Nocna strona natury albo duchy, widma i zjawy

Moim zdaniem książka jest czymś na bazie dokumentu, gdyż autorka przez wszystkie strony stara się nam wytłumaczyć pojęcia zjawisk nadprzyrodzonych podając przykłady kto z nas w co wierzy, jak zapatruje się na to religia i jak widzi to od strony naukowej. Troszkę zabrakło mi tutaj emocji i napięcia, które by sprawiało, że chciałabym ją nieprzerwanie czytać. Nie powiem, rzeczy w niej zawarte bardzo mnie ciekawiły, tylko trochę jej przekaz był taki jednostajny. Dość długie zdania i nieco naukowy język. Wiem, że na swoim poziomie autorka może uznać ją za inteligentną, bo naprawdę bardzo się postarała, by ukazać nam tą ciemniejszą stronę księżyca, jednak mnie, jako prostemu człowiekowi nieco opornie szło zrozumienie większych przekazów. Według książki każdy człowiek, który się na świecie pojawia jest stworzony do tego, by żyć współdziałanie z naturą, by móc samemu pomagać sobie w chwilach bólowych, czy trudnych sytuacjach. Dostaliśmy ciało przystosowane do najtrudniejszych warunków i ono potrafi wykonywać wiele czynności, tylko problemem jest nasza dusza, która o tym wszystkim nie ma pojęcia. Człowiek i dusza jest traktowana jako dwa osobne byty i nieraz to, co potrafi ciało, dusza tego nie umie przyjąć, bo się na tym nie zna. Kolejną niesamowitą rzeczą jaką się dowiedziałam było widywanie zmarłych po ich śmierci. Podobno człowiek w chwili odejścia wie, kto chciałby, by mu się ukazywał i tym sposobem oddziałuje na tą osobę i ona w śnie mu się pojawia. Jak sądzicie, czy więc taki zmarły jest wytworem naszej wyobraźni, która dostała sygnał od osoby umierającej, czy też faktycznie mają możliwość, by nas odwiedzać, kiedy tylko zapragną? Dowiedziono również, że człowiek jest w stanie odczuwać różnego rodzaju stany nadprzyrodzone, ale tylko w niezwykłych warunkach, jakie zafunduje mu ciało. Mamy podane tutaj bardzo dużo przykładów i opowieści, które mają bardziej unaocznić nam przekaz z książki. Jednym słowem, pozycja jest dla wszystkich ludzi, którzy interesują się tym, co nienaturalne nie do wyjaśnienia według innych. Z pewnością zaspokoi waszą ciekawość, tylko dajcie jej odrobinę cierpliwości, by od początku wytłumaczyła wam w jaki sposób was przez tą książkę poprowadzi:-)

Dla wszystkich sympatyków zjawisk nadprzyrodzonych oraz osób, które doświadczyły nietypowych sytuacji ta książka to prawdziwy must have do przeczytania. Autorka opisuje w niej historie, które wydarzyły się naprawdę, dotyczące duchów, zjaw, sobowtórów, ludzi opętanych i nawiedzonych domów. Te opowieści są dość szczegółowo napisane i dodatkowo okraszone naukowym spojrzeniem samej Catherine Crowe. Warto wiedzieć, że książka została napisana w końcu XIX wieku, a jej tematyka do dziś wzbudza żywe zainteresowanie.

Moim zdaniem jest to niezwykle interesująca lektura dla osób zainteresowanych nadprzyrodzonymi zjawiskami i tajemniczymi opowieściami. Książka przynosi wiele fascynujących historii o duchach, widmach i zjawach, które w różny sposób wpływają na życie ludzi. Autorka Catherine Crowe w sposób klarowny i przystępny opowiada o tajemniczych zjawiskach i ich wpływie na ludzką psychikę. Warto zaznaczyć, że książka powstała w XIX wieku, co dodaje jej jeszcze większej wartości historycznej. Może nie jest to lektura dla każdego, ale jeśli interesują Cię historie z dreszczykiem emocji i pragniesz poznać różne teorie na temat nadprzyrodzonych zjawisk, to zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę. 

„Nocna strona natury albo duchy, widma i zjawy” to książka z dość naukowym podejściem, które początkowo mocno mnie męczyło. Jednak z czasem okazało się, że ma ono swój urok i przede wszystkim zmusza do refleksji oraz obserwacji tego co się wokół nas dzieje. Mówi ona bowiem o zjawiska paranormalnych z prawdziwego życia, gdzie autorka próbuje nam je wytłumaczyć na polu naukowym, ale i duchowym.

Całość napisana jest klasycznym językiem co stanowi wyzwanie dla czytelnika. Do tego trzeba mieć na uwadze, że książka powstała w XIX wieku, więc wierzenia były wtedy zupełnie inne niż obecnie. Każdy rozdział to nowa historia i muszę przyznać, że chyba wolałabym mniejszą ilość historii, a z większym rozwinięciem. Zwłaszcza tych, które naprawdę były przerażające i wywoływały ciarki na skórze.

„Nocna strona natury albo duchy, widma i zjawy” to książka z całą pewnością nie dla każdego. Sam styl może przytłoczyć, a i wciągnięcie się w fabułę może być trudne. Jednak trzeba mieć na uwadze, że powstała ona ponad 200 lat tem, więc jak na książkę z tamtych czasów jest ona naprawdę dobra.

„Nocna strona natury albo duchy, widma i zjawy” Catherine Crowe to publikacja na swój sposób wyjątkowa. Po raz pierwszy ukazała się drukiem w 1848 roku, a autorka podeszła do stworzenia tej antologii w sposób rzetelny, opierając się na dostępnej ówcześnie wiedzy o tego typu zjawiskach.

Sama nie wiem czego się spodziewałam sięgając po tę pozycję. Na pewno ciekawych, wywołujących dreszczyk niepokoju na plecach, opowieści z zamierzchłej (dla mnie, bo dla autorki na pewno nie aż tak odległej) przeszłości. Nie da się ukryć, że skusił mnie opis, zaś okładka urzekła kolorystyką.

*

Po pierwszych stronach złapałam się za głowę i zrodził się we mnie strach, że nie uda mi się dotrwać do końca. Miks w postaci zbitych bloków tekstu, dość małego fontu, dziewiętnastowiecznego języka oraz drobiazgowego przedstawienia tła zjawisk i próby wyjaśnienia ich pochodzenia, wywołał jedynie ból głowy, a słowa zlewały się w jeden niezrozumiały bełkot. Gwoli wyjaśnienia: wiem, że to niesprawiedliwe określenie, ale tak właśnie wtedy to odbierałam.

Ale… Zawzięłam się, dałam sobie czas i po parunastu kolejnych stronach czytanych we względnej ciszy wciągnęłam się. Naprawdę! Autorka posługuje się językiem na miarę swoich czasów, co bywało męczące i ciężkie przy „naukowych” wyjaśnieniach, ale nabierało znacznej lekkości przy przytaczanych historiach. A tych jest dużo. Niestety nie sposób szybko wyłuskać je z tekstu, a trochę szkoda. Nie byłoby tak jednolicie i zniechęcająco. Niemniej, stanowiły one najbardziej pożądany fragmenty podczas czytania.

*

To specyficzna publikacja, miejscami mocno nużąca (dla mnie, co nie znaczy, że dla ciebie również taka będzie), okraszona niezwykłymi przypadkami w tym: widywania zjaw, duchów, przywidzeń, proroczych snów, napisana z dbałością o język i poparta solidnymi przygotowaniami.

Zaklasyfikowana jako horror, lecz ja tego tak nie odbieram. Owszem jest mowa o duchach, zjawach, nawiedzonych domach, niepokojących zjawiskach rodem z horroru, ale poczuć się tego nie da. „Nocna strona natury” ciekawi pod względem ówczesnego tłumaczenia wspomnianych zjawisk oraz samych ich przykładów, lecz w żaden sposób nie wzbudza głębszych emocji (przynajmniej we mnie).

Czy polecam? Tak. Jeśli lubisz czytać o doświadczeniach paranormalnych, kusi cię dowiedzieć się jak postrzegano i usiłowano wyjaśnić je w dziewiętnastym wieku, a archaiczny styl nie będzie przeszkodą, nie wahaj się.