Filmowy wehikuł czasu

"Filmowy wehikuł czasu" opowiada dokładnie o tym, co zdradza tytuł oraz okładka, które od razu mnie zaintrygowały. Patrząc na to, że jest to powieść z serii wydawniczej WEHIKUŁ czasu, to tym bardziej z sobą współgrają.

Mamy tutaj historię producenta filmowego, który podejmuje ostateczny wysiłek ratowania wytwórni filmowej, gdzie pracuje. Studio jest na skraju bankructwa i potrzebuje wypuścić kinowy hit, lecz niestety nie ma na to czasu. W związku z desperacką sytuacją decyduje się on skontaktować z profesorem, który twierdzi, że wynalazł działający wehikuł czasu.

Byłoby to rozwiązanie wszystkich ich problemów - plan filmowy z XI wieku, z ery wikingów, nie kosztowałby ich ani złotówki, podobnie jak localsi jako statyści. W dodatku byłaby to szansa, by ukończyć film w nieco ponad weekend. Barney podejmuje to wyzwanie, lecz oczywiście po drodze napotyka cały szereg kłopotów - od problemów z aktorami po problemy z tubylcami.

Mamy tutaj dość odważną, acz lekką koncepcję podróży w czasie. Zazwyczaj jest to trudny motyw, wymagający wiele skupienia i uwagi, jeśli chodzi o aspekty techniczne i fizyczną naturę skoków w czasie. Autor nie potraktował tego w sposób banalny czy całkowicie uproszczony, ale jednocześnie jest to niezwykle przystępnie podane. Zapewne ktoś, kto mocniej siedzi w temacie, wychwyci różne nieścisłości, lecz intencją autora było stworzenie powieści rozrywkowej i moim zdaniem wyszło to bardzo dobrze.

Nie przepadam za komediami, ale muszę przyznać, że przy tej bawiłam się bardzo dobrze. Filmy to bliska memu sercu tematyka, więc autor pod tym względem od początku miał moją uwagę. Absurdalne pomysły i zabawne rozwiązania świetnie tu pasują.

Oprócz tego jest to tytuł z lat 60. XX wieku, co czuć zarówno w pisaniu jak i w podejściu do procesu tworzenia filmów. Sporo tu tendencyjności, a opisywanemu tu filmowi bliżej do tandety niż hitu, ale ten klimat retro totalnie mnie kupił.

Nie jest to książka bez wad i raczej nie będzie to mój ulubiony wehikuł czasu, ale bardzo dobrze się przy niej bawiłam. Na pewno pozostanie po niej miłe wspomnienie.

Chcielibyście na żywo zobaczyć jakieś wydarzenie historyczne? Może na przykład odkrycie i osiedlenie się wikingów w Ameryce?

No dobra, może ciekawsza byłaby ta historia, gdyby włączyć do niej wątek miłosny, walki z ówczesnymi tubylcami i charyzmatycznego głównego bohatera 😉 Taki właśnie plan, na film ratujący własną karierę reżysera i całe studio, miał Barney. Tym bardziej, że dowiedział się o naukowcu, który wymyślił wehikuł czasu. Presja czasu przynajmniej częściowo przestała mieć jakiekolwiek znaczenie. Przecież taki film można nakręcić i zmontować w weekend, wykorzystując prawdziwe osoby i stroje z początków XI w. Co może pójść nie tak?

Jak się domyślacie jest to lekko napisana komedia, w której wykorzystano motyw podróży w czasie i pętli czasowych 😏 Pierwsze wydanie ukazało się w roku 1967, a i w Polsce powieść ta już miała swoją premierę bodajże w latach 90'.

To druga powieść tego autora, którą czytałam i stwierdzam, że humor H. Harrisona nie do końca mi pasuje, ale nie razi mnie w oczy. Nie zostanę fanką jego powieści, jednak rozumiem, że mogą się podobać.

Sama powieść jest dosyć krótka, autor nie trzyma się zbytnio faktów historycznych, dodając wikingom hełmy z rogami, ale przecież nie o to w tej książce chodziło. Bardziej skupiamy się tu na perypetiach reżysera, który stara się ogarnąć chaos podczas tworzenia filmu historycznego z prawdziwymi wikingami i wszystkiego co się z tym wiąże.

Jeśli więc znacie już po życie humoru autora i je lubicie, to na pewno będziecie się dobrze bawić czytając tę powieść. Ja oczekiwałam trochę innej książki, jednak nie był to do końca stracony czas.

Jest to wznowienie książki z 1994 roku.

Historia jest krótka ale przezabawna. Oczywiście najgłówniejszy temat będzie stanowiła maszyna przenosząca ludzi w czasie. Znajdziemy tu bowiem postacie, które będą chciały nakręcić film jak najtańszym kosztem. Pomoże im w tym wehikuł czasu, który zabierze ich do roku tysięcznego. Koniecznie chcieli od podszewki zobaczyć w jaki sposób Wikingowie osiedlili się w Ameryce. Oczywiście ich plany to było jedno, ale poznanie miejsca gdzie obecnie przebywali, to drugie. Nikt im bowiem nie powiedział, że jak tylko się w tym czasie pojawią, to znajdzie się śmiałek, który będzie chciał ich przegonić. To bardzo zabawna scena ze zwróceniem uwagi na to, że czasoprzestrzeń, którą naruszyli będzie miała jeszcze inne swoje odbicia. Nie myśląc o jakichkolwiek konsekwencjach, bo nikt nie rozumiał tutaj siebie nawzajem, zwyczajnie zabrali ze sobą, za pomocą siły, właśnie tego Wikinga. To było niczym scena z bajki, gdzie szarpał się na wszystkie strony, a z ust wychodził objaw wścieklizny. I z pewnością nikt z was nie domyśla się w jaki sposób, oprócz siły, udało im się go doprowadzić do komunikacji. Jak widać ekskluzywny alkohol działał na każdego mężczyznę na całym świecie, nawet tym wstecznym:-) Pojawił się jednak inny dużo poważniejszy problem, którym była bariera językowa. Musieli jednak zrobić wszystko, aby i to przełamać w innym wypadku niczego nie byliby w stanie się od niego dowiedzieć. Jak sądzicie, czy później poszło im już z górki?

Naprawdę świetna fantastyka. Ilekroć po nią sięgam wciąż nie wierzę i nadal pragnę dowiedzieć się, czy faktycznie taką podróż w czasie można odbyć. To temat, który hipnotyzuje bardziej niż obecność kosmitów, choć w sumie może nawet chodzić o to samo. Autor zastosował prawdziwą wiedzę otulając ją wszelkimi domysłami, by bardziej przykuć naszą uwagę. Postaci jest kilka, które często ze sobą rozmawiają. Przez cały czas trwania lektury dostajemy nadzieję na to, że i nasze plany mogą się zrealizować, jedynie musimy się odważyć, by po nie sięgnąć. Znajdziemy tutaj trochę ironii, czarnego humoru oraz czegoś, czego nie potrafiłam nazwać. Coś pomiędzy nadzieją, cudem, a całkowitą wiarą w powodzenie przedsięwzięcia. Dawało to takiego kopa do działania również we własnym życiu. Jest to książka na każdy czas, ale chyba przed gwiazdką wywołuje największe poruszenie. Zdecydowanie ją polecam:-)

Czy powieść science-fiction może być komedią? Pewnie, że może. Jak macie ochotę sprawdzić, to sięgnijcie po „Filmowy wehikuł czasu” Harry’ego Harrisona.

To żadna poważna literatura. To książka, przy której można odpocząć i dobrze się bawić. Nie ma żadnego przesłania z ratowaniem świata na czele. Nic takiego tutaj nie znajdziecie, ale za to będzie sposób śmiechu.

Wikingowie, a w zasadzie film o nich mają uratować studio filmowe, ale żeby zaoszczędzić, ekipa przenosi się po prostu do roku 1000. Nie muszą szyć kostiumów, budować dekoracji, wszystko mają w naturze. Wszystko i czasami aż za dużo, bo wyobraźcie sobie, że to Wy wybieracie się do tamtych czasów i macie się w nich odnaleźć, a jeszcze zrealizować duży projekt. Filmowcy mają jednak od zawsze mnóstwo siły przebicia i są bardzo, ala to bardzo kreatywni.

Humor i satyra – mistrzostwo świata. Absurd goni absurd, a jak spotkacie Wikinga Ottara, to spodziewajcie się zawsze wielkiej porcji problemów. Bohaterowie są znakomicie sportretowani. Generalnie czyta się książkę i… ogląda film, który mógłby na jej podstawie powstać. Napisana bardzo sugestywnie.

Lubicie science-fiction, historię, film i dobrą zabawę? To znakomicie, bo ta książka bardzo Wam się też spodoba.

Filmowy wehikuł czasu to krótka, ale dobrze i z pomysłem napisana powieść, w której główną rolę odgrywa, jak się łatwo domyślić, wehikuł czasu, ale jest on wykorzystany w zasadzie tylko jako narzędzie, żeby przenieść się w czasie i nakręcić interesujące ujęcia do filmu. Było to dla mnie niezwykle ciekawe spojrzenie na motyw podróżowania w czasie, ponieważ wcześniej z reguły ludzie wykorzystywali je do bardziej wzniosłych lub ważnych zadań, a nie do nakręcenia filmu... Dlatego byłem ciekawy jak to wyjdzie autorowi, czy nie będzie to po prostu kolejna książka związana z podróżowaniem w czasie, ale nic bardziej mylnego. Oczywiście autor nie przedstawia tutaj żadnych nowych współcześnie rozważań, czy paradoksów związanych z podróżowaniem w czasie, ale warto mieć na uwadze to że książka powstała w 1967 roku. Ponadto, autor nie skupia się jakoś szczególnie na wehikule, raczej na tym do czego ma to służyć, do jak prozaicznych czynności może być wykorzystany, ale przy okazji oczywiście pokazuje pewne rozważania związane z podróżą w czasie. Sama zaś historia Hendricksona jest na tyle obfitująca w różne nieprzewidziane niespodzianki, że nie sposób się nudzić przy tej książce.

Głównym bohaterem jest Barney Hendrickson, który musi nakręcić film, i to dobry film, a na dodatek w kilka dni, w przeciwnym wypadku, studio zostanie zamknięte, a on jako przeciętny reżyser nigdy już nie znajdzie zatrudnienia. Chwyta się więc wszelkich sposobów i przez to inwestuje w rozwój wehikułu czasu, dzięki któremu przenosi się w czasie i nagrywa swój film. Brzmi prosto, prawda? Tylko w teorii, jak coś może pójść źle, to tak będzie i bohater co chwilę musi szukać rozwiązań kolejnych problemów, czasami są to prozaiczne, a czasami zdecydowanie większe. Oczywiście do rozwiązania problemów najczęściej wykorzystuje wehikuł czasu i związane z tym udogodnienia. Ludzie potrzebują weekendów, ale na planie nie może być przestojów, więc co robi? Wysyła pracowników w przeszłość w jakiejś spokojne miejsce, spędzają tam 2 dni po czym wracają kilka sekund później. A jak napisać scenariusz całego filmu w godzinę? Bardzo prosto - wysłać kogoś w przeszłość na kilka miesięcy, żeby tam mógł pisać i później wróci do teraźniejszości po zaledwie kilku sekundach. To są dopiero oszczędności!

Filmowy wehikuł czasu to lekka i przyjemna lektura, wykorzystująca w dość niecodzienny sposób podróżowanie w czasie. Polecam, nie tylko fanom science fiction.