Srebrne Gardło. Vardari. Tom 2

Na "Srebrne gardło" przyszło czytelnikom czekać trzy lata. "Żelazny wilk" zawitał do polskich księgarni w 2021 roku i już wtedy było czuć, że to może być niesamowity cykl choć wielu wróżyło, że autorka odcina kupony. Książka jednak okazała się sukcesem mimo skrajnie różnych opinii. Bo była specyficzna i nie każdemu przypadła do gustu, ale dopracowana była w każdym calu. Od razu szumnie mówiono o tym, że będą kolejne tomy i... no właśnie, nie za rok, a za kolejne trzy. Czyżby na trzeci też przyszło nam tyle czekać? No i przede wszystkim czy warto czekać?

"Srebrne gardło" jest drugim tomem serii Vardari, którego akcja toczy się w świecie stworzonym na potrzeby "Kruczych pierścieni". Mimo to obie serie można śmiało czytać oddzielnie, ale jednak każda z nich powinna być czytana w odpowiedniej kolejności. Są ścisłymi kontynuacjami i ta też jest właśnie ze "Srebrnym gardłem".

Juva, główna bohaterka, która została naznaczona przez Grifa, podobno samego diabła. Dziewczyna teraz ma problem, bo wszystko wali się jej na głowę, a jedyne, co może zrobić, to walczyć o wszystko, co jest jej drogie. Już w pierwszym tomie poznać można było ją jako wykrwawiaczkę. Co to znaczy? Zabija ona chorych na wilkowatość, a jest to coś na kształt wścieklizny. Zarazić się można bardzo łatwo, a mimo tego, że ilość zakażonych miała maleć, to jest ich coraz więcej. Juva tym razem chce się dowiedzieć dlaczego tak jest, z czego to wynika.

Wiadomo już, że będzie trzeci tom, a jednocześnie ten jest zakończony w taki sposób, że pozostaje tylko mieć nadzieję, że tym razem czytelnicy nie będą zmuszeni do tak długiego czekania. Choć akcja nadal mknie, to w tej części bardzo mocno uwaga zostaje skupiona na Juvie. Dziewczyna sama nei wie czego chce, w którą stronę podążać. Jest wściekła na sytuację z wikowatymi, ale też na Grifa, który mimo, że zniknął z horyzontu, to nadal jest obecny w jej myślach i być może sercu.

Ostatnimi czasy fantastyki pojawia się trochę więcej, a raczej romantasy. Ta druga opcja jest niezwykle irytująca, bo jednak od tego gatunku oczekujemy czegoś innego i raczej z wątkiem romantycznym, który owszem, występuje, ale nie jest dominujący. Dlatego seria Vardari jest tak fascynująca, bo w pierwszym tomie pojawił się Grif. Tajemniczy, dziwny i zanosiło się na to, że ponownie go spotkamy, a jednak w drugim tomie autorka postanowiła się skupić na czymś zupełnie innym. I całe szczęście.

W ten sposób stworzyła świat dość brutalny, a jednocześnie przemyca trudne tematy, jak coś na kształt sekty. Można z tej opowieści wyciągnąć jednocześnie rozrywkę, ale także głębsze przemyślenia.

Zdecydowanie jedna z ciekawszych serii w tym gatunku i choć chciałabym więcej, choćbym chciała potężnych tomiszczy, to jestem wdzięczna za brak zbędnych opisów, za brak wyciągania na siłę fabuły. Po prostu dobrze się to czytało!

Recenzja powstała we współpracy z Domem Wydawniczym Rebis.

To, ile czekałam na kontynuację "Żelaznego wilka", wiem tylko ja. Może nie chodzi o sam czas, bo każdy czekał identycznie, chodzi o towarzyszącą temu niecierpliwość. Wielokrotnie przez dwa lata smętnie spoglądałam na regał i zastanawiałam się "kiedy", tak mocno pragnęłam poznać dalsze losy Juvy, wykrwawiaczki, czyli osoby polującej i zabijającej chorych na wilkowatość. Choroba przypomina zaawansowaną wściekliznę i można się nią zarazić, spożywając narkotyczne perełki krwi.

Juva razem z przyjaciółmi wykonuje swoją pracę, jednocześnie coraz bardziej wściekając się na Radę Naklavu z powodu bezczynności. Po zakończeniu "Żelaznego wilka" Juva (jak i całe miasto) liczą na poprawę sytuacji, na zanik wilkowatych, jednak zamiast spadku zarażonych choroba zaczyna przybierać na sile: ilość chorych wzrasta. Jaka jest tego przyczyna? Czy Juvie uda się odkryć prawdę?

W międzyczasie do Naklavu przybywa kapłan, który wśród ludności szerzy swój fanatyzm. Pokazuje święte obrazki przedstawiające podobizny "złych osób", dołącza do niego coraz więcej wyznawców, a ci najbliżsi muszą nosić na gardle gwóźdź...

Czy Juva powstrzyma wilkowatych? A może serce dziewczyny będzie skupiało się na czymś innym? A raczej na kimś innym? Na Grifie, który ją zdradził, okaleczył i zniknął?

"Srebrne gardło" to bardzo dobra kontynuacja cyklu Vardari. Historia wciąga od pierwszej strony i trzyma w napięciu aż do ostatniej, z czego zakończenie to istny rollercoaster emocji. Ostatnie rozdziały sprawiają, że mam powtórkę z rozrywki, to znaczy, że tak jak w przypadku "Żelaznego wilka", tak i teraz będę z niecierpliwością wyczekiwać trzeciego tomu.

Juva w tej części bardzo mocno się mota, jest niezdecydowana, przepełniona negatywnymi emocjami oraz zdaje się błądzić. Często znajduje się na rozdrożu, gdzie podjęcie właściwej decyzji niemal graniczy z cudem. Dzięki temu bohaterka wydaje się bardziej rzeczywista i jednocześnie bardziej irytująca - a przynajmniej ja odniosłam takie wrażenie. Jak w pierwszym tomie niemal od razu zapałałam do niej sympatią, tak teraz mój entuzjazm nieco ostygł. Dopiero pod koniec, kiedy większość wątków się wyjaśniła, powróciły pozytywne odczucia.

Strasznie w tej części brakowało mi Grifa, postaci tragicznej i tajemniczej, o której Siri Pettersen na razie niewiele zdradziła, a która już wkupiła się w serce czytelników. W ogóle całość jest niezwykle emocjonująca, a akcja wartka od pierwszych stron. Tu nie ma czasu na złapanie oddechu, tu pędzi się na łeb na szyję.

"Srebrne gardło" to fantasy nie dla każdego, ponieważ jest brutalna oraz wyjątkowo krwawa. W książce pojawiają się motywy takie jak: mordercza choroba, fanatyzm religijny, tortury, przetrzymywanie wbrew własnej woli oraz śmierć. Fabularnie nie jest lekko. Ale kiedy już sięgnięcie po tę historię, to gwarantuję, że nie oderwiecie się aż do samego końca. Zostaniecie emocjonalnie stłamszeniu i rozbici, ale wierzcie mi - warto się poświęcić. :)

Myślała, że postawiono już kropkę w tej historii.

Jednak stała się ona tylko przecinkie w gąszczu kolejnych akapitów.

Naznaczył ją.

Zrobił coś, czego ona się nie spodziewała, a pomimo pragnień, które tliły się w jej wnętrzu odszedł i pozostawił po sobie tylko wszechobecną pustkę.

Codzienność Juvy po odejściu diabła zmieniła się bardziej, niż dziewczyna mogła przypuszczać.

Intensywność wilkowatości przybiera na sile i pomimo zlikwidowania bodźców do niej potrzebnych… Wszystko idzie nie w tę stronę, w którą powinno.

I wtedy zjawia się on.

Kapłan, w którego oczach czai się mrok, który zrobi wszystko by wejść na scenę i więcej z niej nie ustąpić.

Ostatnia czytająca z krwi.

Łowczyni wilków.

Naznaczona przez diabła.

W samym środku huraganu i napięcia, które rośnie i rośnie, by zalać wszystko krwią…

Czy Juva stanie na wysokości zadania?

Czy i tym razem uda jej się znaleźć drogę?

Sprawa wygląda tak. „Srebrne gardło” to drugi tom cyklu VARDARI.

Sięgnęłam po pierwszą część dosłownie do sprzątania i… przepadłam!

To są naprawdę niesamowite, mocno zapisane historie. Książki, z których wylewa się brutalność, krew i to, czego nie znajdziecie w popularnych teraz romantasy.

Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka przedstawia swoją historię. Jest wyraziście, nie ma zbędnego gadania, wszystko jest wręcz surowe.

Jedna uwaga ode mnie – skupcie się. To książka, która wymaga naprawdę dużo uwagi, ale oddaje Wam jeszcze więcej.

Polecam każdemu, kto szuka odskoczni i krwi!

🤎 „𝕊𝕣𝕖𝕓𝕣𝕟𝕖 𝕘𝕒𝕣𝕕ł𝕠” 𝕊𝕚𝕣𝕚 ℙ𝕖𝕥𝕥𝕖𝕣𝕤𝕖𝕟

𝕍𝔸ℝ𝔻𝔸ℝ𝕀 𝟚 🤎

 Nordyckie misterium. Krew, pożądanie i tajemnica. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Nie spodziewałam się, że ta książka, aż tak przypadnie mi do gustu. Ostatnio bardzo polubiłam się z powieściami fantasy, jednak co do tego tytułu miałam wielkie obawy, bowiem z początku nie mogłam się wkręcić w fabułę książki i czytanie szło mi bardzo opornie. Z każdą kolejną stroną, utwierdzałam się w przekonaniu, że takie leniwe czytanie, ani trochę mi nie przeszkadza, a wręcz pozwala się zrelaksować podczas lektury i mogę całkowicie skupić się na fabule, żeby nie umknęła mi żadna ważna scena. 

Srebrne Gardło to drugi tom serii „Vardari”, odrębnego cyklu, którego akcja toczy się w uniwersum znanym z obsypanych nagrodami „Kruczych pierścieni”. Książka rozpoczyna się w dość nietypowy, wręcz specyficzny sposób, z czego wynika fakt, że czytelnikowi ciężko się w tym odnaleźć. Jednak z każdą kolejną stroną zaczynamy powoli przyswajać sobie pewne fakty i wszystko zaczyna się układać. Nie będę się rozpisywać o fabule, bo jest to bez sensu, tak myślę. Pozwolę Wam każdemu z osobna na świeżo odkrywać tę historię.

W tego typu powieściach nie może zabraknąć głównej i jakże silnej bohaterki, którą cechuje niezwykła odwaga. Juva została naznaczona przez samego diabła, co oznacza jej krew zapewnia jej nieśmiertelność.

Podczas czytania trzeba się naprawdę mocno skupić, bowiem już od początku poznajemy bardzo dużo szczegółów, a bohaterów lustrujemy z każdej możliwej strony. Świat pełen tajemniczości, ale i brutalności. Opisany tak lekko i przejrzyście, że wdrążenie się w ten świat jest łatwy i przyjemny. Autorka nie przytłacza natłokiem informacji, który wprawia w zakłopotanie. Krok po kroku przestawia nam swoją wizję. Podczas poznawania tej historii stajemy oko w oko z najgorszą postacią zła, które sieje spustoszenie w Naklavu. To właśnie Juva musi stanąć w walce z najpotężniejszym wrogiem.

„Srebrne gardło” zaskoczyła mnie bardzo, jak się okazuje to kawał dobrej powieści, którą czyta się z wypiekami na twarzy. Autorka wyszła naprzeciw wszystkim stereotypom, ominęła wszelkie schematy i zaserwowała nam świetną książkę, która zapewniła mi dobrą lekturę i niesamowitą przygodę, z której nie chciałam wracać. Polecam! Fani niebanalnych powieści fantasy z pewnością będą zadowoleni! 🤎

"Srebrne Gardło" to drugi tom serii Vardari, a przeczytanie (lub przypomnienie sobie) pierwszego tomu jest konieczne, by zrozumieć jak wielki ciężar odpowiedzialności nosi na swych barkach młoda Juva. Wszystkie jej decyzje i czyny mają swoje poważne konsekwencje nie tylko dla niej samej, ale też dla całego Náklavu.

W mieście coraz częściej spotyka się ludzi zarażonych wilkowatością. Rada Miasta naciska na Juvę, by w polowaniu na szaleńców i wiecznych korzystała z pomocy fanatycznych wyznawców, tzw. Chronionych, których gardła okalają żelazne kołnierze z wbitym gwoździem i którzy podobno są odporni na tę straszna przypadłość.

Czytająca z krwi musi więc mierzyć się nie tylko z polityką, ale też z własnymi słabościami, w także skutkami swoich wcześniejszych czynów.

Naznaczona przez Grifa, który zniknął w Kamiennym kręgu, obarczona odpowiedzialnością za młode Czytające z krwi, targana wątpliwościami i wyrzutami sumienia, Juva zaczyna się gubić w swoim życiu, wiedząc, że czasu, by wszystko naprawić jest coraz mniej. Dodatkowo naszej bohaterce zagraża ogarnięta szaleństwem z głodu vardari Eydala, której poczynania będą miały duży wpływ na przyszłość Náklavu, a już na pewno na przetrzymywanego przez nią Nefraima.

Książka jest fascynującą, mroczną opowieścią, w której można się całkowicie pogrążyć. Nie jest to najłatwiejsza lektura, gdyż klimat jest dosyć ciężki i przytłaczający. Czytając ją czujemy zimne porywy wiatru, biegniemy wąskimi uliczkami miasta, przedzieramy się przez zakurzone stare pomieszczenia pełne starych eksponatów.

Na początku akcja nie porywa, można odczuć frustrację narastającą z bezsilności bohaterki, dopiero w drugiej połowie wszystko nabiera rozpędu, choć wciąż nie wiadomo jak to się skończy, czy jest jakikolwiek nadzieja na ratunek.

Doskonale możemy wyczuć emocje głównych bohaterów, którzy są naprawdę dobrze wykreowani. Pozwala to na zrozumienie Juvy i Nefraima i kibicowanie im.

Po ostatnim rozdziale mogę mieć jedynie nadzieję, że kolejny tom ukaże się w miarę szybko, gdyż pozostawienie czytelników w takim momencie, to zbrodnia ;)