Niszczyciel królestw

Victoria Aveyard zdobyła szturmem serca polskich czytelników cyklem Czerwona Królowa, a teraz powraca z następną rewelacyjną powieścią, przepięknie wydaną przez Wydawnictwo Mag pt. Niszczyciel królestw.

Niszczyciel królestw to napisana z pasją i rozmachem powieść fantasy, pełna fantazji, niebezpiecznych akcji, krwawych bitew i tajemnic. Pomiędzy braćmi Cortaelem i Taristanem, potomkami Corów, dochodzi do krwawej walki o władzę na pogórzach Allwardu. Jest to walka o włądzę na śmierć i życie, a zwycięsko wychodzi z niej mag Taristan. Świadkiem bitwy jest młody giermek Cortaela, Andry Trelland który po jego śmierci ucieka na koniu zabierając miecz swego pana. To ON jest nosicielem tej smutnej nowiny, kiedy trafia na dwór do swej królowej, Eridy. Ta nakazuje mu milczeć i nie rozpowiadać o bitwie i jej finale...

W małym miasteczku, nad brzegiem morza mieszka Coryane an-Amarat, córka odważnej Meliz. Dziewczyna odkrywa niezwykłą prawdę o sobie. otóż okazuje się, że jest ona potomkinią prastarego rodu i to właśnie ona może ocalić świat od zagłady. Tylko ona... Walka będzie długa, bardzo niebezpieczna, jednak Coryane podejmuje wyzwanie i gromadzi drużynę niezwykłych postaci, które będą ją wspierać w tej nierównej walce. I tak splatają się losy Coryane i giermka Andry'ego. Ramię w ramię stają do walki na śmierć i życie z niezwyciężonym, nieśmiertelnym przeciwnikiem. Kto wyjdzie zwycięsko z tej batalii? Przekonajcie się sami!

Niszczyciel królestw porywa czytelnika w niezwykłą podróż w czasie i przestrzeni i wręcz czyni go niemym uczestnikiem akcji. Powieść jest napisana niezwykle malowniczym i plastycznym językiem, który przemawia do wyobraźni czytelnika - słyszymy szczęk broni, czujemy zapach krwi i ból ofiar oraz wspieramy bohaterów w walce ze złymi. Ja dałam się porwać Victorii Aveyard i ponieść tej fascynującej opowieści - Wam gorąco polecam!

[Adres usunięty]

Od bardzo dawna jestem fanem powieści, filmów i komiksów o tematyce fantastyki. Jednym z lepszych tytułów, z jakimi miałem do czynienia w ostatnim czasie jest powieść "Niszczyciel królestw". Wspaniały i wyjątkowo mroczny klimat, doskonała fabuła, warta akcja i niezwykle wciągająca fabuła. To wszystko sprawia, że nie sposób jest oderwać się od lektury. Dodatkowym plusem są rewelacyjnie przedstawione postacie, o różnorodnych charakterach i historiach. Książka wciągnęła mnie bez reszty, Zdecydowanie śmiało mogę ja polecić, zarówno wiernym fanom fantastyki, jak i początkującym czytelnikom. Na pewno będziecie zachwyceni.

Na zagranicznych portalach książkowych wszyscy wychwalają "Niszczyciela Królestw", dlatego też nie mogłam się doczekać polskiej wersji. Ale tym razem przez wysokie oczekiwania trochę się zawiodłam. Brakowało mi tutaj akcji, mam wrażenie, jakby to był bardziej spokojny wstęp do drugiej części (która, z tego co wiem, jest aktualnie pisana przez autorkę). Spodziewałam się czegoś bardziej spektakularnego, więcej zdarzeń, intryg, zwrotów akcji... A tutaj właściwie przez całą książkę wydarzyło się tyle, że zebrała się drużyna siedmiu śmiałków i stoczyli jedną niezłą bitwę na końcu książki. I tyle. Po opisach spodziewałam się znacznie więcej.

Mimo tego jest też kilka zalet. Książka jest napisana lekko i przyjemnie, więc mimo lekkiego niedosytu czyta się ją płynnie. Bohaterowie są zbudowani wspaniale, bardzo podobały mi się relacje między nimi i jestem ciekawa, jak dalej się rozwiną. Również świat Allwardu zachęca do czytania, a w zorientowaniu się w nim pomaga cudowna mapa na początku książki. Zdecydowanie na plus jest też narracja prowadzona z kilku perspektyw, pozwala ona na spojrzenia na wydarzenia pod wieloma kątami i poznania nowych faktów.

Podsumowując: w książce nie dzieje się jakoś specjalnie dużo, ale myślę, że będzie wprowadzeniem do pełnej akcji drugiej części. Warto ją przeczytać, chociaż nie wiem czy nie lepiej wtedy, kiedy wyjdzie już kontynuacja, żeby nie pozapominać wszystkiego.

Victoria Aveyard urzekła nas swoim cyklem o Mare Barrow, nic więc dziwnego, że jej najnowsza powieść, Niszczyciel królestw, którą zamówiłam z księgarni Tania Książka, równie szybko zyskała status bestsellera. Nie ukrywam, że sama również czekałam, czy Aveyard stworzy coś nowego, bowiem Czerwona królowa oraz kolejne tomy były naprawdę niesamowicie wciągającą serią, pełną akcji i emocji. Autorka nadal oscyluje w klimatach królestw i wojny o władzę, ale jednak jej najnowsze dzieło ma zupełnie inny klimat niż jej debiutancki cykl.

Akcja powieści rozgrywa się w fikcyjnym świecie Allward, nad który zaczynają nadciągać ciemne chmury… Coś strasznego wisi w powietrzu i zaczynają to odczuwać praktycznie wszyscy mieszkańcy królestwa. Czuje to również Corayne an-Amarat żyjąca w malutkim miasteczku nad brzegiem morza. Dziewczyna wkrótce dowiaduje się, że jest ostatnią potomkinią pradawnego rodu, a tym samym jedyną szansą na to, aby te ciemne chmury rozgonić. Ciemność jednak rozrasta się w zastraszającym tempie, a Corayne musi odnaleźć się w zupełnie nowej sytuacji i zrozumieć swoje dziedzictwo. Musi znaleźć sprzymierzeńców, bowiem polują na nią naprawdę potężni wrogowie. Sama nie wygra tej walki.

Choć można by sądzić, że to właśnie Corayne jest tutaj główną bohaterką, to tak naprawdę Aveyard rozdzieliła narrację pomiędzy wielu innych bohaterów. Jest Andry, nieco zagubiony, ale bardzo dobroduszny giermek, który musi wybierać pomiędzy honorem a domem. Uroczy i rozkoszny, ale właściwie nieco ginął wśród bardziej charakternych postaci. Dom, przedstawiciel rasy nieśmiertelnych, stonowany, dojrzały emocjonalnie, choć pragnący zemsty. Mimo wszystko miał w sobie jakiś taki ojcowski instynkt, był opiekuńczy, odważny i honorowy. Najciekawszą postacią jest jednak Sorasa, żądna krwi samobójczyni, pełna sarkazmu, ironii i sprytu. Równie intrygująca była sama królowa, Erida, choć raczej stoi po tej złej stronie mocy. Mimo wszystko to chyba najbardziej złożona i wyrazista postać, tuż obok Sorasy.

Nie da się ukryć, że Aveyard próbowała tutaj przemycić coś w stylu girl power. To kobiety są tutaj siłą, mężczyźni raczej stoją u ich boku i po prostu odgrywają swoją rolę. Nawet przerażający i potężny Taristan był trzymany przez Eridę w garści… Aczkolwiek muszę przyznać, że ich relacja była dosyć ciekawa – niby czysty układ, a jednak oboje pragnęli jednego – potęgi i władzy. Inna relacja, jaka jest tutaj doskonale zauważalna, to ta pomiędzy Domem a Corayne. Coś w stylu mistrza i ucznia, ale takiego bardziej w wydaniu jak Geralt i Ciri. Jak już wyżej wspomniałam – przejawiał się tutaj instynkt opiekuńczy. Bohaterów jest naprawdę sporo, co za tym idzie – sporo relacji i odkrywania siebie nawzajem.

Sama fabuła jest dosyć ciekawa, widzimy, że zmierza to do czegoś konkretnego, wiemy, że rozwijają się konflikty, że wojna wisi w powietrzu, że dzieje się coś potężnego, aczkolwiek to nadal raczej takie wprowadzenie do nowego cyklu. Pamiętam, że podobnie było w przypadku Czerwonej królowej – pierwsza część miała na celu zaprezentowanie nam całego uniwersum i pojawiających się w nim bohaterów, a w dalszych tomach akcja nabierała większego tempa, było więcej napięcia i emocji. Wydaje mi się, że tutaj będzie podobnie. Podoba mi się jednak kreacja tego świata, lubię motyw władzy, intryg i spiskowania.

Osobiście uważam, że to dosyć obiecujący wstęp do nowej serii. Jestem ciekawa, w jaki sposób potoczą się losy bohaterów oraz jak dalej będzie rozgrywać się akcja. Liczę na to, że będzie więcej emocji, że autorka naprawdę zadba o to, aby ta historia popłynęła w dobrym kierunku. Ma ku temu odpowiednie walory i tkwi w niej niezły potencjał! Trzymajmy zatem kciuki za to, aby Aveyard nie wyszła z formy.