarczająco silnego sojusznika".

Choć romans odgrywa kluczową rolę w tej powieści to jednak pojawiają się też inne motywy na które warto zwrócić uwagę. Plot twist jest ciekawy, przez pewien czas nie spodziewamy się że tak mocno wpłynie na bohaterów i będzie tym krokiem którego potrzebowali, a nie chcieli go podjąć. Praca dla kobiet w tamtych czasach jak zawsze ogranicza się do rodziny, jednak tutaj mamy coś związanego z prawem i dzięki temu powieść zyskuje. Wojenne demony przeszłości są tylko lekko wspomniane tak jak intrygi.

"Nie ma tego złego, czego nie możemy obrócić na swoją korzyść. Potrzeba jedynie odrobiny pomysłowości".

Okładka jak i oprawa w środku przyciąga wzrok i jest piękna. Sięgając po Białe chmury czujemy podobieństwo do swoich ulubionych romansów historycznych a przy tym dostajemy zupełnie nową historię z bohaterami, których nie sposób nie polubić. Końcówka książki jest zupełnie inna i niespodziewana ale dzięki temu zaostrza pragnienie na kolejny tom na wczoraj. Bardzo mi się podobało, czytając przeniosłam się w inne czasy i razem z bohaterami przeżywałam wszystkie sytuacje które ich spotkały.

Polecam z całego serca ~