Nowe nadzieje. Osadnicy na Żuławach. Tom 2

To nie sucha historia, ale piękna opowieść o naszych przodkach, którym było pod wieloma względami trudniej, ale rozterki sercowe, pierwsze miłości czy zazdrość były dokładnie takie same jak teraz.

To drugi tom serii i dalsze losy tych samych bohaterów, więc znajomość pierwszego tomu jest wskazana.

Polecam wszystkich lubiącym obyczaj z historią w tle. Pięknie pleciona opowieść o historii, miłości i życiu, które bywa przewrotne.

Książka "Nowe nadzieje" jest drugim tomem dylogii "Osadnicy na Żuławach" i zarazem kontynuacją powieści "Dziki Zachód". Zatem książki z tego cyklu należy czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Autorka pierwszy tom zakończyła w taki sposób, że jak na szpilkach wyczekiwałam dalszych losów bohaterów. Muszę oczywiście wspomnieć, że książka urzekła mnie piękną szatą graficzną, cudownymi grafikami w środku oraz barwionymi brzegami, które idealnie nawiązują do fabuły. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo przyjemny w odbiorze, a dodatkowego smaku tej historii dodają wstawki z ówczesnym językiem, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem. Ja od pierwszych stron zostałam ponownie pochłonięta przez wykreowany przez pisarkę świat, co sprawiło, że przeczytanie tej historii zajęło mi jeden wieczór. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i dobrze poprowadzona. Uważam, że autorka w rewelacyjny sposób oddała klimat tamtego okresu ukazując to jak wyglądało wtedy życie ludności, z czym musieli się oni zmagać. Ta historia ma naprawdę bardzo bogate tło historyczne. Widać, że autorka zrobiła naprawdę dogłębny reaserch. Zadbała tutaj o detale co bardzo mi się podobało, wiele elementów mnie zaskoczyło i mocno mną wstrząsnęło. Natomiast plastyczne i pobudzające wyobraźnię opisy sprawiły, że czułam się tak jakbym towarzyszyła bohaterom we wszystkich poczynaniach, codziennych obowiązkach, co uwielbiam w tego typu powieściach. Bohaterowie dylogii zostali w realistyczny sposób wykreowani. Jestem pewna, że nawet pomimo dzielących nas lat i okoliczności z powodzeniem moglibyśmy się z nimi utożsamić w niektórych kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Na kartach powieści mogłam tak naprawdę poznać kilka rodzin osadników. Jedni całkowicie skradli moje serce już w pierwszym tomie i z całych sił im kibicowałam, inni irytowali mnie wcześniej swoim zachowaniem, a moje zdanie na temat niektórych postaci ulegało zamianie w tej części historii. Jednak każdy z nich nie zasługiwał na to z czym musieli się mierzyć: strach o bezpieczeństwo siebie i swoich bliskich, walka o przetrwanie, ciężka praca, głód czy też trudne decyzje mające swoje konsekwencje. Ważne są tutaj również relacje międzyludzkie. Pisarka w cudowny sposób pokazała jak ludzie w skrajnych, niebezpiecznych i trudnych sytuacjach potrafili się zjednoczyć, pomóc sobie nawzajem, podzielić się tym co mają i nie oczekiwać niczego w zamian. Autorka świetnie buduje napięcie, tak naprawdę trudno przewidzieć co wydarzy się na kolejnych czytanych stronach, jak zachowają się bohaterowie, jak potoczą się ich losy i jakie kłody jeszcze zostaną rzucone im pod nogi! Z przejęciem, strachem i czasami łzami w oczach czytałam niektóre fragmenty tej opowieści. Udało mi się zżyć z bohaterami. "Nowe nadzieje" to emocjonująca, poruszająca i wartościowa historia, która pokazuje, że nadzieja umiera ostatnia. Świetnie spędziłam czas z tą książką oraz jej bohaterami i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki w takim klimacie. Polecam!

"Nowe nadzieje" to drugi tom cyklu "Osadnicy na Żuławach" autorstwa Sylwii Kubik. Bohaterowie powieści próbują rozpocząć nowe życie na zupełnie obcych im ziemiach. Szkoda, że na każdym kroku spotyka ich rozczarowanie. Urodzajne ziemie okazały się zalanymi terenami, a puste domy — ruinami. Jednak determinacja, chęć życia w godnych warunkach, bezpieczeństwo i poczucie stabilizacji są dla przesiedleńców priorytetami. Zrobią wszystko, aby w końcu poczuć się jak u siebie.

To powieść, w której lęk o teraźniejszość i przyszłość przeplata się z tęsknotą za domem i nadzieją na lepsze. Autorka z niezwykłą wrażliwością prezentuje rys historyczny i łączy go z fikcyjnymi postaciami.

Bohaterowie tej książki pochodzą z różnych zakątków Polski, każdy z nich ma inny, a jednak bardzo podobny bagaż osobistych tragedii. Nie mogą pozwolić na to, aby to, co ich łączy, teraz ich podzieliło. Muszą postarać się zbudować od podstaw własną społeczność, w której będą żyć i funkcjonować w harmonii.

To wzruszająca, pełna emocji książka. Pokocha i doceni ją każdy, kto lubi powieści historyczne osadzone w okresie powojennej Polski oraz obyczajówki. Smutna, do bólu prawdziwa, napisana lekkim piórem i pięknym stylem, sprawiając, że świat przedstawiony wciąga czytelnika już od pierwszych zdań.

"Nowe nadzieje" to druga część serii "Osadnicy na Żuławach". Rodziny, które zasiedliły Żuławy zmagają się z wieloma problemami, w tym z brakiem pożywienia oraz opału, bo w końcu to tereny w większości bezdrzewne. Obiecywano im żyzne gleby, a póki co spotkali się z zalanymi polami, z których trzeba odpompowywać wodę. Niektóre tereny są w dalszym ciągu zaminowane i właśnie podczas wybuchu niezabezpieczonej miny życie stracił jeden z przesiedleńców.

Ludzie wykazują się jednak niezwykłym hartem ducha, odwagą, walczą ze strachem, biedą, kombinują jak mogą. Część z nich angażuje się do pracy zarobkowej, ale niestety inni do pracy się nie garną przegrywają z nałogiem w postaci alkoholu.

Lata powojenne wymagały poświęceń, ale i pomocy której spodziewano się od rządu. Ludzie pomagali sobie także nawzajem, ratując się strawą, opieką nad dziećmi, oferując innym pomoc w postaci pracy. To godne podziwu, bo w końcu wszystkim było ciężko i nie każdy był tak wspaniałomyślny, że w swoich planach uwzględniał sąsiadów czy nieznajomych.

"Nowe nadzieje" to kolejna pouczająca literacka podróż do czasów, gdy życie było problematyczne. W tej części opowieść również snuta jest z punktu widzenia starego domu podcieniowego, który jako bystry obserwator przekazuje wiele ciekawostek i dzieli się swoimi doświadczeniami.

Sylwia Kubik jak mało kto potrafi zaangażować czytelnika w opowieść, którą się przeżywa, towarzyszy bohaterom w ich smutkach, małych radościach, w poszukiwaniu szczęścia i miłości. Autorka stworzyła bardzo poruszającą powieść o budowaniu wspólnoty, odnajdowaniu swojego miejsca na ziemi, ale i o ludzkich bolączkach, słabościach, wyzwaniach i nadziei na to, że jeszcze będzie pięknie.

Powieść ta kończy się w takim momencie, że być może kiedyś doczekamy się kontynuacji losów bohaterów. Chciałabym bardzo móc ponownie wrócić na Żuławy, bo świetnie się czyta takie historie. Polecam serdecznie!

,,Bo w życiu jest tak, że nikt niczego nie daje za darmo. Jak się człowiek sam przy swoich sprawach nie zakręci, to inny tego za niego nie zrobi”

Huk po wybuchu miny długo niósł się po żuławskiej ziemi. Mieszkańcy sparaliżowani strachem, bali się zrobić choćby najmniejszy krok. Z oddali słychać było jedynie rozdzierający serce krzyk. Ktoś, zupełnie niespodziewanie stracił szansę by żyć. Ktoś inny, dostał możność by uczynić swoją codzienność jeszcze lepszą i zawalczyć o swoje marzenia. Dla wszystkich wokół, była to niezwykle okrutna lekcja jak kruche i ulotne, może być ludzkie życie.

Nowa codzienność dla przesiedleńców jest bardzo trudna. Na karku czują już powiew zimy, na którą nie są przygotowani. Zalane pola, marne zbiory i brak opału, nie napawają optymizmem. Nie łudzą się również, że rząd pomoże im rozwiązać te problemy. Wiedzą, że są zdani sami na siebie i ogromną zaciętością walczą o lepsze jutro.

Celina, która ucierpiała po wybuchu miny, nie potrafi się pozbierać. Czuje, że nic dobrego już na nią nie czeka. Tkwi w zawieszeniu, niezdolna do jakiejkolwiek reakcji. Z marazmu, wyrywa ją rozmowa z Feliksą, która niezbyt delikatnie ale za to niezwykle skutecznie uświadamia ją, że straciła mnóstwo cennego czasu na użalanie się nad sobą. W Celinę niespodziewanie wstępuje nowy duch i postanawia walczyć o swoje marzenia. Mimo początkowego zagubienia, Cela wykazała się wielkim hartem ducha. Nie schowała się przed światem ale z całą mocą postanowiła odmienić życie dzieci, prowadząc szkołę. Jest absolutną bohaterką tej historii. Bardzo szkoda mi Feliksy, która marząc o wielkiej miłości, stała się jej ofiarą. Tak wiele niesłusznych oskarżeń i pretensji padło w jej stronę, bez choćby najmniejszej chęci szczerej rozmowy. Postępowanie Wandy, również niczego nie ułatwiało a niewypowiedziany żal i bezpodstawna zazdrość, skutecznie zatruwały jej życie.

Dom Loewena niestrudzenie dzieli się swoimi przemyśleniami. Jest szczery do bólu, nie przejmując się zupełnie zdaniem innych. Ma w sobie ogrom spokoju i dumy, ale tej wyłącznie pozytywnej. Zna swoją wartość i nikt ani nic, nie jest w stanie zburzyć jego spokoju.

Mimo tak wielu zdarzeń i zawirowań, akcja niczym strumień, ma swój powolny bieg. Nie ma w niej zbędnego pośpiechu a jedynie spokój. Bardzo to doceniam, gdyż mogę spokojnie delektować się powieścią. Nie mogę nie wspomnieć o przepięknym wydaniu i równie czarujących barwionych brzegach. Niezmiennie uwielbiam książki Sylwii. Mimo trudnych tematów, jakie niejednokrotnie porusza, zachowuje swoją delikatność i wrażliwość.