Nim skończy się lato

Jagna na prośbę brata musi zająć się schorowaną matką, z którą od lat nie ma dobrych relacji. Kobieta cierpi na demencję, co jeszcze bardziej utrudnia kontakt z najbliższymi. Jagna nie była świadoma jak bardzo skomplikowana jest jej sytuacja. Na szczęście w rodzinnych stronach uzyska wsparcie.

Ta historia łączy w sobie kilka istotnych aspektów. Po pierwsze szczerą i mocną więź z rodzeństwem. Z drugiej strony jest trudna relacja z matką, poniekąd związana ze śmiercią ojca. Nie brakuje również fałszu, obłudy i chciwości mimo wszelkich zasad moralnych. Dla przełamania, autorka zawarła również szereg pozytywnych emocji łącznie z rozwijającym się uczuciem.

Główna bohaterka musi w końcu zawalczyć o siebie, ale czy starczy jej sił?

Biorąc książkę do ręki spodziewałam się lekkiej lektury, a otrzymałam ogrom emocji.

Sięgając po książkę „Nim skończy się lato” Justyny Jelińskiej, kierowałam się kilkoma rzeczami, które od razu przyciągnęły moją uwagę. Przede wszystkim – przepiękna, subtelna okładka, która emanuje spokojem, a jednocześnie obiecuje emocjonalną podróż. Gdy tylko przeczytałam opis, poczułam, że to może być historia, która poruszy ważne tematy i skłoni mnie do refleksji. Dodatkowo, nazwisko autorki przewijało się w wielu rozmowach i poleceniach – wiedziałam, że prędzej czy później będę chciała poznać jej pióro. I cieszę się, że zrobiłam to właśnie teraz.

Książka opowiada historię Jagny – kobiety, która wydawałoby się, że ma życie pod kontrolą. Niespodziewany telefon od brata i prośba o opiekę nad schorowaną matką burzy jej codzienność. Powrót do rodzinnego domu na Suwalszczyźnie, z którego kiedyś uciekła, staje się dla niej wyzwaniem. Relacja z matką, delikatnie mówiąc, nie należy do łatwych. To, co miało być chwilową przysługą, przeradza się w konfrontację z przeszłością, bolesnymi wspomnieniami i rodzinnymi tajemnicami, które zaczynają wychodzić na jaw. Ale los nie pozostawia Jagny samej – niespodziewanie pojawia się ktoś, kto wyciąga do niej dłoń i pozwala na nowo uwierzyć w dobre chwile.

Czytając tę książkę, towarzyszyły mi przeróżne emocje – od wzruszenia, przez złość, aż po cichą nadzieję. Autorka świetnie oddaje skomplikowane uczucia, które pojawiają się w rodzinnych relacjach – zwłaszcza wtedy, gdy trzeba zmierzyć się z trudną przeszłością. Pokazuje, że w każdej rodzinie znajdzie się ktoś, kto nie pasuje do reszty – ta przysłowiowa czarna owca. A jednocześnie w niezwykle poruszający sposób ukazuje, jak okrutna potrafi być starość. Choroba, która odbiera pamięć, godność, a nawet tożsamość, potrafi złamać nie tylko chorego, ale i jego bliskich. Te wątki poruszyły mnie najmocniej – były prawdziwe, głębokie i do bólu życiowe.

Najbardziej w książce podobała mi się jej emocjonalna warstwa – subtelność, z jaką autorka prowadzi czytelnika przez trudne tematy, i umiejętność zbudowania bohaterki, która jest autentyczna, krucha, a zarazem silna. Jagna to kobieta, w której wiele z nas może odnaleźć cząstkę siebie.

To historia, która zostaje z czytelnikiem na dłużej – skłania do refleksji, wzrusza i daje nadzieję. „Nim skończy się lato” to opowieść nie tylko o relacjach rodzinnych, ale też o wewnętrznej przemianie, odwadze i odkrywaniu siebie na nowo. Z całego serca polecam tę książkę każdemu, kto szuka mądrej i poruszającej lektury – takiej, która otula emocjami i długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

Ta książka to podróż przez emocje i stosunki i tajemnice rodzinne. Ciężka do czytania dla tych, którzy mają trudne relacje z rodzicami.

Jagna wyprowadziła się z domu po śmierci ojca. Mam oskarżyła ją o to, że go zabiła. Nie miały o czym ze sobą rozmawiać. Ułożyła sobie życie, ma mieszkanie, własną pracownię garncarską. Kontakt utrzymuje tylko z bratem, a do domu rodzinnego jeździ raz-dwa razy w roku na święta. I nagle dostaje telefon z prośbą o to, by zamieszkała z mamą przez pół roku, bo brat dostał kontrakt w Stanach Zjednoczonych i zabiera żonę. Wszystko dzieje się w błyskawicznym tempie. Jagna, która po traumie wyniesionej z rodzinnego domu nadal chodzi na terapię, błyskawicznie musi spakować dobytek i przenieść się do mamy, a ta jak się okazuje, ma zaawansowaną demencję. Wszystko się komplikuje. Nienawiść między nimi narasta do czasu, kiedy zaczynają wychodzić na jaw przeróżne sekrety i tajemnice, a w wiele z nich zaangażowana jest bratowa.

Wydawałoby się, że prosta historyjka do łyknięcia na leżaku. Tak nie jest, szczególnie dla tych, którzy mają takie same kłopoty jak Jagna, dla tych, którzy są skonfliktowani z rodziną, którzy muszą borykać się problemami, kiedy bliska osoba cierpi na demencję. Dla nich to jest lektura wymagająca skupienia, zastanowienia, ciężka. Na to wszystko nakłada się jeszcze kompleks Jagny, która uważa, że ma sporo nadprogramowych kilogramów i ludziom nie jest łatwo ją zaakceptować.

Podczas czytania rodzi się wiele pytań. Na niektóre znajdujemy odpowiedzi, inne pozostają w zawieszeniu. I choć od początku wiemy, że Jagna poradzi sobie z problemami, to są momenty załamania i zwątpienia u niej i u czytelnika, że jednak sytuacja ja przerasta, że straciła uczucie matki, dom rodzinny, miłość… Jedno jest pewne – takie przesłanie płynie też z tej książki – że nie można się poddawać, bo miłość matki i córki jest silniejsza niż wszystko inne.

Książka o nieidealnych bohaterach, z których każdy ma prawo do szczęścia, do znalezienia oparcia w drugiej osobie do pewności, że rodzina zawsze będzie wspierać, a nie podcinać skrzydła. Historia ku pokrzepieniu serc.

Smakujcie ja powoli, czytając podrozdziały o psychoterapii, poddając się klimatowi małego miasteczka, gdzie życie płynie powoli, a wszyscy wszystko wiedzą...