Nie spotka cię nic złego

Nie spotka Cię nic złego jest już trzecim wydanym w tym roku thrillerem psychologicznym Agaty Zamarskiej, która swoją przygodę z pisaniem rozpoczęła w poprzednim roku.

Jego fabuła została zbudowana wokół głównego wątku, którym są poszukiwania zaginionego 4-letniego Stasia widziane z perspektywy jego rodziców. Akcja rozpoczyna się kiedy państwo Jamroz oddają swojego ukochanego chłopca pod opiekę babci Basi, ponieważ sami lecą na weekend do Paryża. Relacje między małżonkami – Iwoną i Markiem są coraz bardziej napięte, a wspólny wyjazd w romantyczne miejsce ma je poprawić. Niestety nadzieje te okazują się złudne, a do tego w tracie ich nieobecności Staś wraz z babcią znikają. Poszukiwania nie przynoszą rezultatu. Przełom następuje dopiero po dwóch i pół roku od ich zniknięcia. W tym czasie małżeństwo się rozstało, Iwona przeszła załamanie nerwowe i specjalistyczne leczenie, a Marek aktualnie mieszka z nową partnerką. Kiedy prywatny detektyw trafia na ślad babci chłopca w sekcie Harmonia rodzice mają nadzieję, że w końcu odnajdą syna. Kobieta faktycznie przyjechała do sekty z dzieckiem, ale wkrótce po przyjeździe doznała głębokiego wylewu i stała się niepełnosprawna, a chłopca wcześniej ktoś zabrał. Kto to zrobił? Czy uda się go odnaleźć? Mnożą się pytania, na szczęście zaczynają się też pojawiać kolejne ślady.

W powieści Nie spotka Cię nic złego wątek kryminalny związany z zaginionym dzieckiem jest tłem do analizy psychologicznej pary głównych bohaterów, ich przeżyć związanych z tą sytuacją, reakcji podczas odkrywania kolejnych śladów w trakcie poszukiwania zaginionego synka oraz sposobów radzenia sobie z traumą jaką jest zniknięcie dziecka. Pisarka pokazuje nam także ich wzajemne relacje zarówno przed zaginięciem chłopca jak i aktualnie oraz wpływ tych relacji na zaistniałą sytuację. Pojawiają się także wątki związane z rolą przeżyć i doświadczeń z dzieciństwa na dorosłe życie.

Para głównych bohaterów to złożone i autentycznie opisane postacie. Prezentują oni różne, kontrastowe typy osobowości, co wpływa na różnice ich reakcji i zachowań. Marek jest bardzo impulsywny, ma problemy z kontrolą emocji, szczególnie gniewu. Często narzuca otoczeniu swoje zdanie. Wykonywany zawód wpływa na jego dobrą umiejętność analizowania i wnioskowania, która jednak nie pomaga mu w ocenie własnej sytuacji. Z kolei Iwona jest bardziej opanowana, skryta, swoje działania skrupulatnie planuje. Postawa życiowa Iwony ma swoje uzasadnienie w doświadczeniach z dzieciństwa oraz traktowaniu jej przez męża. Oboje nie są wobec siebie szczerzy i mają wiele tajemnic, które ukrywają przed otoczeniem i sobą nawzajem, o czym świadczą ich monologi wewnętrzne. Informacje o leczeniu psychiatrycznym Iwony wprowadzają w nas niepewność co do jej osoby, jej stabilności emocjonalnej i wiarygodności. Miałam ambiwalentne uczucia wobec kobiety i jej postępowania, choć rozumiałam przyczyny takiego działania. Natomiast z ciekawością obserwowałam jak manipulowała swoim otoczeniem. Marek natomiast od początku nie zyskał mojej sympatii.

Zastosowanie przez autorkę pierwszoplanowej narracji prowadzonej naprzemiennie przez Iwonę i Marka pozwala lepiej ich poznać i śledzić wydarzenia z dwóch odmiennych perspektyw. Służy to wytworzeniu lepszej relacji między bohaterami a czytelnikiem, który zaczyna sympatyzować z którąś z postaci oraz zapewnia szerszy ogląd wydarzeń. Ale ma to także pewne ograniczenia, bowiem taki typ narracji powoduje, że jest ona ograniczona do wiedzy i percepcji konkretnego narratora i jego ocen, które są subiektywne. Otrzymujemy interpretację zdarzeń i ocenę osób, a nie obiektywny obraz rzeczywistości. W powieści obie strony podważają wiarygodność drugiej strony, co wprowadza czytającego w stan permanentnej niepewności i konieczność stałego decydowania w co i komu wierzy. Dodatkowy zamęt w ocenie sytuacji przez czytelnika wprowadzają złożone relacje w rodzinie Iwony i ujawniane stopniowo przez nią sekrety rodzinne.

Zamarska nie tworzy dynamicznej historii z licznymi zwrotami akcji, napięcie tworzy poprzez nieufność powieściowych postaci wobec siebie i wynikające z tego stałe pobudzanie wątpliwości w czytelniku i podważanie wiarygodności bohaterów. Tempo akcji jest przeciętne, ale każdy rozdział dostarcza jakiegoś nowego elementu, który stale posuwa ją do przodu, by na koniec zaskoczyć nas niespodziewanym plot twistem. Styl Zamarskiej jest prosty, ale sugestywny, autorka stale podsyca w czytelniku ciekawość i chęć rozsupłania tej zagadki, znalezienia odpowiedzi na pytanie kto kłamie i dlaczego, a także oczywiście gdzie jest chłopiec. Robi to podrzucając nam niejasne ślady i rzucając podejrzenia na kolejne osoby. Nasze zainteresowanie podsyca konstrukcja powieści – przeplatanie bieżących wydarzeń wspomnieniami narratorów, zmiany perspektyw i krótkie rozdziały. To wszystko sprawia, że powieść czyta się dość szybko.

Książka z pewnością zainteresuje tych, którzy znają już styl Agaty Zamarskiej, a także tych, którzy w thrillerze bardziej od dynamicznej akcji cenią psychologiczne analizy złożoności motywacji ludzkiego zachowania.

Lubicie thrillery psychologiczne? Ja je wręcz uwielbiam🥰 Ludziom może się wydawać, że są one trudne w odbiorze, samo słowo "psychologiczny" już odstrasza czytelnika, bo z góry zakłada, że to będzie ciężka książka w odbiorze i niezrozumiała. Nic bardziej mylnego, to jest najbardziej wdzięczny gatunek literacki, pozwala on bardziej wniknąć w postać bohatera, jego emocje i rozterki, a czytelnik staje się częścią tej historii. Budowane napięcie, które narasta z każdą stroną, to ono pozwala, że odbiór tej historii jest jeszcze bardziej namacalny.

.

Książki Agaty są same w sobie rewelacyjne, czytanie ich to sama przyjemność dla duszy i ciała, chociaż porusza w nich wiele trudnych tematów. Chociażby teraz został poruszony wątek porwania dziecka. Ta rozpacz i strach towarzysząca przy poszukiwaniu go za wszelką cenę, doszukiwanie się prawdy, co mogło się wydarzyć feralnego dnia, niewiedza to tylko początek góry lodowej dla rozpaczonych rodziców. Pozostaje jedynie czekać, kiedy zejdzie cała lawina, źle podjętych decyzji, które zapoczątkowały porwanie. Marek i Iwona, rodzice zaginionego chłopca, zaczynają od siebie się oddalać, a nawet przestają sobie ufać, czy któreś z nich miało coś wspólnego z porwaniem?

.

Osoby, które mają dzieci lub są one im bliskie, z pewnością nie przejdą obok tej książki obojętnie, będzie ona dla nich emocjonalnie trudna, ale nie aż do takiego stopnia, aby ją sobie odpuścić. Zawiły thriller, który nie naprowadzi Was do szybkiego rozwiązania, trochę będziecie musieli się natrudzić, aby odgadnąć zakończenie. Im bliżej końca, zaczynałam się domyślać, jak potoczy się dalej historia, jednakże bardzo mnie ona zaskoczyła i to pozytywnie. Naprawdę polecam książki Agaty🖤

Opinie na temat tej książki są niezwykle zróżnicowane. Jedni uważają, że właśnie tak dobrze rozwinięte thrillery chcą czytać. Inni natomiast uznali, że niektóre wątki wymagają dopracowania. Człowiek pióra nigdy nie dogodzi wszystkim i trzeba się z tym pogodzić. A co ja sama myślę? Cóż, wcześniejszej powieści autorki wcale nie uznałam za bestseller. Nigdy jednak nie skreślam od razu konkretnej pisarki, tylko śledzę dalej wszelkie pomysły twórcze. Myślę tak: a może teraz zanurzę się w lepszej opowieści i z przyjemnością przeczytam zaproponowaną mi treść? Czy „Nie spotka Cię nic złego” to dobra propozycja dla fanów mieszanki gatunkowej, jaką stanowi kryminał, sensacja i thriller? Bardzo chciałam się o tym przekonać, tym bardziej, że opis fabuły wydawał się mocno obiecujący. I taki zresztą był.

Bardzo podoba mi się przede wszystkim koncepcja rozdziałów- wszystkiego dowiadujemy się z perspektywy aż czterech osób, a zatem nie możemy od razu wpaść na pomysł, kto tworzy największą intrygę. O tym, kto mówi prawdę, a kto lawiruje, warto dowiedzieć się samemu. Nowa książka Agaty Zamarskiej nie jest obszerna, ma niewiele ponad 300 stron, a rozmiar czcionki nie męczy oczu. Powieść tę może przeczytać nawet bardzo zapracowana osoba. Sama postanowiłam poznać konkretne rozdziały w czasie świątecznym, gdy mogę czytać nawet w nocy. Nie żałuję.

Tajemnice, chłodna relacja matki z córką, a także porwanie dziecka to niby powtarzalne tematy, niemniej jednak dobre pióro autorki pozwoliło na to, żebym chętnie zagłębiała się w lekturze. Koniecznie chciałam wiedzieć, jak rozwinie się fabuła i plusem jest to, że nie przewidziałam wcześniej zakończenia.

Autorka szybko i sprawnie przenosi nas dalej i ciekawie opisuje losy fikcyjnej rodziny. Jak sama wspomniała, każdy może coś ukrywać. Nawet Ci, których kochasz najbardziej.

Jedno jest pewne- dużo się dzieje, a tego najbardziej pragniemy.

Polecam.

Agata Zamarska w swojej powieści proponuje czytelnikom pełen napięcia thriller psychologiczny, w którym dramat rodzinny przeradza się w historię o obsesji, tajemnicach i grze toczącej się o najwyższą stawkę.

Na pierwszy plan wysuwa się dramat Iwony i Marka – małżeństwa, które próbuje ratować swój związek romantycznym wyjazdem do Paryża. Z pozoru drobny niepokój Iwony, jej intuicyjne przeczucie, że stanie się coś złego, wkrótce okazuje się złowieszczą zapowiedzią. Zdjęcia śpiącego Stasia, które docierają z anonimowego numeru, to dopiero początek koszmaru. Po powrocie do kraju bohaterowie odkrywają, że chłopiec wraz z babcią zniknęli.

Autorka bardzo sugestywnie oddaje stan emocjonalny rodziców, którzy balansują pomiędzy nadzieją a poczuciem winy, strachem i desperacją. Upływ czasu – dwa lata bez wieści o dziecku – potęguje dramat, a pojawiający się wątek tajemniczej organizacji o nazwie Harmonia dodaje historii wielowymiarowości i prowadzi w stronę teorii spiskowych.

Zamarska umiejętnie buduje napięcie, prowadząc fabułę tak, by czytelnik do końca nie wiedział, komu może zaufać. Atmosfera niepewności i wszechobecnego zagrożenia sprawia, że książkę trudno odłożyć. Jednocześnie mocno wybrzmiewa temat rodzicielskiej miłości i bezradności wobec sił, które wymykają się spod kontroli.

„Nie spotka cię nic złego” to historia, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala o sobie zapomnieć. To thriller nie tylko o tajemnicach i spiskach, ale też o kruchości więzi, o cenie prawdy i o granicach, do jakich gotowi są posunąć się ludzie, by odzyskać to, co najcenniejsze.

"Nie spotka Cię nic złego" Agaty Zamarskiej (Wydawnictwo Filia)

Książka otrzymana we współpracy barterowej.

Iwona i Marek wyruszają do Paryża, licząc, że romantyczny wyjazd uratuje ich małżeństwo. Synek zostaje pod opieką ukochanej babci, jednak sielanka szybko przeradza się w koszmar - na telefon Iwony zaczynają spływać niepokojące zdjęcia Stasia. Po powrocie okazuje się, że zarówno chłopiec, jak i babcia zniknęli bez śladu.

Dwa lata później śledztwo wreszcie nabiera tempa, a wszystkie tropy prowadzą do tajemniczej organizacji Harmonia. Prawda, którą odkrywają rodzice, okazuje się groźniejsza, niż mogliby przypuszczać.

Od debiutu jestem ogromnym fanem Agaty Zamarskiej - "Pustać" to prawdziwy majstersztyk i z wielką radością sięgam po każdą kolejną jej książkę. Choć żadna nie hipnotyzuje mnie tak jak debiut, to i tak z każdej czerpię ogromną przyjemność. Tak było również w przypadku "Nie spotka cię nic złego". To bardzo dobra powieść - wciągająca, mroczna i jednocześnie pełna emocji. Nie jest to książka, która odmieni Twoje życie, ale taka, która zapewni intensywną i satysfakcjonującą rozrywkę. Temat zaginionego dziecka sam w sobie jest trudny i bolesny - a świadomość, że autorka sama jest matką, dodaje historii autentyczności.

Doceniam też umiejętność Zamarskiej w budowaniu napięcia. Każdy bohater ma swoje tajemnice, a czytelnik nigdy nie ma pewności, kto mówi prawdę. Autorka umiejętnie balansuje między niedopowiedzeniem a jasnością, dzięki czemu emocje nie słabną do samego końca.

"Nie spotka cię nic złego" to kolejna mocna książka w dorobku Agaty Zamarskiej. Jeszcze ani razu się na niej nie zawiodłem, a niektóre rozwiązania fabularne naprawdę potrafią zaskoczyć. Moja ocena: 8/10 - świetny thriller na kilka wieczorów, po który warto sięgnąć.