Podlasie jest rejonem Polski, który jest nieco zapomniany. Posiada jednak wiele cennych i ukrytych miejsc, które niewątpliwie są warte odwiedzenia. Jeżeli Ty również jesteś zainteresowany tym niezwykłym rejonem naszego kraju, zachęcamy Cię do przeczytania książki autorstwa Wojciecha Koronkiewicza "Nie zbiera się jabłek z tego sadu. Podróż do grobów, duchów i ukrytych skarbów Podlasia".
Niniejsze dzieło przedstawia nam Podlasie, jakiego nie znamy. Pełne jest wierzeń i różnorodnych mitów. To region, w którym chrześcijaństwo prawosławne miesza się z katolickim. Mieszanka ta stanowi ciekawy tygiel kulturowy, którego nie możemy spotkać w żadnym innym rejonie Polski. Warto również wspomnieć, że oba odłamy chrześcijaństwa żyją tam w symbiozie. Ludzie, którzy chodzą na co dzień do kościołów katolickich, potrafią trzymać na strychu ikony świętego Mikołaja Cudotwórcy. Mieszkańcy Podlasia są pełni przesądów. Książka ta w niezwykły sposób chwyta i opisuje ten bliski, lecz zarazem odległy nam świat.
O autorze
Autor tej książki, czyli Wojciech Koronkiewicz, jest osobą zafascynowaną kulturą Podlasia. Bardzo często podróżuje po tym rejonie oraz zbiera ciekawostki i opowieści z nim związane. Oprócz omawianej książki jest on też autorem dwóch innych publikacji o Podlasiu: "Z Matką Boską na rowerze. Podróż do cudownych obrazów, ikon i świętych źródeł Podlasia" oraz "Podlasie zdrowo zakręcone. Podróż po krainie niezwykłych ludzi i zapomnianych smaków".
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii reportaż
Jaka jest główna tematyka książki "Nie zbiera się jabłek z tego sadu"?
Książka stanowi reportaż podróżniczy skupiony na mroczniejszych aspektach historii i folkloru Podlasia, takich jak stare groby, lokalne legendy oraz ukryte skarby. Autor zagłębia się w duchowość regionu, badając opowieści o cudownych ikonach i prawosławnych tradycjach. Treść oscyluje wokół trudnej przeszłości, bolesnych wspomnień i mistycznej atmosfery pogranicza. To lektura dla osób szukających autentycznego obrazu krainy, która nie zawsze jest pastelowa i uśmiechnięta.
Czy ten tytuł jest standardowym przewodnikiem po atrakcjach turystycznych?
Nie, publikacja ta nie jest klasycznym przewodnikiem, lecz osobistym reportażem literackim o niszowych i tajemniczych miejscach. Zamiast opisów popularnych zabytków, czytelnik odnajdzie tu relacje ze spotkań z mieszkańcami i opowieści zasłyszane przy wiejskich płotach. Koronkiewicz prowadzi nas przez Podlasie pełne cieni, zapomnianych cmentarzy i ludowej mistyki. Jest to idealna propozycja dla poszukiwaczy ducha miejsca i historii ukrytych poza głównym szlakiem.
Jaką rolę w narracji odgrywają wątki prawosławia i postaci świętych?
Wątki religijne są kluczowym elementem książki, ukazującym głęboką więź mieszkańców Podlasia z prawosławiem i kultem świętych, zwłaszcza Mikołaja Cudotwórcy. Autor przytacza lokalne anegdoty i przypowieści, które wyjaśniają hierarchię wartości oraz sposób postrzegania sacrum w tym regionie. Czytelnik poznaje historie cudownych ikon oraz ich wpływ na codzienne życie i duchowość lokalnych społeczności. Reportaż pozwala zrozumieć specyficzną obrzędowość i mistykę, która definiuje tożsamość kulturową wschodniej Polski.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja może nie być odpowiednia?
Książka może być zbyt wymagająca dla osób szukających lekkiej, wyłącznie pozytywnej literatury podróżniczej o sielankowym charakterze. Autor otwarcie przyznaje, że poruszane tematy bywają mroczne, krwawe i przepełnione smutkiem ze względu na trudną historię regionu. Jeśli czytelnik unika tematów związanych ze śmiercią, grobami czy bolesnymi rozliczeniami z przeszłością, ta lektura może wywołać dyskomfort. Nie jest to również publikacja dla poszukiwaczy suchych faktów historycznych bez autorskiej, subiektywnej interpretacji.
W jakim stylu Wojciech Koronkiewicz prowadzi narrację w swojej podróży?
Narracja prowadzona jest w sposób bardzo osobisty, gawędziarski i bezpośredni, co pozwala czytelnikowi poczuć się towarzyszem autora. Koronkiewicz wykorzystuje liczne dialogi, podlaskie przypowiastki oraz własne przemyślenia, aby oddać autentyczny klimat rozmów z napotkanymi ludźmi. Styl ten łączy w sobie reporterską dociekliwość z wrażliwością na detale, takie jak blask ikony na strychu czy smak herbaty w chłodny dzień. Dzięki takiemu podejściu trudne tematy stają się bliższe i bardziej zrozumiałe dla odbiorcy spoza regionu.
