Nowa Wiosna /Tw/ Prequel Koło Czasu

„Nowa wiosna” została wydana wiele lat po premierze pierwszego tomu „Koła Czasu”, trudno nie docenić jej jako osobnego, pełnoprawnego rozdziału tej ogromnej, barwnej sagi. To prequel, który nie tylko wprowadza czytelnika w świat Tar Valon i Białej Wieży, ale także nadaje głębi bohaterom znanym już z późniejszych tomów. Robert Jordan zabiera nas tu na moment przed początkiem, ale robi to z taką samą dbałością o szczegóły, jak w głównych częściach cyklu. Książki Roberta Jordana, także te, które zostały napisane przy pomocy Brandona Sandersona są za mną. To niezwykle potężny cykl, który stał się ważny dla wielu czytelników, zupełnie, jakby jego własne koło czasu nigdy nie miało się zatrzymać. Czasami warto jest wrócić do początku i spojrzeć na to, czego się dowiedziałam z innej perspektywy. To była przyjemna podróż do świata, który znam i cenię.

W centrum „Nowej wiosny” stoją Moiraine i Lan, postacie, które w serii odgrywają rolę drugoplanową, ale zawsze budzą zaciekawienie. Autor postanowił pokazać, jak doszło do ich niełatwego sojuszu, jak kształtowały się ich przekonania. „Koło Czasu” było czymś więcej niż zbiorem tak wielu tomów. Opisy Białej Wieży, wewnętrzne napięcia między Ajah, subtelna polityka Aes Sedai, to wszystko nadal ma swoją siłę, choć brakuje tu dramaturgii, która rozsadzała wcześniejsze tomy od środka. To, co mnie osobiście ujęło, to nie tyle wartka akcja, co spokojne, wyważone budowanie napięcia. Jordan nie spieszy się z opowieścią. Ma czas, by ukazać nie tylko wydarzenia, ale i świat w całej jego złożoności. Magia, intrygi i polityczne gry są tu obecne, ale nie dominują – to ludzie, ich decyzje i relacje grają pierwsze skrzypce. Jordan nie gubi się w rozmachu, raczej skupia się na relacjach, emocjach i powolnym budowaniu zaufania między bohaterami.

„Nowa wiosna” to jedna z tych książek, które się czyta, bo lubi się twórczość autora, czy chce się dłużej przebywać w tym świecie. Styl Roberta Jordana jest może miejscami zbyt szczegółowy, ale dla mnie to właśnie te detale budują autentyczność świata. Opisy nie nużą, lecz malują żywe obrazy, pozwalając się zanurzyć w fabule na dłużej niż tylko kilka wieczorów. Jest to historia, która rozgrywa się na tle wydarzeń poprzedzających słynne „Koło Czasu”, książka nie próbuje na siłę rywalizować z rozległością i wielowątkowością głównej serii. Zamiast tego skupia się na szczegółach, na drobnych gestach, pierwszych krokach, które ukształtowały przyszłych bohaterów. Robert Jordan wykreował opowieść, w której emocje i relacje są na pierwszym planie, to także fascynujący portret świata, którego znaki rozpoznawcze, jak polityka, magia i tajemnicze rytuały, które zyskują dzięki tej powieści nową głębię. Robert Jordan wciąż potrafi zachwycić, legenda Smoka Odrodzonego nabiera nowego wymiaru, a cały cykl „Koło Czasu” zyskuje pełniejszy, bardziej wielowymiarowy obraz.

Są tutaj fani cyklu Koło Czasu? Tak? Doskonale! Autor bowiem zaprasza nas do nowej fabuły, która odpowie na kilka pytań i jednocześnie poprowadzi własna opowieść.

Powyższy tytuł to prequel Koła Czasu, ale uważam, że sięgając po tą książką powinniście być zorientowani w serii i znać przynajmniej tom startowy. Bardzo dużo ukryte jest tutaj na drugim planie, autor zaserwował fanom wiele smaczków do wychwycenia przez tych, którzy wiedzą czego szukać a cała książka jest jakby jedną wielką tajemnicą do odkrycia. Obrazowa treść z nastawieniem na różne emocje, ciekawa sylwetka bohaterów oraz liczne wątki łączą się w spójną całość, którą czyta się z rosnącym zainteresowaniem.

Na zboczu Smoczej Góry rodzi się dziecko, które według proroctw - zbawi świat. Wokół Tar Valon toczy się krwawa wojna. Ktoś będzie musiał odnaleźć chłopca nim zrobią to Cienie. W międzyczasie fabuła skupi się na droga przecinających losy Moiraine Damodred, młodej Przyjętej oraz Lana Mandragorana, żołnierza walczącego w bitwie. Ich wspólna przygoda pełna będzie wyzwań oraz trudnych do podjęcia decyzji, ale każda wędrówka kształtuje charakter. Szczególnie ta najtrudniejsza, prawda?

Odniosłam wrażenie, że przedwstęp do serii jest bardziej luźny mimo toczonych dookoła wojen. W dużej mierze koncentrujemy się na dwójce bohaterów, którzy uparcie dążą do celu i wytyczają własne zasady. Ich charyzma, otwartość na wszystko co ich czeka a także świadomość podejmowanych czynów imponują czytelnikowi. Całość rozładowują sprzeczki, słowne przepychanki oraz smaczne chwile wisielczego humoru, które konkurują o uwagę z mocniejszymi scenami. Autor doskonale połączył wszystkie motywy, przywołał do siebie fanów serii i niczym bajarz otworzył przed nami drzwi do znanego nam świata pełnego nowych faktów do odkrycia. Bawiłam się wspaniale przerzucając kolejne strony i nim się obejrzałam przyszedł czas na finał, więc gwarantuję, że w lekturze odnajdzie się każdy, nawet ten kto dotychczas myślał, że powyższy gatunek nie jest dla niego.

"Nowa wiosna" udowadnia jak bardzo złożony jest świat wykreowany przez autora, intensywny w odbiorze, uzależniający. Robert Jordan bawi słowem, daje do myślenia, pozwala nam wysuwać własne wnioski oraz wraz z bohaterami doszukiwać się tego co nie widoczne gołym okiem. Wiele pomysłów łączy się w motyw drogi, wiele bohaterów ujawnia swoje prawdziwe charaktery a my z zachłannością sięgamy po więcej i więcej, ponieważ w tak dobrym stylu tylko Jordan potrafi uchwycić znaczenie powieści fantasy. Idealna propozycja na wakacyjną przygodę!

Nie będę ukrywał, że mnie osobiście Nowa wiosna troszkę rozczarowała. Nie jest to zła książka, ale jak przystało na Jordana nieco przegadana, a sam opis nie do końca jest zgodny z tym, o czym jest ta powieść. Zacznijmy jednak od początku. Nowa wiosna opowiada o trójce bohaterów znanych z cyklu Koło Czasu, czyli o Moiraine i Siuan, które każdego dnia mogą oczekiwać wezwania na próbę, żeby zostać pełną Aes Sedai oraz o Lanie, niekoronowanym władcy wymarłego narodu, który niedawno uczestniczył w walkach z Aielami. Przez większość książki śledzimy w dużej mierze losy dwóch bohaterek - jak wygląda ich codzienność w Tar Valon, jakie są ich obowiązki, jak przygotowują się do próby, a z czasem jak wygląda ich życie jako pełne Aes Sedai. Jeszcze jako przyjęte są świadkami pewnej przepowiedni o Smoku Odrodzonym, która skłoni je do opuszczenia Tar Valon, choć nie będzie to takie proste i łatwe, jakby im się wydawało, kiedy już zostaną Aes Sedai. Zaś losy Moiraine, Siuan oraz Lana przetną się praktycznie dopiero pod koniec książki w dość nieoczekiwanych okolicznościach.

Pomimo pewnego rozczarowania o czym jest to książka, to daje ona bardzo dobry obraz kim jest Moiraine, która w cyklu Koło Czasu jest dość skryta, tajemnicza i nie pokazuje swojej ludzkiej twarzy, tylko zawsze skrywa wszystko za maską Aes Sedai. W Nowej wiośnie mamy okazję ją poznać, jej zamiłowanie do psot, jaką jest osobą, jak wygląda jej pobyt w Tar Valon jako Przyjętej i wiele więcej. Podobnie ma się rzecz w przypadku Lana i jego dziedzictwa, choć jemu Jordan poświęca zdecydowanie mniej czasu. Oczywiście poznajemy lepiej okoliczności narodzin Smoka Odrodzonego, choć dopiero na sam koniec książki. Z tych wszystkich powodów odradzałbym czytanie Nowej wiosny, żeby poznać, czy cykl Koło Czasu jest dla Was, bo lektura tej książki może zwyczajnie zniechęcić. Jest to tytuł raczej dla tych, co już znają książki Jordana i chcą poznać, co było przed pierwszym tomem, a przy okazji lepiej poznać kilkoro z ważniejszych postaci całego cyklu.

Nowa wiosna to dobry, choć w mojej opinii nieco przegadany prequel Koła Czasu, a opis nie do końca oddaje to, o czym jest ta książka. Dla fanów jest to pozycja obowiązkowa, ale jako pierwsze spotkanie z twórczością Jordana to zdecydowanie polecałbym inną książkę.