Nikt

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Scenariusz tego komiksu od początku buduje napięcie przez stopniowe rozchwianie percepcji. Jeśli więc ktoś liczy na widowiskową porywającą treść, szybko stanie się znużony. To nie jest historia, która pędzi od akcji do akcji. To opowieść, która powoli krąży wokół jednej postaci coraz mocniej się wokół niej zaciskając.

Autor bardzo świadomie bawi się z nami w kotka i myszkę, celowo dekonstruując chronologię wydarzeń poprzez ciekawe retrospekcje. Podczas lektury udziela się nam narastające poczucie klaustrofobii i osaczenia. Nie jest to więc bezduszna opowieść o technologii, ale przejmujący, intymny dramat o człowieku, który dla realizacji niemożliwego celu zatracił własne człowieczeństwo, popadając w coraz większe problemy psychiczne.

Tempo narracji jest mocno nierówne, ale to celowy zabieg ze strony autora. Momentami akcja przyspiesza, by zaraz potem zatrzymać się na dłuższych, bardziej refleksyjnych sekwencjach. Te przeskoki nie zawsze są idealne, ale na pewno wpisują się w ogólną konstrukcję historii.

Scenariusz mocno korzysta z motywu izolacji. Statek kosmiczny staje się miejscem zamkniętym, ale jednocześnie niepokojąco niejednoznacznym. Każdy element buduje atmosferę zawieszenia między logiką a halucynacją. I choć można odnieść wrażenie, że pewne tropy są znane z innych historii science fiction, to sposób ich zestawienia daje efekt nie tyle nowości, co dobrze kontrolowanego niepokoju.

Centralnym i najciekawszym puntem opowieści, jest tu oczywiscie główny bohater. Nie jest klasycznym astronautą-odkrywcą, raczej człowiekiem na granicy przeciążenia psychicznego. Jego relacja z rodziną, zwłaszcza z córką, wraca w formie powracających obrazów i wspomnień, które nie zawsze można uznać za wiarygodne. To sprawia, że czytelnik cały czas zadaje sobie pytanie, czy to, co widzi, jest rzeczywiste, czy tylko projekcją umysłu bohatera. Dialogi jeśli się pojawiają to są dość mocno oszczędne, często podporządkowane budowaniu napięcia. Nie ma tu miejsca na zbędne słowa, co dodatkowo wzmacnia wrażenie izolacji. Humor praktycznie nie występuje, a jeśli się pojawia, to w bardzo subtelnej, niemal niedostrzegalnej formie. Całość konsekwentnie zmierza w stronę historii, która bardziej stawia pytania niż daje odpowiedzi.

Warstwa graficzna albumu Nikt z pewnością zalicza się do ogromnych zalet dzieła. Rysunki są realistyczne, dopracowane i bardzo konsekwentne w budowaniu atmosfery. Przestrzeń kosmiczna została pokazana w sposób chłodny, niemal sterylny, co świetnie współgra z tematyką izolacji. Statek kosmiczny nie jest tutaj efektowną futurystyczną konstrukcją, lecz raczej funkcjonalnym, surowym miejscem, które bardziej przytłacza niż zachwyca. Wnętrza są ciasne, techniczne, pełne detali, które nadają im wiarygodności.

Guénaël Grabowski bardzo dobrze operują kadrem. Częste zbliżenia na twarz bohatera podkreślają jego emocjonalne rozchwianie, a szerokie ujęcia przestrzeni kontrastują z jego samotnością....