Nieboskłon. Prokurator Michał Stróż. Tom 2

„Nieboskłon” to drugi tom serii o prokuratorze Michale Stróżu, bohaterze z kręgosłupem moralnym i nietuzinkowym sposobie myślenia. Historia wciąga od pierwszych stron, prowadząc czytelnika przez mroczny i bardzo realistyczny świat śledztwa.

Akcja rozpoczyna się w krakowskiej Nowej Hucie, gdzie przypadkowi przechodnie są świadkami dramatycznego zdarzenia – z wysokości spada naga kobieta. Szybko okazuje się, że nie było to samobójstwo, a śledztwo prowadzi do odkrycia kolejnych ofiar i dramatów, które kryją mieszkańcy tego blokowiska.

Michał Stróż uwierzcie - to bardzo fascynujący bohater, którego wyróżnia postaw, charyzma i precyzyjny tok myślenia. Potrafi łączyć pozornie nieistotne fakty, wyciągać wnioski, które innym umykają, i podejmować decyzje zgodne ze swoim kodeksem. Dzięki temu proces dochodzenia do prawdy jest realistyczny i angażujący, a sam bohater staje się postacią, której losy są naprawdę interesujące. Czytasz i chce się o nim dowiedzieć jak najwięcej.

Tak jak poprzedni tom, tak i ten bez dwóch zdań jest rasowym kryminałem pełnym napięcia, trudnych emocji i złożonych decyzji. Pokazuje cenę odpowiedzialności i moralności w świecie, gdzie zło potrafi przybierać nieoczekiwane formy. To lektura dla tych, którzy cenią bohatera z zasadami i wnikliwe śledztwo prowadzone krok po kroku.

📖 Polecam tego, który nie odwraca wzroku. 🙂

Cytaty:

„– Przed chwi­lą z ro­bo­ty wró­cił.

– Z ro­bo­ty o tej porze? – zdzi­wił się Cy­prian. – To gdzie on pra­cu­je?

– W za­kła­dzie po­grze­bo­wym. Cza­sem ma nocki, bo lu­dzie nie chcą z umie­ra­niem po­cze­kać do rana.”

„Każdy ma prawo popełnić błąd, ale pamiętaj, jeśli drugi raz popełnisz ten sam, to znaczy, że jesteś głupcem, bo niczego się nie nauczyłeś.”

„Maja, dzie­ci nie po­win­ny umie­rać przed ro­dzi­ca­mi. Cór­ciu, ja to prze­ży­łam i uwierz mi, nie ma na tym świe­cie nic gor­sze­go. Wiem, co mówię.”

Pierwsza część cyklu, czyli "Pomroki" całkowicie mnie urzekła i jak tylko usłyszałam zapowiedź kolejnej, wiedziałam, że to pozycja obowiązkowa. Bardzo sobie bowiem cenię twórczość autora, a postać prokuratora Michała Stróża urzekła mnie od samego początku cyklu.

Kraków. Miasto, które dobrze znam, w którym się urodziłam, które uwielbiam. Tym razem jednak jego ulice toną w mroku. Nowa Huta, nagie ciało spadające z wieżowca uderza o bruk. Samobójstwo? Ślady więzienia przed śmiercią na to nie wskazują. Sprawa nabiera tempa, gdy zostają odkryte szczątki kolejnych ofiar.

Fabuła jest intrygująca, mocna, chwilami mrożąca krew w żyłach. Autor prowadzi ją wielotorowo – pokazuje śledztwo i jednocześnie pozwala nam zajrzeć do umysłu sprawcy, poznać motywy, które nim kierują. Od pierwszych scen napięcie rośnie, a w powietrzu czuć gęsty, duszny klimat.

Chwilami miałam nieodparte wrażenie, że historia przypomina mi serię o Sobańskim Adriana Bednarka – może przez zbieżność miejsc, podobieństwa fabularne, może przez portret psychopaty mordującego młode kobiety, a może przez to, że książki w wersji audio przedstawia ten sam lektor - niezastąpiony Filip Kosior.

Przyznam, że zabrakło mi tu odrobinę więcej Michała Stróża – liczyłam, że będzie bardziej w centrum wydarzeń z zaznaczeniem swojej ciekawej osobowości. Zwróciłam też uwagę, na jedno mało wiarygodne rozwiązanie ze zbyciem mieszkania. Mimo to uważam, że „Nieboskłon” to świetny kryminał, który potrafi pochłonąć bez reszty. Polecam fanom gatunku i już nie mogę doczekać się kolejnej książki autora.

🌌🌌🌌 RECENZJA 🌌🌌🌌

🌌 Z wieżowca na krakowskiej Nowej Hucie spada nagie ciało kobiety. W toku śledztwa wychodzi, że przed śmiercią, ofiara była więziona, torturowana i głodzona przez kilka dni. To zdarzenie jest początkiem nie tylko żmudnego śledztwa, ale również wątku psychologicznego, wciągającego nas w otchłań najciemniejszych zakamarków ludzkiego umysłu. Fabuła, staje się labiryntem tajemnic w którym pozory często mylą.

🌌 Autor stworzył nie tylko absorbujący kryminał w którym umiejętnie dozuje napięcie, ale również świetny thriller psychologiczny, ukazujący genezę zła i pozwalający zagłębić się w umysł zarówno psychopaty jak i ofiary.

Pokazuje prawdziwą naturę zła. To jak zaczyna kiełkować w głowie psychopaty, by za sprawą impulsu obudzić drzemiące w nim pragnienia. Zmusza do przemyśleń pokazując, że osoby obok nas, mogą mieć drugie mroczne odbicie i tak naprawdę nigdy nie możemy do końca czuć się bezpieczni. Ukazuje również jak łatwo można trafić w ręce szaleńca i stać się jego ofiarą.

🌌 Podoba mi się, że autor nie boi się podejmować trudnych tematów. Jego książki są nieoczywiste, postaci wielowymiarowe i świetnie wykreowane a fabuła trzyma w napięciu.

Lubię zagłębiać się w skomplikowane umysły bohaterów, analizować ich motywy i podążać za intrygami. Wszystko to sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie.

Jednak w tej części, jak dla mnie, zdecydowanie za mało było Stróża w Stróżu. W pierwszej połowie książki niewiele jest obecny i zaczęło mi brakować tej postaci. Na szczęście w drugiej, pojawia się trochę częściej, tylko że tu, nie był już tak wyrazistym charakterem jak w "Pomrokach". I tu prośba do autora - w kolejnej części proszę o więcej prokuratora Stróża 😊

Kiedyś już o tym pisałam, ale przy tej książce muszę się powtórzyć. Bardzo cenię sobie autorów, którzy potrafią mnie zaskakiwać, mimo że doskonale znam już ich styl i preferowane przez nich fabularne rozwiązania. Nie ma niczego złego w bazowaniu na solidnych podwalinach własnej twórczości, ale szukanie nowych elementów jest częścią dalszego rozwoju.

"Nieboskłon" to drugi tom serii z prokuratorem Michałem Stróżem. Można go czytać niezależnie od pierwszego, zwłaszcza że wspomniana postać pełni w tej części nieco mniejszą rolę, ale osobiście i tak polecam obie, bo to po prostu podwójna przyjemność. Poza tym łatwo można wtedy dostrzec, że Mariusz Kanios nie idzie na łatwiznę i nie opiera się na schematach.

Autor przyzwyczaił mnie do tego, że nie boi się trudnych wątków i kontrowersyjnych tematów, ale podchodzi do nich z wyczuciem, skupiając się na psychologicznych aspektach. Nie inaczej było tym razem, choć perspektywa, z jakiej możemy śledzić wydarzenia, okazała się właśnie tym elementem, który najmocniej mnie zaskoczył.

Tym razem akcja rozgrywa się w Krakowie, a tym samym śledztwo prowadzą tutejsi funkcjonariusze, konkretnie dość kontrastowy duet. Choć początkowo szala sympatii była znacząco przechylona w jedną stronę, to naprawdę doceniam, że wraz z rozwojem fabuły drugi policjant przeszedł wewnętrzną przemianę. Ich działania nadzoruje oczywiście prokurator Stróż, choć, jak już wspominałam, niestety fragmenty z jego udziałem są dość rzadkie.

Główną narrację stanowi perspektywa sprawcy, co dla mnie zawsze jest dodatkowym smaczkiem. W tej powieści odczuwałam to szczególnie, bo nie była to pozornie wynaturzona bestia, raczej szary człowiek, mogący nawet wzbudzać sympatię. Pod względem psychologii postaci był to dla mnie prawdziwy majstersztyk, gdyż wszystko, co robił, było w jakiś pokrętny sposób umotywowane.

"Nieboskłon" to znakomite studium psychologiczne seryjnego sprawcy. Mariusz Kanios po raz kolejny stworzył coś więcej niż zwyczajny kryminał, utwierdzając mnie w przekonaniu, że to, że już po jego debiucie zaliczyłam go do grona moich ulubionych autorów, nie było ani trochę przesadzone. Już nie mogę się doczekać następnej powieści z tego cyklu.

Moje 10/10.

Lubicie mroczne kryminały? Jeśli tak, to mam dla Was coś naprawdę dobrego historię, którą zapamiętacie na dość długo i wyzwoli w Was ogromne pokłady emocji. "Nieboskłon" skłoni Cię do rozmyślań o ludzkiej naturze pokaże, że w życiu nie ma prostych wyborów i nie jest one takie cukierkowe, na jakie mogłoby się wydawać.

.

Na krakowskiej Nowej Hucie z apartamentowca na ulicę spada ciało nagiej kobiety. Sekcja zwłok wykazała, że wcześniej kobieta musiała być więziona. W sprawę angażuje się prokurator Michał Stróż, zaczynając od przesłuchania mieszkańców pobliskiego wieżowca. Śledztwo zaczyna nabierać tempa, kiedy zostają odkryte kolejne zwłoki. Stróża czeka ciężkie zadanie, musi zajrzeć w najciemniejsze zakamarki ludzkiej duszy, aby odnaleźć mordercę. Czy byłemu kaznodziei to się uda?

.

Upokorzenie, cierpienie, strach, ból tego doznały kobiety w ostatnich chwilach swojego życia. A nieboskłon było ostatnią rzeczą, jaką widziały młody ofiary, które życie miały jeszcze przed sobą. Morderca to człowiek bezwzględny i zły do szpiku kości, nie posiada on żadnych pozytywnych uczuć, jego celem jest jedynie wymierzanie bólu i zaspokajanie własnych potrzeb żądzy mordu. Autor świetnie wykreował sylwetkę mordercy, jak i również samego Stróża, bo to on jest tutaj największą gwiazdą. Michał Stróż tak mocno angażował się w śledztwo, że poniekąd historię ofiar stawały się jego życiem. Współczuł rodzinom, pomagał bliskim ofiar i oskarżonych, chociaż już dawno porzucił duchowieństwo, to nadal gdzieś w głębi siebie pełnił funkcję kaznodziei.

.

Kryminał, który każdego pochłonie bez reszty. Krótko i na temat, bez zbędnych opisów i przedłużania akcji. Autor w swoich książkach nie skupia się jedynie na zbrodni, ale dla niego najważniejszy jest dramat człowieka i ludzka natura. Można tę część czytać bez znajomości poprzedniej, ale ja Was bardzo zachęcam do zapoznania się z "Pomrokami", kolejna rewelacyjna książka autora.