Noli me tangere!

Najtrudniej przychodzi mi napisanie recenzji książki, która wzbudziła mnóstwo pozytywnych emocji, trudno ubrać w słowa mój zachwyt, określić uczucia jakie towarzyszyły mi podczas lektury, zdecydowanie prościej jest opisywać dzieła niżej punktowane.

Kiedy przytrafiła się okazja zrecenzowania kolejnej nowości wydawniczej od Novae Res nie byłam przekonana, czy to aby na pewno dobry wybór, aczkolwiek spoglądając na okładkę i treści tam zamieszczone gdzieś w głębi umysłu zapaliła mi się ostrzegawcza lampka i mój zmysł czytelniczy zaczął mi podpowiadać, że warto dać szansę. Nie wspominam najlepiej moich czytelniczych przygód z tym wydawnictwem, zawsze kończyły się zawodem i zapewnieniem, że nigdy więcej żadnych książek od Novae Res.

Czy pod tak niepozornie wyglądającym formatem liczącym niespełna 200 stron zmieści się zarówno wątek kryminalny, historyczny i nawiązania biblijne? Autor jak widać świetnie sobie z tym poradził. Mówią, że dobre książki mają moc przyciągania i tego właśnie doświadczyłam.

Sam tytuł „Noli me tangere” oznacza: ”nie dotykaj mnie” – słowa, które Jezus wypowiedział tuż po zmartwychwstaniu do Marii Magdaleny. Autor wkłada je w usta gwałconej kobiety, która kieruje je do swojego oprawcy – Krzysztofa Tuczyńskiego. Od tej pory życie bohatera będzie naznaczone dziwnymi przypadkami, twarz ofiary już do końca dni będzie go prześladować i doprowadzi do obłędu. Ciekawe, prawda? Dobry tytuł to już 20% sukcesu, a wraz z interesującym opisem z pewnością zaintryguje niejednego czytelnika. Nie jest to typowy kryminał i nastawiając się w kierunku tego gatunku możemy czuć się nieco zawiedzeni, bo w książce mamy pomieszanie gatunków – trochę powieści historycznej, thrillera, momentami horroru, dużo tu odwołań do sfery chrześcijańskiej. W literaturze nieczęsto pojawiają się połączenia wątków historycznych i kryminalnych, w każdym bądź razie autor musi posiadać ogrom wiedzy na ten temat i mocno się przygotować, bo bardzo łatwo wtedy polec na temacie. A Adnreas Hoff jak widać odrobi swoją lekcję i rzetelnie podszedł do opisywanych wydarzeń.

Opowieść, którą tworzy ma swój niepowtarzalny charakter. Początkowe i końcowe rozdziały dotyczą toczącego się współcześnie śledztwa w poszukiwaniu sprawcy, który zabił młodą kobietę o imieniu Magdalena. Natomiast sam środek, czyli rdzeń to przeniesienie wydarzeń do przeszłości, gdzie również pojawia się motyw zabójstwa kobiety o tym samym imieniu. Te fragmenty najbardziej mnie zainteresowały. Autor jak widać posiada zdolność, aby rozbudzić ciekawość czytelnika, pojawiają się fragmenty tłumaczeń tajemniczych zwojów Ewangelii wg. Marii Magdaleny, która rzuca nowe światło na działanie Kościoła i jest wśród duchownych uznawana za herezję. Andreas Hoff świetnie wskazuje na problemy trawiące współczesny Kościół, czyli jawną hipokryzję. Autor świetnie łączy ze sobą czas teraźniejszy i przeszły, odnosimy wrażenie, że zbrodnia poczyniona wieki temu ma nierozerwalny wpływ z wydarzeniami współczesnymi, widać nierozerwalne podobieństwo zabitych kobiet do wizerunku Marii Magdaleny z malowidła znajdującego się na ołtarzu miejscowego kościoła. Także ułożenie ciała, czy zadane rany są niemalże identyczne z postacią Świętej. Czy to wyłącznie dzieło przypadku? A może działanie sił pozaziemskich? Mieszkańcy porównują także zamordowaną do zmory, która wkrótce sama wskaże oprawcę. Wątek nadprzyrodzony jest według mnie najciekawszym elementem tej powieści obok ciekawostek z zakresu medycyny sądowej, wierzeń mieszkańców Martwem, czy licznych nawiązań biblijnych.

Dla zaostrzenia smaku przyszłym czytelnikom dodam jeszcze, że pojawia się również zaraza, plaga szczurów, czy dziwne trzęsienie ziemi – odnotowane na ziemiach Polski w 1606r. w Tucznie.

Stylizacja wypowiedzi i języka, którym posługiwano się w XVII wieku to kolejny walor tej opowieści, dodaje całości charakteru i realności. Byłaby to powieść bliska ideałowi, gdyby nie dialogi bohaterów prowadzących współczesne śledztwo. Mnóstwo przekleństw i chamskiego słownictwa momentami, aż raziły w oczy. Nie wiem co autor chciał przez to pokazać, ale nadużywanie przekleństw mocno zaszkodziło treści i odbiło się rysą na ciekawej fabule.

Autorowi udało się utrzymać moje zainteresowanie do końca, pomimo, iż na samym początku padają wskazówki kto może być mordercą, uważny czytelnik dostrzeże je w mgnieniu oka. Jednak ten fakt nie umniejsza ani trochę i nie odbiera nam uciechy z dalszej lektury. Ta mroczna historia przyprawiła mnie o dreszcz emocji, jednocześnie skłoniła do przemyśleń, do zagłębienia się w wątek historyczny. Dla tak ciekawe książki warto stracić głowę – kto się skusi?

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta portalu [Adres usunięty]

Zabójstwo młodej dziewczyny na skraju lasu stawia w najwyższy stan gotowości policję i nowego szefa działu kryminalnego. Sprawa od samego początku zdaje się być dziwna, ponieważ ludzie mieszkający na wsi twierdzą, że zasłużenie spotkała dziewczynę śmierć, ponieważ ona sama była zmorą i mordowała innych. Dodatkowe podobieństwo między zamordowaną a obrazem Marii Magdaleny z pobliskiego kościoła zasiewa w nich nutę niepewności i strachu.

W książce pojawiają się rozdziały dotyczące wydarzeń sprzed czterech wieków, kiedy ziemie te podlegały władzy Krzysztofa Tuczyńskiego de Wedel. Jego historia budzi strach i niedowierzanie, ponieważ z całą pewnością nie był ON jednym z łagodniejszych panów na włościach. Morderstwa jakich się dopuścił kładą się cieniem na losach jego i jego rodziny. Autor opisuje wędrówkę bardzo cennych papirusów, których zawartość w znaczny sposób mogłaby odmienić losy chrześcijaństwa.

"Noli Me Tangere!" jest to bardzo ciekawa i zajmująca lektura, trzymająca w napięciu od samego początku. Pierwsze i ostatnie rozdziały, które dotyczą teraźniejszych czasów i morderstwa na skraju lasu, są krótkie. Rozdziały dotyczące przeszłości są znacznie dłuższe i jeszcze bardziej intrygujące. W tle głównych wydarzeń można zaobserwować życie toczące się na zamku i jego okolicach kiedyś oraz to jak wieś wygląda obecnie.

Książka bardzo mi się podoba, łączenie przeszłości z teraźniejszością jest płynne, nie ma niedomówień. "Noli Me Tangere!" ma swój oryginalny, niepowtarzalny charakter i klimat oraz bohaterów, chociaż Ci z przeszłości zdają się być znacznie bardziej wyraziści. Pewien niedosyt pozostawia zakończenie, ponieważ po całej akcji, jest ono najmniej dynamiczną częścią książki, a uważny Czytelnik już znacznie wcześniej jest w stanie wskazać mordercę, który zaradził się jednym zdaniem. Szkoda, że Autor nie rozbudował go bardziej i nie dostarczył czytelnikowi takich emocji, jak we wcześniejszych rozdziałach. Książkę czyta się dobrze, z zainteresowaniem. Pojawiają się również fragmenty tajemniczych zwojów, co zwiększa ciekawość czytającego. Autor w przedmowie wspomina, że książka ta oparta jest na faktach.

Nie dotykaj mnie! Te słowa są ostrzeżeniem. Nie waż się mnie ruszać, opamiętaj się. Podnieś na mnie rękę, a będziesz tego żałował do końca swoich dni, a nawet dłużej. Czy rzeczywiście te słowa powinny być przestrogą? A może mają tylko kogoś nastraszyć? Ja bym się dwa razy zastanowiła nad ich znaczeniem. Ale jestem pewna, że Krzysztof Tuczyński de Wedel, wielki pan na włościach bardzo żałował swojego postępowania i miał do siebie pretensje, że głębiej tego nie przemyślał.

Młoda dziewczyna została brutalnie zamordowana w drodze powrotnej ze spotkania z kochankiem. Nikt nic oczywiście nie widział, brak śladów, za wyjątkiem odcisku podeszwy buta. Wiele osób z okolicznej wsi nie lubiło dziewczyny i życzyło jej śmierci. Ale kto tak naprawdę dokonał tej zbrodni, tego nie wiemy. Stara się to wyjaśnić miejscowa policja. Im dalej brniemy, tym na jaw wychodzi więcej faktów i powiązań miejscowych władz. Czasem wystarczyła koperta z konkretną zawartością, wiele udawało się w ten sposób załatwić bądź ukryć. Korupcja i mataczenie będą widoczne na każdym kroku. Liczy się efekt końcowy, niekoniecznie postępowanie zgodne z prawem.

Przenosimy się kilka wieków wstecz i jesteśmy świadkami podobnego wydarzenia. Krzysztof Tuczyński de Wedel, wielki piewca i krzewiciel wiary katolickiej gwałci młodą chłopkę. Dziewczyna rzuca w niego znamiennymi słowami: Noli me tangere! Szybko wielmożny pan się dowiaduje o katolickim pochodzeniu dziewczyny, a zaskoczony jest tym bardziej, że dziewczyna nazywała się Maria Magdalena …

Wiele wspólnego łączy te dwie zbrodnie. Czyżby zmory przeszłości nie dały spokoju i jeszcze lata po zdarzeniu nie pozwalają o sobie zapomnieć? Trudno wyobrażalne, mało prawdopodobne, ale nie ma innego wyjaśnienia. Warto się przekonać, czy to dziwny zbieg okoliczności czy działanie sił pozaziemskich? Czy duże podobieństwo zbrodni może być dziełem przypadku? A ułożenie zwłok identyczne jak na ołtarzu w miejscowym kościele? Tego już za wiele, jak na dziwny traf …

Autor umiejętnie połączył wydarzenie z przeszłości ze zbrodnią z ówczesnych czasów. Wiele podobieństw i analogii skłania do myślenia i rozważenia tych zdarzeń. Kim była Maria Magdalena, co wiemy o jej przeszłości? Czy zgadzamy się z poglądami autora w tej kwestii?

Intrygujący wydaje się być pomysł na fabułę, połączenie wątku kryminalnego z wątkiem historycznym nie jest częstym zabiegiem. Ciekawe i warte uwagi. Co do bohaterów to w moim odczuciu niczym szczególnym się nie wyróżniali, nie utkwili na dłużej w mojej pamięci. Byli po prostu zwyczajni. Autor posługuje się specyficznym i brutalnym językiem, momentami chamskim, który nie każdemu musi przypaść do gustu. Być może to celowy zabieg w celu uwypuklenia mocnych emocji. Jak dla mnie to za dużo dosadnych słów, całkiem niepotrzebnie.

Myślę, że warto poświęcić jej wieczór, więcej czasu raczej wam nie zajmie. Wywoła trochę niepokoju, ale to celowe. Skłoni też do małych refleksji, to również zamierzone. A zakończenie? Zaskakujące. I dla takich wrażeń warto sięgnąć po tę lekturę.