Noce, które nie dają spać

To nie jest książka, którą można przeczytać i odłożyć na półkę. Ona zostaje w głowie, a przede wszystkim w sercu.

Autorka podzieliła opowieść na trzy części i każda z nich w inny sposób wbija czytelnikowi cierń w duszę.

W pierwszej poznajemy Nadię - młodą dziewczynę, córkę surowego wojskowego, która marzy o tym, by żyć po swojemu, a nie według oczekiwań rodziców. To właśnie wtedy w jej życiu pojawia się Dima - oficer armii ukraińskiej. Początkowo ich relacja rodzi się wbrew, w cieniu nakazów i zakazów, a jednak od pierwszych stron czuć, że ta więź będzie czymś niezwykłym.

Druga część przenosi nas już do 2022 roku, w przededniu wybuchu wojny w Ukrainie. Nadia i Dima są razem, mają swoje życie, swoje codzienne troski i radości. Ale w powietrzu wisi coś niepokojącego - wszyscy przecież wiedzą, że atak nadejdzie, a jednocześnie każdy chce wierzyć, że los się jeszcze odmieni. I wtedy wojna puka do drzwi z całą swoją brutalnością. Czytając te rozdziały, czułam, jakbym znowu przeżywała tamten luty - dzień, który wszyscy pamiętamy, ale którego nigdy nie doświadczyliśmy w taki sposób, jak bohaterowie tej książki.

Trzecia część jest już zupełnie inna - to głos kobiet, które uciekły przed piekłem. To ich relacje, pełne strachu, tęsknoty, ale i determinacji, by ocalić siebie i swoje dzieci. To fragment, w którym nie sposób czytać bez łez, bo każda historia jest jak echo prawdziwych dramatów, które wciąż rozgrywają się tuż obok nas.

Ta książka to emocjonalny rollercoaster - zaczyna się od historii o rodzącym się uczuciu, później przychodzi cios prosto w serce, a na końcu zostajemy z gorzką świadomością, jak wiele kobiet i rodzin naprawdę musiało przeżyć.

Płakałam, wzruszałam się, a momentami musiałam odkładać książkę, bo gardło ściskało mnie zbyt mocno. Ale jestem wdzięczna, że mogłam ją przeczytać - bo to właśnie takie historie uczą nas empatii i przypominają, że wojna to nie tylko nagłówki w gazetach, ale przede wszystkim ludzie.

Powieść Moniki Kacprzyk jest oryginalną, fabularyzowaną opowieścią o wpływie konfliktu rosyjsko-ukraińskiego na codzienne życie dwojga młodych ludzi na Ukrainie. Książka jest historią o ludziach, których marzeniem było życie takie jak nasze.

Jej fabułę pisarka zbudowała wokół motywu silnego uczucia między żołnierzem armii ukraińskiej a młodą kobietą. Mimo, że Nadia doskonale wiedziała jak trudna jest miłość do człowieka, który pracuje w wojsku, nie oparła się jej sile. Jej nadzieja, że będzie mogła żyć spokojnie u boku męża oficera okazał się mrzonką. Wojna wkroczyła do jej rodziny odbierając najpierw nocny sen i spokój, a potem to co najcenniejsze – życie. "Noce, które nie dają spać" są realistycznym obrazem wojny, która dzieje się tu i teraz.

Para głównych bohaterów została wykreowana bardzo realistycznie i wiarygodnie. Szczegółowe opisy pozwalają nie tylko ich zobaczyć oczami wyobraźni, ale także poczuć ich emocje i przeżycia. Szczególnie druga część, kiedy autorka sięga po narrację pierwszoosobową i naprzemiennie pokazuje nam świat przeżyć Nadii i Dimy zbliżają nas do nich. Głęboko wnikamy w ich psychikę, w ich wewnętrzny świat, który staje się żywy i pulsuje emocjami ukazując rozterki bohaterów. Zamiana narracji pomiędzy pierwszą i drugą częścią pozwala na pokazanie wojny przez pryzmat emocji pojedynczego człowieka. Skupiamy się na konkretnych osobach i z tej perspektywy widzimy ich bezsilność i bezradność. Wojna zyskuje w ten sposób twarz Nadii i Dimy Kostrzenko.

Narracja jest płynna, bardziej dynamiczna w pierwszej części, w drugiej bardziej skupiona na warstwie psychologicznej, ale także nie nuży swobodnie płynąc naładowana emocjami. Język jest naturalny, dopasowany do postaci i sytuacji, czasami dosadny, czasami subtelny i delikatny. Autorka umiejętnie tworzy klimat opisywanych wydarzeń. Opisy miejsc i zdarzeń są realistyczne i wiarygodne. Mimo trudnego tematu i emocjonalnego obciążenia powieść czyta się szybko. Podczas lektury czujemy pasję, zaangażowanie i emocje samej autorki, jakie były jej udziałem podczas powstawania tej historii. Lektura powieści „Noce, które nie dają spać” uświadamia nam, że wojna na Ukrainie ciągle trwa, choć nierzadko pogrążeni w codziennych sprawach zapominamy o niej, przywykliśmy. A do wojny nie wolno przywyknąć. Ona powinna wywoływać w nas bunt i protest cały czas.

Powieść Moniki Kacprzyk jest to smutno-gorzką historią, która wstrząsa i przeraża pokazując bezsilność pojedynczej jednostki wobec wojny. Autentyczna i szczera w swoim przekazie angażuje emocjonalnie i pozostawia po sobie wiele emocji i refleksji. Pokazuje nam jaką wartością jest możliwość życia w pokoju, codziennego cieszenia się drobiazgami, spełniania marzeń. Jest także hołdem dla tych, którzy zginęli w tej wojnie, przypadkowych cywilnych ofiar i żołnierzy, a także dla tych, którzy ciągle walczą z nadzieją na wolność i powrót do codzienności. „Noce, które nie dają spać” są niełatwą emocjonalnie lekturą, która mnie na długo wytraciła z emocjonalnego komfortu i poczucia dobrostanu. Jeśli znajdziecie w sobie dość odwagi przeczytajcie tę historię o pięknej, bajkowej wręcz miłości dwojga ludzi, którym nie dane było „żyć długo i szczęśliwie”.

Dałam sobie dwa dni, żeby emocje nieco opadły, ale w przypadku książek autorstwa Moniki Kacprzyk. To jednak za mało, żeby się pozbierać i jakoś funkcjonować. Doszłam nawet do wniosku, że księgarnie powinny rozważyć. Gratis w postaci chusteczek higienicznych do zakupionych egzemplarzy… jak zwykle Autorka pozamiatała.

„Noce, które nie dają spać” to powieść, która w obecnej sytuacji, która rozgrywa się na Ukrainie, oddziałuje na czytelnika z podwójną siłą. To nie jest tylko fikcja literacka, to historia, która pulsuje rzeczywistością, i co za tym idzie strachem i przeświadczeniem, że może to spotkać każdego z nas.

Losy młodego ukraińskiego małżeństwa Nadii i Dimy, przeplatają się między trzema liniami czasowymi. Ten zabieg narracyjny wyjątkowo mnie zaintrygował, bo rzadko zdarza się, by w jednej powieści zastosowano zarówno perspektywę pierwszoosobową jak i trzecioosobową. A tu proszę, wbrew wszystkiemu, co do tej pory czytałam i słyszałam, działa to doskonale. Ale zapewne wszystko zależy od tego, kto dzierży pisarskie pióro.

Ostatnio mam taką tendencję, że rozkładam książki nie tylko na emocjonalne czynniki pierwsze, ale też analizuję je pod względem konstrukcji, zastosowanego języku, czy narracja i w tym przypadku wszystko gra.

Wirtualne czapki z głów dla Moniki Kacprzyk i jej warsztatu pisarskiego. Od początku, aż do ostatniej strony czuć, że to książka z sercem. Bez dwóch zdań rezonuje z tą historiom całą sobą. Co więcej, nie ma żadnego zgrzytu między przeskokami czasowymi, czy zmieniającą się narracją. Wszystko zostało dopracowane do perfekcji, bez dwóch zdań to wizytówka sama w sobie Moniki Kacprzyk.

Szczególnie doceniam, to jak autorka wykorzystała różne perspektywy. Z jednej strony mamy realistyczny obraz wojny brutalny, przyziemny, bolesny. A z drugiej emocje bohaterów: strach, niepewność, łapanie tych ulotnych chwil spokoju i szczęścia.

To nie tylko powieść o konflikcie zbrojnym, ale też o tym, co wojna robi z człowiekiem, co siedzi w jego wnętrzu.

„Noce, które nie dają spać” to kolejny emocjonalny rollercoaster, na który trzeba się psychicznie przygotować. Bo gdy już się na niego wsiądzie, nie ma

odwrotu. Zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń, emocji i myśli, które jeszcze długo po lekturze, nie pozwalają o sobie zapomnieć.

To nie jest książka do przeczytania i odłożenia na półkę. To historia, która zostaje w głowie, w sercu i mózgu na o wiele dłużej. I za to właśnie cenię książki Moniki najbardziej, ich emocje są nieśmiertelne.

Współpraca reklamowa Wydawnictwo Filia

„Noce, które nie dają spać” to opowieść o wojnie, która odbiera spokój, ale nie zawsze nadzieję. To historia o bólu, strachu i samotności, a także o miłości silniejszej niż mrok.

Dima, najmłodszy oficer ukraińskiej armii, walczy na froncie, by chronić nie tylko ojczyznę, ale i ukochaną rodzinę. Nadia, nauczycielka angielskiego, żyje w nieustannym strachu o życie męża, marząc jedynie o zwyczajnym dniu bez alarmów i łez. Czy w świecie rozdartym wojną jest jeszcze miejsce na nadzieję i miłość?

„Noce, które nie dają spać” to poruszająca powieść o miłości i odwadze w świecie rozdartym wojną. Złożona z trzech odmiennych, a zarazem przenikających się części: pierwsza przenosi czytelnika do realiów wojny w Donbasie w 2014 roku, druga opowiada o losach młodego małżeństwa w cieniu wojny i w dramatycznych wydarzeniach 2022 roku, a trzecia — utrzymana w formie reportażu — ukazuje prawdziwe głosy i doświadczenia ludzi, którzy przeżyli to piekło.

To historia pełna wzruszeń i chwil, które każą zwątpić w człowieczeństwo, ale też takich, które przywracają wiarę w siłę uczuć. Emocje zapisane na kartach tej książki poruszają do głębi, a łzy pojawiają się same, gdy serce nie wytrzymuje ciężaru opowieści.

Jeśli szukasz historii, która wciąga od pierwszej strony, porusza serce i skłania do refleksji nad tym, co naprawdę ważne — sięgnij po tę książkę. To lektura, która zostaje w pamięci na długo…