Nie wierzcie jej

No niestety liczyłam na coś więcej. A otrzymałam raczej przeciętną historię z udziałem dwóch irytujących bohaterek, które lawirują między jednym a drugim kłamstwem. Sam pomysł na fabułę oraz intryga, jaką uknuli główni bohaterowie, są świetne, ale coś tu nie do końca zagrało. 😉

•

Mary wyrusza do domku letniskowego Kaskada w poszukiwaniu swojego jedynego brata. Ma przeczucie, że stało się coś okropnego. Bratowa pokrętnie odpowiada na jej pytania, a przedstawiona przez nią wersja wydarzeń nie trzyma się kupy. Kobieta coraz bardziej martwi się zaginięciem Toma. Nie wierzy w słowa Lucy. Na domiar złego każdy kolejny dowód wskazuje na winę małżonki brata. Czy to możliwe, że Lucy zabiła swojego męża, a zwłoki ukryła w gęstym lesie? Wszystkie okoliczności świadczy przeciwko niej. Policja miota się między jedną a drugą kobietą. Szwagierki nigdy za sobą nie przepadały, a teraz nawzajem obwiniają się o tajemnicze zniknięcie Toma. Kto jest za to odpowiedzialny?

•

W tę historię można bardzo łatwo się wkręcić. Chęć poznania prawdy jest silniejsza od uczucia irytacji, które wywołują Mary i Lucy. 😄 Dlatego ciężko mi jednoznacznie ocenić tę książkę. 🙈 Skłaniam się w pozytywną stronę, ale myślę, że najlepiej przeczytać i wyrobić sobie własne zdanie. 😅

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza @[Adres usunięty]ws . ❤️

Znika Tom. Nie wiemy co się stało, jak do tego doszło. Więcej światła mogą rzucić tylko dwie kobiety, jego żona i jego siostra. Tyle że obie nawzajem nie przepadają za sobą. Te dwie perspektywy będą się mieszać, splatać, ale która jest prawdziwa?

To byłaby dobra powieść, gdyby nie główne bohaterki. Mocno drażniące i irytujące. Już początek sprawiał mi wiele kłopotów, ciężko było mi przebrnąć, a wzajemne oskarżenia były robieniem przesadnej "dramy". Nudziłam się, a wydarzenia nijak mnie nie interesowały. Ciężko określić tę książkę thrillerem, bo nie było w niej żadnego napięcia, raczej to obyczaj, może z elementami dramatu. Fabuła się ciągnie, zakończenie niby zaskakuje, jednak nie jest to nic odkrywczego. Nie wiem, czy celem autorki było stworzenie bohaterek, które wywołują skrajne emocje - ale jeśli tak, to udało się znakomicie. Jeszcze jeden plus jaki znajduję, to to, że o mężczyznę walczą dwie kobiety, ale nie jest to żona i kochanka, a żona i siostra.

Jeśli lubicie mocną dramaturgię, konflikty między kobietami, ciągłe spory, to tak, ta książka jest dla Was. Ja się nudziłam, a o fabule szybko zapomnę.

BRUNETTE BOOKS

Poznajemy dwie wersje tej historii. Z perspektywy Lucy i Mary, które nie przepadają za sobą.

Tom i Lucy wyjechali na weekend do domku letniskowego. Niestety nikt nie ma pojęcia, co stało się z Tomem, który tajemniczo zniknął. Mary, siostra Toma podejrzewa, że Lucy zamordowała Toma.

Obie kobiety przedstawiają odmienną wersję wydarzeń. Ich zeznania nie pomagają policji wyjaśnić zagadkowego zniknięcia Toma. Wkrótce na jaw wychodzą kolejne fakty i policja zaczyna podejrzewać Lucy.

Co stało się z Tomem?

I co tak naprawdę zdarzyło się w domku letniskowym?

Dlaczego każda z kobiet kłamie?

Przekonajcie się sami.

"Nie wierzcie jej" to historia o tajemniczym zniknięciu męża Lucy oraz o kobietach, które nonstop użerają się ze sobą i wzajemnie oskarżają się. Obie kłamią i mataczą w śledztwie. Historia pełna kłamstw i intryg. Autorka stworzyła tak irytujące bohaterki, że miałam ochotę je rozszarpać. Istne idiotki, których nie polubiłam.

Akcja powieści rozkręca się w idealnym tempie, a autorka świetnie podsuwa kolejne tropy i wyprowadza czytelnika w pole. Podczas czytania tej książki doświadczyłam różnych emocji.

Idealna książka dla fanów dramatów, bo thrillerem nie można nazwać tej książki. Jeśli lubicie rozwiązywać zagadki kryminalne to nie będzie nudzić się. Jedna ja trochę rozczarowałam się tą książką, bo liczyłam na dobry thriller.

Nie polecam Wam czytać opisu tej książki, bo niestety za dużo zdradza. Jest to dla mnie ogromny minus, bo taki opis zabiera całą przyjemność z czytania książki i poznawania danej historii.

Przeczytajcie i sami oceńcie.

Lucy wraż z mężem Tomem wybierają się na weekend do ich domku zwanego Kaskadą, umiejscowionego w otoczeniu lasów. Gdy Mary, siostra mężczyzny, nie może się do niego dodzwonić, zaczyna się martwić. Postanawia przyjechać na miejsce i dowiedzieć się co się stało. Na miejscu zastaje Lucy, która nieporadnie próbuje usprawiedliwić nieobecność męża. Gdy Mary dodatkowo odkrywa krew swojego brata w łazience, podejrzewa szwagierkę o morderstwo.

Czy istnieje możliwość, by Lucy zrobiła Tomowi krzywdę?

Czytając opis, który był obiecujący, spodziewałam się świetnej lektury. W końcu sporo thrillerów za mną, ten miał w opisie coś, co mnie urzekło – dwie kobiety walczące o jednego mężczyznę i nie jest to wcale żona i kochanka! Niestety na tym się skończyło. Obie bohaterki bardzo działały mi na nerwy i ciężko mi nawet stwierdzić, która bardziej. Wieczne oskarżenia i zachowania godne dzieci z podstawówki niesamowicie mnie drażniły. Marzyłam, żeby ta książka już się skończyła. Jedynie chęć poznania zakończenia jeszcze mnie przy niej trzymała i ojej – to było niemałe zaskoczenie!

Intryga była zaskakująca, puzzle zaczęły wskakiwać na swoje miejsca. Jedynie bohaterki nadal pozostały irytujące. Może ta książka nie była aż taka zła, choć początek tej historii strasznie się dłużył. Sprawdźcie sami, czy ta lektura jest dla Was. Radzę jednak uzbroić się w cierpliwość, ponieważ bohaterki niejednokrotnie sprawią, iż puszczą Wam nerwy.

Wywołałam wilka z lasu stwierdzeniem, że mam wspaniały rok ciekawych książek i tylko na takie trafiam. W tej chwili to jak odwołanie świąt. Zła jestem nadużywaniem określeń typu thriller dla podniesienia poczytności, gdy książka jest sensacyjna, zabarwiona tajemniczym kłamstwem. Zwyczajnie robi się krzywdę autorom – debiutantom takimi opisami, ponieważ po przeczytaniu owej książki, gdzie mamy inne oczekiwania, zwyczajnie ją „zjedziemy”, wyciągając na powierzchnię wszelkie niedociągnięcia, a nie na tym polega cały zabieg pisania recenzji.

Zatem…

Książka jako debiut jest napisana dobrze, ciekawie. Pokręcona historia, kłamstwa, zaprzeczanie, napady złości i nienawiść. Podoba mi się płynność pióra, łatwość przyswajania treści, przemyślane opisy następujące po sobie. Nie można się przyczepić i nie powinno. Klarowność obrazów jest wystarczająca dla śledzenia fabuły bez pogubienia się w meandrach oszustwa. Nie męczyła mnie słowem, wymuszaniem uwagi.

Jednak oczekiwałam czającej się na kartach grozy, i co teraz? Jestem rozczarowana, niezadowolona, mało usatysfakcjonowana. Autorka zostaje zmuszona do obrony swojej pracy, z której jest bardzo dumna, ponieważ ja ją atakuję z pułapu braku emocji, jakiego oczekiwałam, czytając zapowiedzi.

Powinnam tłumaczyć książkę, autora, wydawcę, pracownika odpowiedzialnego za reklamę?

Podsumowując: dla oczekujących ciekawej sensacyjnej książki – polecam, dla poszukujących thrillera – nie polecam.

Lucy wraz ze swoim mężem Tomem wybiera się na weekend do ich domku zwanego Kaskadą, umiejscowionego pośród lasów. A gdy jego siostra Mary nie może dodzwonić się do mężczyzny, postanawia przyjechać i dowiedzieć się, co się stało. W domku zastaje tylko Lucy, która nieporadnie próbuje tłumaczyć nieobecność Toma. Na górze w łazience jego siostra odkrywa krew.

Czy to możliwe, by z jakiegoś powodu Lucy zrobiła krzywdę Tomowi?

Faktem jest, że obie kobiety nie przepadają za sobą. Lucy widzi w szwagierce wścibską naciągaczkę, nie mającą własnego życia, druga ze stron z kolei uważa, że małżeństwo z o wiele młodszym Tomem miało dać Lucy dostęp do jego gotówki.

Czy Tomowi rzeczywiście stała się krzywda? Czy stoi za tym jego żona? A może przydarzył mu się nieszczęśliwy wypadek i dlatego nie wraca?

Nie wiemy. Ale wiemy jedno- obie kłamią.

Choć na moim koncie czytelniczym mam już całkiem sporo thrillerów wszelkiej maści, to czytając opis od wydawcy tej książki czułam, że to może być coś zupełnie innego niż dotychczas. A przynajmniej miałam taką nadzieję. Dwie kobiety, które w jakiś sposób walczą o jednego mężczyznę- i to nie żona i kochanka. Byłam niezmiernie ciekawa, która z nich kłamie.

Mary nienawidzi Lucy od samego początku ich znajomości, a to głównie przez wzgląd na to, iż uważa, że kobieta wyszła za jego brata dla pieniędzy. No, może jeszcze trochę przeszkadza jej fakt, iż jest sporo starsza od Toma. Uważa bratową za cwaną manipulatorkę, która usidliła młodszego dla pieniędzy. I liczy na to, że prawdziwa twarz jej wroga szybko wyjdzie na jaw. Co prawda od dłuższego czasu próbuje wytłumaczyć swój punkt widzenia bratu, ten jednak jest ślepo zakochany. Z kolei powód, dla którego Lucy nie trawi szwagierki, jest dość prosty- to efekt poczynań Mary. Uważa, że kobieta znudzona swoim jednostajnym życiem wtrącanie się do ich małżeństwa traktuje jako swego rodzaju hobby. Przemawia przez nią zazdrość o brata i fakt, że ten szczęśliwie ułożył sobie życie, podczas gdy ona tkwi w domu rodzinnym, opiekując się schorowanym ojcem. Bez lepszych perspektyw na przyszłość, bez mężczyzny u jej boku.

A pośrodku nich znajduje się Tom.

Od początku wyjaśnienia Lucy budziły we mnie sprzeczne emocje- z jednej strony część z nich brzmiała nawet wiarygodnie, a jednak druga połowa zupełnie niedorzecznie. Przy czym patrząc na jej postawę można by rzec, iż jej ciało samo przyznaje się do winy. Jako że widzimy ją oczami Mary to musimy założyć, że w jej obrazie dużo jest sztucznego wyszukiwania win. Jak już wspomniałam, obie panie nie są jednak święte. Każda ma coś do ukrycia.

Czy ta książka rzeczywiście miała w sobie ogromną siłę przyciągania? Nie do końca. Nie uważam jej za kiepskie czytadło, ba, rzekłabym nawet, że całkiem dobre. A jednak ilość wzajemnych oskarżeń i niekiedy zachowania godne dzieci z podstawówki sprawiły, że odbiór lektury jest trochę utrudniony. Powiem nawet więcej- chwilami obie bohaterki tak irytowały mnie swoim zachowaniem (ze szczególnym uwzględnieniem Mary), że marzyłam, by książka dobiegła końca. Przy czytaniu trzymała mnie jednak chęć poznania prawdy o losach Toma i bardzo dobrze dla mnie, bowiem zakończenie wynagrodziło mi wszelkie niedogodności tej czytelniczej "podróży". To dopiero było zaskoczenie!

"Nie wierzcie jej" to całkiem dobra historia, tyle że musicie uzbroić się w stalowe nerwy- bohaterki niejednokrotnie podniosą Wam ciśnienie (i to nie w sposób, w jaki chcielibyście). Mimo tego myślę, że warto sięgnąć po tę lekturę i wspólnie z policją przekopywać się przez górę kłamstw.

Spodziewałam się wartkiej akcji, zawrotnego tępa, wymiany zdań, tajemnicy i intryg. Tu fabuła jest ociężała, dialogi i przemyślenia nurzące i ciągnięte na siłę. Myśl przewodnia, czyli zniknięcie głównego bohatera Toma mnie zaintrygowała, ale cała rozgrywka po między żoną Lucy, a siostrą Mary mnie nie przekonała.

Historia opowiedziana jest z dwóch punktów widzenia żony Lucy, która po ich wspólnej kłótni nie przejęła się, że mąż nie wrócił na noc do domu i Mary siostry Toma, która twierdzi, że Lucy musiała coś zrobić swojemu mężowi, bo na pewno odezwałby się do niej lub, do któregoś ze swoich kumpli. Poszlaki wskazują, że żona jest winna, zwiększenie polisy przed zniknięciem jest podejrzane, sprzedaż ukochanego samochodu dziwna, a krew w domku letniskowy wskazuje jednoznacznie na daną osobę. Dla mnie jednak to było zbyt oczywiste, doszukiwałam się drugiego dna. Czy moje przypuszczenia były słuszne? Czy Lucy jest niewinna? Może Mary maczała palce w zniknięcie swojego brata, a winą chce obarczyć swoją bratową?

Kobiety przedstawiają swoje racje policji, mundurowi próbują odczytać poprzez gesty, mimikę czy mówią prawdę. Ich zachowanie jest oceniane, a często poddawane próbie. Która z kobiet zda egzamin celująco? A może w tych wydarzeniach maczał palec zupełnie ktoś inny?

Pomimo, że książka nie ma za dużo stron, to czułam znużenie i zniechęcenie, końcówka lekko mnie zaskoczyła, ale nie wywołała zbyt dużych emocji. Ta książka będzie jedną z wielu na mojej półce o której szybko zapomnę.

Czy można zaufać drugiej osobie? Czy można wierzyć, że zawsze mówi prawdę i jest wiarygodna? Taki scenariusz jest jak najbardziej pożądany, ale życie często jest przewrotne i wiele rzeczy wychodzi inaczej, niż byśmy chcieli. Dzieje się wbrew naszym oczekiwaniom. A jeżeli wszyscy wkoło kłamią, to wtedy już trudno rozeznać się w sytuacji. Trudno wyciągnąć prawidłowe wnioski, gdy rzeczywistość jest zafałszowana ...

Która z bliskich kobiet dla Toma, siostra czy małżonka mówi prawdę? Która kłamie? Każda z nich twierdzi, że ta druga jest niewiarygodna. A my musimy się w tym doskonale odnaleźć. Lucy spędza z Tomem weekend w domku letniskowym. Z wyjazdu powraca tylko żona, mąż zaginął. Lucy twierdzi, że wybrali się na wycieczkę do lasy i ona skręciła sobie nogę i zawróciła, a on poszedł sam dalej. I kobieta nie wie, co się z nim stało. Natomiast Mary prognozuje, że Lucy zabiła Toma i za wszelką cenę stara się to udowodnić. Nawet znajduje w domu ślady krwi, co jej zdaniem stawia żonę w złym świetle. Lucy oczywiście staje się pierwszą podejrzaną. Jej zeznania nie są spójne, plączą się i są mało wiarygodne. Trudno jest się jej bronić, tym bardziej, że Mary cały czas wyszukuje przeciwko niej dowody. Gdzie leży prawda? Której z kobiet zależało na jego śmierci? Jeżeli dotrze do nas, że żona zwiększyła wartość polisy, to oczywiście staje się główną podejrzaną. Jeżeli natomiast wnikniemy w czasy młodości rodzeństwa i ich sprawy rodzinne, szala przechyla się na drugą stronę. I do samego końca nie będziemy mieć pewności, kto stoi za zniknięciem mężczyzny ...

Fabuła przedstawiana jest naprzemiennie, z dwóch punktów widzenia, Lucy i Mary. Każda opowiada historię ze swojej perspektywy, ze swojego punktu widzenia, mając określoną wiedzę na temat stosunków rodzinnych i wzajemnych zależności. Jest to ciekawy zabieg, wzbogaca nasze odczucia i daje nam wiele argumentów przemawiających ze wersją każdej ze stron. Tylko my musimy sami wypośrodkować i obiektywnie spojrzeć na wydarzenia i samemu ocenić, która z kobiet jest bliżej prawdy, która wersja wydarzeń da się obronić. Nie jest to łatwe, gdyż każda z nich ma rację i swoje osobiste spostrzeżenia. Ja się czułam jak w jakimś młynku wydarzeń, gdy byłam pewna, że to Lucy jednak zabiła męża, to pojawiały się Mary i wszystko zostało zaburzone. Jedno jest pewne, do samego końca będziemy wodzeni za nos, oszukiwani, omamiani i nasze widzenie będzie zakłócane zeznaniami drugiej ze stron. I to jest ten walor tej powieści.

Ale dla mnie ta lektura trochę się dłużyła i przeciągała, pewne sekwencje się powtarzały. Momentami wiało nudą i marazmem, nic się nie działo. W tej opowieści nie ma co liczyć na szybkie tempo wydarzeń, tutaj wszystko dzieje się swoim rytmem, jednostajnie i bez nagłych zwrotów akcji.

Pomysł na fabułę ciekawy i godny uwagi. Bohaterowie wykreowani ciekawie i realistycznie, ale zachowania niektórych z nich irytowały mnie i strasznie denerwowały. Brak pewności siebie i taka niepewność czyni bohatera mało wiarygodnym.

Mimo pewnych mankamentów myślę, że warto po nią sięgnąć i być do końca, aby dowiedzieć się, gdzie jest prawda, i jaka ona jest. A może jest całkiem inna niż ta prezentowana zarówno przez żonę, jak i siostrę zaginionego? Może jest trzecia wersja, dotychczas nie brana w ogóle pod uwagę? Wszystko się okaże w zaskakującym finale ...

Lucy i Tom wybierają się na weekend do swojego domku letniskowego Kaskada. Tom znika na spacerze w lesie. Lucy twierdzi, że nie wie co stało się z jej mężem i jest przekonana, że wróci. Mary, siostra Toma jest przekonana, że Lucy zabiła jej brata.

Autorka oddała głos dwóm bohaterkom, które nie ukrywały wzajemnej niechęci i nie szczędziły sobie uszczypliwości. Narracja Lucy i Mary stanowiła pewnego rodzaju zeznanie, pokazując wydarzenia ze swojej perspektywy. Ich opowieść była na tyle emocjonalna i szczegółowa, że ciężko było dostrzec, w którym momencie bohaterki mijają się z prawdą. A musicie wiedzieć, że każda z nich nie była szczera...

Nie pamiętam kiedy główna bohaterka tak bardzo wyprowadziła mnie z równowagi, jak Mary Pakham. Momentami myślałam, że wyjdę z siebie i stanę obok. Jej iracjonalne zachowania i nienawiść w czystej postaci przesłaniały zdrowy rozsądek. Sposób myślenia i impulsywne zachowania wołały o pomstę do nieba. Podziwiałam Lucy, że znosiła ataki Mary nie popadając przy tym w obłęd. Jednocześnie Lucy też nie była święta i też miała kilka przysłowiowych trupów w szafie.

Ciekawy, choć nie do końca wykorzystany potencjał głównego śledczego, który w zręczny sposób manipulował obydwiema kobietami w celu ustalenia stanu faktycznego.

Nie wierzcie jej traktuje o tym jak bardzo skomplikowane bywają relacje międzyludzkie, szczególnie w rodzinie i małżeństwie. Czasami to, co widzimy na pierwszy rzut oka, może okazać się całkowicie błędne. Jak niewiele dzieli miłości od nienawiści.

Nie jest to ani brutalny ani mocnym thriller, w sam raz dla osób, które chcą spróbować czytelniczych sił w thrillerowym klimacie. Tutaj przede wszystkim czytelnik próbuje odnaleźć się w sieci kłamstw i intryg, które snują bohaterowie. Można pogłówkować w trakcie lektury i spróbować odkryć prawdę o tym, co stało się z Tomem.

Ja po tym intensywnym rozmyślaniu przejrzałam intencje autorki i domyśliłam się zakończenia. Nie doświadczyłam żadnego efektu wow, aczkolwiek czyta się przyjemnie i z zainteresowaniem.

Z początku zapowiadało się na naprawdę ciekawą, pełną kłamstw i tajemnic historię, dlatego miałam co do niej dość wysokie oczekiwania, zwłaszcza że już sam początek mnie zaintrygował.

Niestety później coś zaczęło się psuć i książka stawała się coraz bardziej męcząca. Większość fabuły polegała dosłownie na kłótniach siostry i żony zaginionego i ich wzajemnych oskarżeniach i kłamstwach. Myślę, że historia sporo by zyskała, gdyby została skrócona, bo czasem odnosiłam wrażenie, że czytam w kółko to samo.

Co do finału mam bardzo mieszane uczucia, bo był dość przewidywalny i typowy dla thrillerów, więc nie jestem do niego do końca przekonana.

Jeśli chodzi o bohaterów, to byli momentami irytujący, ale mimo wszystko całkiem nieźle wykreowani. Podobało mi się to, że z biegiem fabuły można było diametralnie zmienić zdanie na ich temat, dzięki poznawaniu kolejnych faktów z ich życia. Myślę, że z czasem najbardziej zyskała Lucy, której, choć z początku nie lubiłam, to przy bliższym poznaniu okazała się całkiem w porządku i zasłużyła na współczucie w pewnych sytuacjach.

Podsumowując, myślę, że ta cała intryga spokojnie zmieściłaby się na stu stronach i może właśnie bardziej sprawdziłaby się w formie dłuższego opowiadania niż powieści. Nie odradzam Wam tej książki, bo miała ona swoje mocne strony, ale też nie jestem jej wielką fanką, więc musicie po nią sięgnąć i sprawdzić czy ta historia Was do siebie przekona 😉.

"Nie­ste­ty, moje łzy, po­dob­nie jak jej kłam­stwa, są ni­czym wię­cej jak stra­tą czasu."

Ta historia była naprawdę w porządku, nic wybitnego, ale też za bardzo nie mam się do czego przyczepić.

Wciągająca fabuła i ciekawa para głównych bohaterek, których pojedynek obserwujemy przez całą książkę, próbując odgadnąć, która z nich mówi prawdę, tworzą zgrabną całość. Dobrze się to czyta, ale bez większych emocji.

Zabrakło trochę pogłębienia aspektu psychologicznego i szybszego tempa, ale w tym wypadku nie są to rzeczy, które jakoś znacząco przeszkadzają w lekturze.

Jeżeli szukacie czegoś lżejszego w tym gatunku, co pozwoli wam zrelaksować się na parę godzin, to " Nie wierzcie jej", będzie dobrym wyborem.

Uwielbiam powieści, które mocno mieszają mi w głowie. Mam słabość do rodzinnych dramatów, skrywanych sekretów oraz niedomówień, które zawsze zmieniają przebieg wydarzeń. Wrzucenie tych motywów do jednego worka z thrillerem psychologicznym zawsze owocuje masą nieprzewidywalnych atrakcji czego dowodem jest powieść Jane Heafield.

Od pierwszych stron otula nas gęsta atmosfera niepewności. Czytelnik ma poczucie, że zaraz coś niedobrego wyjdzie na jaw, ale wciąż czekamy w napięciu, bo demony przeszłości dopiero nabierają rozpędu. Autorka dbała o to, by wszystko było na swoim miejscu, żeby zbyt szybko nie ujawnić wszystkich faktów i pozwoliła nam podążać po nitce do kłębka a droga ta okazała się bardzo zawiła, zaskakująca i pełna intryg.

Autorka ma rewelacyjne pióro. Jej słowa są mocne i niepodważalne a tym samym cała historia zyskuje na wiarygodności. Szczegółowe przedstawienie sylwetek bohaterów oraz odpowiednie ubranie ich w tajemnice napędzało akcję, która wciąż wodziła mnie za nos a rozwiązanie zagadki będące przecież głównym motywem powieści wciąż wymykało mi się z rąk prowadząc do wybuchowego, ekscytującego finału. Czytamy o kłamstwach, które otaczają żonę i siostrę zaginionego Toma. Nikt nie wie co się z nim stało a śledztwo stoi w martwym punkcie, ponieważ Lucy oraz Mary krążą wokół tematu i wzajemnie się oskarżają. Czy to możliwe, że żona dopuściła się morderstwa? A może siostra ma więcej do powiedzenia niż się wydaje?

Manipulacja sięga gwiazd. Utrzymana na najwyższym poziomie intryga skutecznie miesza w głowie czytelnika, sprawia, że trudno odróżnić prawdę od zakłamania, ale tym większa jest przyjemność kontynuowania lektury, gdy to wszystko się zazębia i wywiera na czytającym odpowiednią presję. Dawno nie czytałam tak misternie skonstruowanego thrillera, który angażuje myśli, przyspiesza tętno i do samego końca nie pozwala zaufać żadnego bohaterowi, bo ma się poczucie, że sieć kłamstw sięga dalej niż samo rozwiązanie zaginięcia Toma. Autorka oparła przebieg fabuły na ciągu przyczynowo-skutkowym, ale to wystarczyło, by dynamizm został utrzymany na najwyższym poziomie.

Wszystko w tej opowieści miało swoje miejsce. Wszystko miało swoje konkretne uzasadnienie. "Nie wierzcie jej" rozpoczęła się z przytupem a zakończyła wciskając mnie w fotel. Jane Heafield trafia na listę moich ulubionych autorów, ponieważ zachwyciła mnie pomysłem oraz wykorzystanym potencjałem, wciągnęła mnie w niecodzienną intrygę a także przedstawiła tak niesłychany portret psychologiczny postaci, że wielką przyjemnością było dla mnie rozkładanie wszystkiego na czynniki pierwsze. Mnóstwo dobrej zabawy, mocny klimat i wykonanie zasługują na wielkie słowa uznania.

Opis powinien brzmieć: „Tom znika. Zarówno żona jak i siostra mężczyzny kłamią odnośnie jego zaginięcia. Dlaczego żadna z nich nie mówi prawdy?” Kropka.

❗Najważniejsze: chcesz mieć niespodziankę podczas czytania? Nie czytaj opisu z tyłu! Tam jest większość tego co cie czeka w książce… strasznie nie lubię tego typu rzeczy więc uczulam.

Lubicie „thrillery psychologiczne” bez najważniejszego wątku czyli zaskoczenia? Bo czytając tę książkę miałam takie „aha, osoba X jest niewinna, coś mi się tu nie zgadza” jakie było moje „zaskoczenie” gdy faktycznie miałam racje i przewidziałam pewne rzeczy już na początku książki…

Zarówno Lucy jak i Mary… a nawet Tom byli tak irytujący i nudni, że głowa mała. Chciałam jak najszybciej skończyć tę książkę bo już miałam jej dość. Nie powiem momentami mnie ciekawiło w którą stronę to wszystko pójdzie ale samo zakończenie… eh. Niby pozytywne ale jak dla mnie w pewien sposób takie banalne…

Ogółem dialogi tych bohaterów to jakieś nieporozumienie, kłótnie na środku drogi, przepychanki słowne tak dziecinne, że aż żenujące… brakowało tylko „spadaj” „nie, ty spadaj”- serio, dużo by się nie różniło od tych w książce. Dorosłe baby…

Plus za co? Za to, że na początku autorka próbowała bawić się naszą psychiką, bawiła się w kotka i myszkę i mąciła, która ma racje? Czytasz jeden rozdział myślisz- Lucy, ale następny jednak wskazuje na Mery, co prawda do pewnego momentu bo potem (przynajmniej ja) już wiedziałam, która mówi prawdę. No i to zakończenie, które może czytelnika zaskoczyć.

Spodziewałam się czegoś lepszego.

"(...) nie wierzcie jej, nie wierzcie w ani jedno słowo."

To jedno z pierwszych zdań, jakie przeczytacie w "Nie wierzcie jej" - thrillerze psychologicznym autorstwa Jane Heafield.

Może ta książka nie ma szalonych zwrotów akcji, ale gwarantuję, że wciąga od samego początku.

Lucy i Mary - dwie główne bohaterki, które przedstawiają swoje wersje historii zaginięcia Toma.

Lucy jest jest jego żoną, zaś Mary - siostrą.

Obie nie pałają do siebie sympatią, o czym dają znać na każdym kroku. Obie nawzajem siebie oskarżają i obwiniają.

Obie także zeznają i obie w tych zeznaniach się plączą.

W trakcie śledztwa na jaw wychodzą kolejne fakty i dowody obciążające Lucy.

Czy kobieta faktycznie ma coś wspólnego ze zniknięciem męża?

Czy byłaby w stanie go zabić?

"Nie wierzcie jej" to książka napisana z perspektywy dwóch kobiet, które tak naprawdę nic nie łączy, może z wyjątkiem Toma. Te dwie kobiety mają swoją wersję wydarzeń i czytając książkę zastanawiałam się, która z nich jest prawdziwa. Kto kłamie? Lucy czy Mary? A może obie mają coś za uszami?

Autorka przez całą historię, wodzi czytelnika za nos. Podaje fakty raz obciążające Mary, innym razem Lucy. Zakończenie jest prawdziwym zaskoczeniem.

"Nie wierzcie jej" to dobra lektura, która pozwoli na pobudzenie szarych komórek i próbę rozwiązania zagadki.

Jesteście ciekawi?

Zachęcam do lektury 😁

Dziękuję @wydawnictwomuza

@[Adres usunięty]ws za egzemplarz do recenzji ☺️

Na stronach książki obserwujemy walkę toczącą się między dwoma kobietami, które kochały Toma i były mu najbliższe. Lucy to jego żona, ktoś, z kim przez wiele lat dzielił życie. Mary natomiast jest jego siostrą, to z nią się wychowywał, dorastał, dzielił zmartwienia i troski. Lucy i Mary nienawidzą się. Tak było od ich pierwszego spotkania. Dziś, kiedy Tom zaginął, mają na swój temat wiele do powiedzenia.

Podążając za autorką naprzemiennie poznajemy relacje siostry i żony. Obserwujemy ich działania, słuchamy stawianych zarzutów, przyłapujemy je na kłamstwach. Fabuła książki szybko zaczyna nabrzmiewać od mocnych słów i gorzkich prawd. Wiadomo, że tylko jedna z nich może mówić prawdę, ale przez długi czas nie wiadomo która. W tej historii czytelnik nie może być niczego pewnym, bowiem kolejne strony przynoszą więcej pytań niż odpowiedzi.

Taki sposób prowadzenia narracji pozwala nam lepiej poznać kobiety, przyjrzeć się ich życiu, najgłębiej skrywanym sekretom i pragnieniom. Bardzo lubię takie psychologiczne podejście, możliwość wniknięcia w umysł i serce postaci. Lucy i Mary wydały mi się bardzo autentyczne. W ich słowach rysuje się ból, nienawiść i strata, a działania naznaczone zostały nienawiścią i determinacją. Heafield wyzwoliła w swoich bohaterkach najgorsze instynkty, subtelnie zdradzała czytelnikom kolejne fakty, by wraz z rozwojem akcji pokazać, jak bardzo się myliliśmy.

Co rzeczywiście wydarzyło się tamtej soboty? Czy Tom i Lucy się pokłócili? Czy mężczyzna odszedł? A może naprawdę został zamordowany przez żonę, jak twierdzi jego siostra? Z wielką przyjemnością obserwowałam poczynania autorki, by znaleźć odpowiedzi na te pytania. Po drodze przekonywałam się, że w życiu nie można być niczego pewnym. Ani bliskich ani wrogów, ani siebie. Przewrotna akcja książki szalenie przypadła mi do gustu. Psychologiczne zagrywki, napięcie charakterystyczne dla thrillerów i obyczajowe tło stanowiły świetne połączenie i znakomicie się uzupełniały.

Heafiel stworzyła dopracowaną i przejmującą opowieść. Nawet, kiedy coś nie jest dla nas jasne i przekonujące lub nie możemy zrozumieć wszystkich spraw, to z kolejnymi rozdziałami elementy układanki trafiają na swoje miejsce tworząc kompletną, oczywistą całość. Autorka zadbała o to, by czytelnik znalazł odpowiedzi na wszystkie pytania i rozwiał swoje wątpliwości. Pozwoliła, by przez chwilę był uczestnikiem wspaniałego przedstawienia i mógł dołożyć do niego coś od siebie.

Ostatnim, zasługującym na kilka słów pochwały, elementem jest styl autorki. Zgrabny, przyjacielski, przyjemny, szczery. Opisy miejsc, dialogi między bohaterkami, przedstawienie emocji- wszystko zostało ujęte normalnymi, prostymi słowami. Dzięki temu powieść czytało się szybko i bez trudu.

Wydaje się, że Heafield wciągnęła w tę historię samo życie, z jego najtrudniejszymi momentami. Mam wrażenie, że podobna opowieść rzeczywiście mogłaby mieć miejsce. Tym bardziej mi ona odpowiada. Nie mam autorce nic do zarzucenia. Ta sympatyczna i klimatyczna opowieść na pewno przypadnie Wam do gustu.

Lucy wraz z mężem Tomem spędza weekend w domku letniskowym. Podczas pieszej wycieczki rozdzielają się i Lucy wraca do domku. Tom nie.

Ona twierdzi, że nie ma pojęcia, gdzie zniknął. Inną teorię ma Mary, siostra Toma. Jest pewna, że Lucy zabiła jej brata i pozbyła się ciała gdzieś w lesie.

Mary szybko zawiadamia policję o zaginięciu. Lucy co chwila zmienia wersję wydarzeń. Mary jest zdeterminowana, żeby wsadzić szwagierkę do więzienia. Znalezione ślady sprawiają, że może jej się to udać.

Czy policji uda się odkryć co wydarzyło się w domku letniskowym?

"Nie wierzcie jej" zapowiadało się na świetną lekturę. Zaginięcie, kłamstwa, różne wersje zdarzeń. Coś jednak poszło nie tak. Przynajmniej w moim odczuciu.

Na pierwszy plan wybił się nie wątek zniknięcia Toma, a konflikt jego żony z jego siostrą. Kobiety kłócą się, wyzywają i robią wszystko, żeby pogrążyć jedna drugą.

Tom zaginął w lesie. Jednak nikt nawet nie próbuje go szukać. Żona, siostra, znajomi, nikt nie organizuje poszukiwań. Czekają na działania policji. Mary skupiona jest na oczernianiu Lucy. Ta zaś na wymyślaniu kolejnych wersji zdarzeń i odpieraniu ataków Mary.

Fabuła dla mnie była bardzo przewidywalna. Szybko domyśliłam się, co jest grane i jak ta historia dalej się potoczy. Zabrakło mi tajemnicy, mroku i większych emocji.

Oczywiście to, że książka mi nie do końca odpowiadała, nie znaczy, że Wam się nie spodoba. Polecam sięgnąć i przekonać się samemu czy historia Was porwie.

Mary i Lucy to najbliższe osoby dla Toma. Mary ukochana siostra. Lucy, znienawidzona przez bratową, żona. Pewnego dnia Tom nie wraca z pieszej wyprawy, na której był z Lucyferką, jak pieszczotliwie nazywa swoją bratową Mary. I zaczyna się jazda, a właściwie zjazd po równi pochyłej. Z każdą stroną historia staje się coraz bardziej męcząca. Kobiety obrzucają się winą, przez większą część książki, jak gorącym ziemniakiem. Jedna kłamie a druga?

Całość jest dość nużąca i przyznaję, że z trudem doczytałam tę książkę. Zupełnie do mnie nie przemawia cala historia. Z powodzeniem można napisać, że fabuła zamyka się na przepychance słownej między kobietami. W historii są ładne kwiatki, całość jest przerysowana i przekombinowana. A już skaleczenie o kran, które tak często jest wałkowane i powtarzane, wywołuje juz raczej salwy śmiechu niż dreszcze ze strachu. Obie główne bohaterki budzą niechęć i irytacje. I sama już nie wiem, która z nich wkurzała mnie bardziej. Mary całą swoją osobowością czy Lucy ze swoją nieporadnością.

Szybko domyślicie się co jest na rzeczy, nawet jeśli ja wam nie piszę... zakończenie, cóż nie zaskakuje.

Prawda podobno jest prosta i nikt, kto nie ma czegoś do ukrycia, nie będzie jej unikał. Problem w tym, że rzeczywistość jest o wiele bardziej skomplikowana i może przynieść niejedną niespodziankę. Niewinność wcale nie zawsze za taką uchodzi, a oszustwo zbyt często bierze się za fakt. Niestety bywa tak, iż winą obciąża się nie tego, kogo powinno się …

Tom, mąż Lucy zaginął. Tego są wszyscy pewni, lecz tego, co stało się wcześniej nie wie nikt, chociaż jego żona i siostra przedstawiają swoje wersję zdarzeń. Jedna z kobiet oskarża drugą o morderstwa, druga broni się, lecz to, co mówi nie do końca przekonuje policję. Kolejne zeznania i rozmowy są jednocześnie pomocne, ale i zaciemniające obraz sytuacji. Wiele śladów mogłoby potwierdzać słowa Mary, siostry Toma. Natomiast Lucy, jego żona, broni się przed oskarżeniami, lecz poszlaki coraz mocniej wskazują na to, że naprawdę mogło dojść do tragedii. Jednak trudno potwierdzić oskarżenie, tak, samo jak i obronę. Wzajemne obwinianie się, ujawnienia niewygodnych faktów lub stawianie ich w takim świetle, by tak były odbierane nie ułatwia zadania śledczym. Czy Tom został zamordowany, a jeśli tak, to czy był to czyn dokonany z premedytacją? Jeśli nie, to gdzie przebywa mężczyzna i dlaczego nie daje znaku życia? Co wydarzyło się w domku letniskowym? Tom zniknął, to jest pewne, reszta to skupienie się na odnalezieniu prawdy w gąszczu emocji, kłamstw i pozorów. Komu uwierzyć? Na pewno nie jej!

Ona, on, ona. Wcale nie taki typowy trójkąt jak mogłoby się wydawać. Żoną, mąż i jego siostra. One dwie i zaginiony małżonek oraz brat. Co najmniej dwie wersje wydarzeń, skrajnie różne, chociaż nie do końca i splot okoliczności, który wydaje się raz jasny, a zaraz potem zauważamy wiele niewiadomych. Jane Heafield kreuje historię z dwóch punktów widzenia, sprzecznych i oskarżających się nawzajem, jeden z nich wskazuje winnego, ale może sprawia jedynie takie wrażenie? Negatywne emocje są aż nadto widoczne w wzajemnych relacjach, a ich punkt wspólny jest także punktem zapalnym. On, mąż, brat, zaginiony i coraz bardziej prawdopodobna ofiara zbrodni. Już sam tytuł sprawia wrażenie jednoznacznego, lecz gdy przyjrzymy mu się z bliska już taki przestaje być. „Nie wierzcie jej” to doskonały thriller, gdzie prawda nie tyle ma wiele twarzy co w ogóle staje pod znakiem zapytania sama w sobie. Czym jest w rzeczywistości? Wiemy, że jest jedna, chociaż wpierw daleko ma do prostoty, składa się z wielu warstw, niedomówień, nadinterpretacji, irracjonalnych kroków, a potem … no właśnie to, co ma miejsce później odsłania jej istotę. Jane Heafield nie zadaje wprost czytelnikowi pytań, ale ukrywa je między wierszami i dwoma wersjami wydarzeń. „Nie wierzcie jej”

Zagadki, zagadki i jeszcze raz zagadki… a wszystko to w dzisiejszej premierze, czyli „Nie wierzcie jej” Jane Heafield.

Co tak naprawdę wydarzyło się z Tomem? Jego siostra i żona mają w tej kwestii odmienne zdania i obie kłamią. Dlaczego?

Książka wywarła na mnie bardzo mieszane wrażenie. Z jeden strony mamy wiele zwrotów akcji, która naprawdę świetnie pędzi. Dostajemy wiele informacji, które powodują, że w naszej głowie pojawia się co trochę nowy scenariusz wydarzeń. Nie wiemy co jest kłamstwem, nie wiemy co jest prawdą. Autorka zadbała o to, aby namieszać w naszej głowie i całej fabule książki. Jednak muszę przyznać, że ma to swoje plusy i minusy. W pewnym momencie zaczynało mnie to już męczyć i chciałam wreszcie poznać całą prawdę. Odnosiłam wrażenie jakby autorka na siłę chciała dobić określaną ilość stron.

Jeżeli chodzi o bohaterów to niestety ich portery psychologiczne były nijakie. Nie mieli w sobie nic ludzkiego, rzeczywistego. Były to postacie mocno toporne i „płaskie” bez osobowości.

Wiem, że dla wielu związek ze skazańcem to dziwactwo. Tom nieustannie z tego żartuje: Richard to chłopak idealny, bo zawsze wiem, gdzie jest; nie muszę prać jego rzeczy, nie muszę mu gotować i nawet mnie nie zdradzi, chyba że "schyli się po mydło".

Emocje bohaterów były nijakie. Kompletnie nie dało się ich odczuć. Obie bohaterki kompletnie nie zyskały mojej sympatii. Przepychały się, kłamały, chciały tylko osiągnąć własne cele.

„Nie wierzcie jej” to książka na pograniczu czegoś naprawdę dobrego i totalnej klapy. Ma swoje plusy i minusy, a ja sama nie potrafię zdecydować czego było więcej. Zapewne tytuł będzie miał swoich zwolenników, jak i przeciwników a mi nie pozostaje nic innego jak tylko napisać, abyście sami się przekonali po której będziecie stornie.

Zanim przejdę do sedna tej recenzji, musicie wiedzieć, że "Nie wierzcie jej" ✖️ nie jest złą książką. W moim odczuciu po prostu zagmatwaną i dosyć denerwującą. Doceniam jednak pracę, jaką włożyła w nią autorka, stwarzając taką, a nie inną historię.

Przez dłuższy czas było po prostu mdławo. Ot, takie przepychanki pomiędzy jedną a drugą bohaterką, żoną a siostrą zaginionego Toma Packhama. Lucy sądzi, że Tom od niej odszedł, ale Mary w to nie wierzy. Uważa, że to właśnie jego żona go zabiła. Obie plączą się w zeznaniach i wychodzi na to, że kłamią. Zasadnicze pytanie wobec powyższego brzmi: w jakim celu? 🤔

Ale później czułam się tak, jakby autorka zaczęła podawać mi niemożliwy do rozwiązania węzeł gordyjski. I nie, nie mam tu na myśli tego, że cieszyło mnie, iż nie wiem o co chodzi i robiłam "wow" co parę rozdziałów. Nie. Heafield tak namieszała, że w tym kotle znajdziecie wszystko: groch z kapustą. Podziwiam research. Poznanie przepisów policyjnych, sądowych i jeszcze paru innych, obowiązujących w Wielkiej Brytanii, na szóstkę z plusem. No ale, zaraz, nie wszystko na raz. Czytelnik thrillerów lubi tę dozę tajemniczości i czającego się gdzieś obok zła, które nie wiadomo skąd nagle wyskoczy. Niezbyt lubi jednak, kiedy ta doza okazuje się wielką czarą bez dna. No kiedyś w końcu musi się zacząć czegoś domyślać. Ano, domyśla się tego, co najważniejsze (bez spojlerów), ale już ten motyw… nie przekonuje mnie. Poplątanie z zaplątaniem.

No i jest jeszcze jeden bohater, którego z niewiadomych mi przyczyn (nie rozumiem tego, mimo iż przeczytałam tę książkę od deski do deski) autorka wykreowała jako bezwolną istotę, która jest zależna od (bez spojlerów).

Także, dzisiaj daję takie mocne:

5/10

@[Adres usunięty]zce

Odkryć prawdę

To miała być przyjemna wycieczka podczas weekendu spędzanego w domku letniskowym Kaskada. Ale coś poszło nie tak, bo Tom Packham zniknął i nikt nie wie co się z nim stało. Jego żona Lucy plącze się w swoich wyjaśnieniach, jego siostra Mary, która od zawsze nie przepadała za Lucy, oskarża ją o zabójstwo Toma. Kto mówi prawdę? Kto kłamie? I co tak naprawdę wydarzyło się tam, w leśnym zaciszu?

Nie wierzcie jej to dzisiejsza premiera wydawnictwa Muza. Sama nie wiem co o niej napisać. Lubię thrillery, ale z tym niestety się nie polubiłam. Od początku irytowały mnie główne bohaterki, Lucy i Mary. Nawet nie wiem z czego ta irytacja wynikała, ale była od pierwszych stron. To tak jak poznajesz kogoś, a on cię tak po prostu irytuje swoim zachowaniem, wypowiedziami, rozumiecie, co mam na myśli? Nie podobała mi się także ta naprzemienna narracja, raz historię poznajemy z punktu widzenia Lucy, a raz z Mary, w pewnym momencie pojawia się nawet jeszcze jedna narracja, ale z czyjego punktu widzenia, tego wam nie zdradzę. Nie w każdej książce mnie taki zabieg denerwuje, ale tu mnie irytował.

Co do samej fabuły, to nie jest ona czymś nowym, zaskakującym ani porywającym. Podobne motywy odnajdziemy chociażby w Tamtej kobiecie(wpływanie na czyjeś zdrowie psychiczne) czy Od nowa(zniknięcie męża, który ma niejedno na sumieniu). Samo zakończenie też jest średnie. Przez całą książkę nie poczułam żadnych emocji, oprócz narastającej irytacji. Do setnej strony w powieści nie dzieje się praktycznie nic, potem akcja nabiera tempa, ale dwie irytujące bohaterki, styl pisania autorki sprawiały, że nie miałam żadnej przyjemności z czytania tego thrillera i ucieszyłam się gdy dobrnęłam do końca. Nie wiem ostatnio nie mam jakoś szczęścia do thrillerów.

Podsumowując, Nie wierzcie jej to powieść, która ma odgrzewaną fabułę, irytujące bohaterki, denerwujący styl pisania autorki, średnie zakończenie, mało akcji, prawie brak emocji. Ja nie polecam tego thrillera, ale jeśli jesteście ciekawi, to sięgajcie i czytajcie.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Muza.

W tej książce mamy dwie kłamczuchy.

Żonę Lucy i siostrę Mary.

Obydwie mijają się z prawdą opowiadając o zaginięciu Toma.

Lucy twierdzi, że nie wie co się stało z jej mężem, po tym jak samotnie wróciła do domu ze wspólnej wycieczki.

Mary jest przekonana, że bratowa go zabiła i wszelkimi sposobami próbuje to udowodnić. Nawet naciągając rzeczywistość.

Lucy plącze się w zeznaniach, na jaw wychodzą kolejne fakty i coraz więcej wskazuje na jej winę.

Ale czy jest winna???

Mary twierdzi, że tak.

Policja podejrzewa, że tak.

Lucy mówi, że..

Jaka jest w końcu prawda?

Dowiecie się z książki.

Historię poznajemy z perspektywy kobiet i potem samego Toma, co pozwala nam wczuć się w ich myśli i motywy postępowania. Chociaż autorka kręci nami jak kukiełkami, to z biegiem kartek zaczynamy powoli się domyślać, że coś w jednej opowieści jest bardzo nie tak.

Zaczyna nam świtać, kto tak naprawdę tutaj kłamie, akcja nabiera rozpędu, my czytamy coraz szybciej, bo mamy ogromną ochotę dowiedzieć się, czy mamy rację, czy nie.

Zakończenie dynamiczne, wiele spraw się wyjaśnia i nareszcie poznajemy całą prawdę.

Książka może nie jest jakaś odkrywcza i momentami bywała dla mnie przewidywalna, ale czytało się ją z dozą ekscytacji i widać, że autorka naprawdę się starała, by dobrze nami tutaj kręcić i aby nie było nudno.

Ja dostałam tutaj wszystko, czego oczekiwałam, więc jestem zadowolona i śmiało Wam ją polecam.

Tom Packhamen z żoną Lucy mieli spędzić romantyczny weekend tylko we dwoje w ich domku letniskowym. Dla relaksu wybierają się na pieszą wycieczkę, z której wraca tylko Lucy, mąż miał wrócić później, ale tak się nie dzieję… Zniknięciem Toma interesuje się Mary jego siostra i wszczyna alarm, ponieważ tłumaczenia Lucy są niejasne, a Tom dalej się nie pokazał… Gdzie jest Tom? Czy coś mu się stało?

NIE WIERZCIE JEJ to hybryda gatunkowa z tak pokrętną akcją, że do samego końca nie będziecie wiedzieć co jest kłamstwem, a co prawdą!

Powieść oparta w głównej mierze na kłamstwie, opowiedziana z dwóch perspektyw Lucy i Mary, bo każda ma swoją prawdę, to misterne skonstruowana intryga ze świetnymi zwrotami akcji. Fabuła tak poplątana, że sama nie wiedziałam co jest wymysłem, a co tylko niedomówieniem, ale mimo to czytało się ją bardzo spójnie. Z ciekawością śledziłam jak się potoczy akcja i jakie będzie jej rozwiązanie.

Wprawdzie wiedziałam, że Lucy kręci, lecz wzbudzała u mnie współczucie, natomiast odmienne odczucia miałam w stosunku do Mary. Jak mnie drażniła ta kobieta! Szkoda, że autorka w niektórych momentach przeciągała fabułę, przez co historia trochę dłużyła.

Podejrzewam, że każdy z Was ma "ulubioną" bratową lub szwagierkę. Taką, która na wszystkim się zna i wszędzie wpiernicza. Udziela samych cennych rad i próbuje komuś ułożyć życie. Jak dobrze wiecie - z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu. Tylko trzeba stanąć z boku co by, można było się wyciąć w razie konieczności.

Jane Heafield zawitała w polskie progi z debiutem "Nie wierzcie jej". Jak wiadomo debiut to zawsze niewiadoma. Poznajcie Lucy, Toma i Mary. Lucy jest żoną Toma, a Mary jego siostrą. Kobiety nigdy nie darzyły się wzajemną sympatią. Ich relacja wkracza w apogeum kiedy znika Tom. Małżonkowie spędzali weekend w domku letniskowym w Kaskadzie. Podczas spaceru się rozdzielili. Lucy wróciła do domu, a tom zniknął. Mary od samego początku oskarża bratową o to, że zamordowała swojego męża. Lucy się wypiera. Owszem mieli wzloty i upadki, kłócili się i godzili jak każde małżeństwo, ale zabójstwo? Szwagierki skaczą sobie do oczu. Policji przedstawiają różne wersje wydarzeń. Mary rozsiewa plotki na temat Lucy i próbuje uprzykrzyć jej życie. Co się stało z Tomem? Która z kobiet kłamie i dlaczego?

Fabuła tej książki to normalnie wenezuelska telenowela. Każdy z rozdziałów jest poświęcony innej bohaterce, ale gwarantuje Wam nawet gdybyście przekartkowali, większość tej książki to za dużo nie stracicie z jej wątku. Wieczne kłótnie, oszczerstwa, kłamstwa przewijają się przez całą książkę. Nie ma żadnej akcji, adrenaliny i dreszczyku emocji. Zastanawiam się kto zakwalifikował tę książkę jako kryminał czy thriller. Zakończenie punktuje i zaskakuje.

"przepatrzeć" - znacie takie słowo?

"mnie ją w dłoni" - ?

Gdybyście chcieli poznać "szwagierki z piekła rodem" to polecam Wam tę książkę. Jest to debiut, więc trzymam kciuki za kolejne książki spod pióra Autorki.

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Muza.

Mówi się, że z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciu, choć najczęściej antagonizmy pojawiają się w stosunku do osób wchodzących do rodziny. Szczególnie to teściowe są przedmiotem licznych żartów, a niechęć obejmuje obie strony – odczuwa ją zarówno sama teściowa, jak i małżonek czy małżonka jej dziecka. Zdarza się jednak tak, że niechęcią do szwagra czy szwagierki pała również rodzeństwo pana czy panny młodej. To problematyczna sytuacja, która stawia pod znakiem zapytania kontakty rodzinne, a nierzadko również staje się powodem rozstania pary. Trudno jest bowiem nieustannie być pomiędzy młotem a kowadłem, stając w pozycji podbramkowej, kiedy każda decyzja i każdy wybór może stać się powodem do rodzinnej kłótni.

Tak niestety wyglądają kontakty rodzinne u Toma Packham, którego żona i siostra wprost się nienawidzą. Stąd niemal nie utrzymują ze sobą kontaktów, a spotkania z Mary są sporadyczne i odbywają się z dala od domu, często bez wiedzy Lucy. Mary zarzuca szwagierce pazerność, jest przekonana że kobieta omotała jej brata i interesowały ją tylko jego pieniądze. Tom bowiem już jako młody chłopak prowadził świetnie prosperującą agencję nieruchomości, zaś Lucy zjawiła się znikąd i – jako osoba starsza o niemal osiemnaście lat i bardziej doświadczona – uwiodła go. Wątpliwości Mary budzi nie tylko niejasna przeszłość Lucy, ale i jej podejście do brata. Sama matkowała mu przez wiele lat, podejmując za niego wiele decyzji i teraz nie potrafi pogodzić się z tym, że inna kobieta ma na niego wpływ. Niechęć kobiet jest wzajemna. Lucy zarzuca Mary wtrącanie się do życia brata, a także pazerność i wolny tryb życia. Rzeczywiście Mary nie ma stałej pracy, wydała wszystkie pieniądze ze sprzedaży swojego domu i teraz mieszka z ojcem, licząc na spadek po nim.

Nic zatem dziwnego, że kiedy Tom znika, obie kobiety nie mają już żadnych hamulców, sypią się wzajemne oskarżenia i wymówki. Tym bardziej, że okoliczności zaginięcia mężczyzny są mocno podejrzane. Nie wrócił ze spaceru po lesie, na który wybrał się wraz z żoną podczas pobytu w ich letniskowym domku, zlokalizowanym w niewielkiej wiosce Cullerton w hrabstwie Lancashire. Weekend w Kaskadzie, jak nazywano domek, od początku był pechowy. Kłótnia w pubie zapoczątkowała fatalny ciąg wydarzeń, zakończonych zniknięciem Toma. Najgorsze, że Lucy zupełnie się tym zniknięciem nie przejęła, co więcej, próbowała go ukryć kłamiąc. To od początku postawiło ją na przegranej pozycji, stała się bowiem podejrzaną. Szczególnie, że Mary odkryła zakrwawioną łazienkę, a wyjaśnienia Lucy, jakoby Tom skaleczył się o kran, brzmiały mocno nieprawdopodobnie. Wobec opieszałości policji, siostra sama postanawia prowadzić śledztwo, choć w istocie przypomina to kampanię przeciwko bratowej. Co więcej, również sama Mary wydaje się mijać z prawdą…

Co naprawdę zdarzyło się w kaskadzie? Czy to rzeczywiście Lucy stoi za zniknięciem męża? Czy była w stanie go zabić? Pewne fakty by na to wskazywały, ale – jak przekonamy się w trakcie lektury książki pt. „Nie wierzcie jej”, autorstwa Jane Heafield – pozory mogą mylić. Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA SA książka to dość wciągający kryminał, choć mocno zarysowany wątek antagonizmu pomiędzy Lucu i Mary czyni tę pozycję również powieścią obyczajową. Sięgnąć po nią mogą zatem miłośnicy obu tych gatunków, choć tak naprawdę nie każdy z nich da się ponieść fali wydarzeń.

Mimo doskonałego pomysłu na fabułę, sama powieść nieco nuży. Być może powodem jest oddanie narracji napadającym na siebie kobietom, bowiem w pewnym momencie mamy dość ich obu. Samo zawężenie miejsca akcji oraz postaci również nie sprzyja tworzeniu atmosfery, w istocie bardzo trudno jest poczuć się uczestnikiem wydarzeń, zaś jako bierni obserwatorzy zaczynamy się po prostu nudzić. To sprawia, że książka – mimo iż poprawna – nie jest lekturą zapadająca w pamięć. Zakończenie i samo rozwiązanie zagadki zniknięcia, nieco ratuje sytuację, ale nie na tyle, by po tę pozycję sięgnąć ponownie. A szkoda, bo potencjał był spory...