Nieznajomi

Jak na debiut literacki to książka całkiem fajna.

Ten kto lubi twórczość Agathy Christie od razu znajdzie wspólny punkt z tą mistrzynia kryminałów i skojarzy "Nieznajomych" z "Dziesięcioma Murzynkami "..Więc jak dla mnie książka zbyt przewidywalna i troszkę mi to przeszkadzało ale muszę przyznać,że ciekawośc mnie zżerała i byłam ciekawa Kto to?i Dlaczego?

Napis na ścianie w jednym pokoju -"Nic nie zrobiliście" może sugerowac,że są to przypadkowe osoby,które nie mają nic wspólnego ze sobą ale zakończenie wszystko wyjaśni...

Muszę przyznać,że pułapki,które stworzyła autorka dla bohaterów książki są wręcz zaskakujące i straszne ,ale więcej nie zdradzam.

A zakończenie? Udało mi sie wytypować osobę,która "gościła"wszystkie osoby ale takiego motywu wszystkich zbrodni nie spodziewałam się .

Czy polecam "Nieznajomi" Aleksandry Kalbarczyk ?Tak,bo książka jest dobra i do przeczytania w jeden dzień.

"Nieznajomi" Aleksandra Kalbarczyk.

Debiut Aleksandry Kalbarczyk „Nieznajomi” nawiązuje do tradycyjnego motywu powieści kryminalnej, który prawdopodobnie zapoczątkowała „królowa” angielskiej literatury tego gatunku, Agatha Christie, powieścią „I nie było już nikogo”, wydawaną w Polsce również pod tytułem „Dziesięciu Murzynków” (a na świecie znaną także pod tytułami „Dziesięciu Indian” lub „Dziesięciu żołnierzyków”).

W wersji Aleksandry Kalbarczyk grupa dziesięciu osób pojawia się w pięknym, starym domu na odludziu gdzieś w Polsce. Wszyscy przybyli tam z różnych powodów, dwie pary wynajęły dom na wyłączność na romantyczny weekend, jedną osobę – samotną matkę, która na miejsce przybyła z dziesięcioletnim synem, ściągnął tam prawnik, kilka innych osób zostało tam sprowadzonych różnymi podstępami.

Wszyscy są jednak bardzo zaskoczeni obecnością pozostałych ludzi, zaczynają się zastanawiać nad powodem takiego zgromadzenia, stają się dla siebie nawzajem nieufni i wrogo do siebie nastawieni. Wierzą, że pozostali znaleźli się w tym domu przez pomyłkę. Czy jednak na pewno?

Po odkryciu, że cała grupa została w tym domu ulokowana prawdopodobnie celowo, następnie zamknięta bez żadnej możliwości samodzielnego wydostania się z niego oraz po odnalezieniu pierwszego martwego ciała następnego poranka, wszyscy zaczynają ze sobą współpracować, choć nadal nieufnie i z dystansem.

Autorka w dość intrygujący sposób zawłaszcza naszą uwagę wymyślając ciąg zaskakujących zdarzeń i wymyślne pułapki, w które wpadają poszczególni bohaterowie. Zmuszeni do wspólnego poszukiwania drogi wyjścia z podstępu, w który zostali wplątani, będąc w impasie, w sytuacji zagrożenia życia, próbują rozwiązać zagadkę i poznać powód, dla którego w tej pułapce się znaleźli. Nie jest to jednak łatwe, tym bardziej, że nie są w stanie znaleźć wspólnego mianownika dla powodów ich obecności w tym miejscu. Nie znają się nawzajem, nic ich nie łączy, oprócz domu, w którym obecnie się znajdują. Naprawdę?

Wkrótce pojawiają się kolejne ciała. Padają różne podejrzenia, kto może być mordercą, czy to osoba z ich grona, czy ktoś z zewnątrz. Kolejne śmiertelne pułapki są coraz bardziej wymyślne, niektóre wydają się niewiarygodne, ale pewnie możliwe do zrealizowania przy dużym nakładzie środków finansowych i wyobraźni. I tu również, jak w powieści Agathy Christie, każda śmierć jest w określony sposób „odhaczana”.

Wszystkie postacie występujące w powieści wydają się jak najbardziej realne. Poznajemy ich cechy charakteru, wyrazisty rys każdej osoby. Poznajemy też wybiórczo ich życiorysy, a zwłaszcza te fragmenty, które doprowadziły ich do zagadkowej siedziby w środku lasu. Chętnie wciągamy się razem z bohaterami w spekulacje i domysły na temat sprawcy i jego intencji. Autorka podaje nam wiele wskazówek umożliwiających wspólnie z bohaterami wskazanie mordercy, ale też wodzi nas za nos i podrzuca błędne tropy. Dzięki temu, wraz z postaciami z powieści „Nieznajomi” Aleksandry Kalbarczyk bezpośrednio uczestniczymy w całej tej intrydze. I wspólnie docieramy do finału, spodziewanego, jeśli ktoś zna powieść Agathy Christie „I nie było już nikogo”, ale w zupełnie nowej, świeżej odsłonie.

Niemniej, jest to debiut i chociaż dość wciągający i trzymający w napięciu, to autorka nie uniknęła błędów, czasami wprawiających w konsternację.

Jeden, chyba najbardziej rzucający się w oczy, to fakt, że zamknięci w domu i nocujący w nim ludzie w ogóle nie są zainteresowani jedzeniem, ani też nie odczuwają pragnienia (pomijam alkohol). A wśród nich dziesięcioletni, rezolutny chłopiec, nawet nie zapytał się ani razu o jakąkolwiek przekąskę lub napój. Nie mówiąc o innych osobach, włączając w to kilku mężczyzn i kilka kobiet. Tych niedociągnięć wymieniłabym jeszcze kilka, ale nie chcę ujawniać szczegółów fabuły książki.

Pomijając te drobne wady, powieść „Nieznajomi” Aleksandry Kalbarczyk ma w sobie wiele sentymantelnego uroku, wciągającą fabułę i jest świetną lekturą do czytania w długie jesienno-zimowe wieczory z gorącą herbatą pod ręką i kominkiem w pobliżu.

Książkę otrzymałam z serwisu Sztukater

Początek to wprowadzenie i powiedzmy, że średnio przykuwa uwagę, ale nie mam żalu. Wiadomo – książka musi się jakoś zacząć, a przedstawienie wszystkich bohaterów jest niezbędne do zrozumienia dalszej części. Później akcja nabiera tempa i rumieńców, i mamy prawdziwy rollercoaster. Autorka zastosowała retrospekcję, więc trzeba czytać uważnie i zwracać uwagę na tytuły. Nagłych zwrotów akcji też nie zabraknie.

Nieznajomi są napisani prostym, ale w żadnym razie prostackim językiem. Nie ma tu wyszukanej nowomowy, jest zwyczajnie, przez co łatwiej utożsamić się z bohaterami i zintegrować z akcją.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Wyjazd we dwoje, hotel w środku lasu, cisza i spokój. Czy nie brzmi to romantycznie? Cóż... może normalnie tak by było, gdyby nie obcy ludzie, którzy nie byli częścią wizji pozostałych. Każda z osób miała swoje własne plany, które ktoś postanowił zmodyfikować. Autorka rozpoczyna historię dość niewinnie - wakacje, wizja spadku nieruchomości, romantyczny wyjazd - dziesięcioro nieznajomych razem na odludziu. Nieprzyjemnie zaczyna się robić, gdy drzwi okazują się być zamknięte, a upiornie już nad ranem, gdy jedna z osób ginie. Podejrzanych nie brakuje, natomiast motywu już tak. Co łączy wszystkie osoby? A może nie łączy je nic, a cały plan to sprawa przypadkowej osoby lubiącej patrzeć na cierpienie innych?

Debiut autorki uważam za jak najbardziej udany. Niesamowicie wciągnęłam się w fabułę próbując jednocześnie posklejać kawałki układanki.

Nie uważam, żeby postacie były super rozbudowane. Dostajemy jakichś kawałek ich życia tu i teraz i obserwujemy. Co jakiś czas pojawiają się krótkie rozdziały skupiające się na jednej z uwięzionych osób, jednak rzuca to nam niewiele światła na rozwiązanie sprawy.

Najbardziej porywający był motyw domu, odkrywanie kolejnych pomieszczeń, wpadanie w kolejne pułapki i próby wydostania się z nich. Znajdowane karty przy zwłokach, eliminacja każdego po kolei...

Narracja jest trzecio-osobowa dzięki czemu można poczuć się jak niemy świadek kolejnych wydarzeń przez które nas autorka prowadzi. I choć nasi bohaterowie nie byliby zadowoleni - chce się tego więcej. Manipulacje, fałszywe tropy, motywy i niepewność kto jest mordercą. Czy to na pewno ktoś z wewnętrznego kręgu? Misterne pułapki przez które uczestnicy tracą życie są okrutne i finezyjne jednocześnie.

Zakończenie powinno zaskoczyć, być niecodzienne, ale na tyle oczywiste, że czytelnik po wyjaśnieniu przez książkę wszystkich kwestii, mógłby klepnąć się w głowę nie wierząc, że mógł nie rozwiązać czegoś, co przedstawione miał na tacy. Każda kolejna kartka zbliżająca się do końca coraz szybciej przechodziła mi przez ręce. Niecierpliwie oczekiwałam na to, co wydarzy się dalej. Rozwiązanie okazało się nietuzinkowe i przewrotne. Uważam, że śledzenie losów wszystkich bohaterów było dobrą zabawą i nie żałuję poświęconej książce wieczorów, które idealnie wkomponowały się w mroczną pogodę za oknem.

Grupa zupełnie obcych sobie ludzi zostaje zamkniętych w ogromnym domu. Każdy z nich znalazł się tu z innego powodu. Co ich łączy i dlaczego ktoś poluje na nich jak na dziką zwierzynę? Kto zginie a komu uda się zachować życie w sytuacji, która z każdą chwilą staje się coraz bardziej przerażająca? Jeśli ten opis brzmi dla was znajomo, to zapewne jesteście fanami slasherów. Czym jest slasher. „Slashery to filmy z gatunku horroru, których fabuła bazuje na stopniowym zmniejszaniu się liczby bohaterów w niewyjaśnionych okolicznościach” (źródło: Wikipedia). Co prawda książka to nie film, ale termin ten idealnie wpasowuje się w zamysł debiutanckiej powieści Aleksandry Kalbarczyk.

.

Chciałabym was jednak uprzedzić, że jeśli usilnie będziecie szukać w tym thrillerze czegoś, co mogłoby was zaskoczyć, to możecie tego nie znaleźć. Historia skonstruowana i poprowadzona jest poprawnie, i ta poprawność i schematyczność towarzyszy jej aż do ostatniej strony. Jedyne, do czego miałabym nieco więcej zastrzeżeń to warstwa psychologiczna postaci. Bohaterowie bywali mocno nieautentyczni w swoich reakcjach i zachowaniach. Ich reakcja na śmierć poszczególnych osób czy próby znalezienia wyjścia z budynku były dla mnie momentami niezrozumiałe. Warto wiedzieć jak reagują poszczególne typy osobowości na odizolowanie i zagrożenie śmiercią. Jedni będą panikować i rozpaczać, w innych obudzi się duch przywódcy, jeszcze inni zrobią wszystko by przetrwać, nawet jeśli oznaczałoby to posunięcie się do zagrywek nie fair. Zdecydowanie zabrakło mi tu dogłębnej analizy psychologicznej postaci i nieco mocniejszego zaakcentowania cech charakteru poszczególnych osób. Warto by nad tym popracować przy kolejnych thrillerach.

.

Co ciekawe, czytając w Internecie opinie o tej książce ( co rzadko robię), niektórzy zauważyli, że autorka dość mocno zainspirowała się jedną z książek Agathy Christie. Czy to prawda? Nie wiem. Nie czytałam niestety żadnego z dzieł tej niezwykle popularnej brytyjskiej pisarki. Ja widzę tu po prostu wykorzystanie popularnego motywu zwanego slasher. A te są różne, raz lepsze (seria filmowa „Krzyk”), a raz gorsze (książka„24 godziny” Alex Walendzik). W tym przypadku biorąc pod uwagę, że jest to debiut autorki, to mogę śmiało powiedzieć, że jest to debiut naprawdę udany. Liczę jednak na to, że kolejne książki autorki oparte będą na jej własnych, świeżych i nowatorskich pomysłach. Tego też życzę naszej debiutantce, bo moim zdaniem ma ona potencjał, by tworzyć świetne historie.

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @harpercollinspolska