Cień bogów. Krwiozaprzysiężeni. Tom 1

Jest to niesamowicie wciągającą opowieść, która wymusza na nas zrozumienie jak dużo trzeba walczyć, aby przetrwać...

Walka.

Każdy walczy o coś innego: o kraj, o prawa, o własne zdanie, o sukces. Wola zwycięstwa i wiara dają ogromną siłę do walki.

Ale co, jeśli ktoś nad nami panuje? Co, jeśli żyjemy w cieniu martwych bogów i każda minuta to wielka walka o przetrwanie, gdy gniew i zazdrość panują w świecie...

Śmierć, umiejętność zabijania... Jakie to przerażające, ale zarazem ważne, aby zwyciężyć...

Mężczyźni umierają, kobiety umierają, wszystkie istoty z krwi i kości umierają, ale sława bitewna przetrwa. Tego chcę, tego chcemy wszyscy.

Bohaterowie ten cudownej powieści walczą, zabijają, robią wszystko, ABY ŻYĆ, aby pokazać, że są najlepsi, ale też żeby cieszyć się życiem z rodziną.

Morał tej książki? Jeśli przeczytacie ją, znajdziecie. Ja znalazłam go po przeczytaniu już kilku stron.

Tytuł od razu skojarzył mi się z mitologią, a okładka z filmem „Jak wytresować smoka"? Czy jest między nimi jakaś analogia? No jasne! W każdym z tych trzech elementów znajdziemy walkę, bunt, chęć życia, spędzania czasu z rodziną.

Serdecznie polecam tę powieść! Bardzo się cieszę, że miałam okazję ją przeczytać i zrozumieć, jak ważna jest wola zwycięstwa, walka, a przede wszystkim - ŻYCIE.

S.P.

Szkolny Klub Recenzenta

Cóż za niesamowita, przenikająca do kości, tętniąca w żyłach powieść! Pełna nawiązań do nordyckich mitów, a jednak się od nich różniąca...

Pierwszy tom serii o Krwiozaprzysiężonych opowiada historię trzech osób, których losy wcześniej, czy później na pewno się skrzyżują ;) Varg - to pałający zemstą uciekinier, niedawny niewolnik, który musi dowiedzieć się kto zabił jego siostrę; Elvara jest kobietą, która swymi czynami chce zdobyć szacunek towarzyszy broni, by kiedyś, w przyszłości, móc poprowadzić swoich własnych ludzi na ścieżkę sławy; jest i Orka z niespokojną przeszłością, która pragnie jedynie w pokoju przeżyć kolejne lata u boku swego męża i syna, jednak los ma swoje własne plany...

Świat w Cieniu Bogów pełen jest fantastycznych stworzeń, zarówno znanych niektórym z mitów, jak i całkiem nowych, a także spaczeńców, czyli ludzi, których przodkowie byli zrodzeniu czy też stworzeni za sprawą dawnych bogów.

To miejsce, w którym o przetrwanie trzeba walczyć każdego dnia, a niebezpieczeństwo może czyhać zarówno w lesie, w miasteczkach, ale też może zaatakować z morza, gdy na horyzoncie pojawiają się drakkary.

Świetnie mi się to czytało i z niecierpliwością czekam na dalsze losy bohaterów, a po tym tomie można się domyślić, że autor nie będzie ich oszczędzał!

Polecam wszystkim, których fascynuje świat wikingów, ale też tym, którzy uwielbiają mocne krwiste fantasy!

John Gwynne to brytyjski autor wielu książek z gatunku high fantasy, a także miłośnik rekonstrukcji historycznych. "Cień bogów", pierwszy tom "Sagi o Krwiozaprzysiężonych", musi być w takim razie ukochanym dziełem pisarza, ponieważ należy do fantastyki, a jego główna fabuła toczy się w świecie Wikingów.

Perspektywa w fabule należy do trójki wyjątkowych, głównych bohaterów. Orki, matki Breki i żony Thorkela, kobiety-wojowniczki, której lepiej nie wchodzić w drogę. A jeśli ktoś ma plan włamać się do jej domu, zabić męża i porwać syna, niech wie, że życie mu niemiłe, ponieważ Orka w okamgnieniu ruszy za nim w pogoń, by zabić. I ta śmierć wcale nie będzie należała do spokojnych i bezbolesnych.

Elvary, członkini bandy Zwiastunów Śmierci, kobiety, która marzy o walkach oraz o tym, by jej nazwisko zostało zapamiętane przez świat. Więc jeśli masz w planach zrobić z niej żonę siedzącą w domu i usługiwaczkę, to lepiej zastanów się dwukrotnie.

Oraz Varga, byłego niewolnika szukającego czarownicy, która pomoże mu odprawić specjalne, niezwykle trudne zaklęcie. Sęk w tym, że kiedy znalazł jedną, to należała ona do grupy Krwiozaprzysiężonych, toteż Varg musiał stoczyć bitwę z pewnym Półtrollem, by w ogóle móc z nią porozmawiać...

Każdy z nich jest różny. Każdemu przyświeca inny cel. A jednak zrobią wszystko, by zdobyć to, co sobie postanowili. I nie powstrzyma ich przed tym nic. Nawet dawni, martwi i zapomniani światu bogowie. Chyba?

"Cień bogów" to książka ciężka. Już od samego początku miałam lekki problem z prowadzoną narracją oraz z mocno rozbudowanym i skomplikowanym światem. Nie zrozumcie mnie źle, autor wspiął się na wyżyny kunsztu pisarstwa, by wykreować takie uniwersum, a jednak nie do końca mnie ono kupiło. Trudno było mi się wciągnąć w historię, zwłaszcza w tą prowadzoną z perspektywy Elvary, której nie polubiłam. Orka i Varg kupili mnie od razu. Z przyjemnością śledziłam ich losy i zmagania, dopingowałam i byłam po prostu ciekawa, jak potoczy się akcja. Niestety, ale do czasu. Jak jeszcze opowieść Varga jako-tako potrafiła mnie zainteresować, tak ta Orki od jakiejś połowy książki zaczęła mnie nużyć.

Czytałam jednak dalej z nadzieją, że zakończenie powali mnie na łopatki. Było w porządku, jednak oczekiwałam cudu i się po prostu zawiodłam.

W książce bardzo odczuwalny jest klimat rodem z Wikingów. Widać, że John Gwynne hobbistycznie zajmuje się rekonstrukcjami, ponieważ po przeczytanych treściach mogę z czystym sercem powiedzieć, że jest mistrzem w tej dziedzinie. Zbudowany świat, zwyczajna rzeczywistość, w której żyli bohaterowie, statki, którymi pływali, oręż, którą walczyli, i wyznawane zasady - całokształt wypadł niezwykle realistycznie.

Podsumowując, "Cień bogów" to dobra książka, która z pewnością znajdzie swoich fanów. Dla mnie, niestety, była zbyt ciężka. Nie potrafiłam zżyć się z bohaterami, choć z początku zapowiadało się odwrotnie. Mimo to ogromnie doceniam wiedzę autora w zakresie wikingów oraz umiejętności w kreacji rozbudowanego, zaawansowanego świata.

Militarne high fantasy w klimacie nordyckim, pełne brawurowych bitew, ociekające krwią i zemstą. Taki właśnie jest "Cień bogów" Johna Gwynne'a, czyli świeża premiera Fabryki Słów.

W drogę zabiera nas trójka bohaterów: Orka, matka i żona, rosła kobieta o tajemniczej przeszłości; Varg, były niewolnik, który szuka zemsty za śmierć siostry, a przede wszystkim chce poznać jej przyczynę; Elvara, która w drużynie Zwiastunów pragnie zdobyć bitewną sławę.

Powieść śledzimy z perspektywy tej trójki i nie jestem w stanie powiedzieć Wam, która podobała mi się najbardziej. Orka jest bliska memu sercu ze względu na fakt bycia matką, jednak cały czas myślami byłam przy Vargu i jego potyczkach. Droga Elvary była najmniej różnorodna, ale jednocześnie za serce ujął mnie jej towarzysz, Grend.

"Cień bogów" to książka z motywem drogi i myślę, że to był mój największy problem. Zdarza się, że go lubię, jednak gdy przez całą historię bohaterowie idą (lub płyną), walczą, idą, walczą, zdarza się to, co dopadło mnie tutaj - po jakimś czasie poczułam znudzenie, a kolejne bitwy zlewały mi się w jedno.

Nordycki klimat jest fantastyczny, a opowieści o bogach i wszelakich potworach czy stworach - fascynujący. I myślę, że ten element spodobał mi się najbardziej.

Mamy tu duży przekrój bohaterów, a autor sprawia, że nieustannie drżymy o ich los. Jest krwawo, jest brutalnie, a wezwanie do Walhalli stale czai się za rogiem. Ta książka jest naprawdę dobra i jeśli lubicie takie klimaty, zdecydowanie po nią sięgnijcie. Mnie znużył właśnie motyw drogi, ale wydaje mi się, że tu się on kończy i być może druga część okażę się dla mnie bardziej wciągająca.

Co do tłumaczenia - według mnie doskonale oddawało klimat i nie miałam problemów przy czytaniu.

TW: krwawe opisy walki, śmierć, przemoc

John Gwynne oferuje niezwykle skonstruowaną, brutalną i wciągającą historię inspirowaną nordycką mitologią oraz wikingami. Wraz z postaciami jego książki zanurzamy się w niebezpiecznej wyprawie, która może skończyć się śmiercią i bólem, ale jednocześnie przynieść oczyszczenie strapionym myślom i duszom bohaterów - zwłaszcza, że każdy z nich niesie w sercu inne pragnienie i pragnie za wszelką cenę je ziścić.

Autor stworzył niezwykle ciekawe jednostki - z czego jedna z nich zasługuje na największą uwagę czytelników. Orka, matka i wojowniczka, która swą stanowczością, siłą, inteligencją i oddaniem skradła moje serce. Przez jej rozdziały bije kobieca, surowa siła, która dyktowana jest jej umiejętnościami i wytrwałością - toporem i pięściami toruje sobie drogę do utraconego syna, a jej upór napędza ją, aby go odzyskać. Naprawdę uwielbiam czytać o takich kobietach w fantastyce i cieszę się, że autor poświęca jej dość sporo uwagi. Pozostałe postacie również były intrygujące i były ciekawym odzwierciedleniem miłości do rodzeństwa, poczucia nicości, chęci sławy i uznania, a także roli jaką pełnimy w społeczeństwie - i walce z nimi.

Jednakże "Cień bogów" wyróżnia się również pod względem fabularnym, gdyż autor potrafi zbudować napięcie, wprowadzić czytelnika powoli w historię i wytłumaczyć mu zasady świata... A także stworzyć niezwykle fantastyczny świat pełen magii, który momentami zdarza się mocno z rzeczywistością. Przez strony książki przebija się również wiedza autora na tematy, o których pisze, co jest wielką zaletą! I już teraz zacieram rączki na kolejne tomy, bo czuję, że ta historia z pewnością zaskoczy!

Fani nordyckich klimatów, silnych i mądrych bohaterów, a także wciągającej fabuły będą z całą pewnością zadowoleni! Historia oferowana przez Johna Gwynne jest niesamowitym odświeżeniem w tak brutalnej fantastyce, przez którą przebija siła, wiara w siebie, a także niezwykła magia, która potrafi odurzyć.

John Gwynne stworzył świat pełen okrucieństwa. Jest to świat krwi, kłów, szponów i ostrego żelaza. Świat w którym żyje się krótko, a umiera strasznie.

W świecie tym walczy o przetrwanie swoje i swoich bliskich Orka. Kobieta, którą polubiłam od pierwszego rozdziału. Od razu widziałam, ze jest to bardzo silna i odważna postać co udowodniła na kolejnych stronach książki, gdy jej syn zniknął. Varg z kolei to pan zagadka. Bardzo tajemnicza postać i dość ciekawa. Jest to mężczyzna, który szuka zemsty i w imię jej, jest w stanie zrobić wiele. Jest jeszcze Elvara – wojowniczka, która uwielbia różne bitwy. I z nią mam mały problem. Jeszcze mnie do siebie nie przekonała i liczę na to, że zmieni się to w kolejnym tomie.

Książka posiada specyficzny, nordycki klimat, który sprawia, że od książki nie można oderwać się. Narracja prowadzona jest z punktu różnych bohaterów, co sprawia, że każda postać można lepiej poznać. Pomimo tak wielu bohaterów i stworzeń nie ma mowy by pogubić się. Wszystko tutaj zostało dopracowane i przemyślane.

Książka zdecydowanie nie należy do łatwych. Znajdziemy w niej wiele brutalności, przemocy, morderstw. Dlatego nie jest ona przeznaczona dla każdego. Zdecydowanie odnająć się w niej fani Wikingów i nordycki legend, jak również czytelnicy high fantasy.

„Cień bogów” to pierwszy tom Sagi o Krwiozaprzysiężonych i myślę, że zdobędzie ta seria wielu fanów. Ja już wypatruje kolejnego tomu.