Noir

Czytać tę książkę to tak jak oglądać czarno biały film, super!

Czy długość pozycji literackich ma znaczenie? Myślę, że to kwestia sporna. Z zamkniętymi oczami potrafię wskazać długie książki, które są okropnie nudne, i takie, które powalają na kolana. Istnieją krótkie teksty, od których ciężko się oderwać, jak również te, które napisane zostały „na siłę”. Gdzie w tym rankingu znajduje się Noir, dzieło stworzone przez Zofię Markowską?

(Zastosowane w tekście cytaty pochodzą z książki Noir.)

O CZYM JEST NOIR?

Zofia Markowska przenosi nas do 1993 roku. Główny bohater książki to Michael Todd, detektyw prowadzący sprawy morderstw w miasteczku Mindath, we wschodniej części USA. Pewnego dnia w jego gabinecie pojawia się Rita Maroni. Niezwłocznie pragnie dowiedzieć się, kto stoi za śmiercią jej męża, który prowadził ekskluzywną restaurację. Jest to dość delikatna sprawa, ponieważ był ON członkiem włoskiej mafii. Kto odpowiada za jego zabójstwo? Jego żona niemogąca znieść już kolejnych zdrad? A może któryś z jego pracowników? Komu najbardziej zależało na tym, by go uśmiercić?

Detektyw Michael, podchodzący do tego morderstwa dość osobiście – ze względu na Ritę – sam ma za sobą niełatwą przeszłość. Co ukrywa? Dlaczego w snach nawiedzają go koszmary?

Nie można powiedzieć, że dana osoba jest dobra, albo potępiać inną, mówiąc, że jest zła, bo nawet nie można ich od siebie odróżnić.

DEBIUT SIEDEMNASTOLATKI – CZY UDANY?

Co mnie zdziwiło, to to, że autorką książki okazała się siedemnastoletnia dziewczyna. Tutaj ogromne brawa za podjęcie takiego tematu i za odwagę. Myślę, że Zofii potrzeba jeszcze trochę pracy ze słowem, ale nie jest najgorzej!

Gdyby tylko ktoś namalował obraz odtwarzający wszystko, co jest na zdjęciu, krytycy z uznaniem komentowaliby dzieło, odnajdując symbole i wcześniej nie zauważone treści.

Ze względu na długość książki fabuła została przedstawiona dość ogólnikowo, przydałoby się też kilkoro bohaterów i więcej wątków pobocznych, bo zagadkę morderstwa bardzo szybko można rozwiązać samemu. Zabrakło mi okazji do snucia domysłów. Myślę, że gdyby tekst był dłuższy, historia stanowiłaby o wiele lepszą lekturę.

Te dwie połamane dusze odnalazły w sobie nawzajem ukojenie, roniąc łzy i śmiejąc się równocześnie, próbując przetrwać czas, który nawet udało im się zabić, bo w tym momencie nie istniało nic poza tą dwójką.

Rażące dla mnie były dialogi. I nie mam na myśli zapisu samego w sobie. Są one strasznie płytkie, a kwestie bohaterów nie wyrażają kompletnie żadnych uczuć. Podczas czytania nie czułam nic! Odrobinę zmienia się to bliżej zakończenia, kiedy postaci wreszcie zaczynają wypowiadać się z przekonaniem i jakimikolwiek emocjami. Podsumowując jednak – jest to duży minus.

POSUMOWANIE

W powieści tej oprócz kryminału znajdziemy sporo opisów miasta, które naprawdę mogą pozwolić wczuć się w klimat i scenerię miejsca akcji. Jednak w niektórych momentach nie odczuwałam, że akcja toczy się prawie siedemdziesiąt lat wstecz.

Nie ma znaczenia, teraz liczy się tylko jedno, tylko jedno nam zostało: ta chwila. Czas jest bezlitosny i ulotny, ale ta chwila jest bezcenna, bo jest nasza. Życie jest za krótkie, żeby zadowalać innych zamiast siebie.

Bardzo podoba mi się okładka. Po przeczytaniu książki, sądzę, że przedstawia Ritę. Zastanawia mnie również kwestia tytułu. Noir z greckiego znaczy „czarny”. W treści nie znalazłam nic charakterystycznego dla czerni, więc może to po prostu nawiązanie do kryminału?

Noir nie jest zbytnio ekscytująca, brakuje ostrzejszych scen. Pamiętajmy jednak, że za tą powieścią stoi siedemnastolatka. Trzymam za Zofię kciuki i na pewno zajrzę do jej kolejnej książki. Nie z przesadną ekscytacją, ale w końcu każdy zasługuje na drugą szansę…

Mały, zgrabny kryminałek, przyciągający oko piękną, minimalistyczną, stylową okładką. Mam słabość do ładnych grafik i zdjęć, nawet nie próbuję tego ukrywać - lubię, gdy cieszą moje oko. Otwieram książkę i prawie ląduję na podłodze - napisała ją siedemnastolatka! Ukłony dziewczyno! 🖤 Jest klimat i czuje się charakterystyczny styl, a to już bardzo dużo. Czuć jakąś melancholię, smutek, może rezygnację, trochę przegranej bohaterów, niedoskonałych i ciut zepsutych przez uleganie swoim słabościom.

Nie ma wysokiego, elektryzującego napięcia, ale czyta się przyjemnie. A co to za historia? W klimacie retro - włoska mafia, bezwzględni, brutalni mężczyźni, swoiste zasady i niezwykła kobieta w czerni. Wdowa po zamordowanym właśnie właścicielu restauracji zjawia się w biurze detektywa Todda, zlecając odnalezienie sprawcy zbrodni. Elektryzująca piękność przejmuje coraz więcej myśli, czasu i uwagi mężczyzny.

Powieść ma 200 stron, podzielonych na rozdziały, z których każdy zaczyna się mroczną wizją senną detektywa i jest to zabieg bardzo ciekawy. Jak wspomniałam - nie jest zabójczo ekscytująca, może brakuje ostrzejszych klimatów, ale przyjemną lekturę popełniła obiecująca, pamiętajmy - bardzo młoda autorka. Będę kibicowała i obserwowała, co tam będzie tworzyła. Niewątpliwie ma talent.

Michael Todd jest bardzo ekscentrycznym detektywem, o nietypowych metodach pracy. Ale dla jego klientów nie to jest istotne. Najważniejsze jest, że Todd jest niezwykle skuteczny. Pewnego dnia otrzymuje ON zlecenie, które nieodwracalnie wpłynie na jego życie. Tajemnicza i piękna Rita Maroni, kobieta powiązana z mafią, wynajmuje go, by odnalazł mordercę jej męża. Pomimo targających nim wątpliwości, detektyw postanawia zająć się sprawą, na boczny tor odkładając prowadzone dotąd śledztwa. Detektyw nie zdaje sobie sprawy, do czego może doprowadzić rozwiązanie tej zagadki.

.

„Noir” to literacki debiut 17 – letniej Zofii Markowskiej. Trzeba przyznać, że czytając, nie da się wyczuć, iż autorka jest w tak młodym wieku – posługuje się dojrzałym językiem oraz licznymi środkami stylistycznymi. Jeśli zaś chodzi o samą treść, historia detektywa jest wciągająca, nie męczyłam się czytając. Co prawda w opisie prowadzonego przez niego śledztwa brakuje napięcia i zwrotów akcji, ale zakończenie mocno zaskakuje. Wydaje mi się, że autorka ma bardzo duży potencjał, by w przyszłości tworzyć naprawdę dobre książki.

Okładka książki jest bardzo prosta, niepozorna, jednak świetnie pasuje do fabuły. Przez swój minimalizm, bardzo mi się podoba.

Detektyw Todd jest postacią mroczną, intrygującą, silną, nieprzewidywalną. Swoim zachowaniem oraz sposobem, w jaki prowadzi śledztwo zaskakuje Czytelnika w najmniej oczekiwanym momencie. Bardzo podobał mi się sposób prowadzenia przez niego przesłuchań ewentualnych podejrzanych. Klimat książki jest ciężki, mroczny ale nie przytłacza. Wątek miłosny jaki się pojawia, jest tylko dopełnieniem głównych wydarzeń i nie stanowi dla nich konkurencji. Jest dość subtelny i w jakiś sposób określa bohaterów. Książkę czyta się szybko, widać dokładność z jaką Autorka tworzyła poszczególne zdania. Jej styl pisania podoba mi się, mimo cięższego klimatu nie przytłacza. Zakończenie jest dramatyczne, jednak pasuje do detektywa i jego historii. Rozwiązanie zagadki może być dla innych zaskoczeniem, dla mnie było dosyć oczywiste, ale nie odebrało mi to chęci do dalszego czytania.