Niepełnia

Mocno oddziałuje na świadomość! Autorka strasznie to wszystko zaplątała, dzięki temu jest jednak tajemniczo i może stopniowo odkrywać etapy fabuły. Historie uzupełniają się wzajemnie, od ogółu do szczegółu.

RECENZJA

Premiera: 29.09.2017

„Piotrek czekał. Minęły święta i zbliżał się sylwester, a ON czekał. Na telefon, dzwonek do drzwi, maila. Na wiadomość, że Marta żyje i ma się dobrze. Że go porzuciła. Że została zamordowana i jej ciało właśnie odnaleziono na jakimś polu pod lasem. Każdego dnia nadzieja umierała w nim i rodziła się na nowo. Bywały takie chwile, że już-już łapał jako taką równowagę i zaczynał wierzyć, że cokolwiek przyniesie los, zdoła sobie z tym poradzić, to zaraz potem świat usuwał mu się pod nóg i Piotrek spadał w ciemność, krzycząc. Zawsze wtedy krzyczał, choć ludzie wokół niego niczego nie zauważali.” – fragment powieści.

„Niepełnia” Anny Kańtoch to niepokojąca, wiejąca grozą powieść, której bliżej do thrillera niż do kryminału. Czytając ją oglądamy się za siebie, czy aby ktoś nie wychynie zza rogu, aby nas skrzywdzić. Zimowa, mroczna aura wywołuje gęsią skórkę, a rozwijająca się niespiesznie fabuła, każde wyczekiwać wielkiego „bum”. Czy takowe się pojawia? Sprawdźcie sami, ale najpierw upewnijcie się, czy wszystkie zamki w drzwiach macie dokładnie zamknięte, a przez szparę w oknie nie przeniknie do was chłód grudniowego wieczoru, podczas którego znikają ludzie.

Spodziewajcie się również nieszablonowo potraktowanego tematu odmienności płciowej i poszukiwania własnego „ja”, która to kwestia w sposób tajemniczy i nieoczywisty wsączana jest przez autorkę w umysł czytelnika. Przeszłość przeplata się na łamach tej powieści z teraźniejszością, nic nie jest jednoznaczne, tym bardziej, że na Kańtoch komunikuje się ze swoimi odbiorcami zagadkami.

Ogromnym atutem książki jest miejsce jej akcji, czyli moje Katowice i Podbeskidzie. Taka lokalizacja sprawiła, że mogłam przeżywać tę powieść mocniej, odczuć jej grozę bardziej, ponieważ bez skrępowania mogłam wyobrażać sobie opisane sceny w konkretnych punktach miasta i jego okolic.

„Niepłenia” to opowieść, którą tuż po zakończeniu lektury chciałoby się ponownie przeczytać, ponieważ nie do końca wiemy, co wydarzyło się naprawdę, a co jest wyłącznie wytworem wyobraźni bohaterów.

Jestem przekonana, że to nieostatnie spotkanie z prozą Kańtoch, bo poruszyła mnie ona wyjątkowo i pozostawiła w poczuciu wewnętrznego rozedrgania, co najlepiej świadczy o sile jej przekazu.

Gorąco polecam!

[Adres usunięty]

Poczucie nadchodzącej katastrofy cały czas wisi w powietrzu. Autorka zobrazowała sytuację rodziny, w której dziecko zdegradowano do roli zwierzęcia trzymanego w komórce. Więzieniem jest nie tylko ciemna piwnica, ale i własne ciało czy wartości, które wyznajemy.

O wychowaniu i odpowiedzialności za dzieci i własne czyny. Przygody nastolatków i ich tragedie. Sekrety nocy, które nie dają zasnąć. Zapiski dziwadła, które znakomicie na łamach swojej powieści ukazała Kańtoch.

"Nie pamiętam, które z nas umarło tamtego dnia, wiem jedynie, że ta historia zaczyna się od śmierci." Zimą, w położonym na odludziu białym domku, po otrzymaniu zgłoszenia od anonimowego informatora starsza aspirant znajduje dwa ciała, jedno żywe, drugie martwe, jedno żeńskie, drugie męskie, a wokół pełno jeszcze ciepłej, czerwonej krwi. W odciętym od świata, z powodu śnieżycy, domku chłopak zaczyna opowiadać dziwną, zupełnie niezwiązaną z nim, historię dotyczącą zniknięcia pewnej dziewczyny.

Zwłoki, podejrzenia morderstwa, tajemnicze ślady, zagadka. "Niepełnia" Anny Kańtoch rozpoczyna się jak klasyczny kryminał, jednak w tej powieści nic nie jest ani proste, ani oczywiste.

Wraz z rozpoczęciem pierwszej opowieści trafiamy do labiryntu, stanowiącego ciąg zagnieżdżonych w sobie historii, z którego nie można się wydostać. Początkowo błądzimy, a kiedy znajdujemy właściwą drogę, trafiamy do kolejnej historii, pozornie chaotycznych i niepowiązanych, pełnych tajemnic i niedopowiedzeń i nieokreśloności.

Kolejne opowieści to nowi bohaterowie, zawsze chłopak i dziewczyna, mężczyzna i kobieta. W każdej pojawia ten sam tajemniczy biały dom położony w gminie Radziechowy, w każdej unosi się słodki zapach cytrusów i dźwięki piosenki "White Christmas" zespołu Wham!, w każdej znajdujemy różowy sweter. Im głębiej jesteśmy w labiryncie opowieści, tym większe napięcie odczuwamy, z każdym kolejnym tajemniczym zniknięciem, desperackimi poszukiwaniami pojawia się strach i atmosfera zagrożenia. Nowe sytuacje, wraz z nimi pytania, nowe interpretacje i powiązania, które w tym pozornym chaosie z czasem zaczynamy dostrzegać. Wszystko zaczyna układać się w jedną całość, tworząc pełnię.

"Niepełnia" Anny Kańtoch to nie tylko wyprawa przez labirynt opowieści, to podróż do tożsamości płci. Autorkę nie tyle zastanawia kto zabił, ale kim tak naprawdę są jej bohaterowie. Większość postaci z "Niepełni" posiada nieoczywistą tożsamość płciową, pozbawieni któregoś z pierwiastków, męskiego, albo żeńskiego. Wyjątek stanowi dwupłciowe Słoneczko, które łączy w sobie aspekty żeński i męski. Słoneczko, które nie potrafi zdecydować kim chciałoby być, a rodzice ciągle zmuszają je do określenia się.

Płeć i tożsamość wydają się być kluczem do zrozumienia "Niepełni". Role które musimy przyjąć i które narzuca nam społeczeństwo i rodzina. Musimy się określić, fizycznie, psychicznie, nawet językowo. Musimy dokonać binarnego wyboru: męskie albo żeńskie. Nie możemy być jednocześnie jednym i drugim. Świat nie akceptuje odstępstw. Nie toleruje niepełni.

"Niepełnia" Anny Kańtoch to powieść, której nie można wrzucić do jakiejkolwiek gatunkowej szufladki. Szkatułkowa, kompozycyjna łamigłówka, pełną nieoczywistości, zagadek, tajemnic i metafizyki.

Nastrojowa opowieść o przemianie, przejściu z jednej tożsamości płciowej w inną, o niepełni człowieczeństwa, zagubieniu i nieistnieniu.

Kim jesteśmy? Gdzie przebiega granica między normalnością a anomalią?

"Niepełnia" stawia mnóstwo pytań dotyczących tożsamości, jednak odpowiedzi musimy odnaleźć sami, ukryte w pobliżu białego domku, w lesie, pod grubą warstwą śniegu.