Nie poddawaj się. Pętla tajemnic. Tom 3

„Nie poddawaj się” to finał serii „Pętla tajemnic”, który od pierwszych stron daje odczuć, że nie będzie to łatwe ani lekkie zakończenie. To najbardziej emocjonalna i jednocześnie najbardziej dojrzała część całej historii.

Relacja Emilii i Wiktora w tym tomie jest pełna sprzeczności. To dwoje ludzi, którzy przez lata nieustannie się ze sobą ścierali – walczyli o siebie, przeciwko sobie i z całym światem. Teraz, po czasie, los ponownie stawia ich na swojej drodze, ale każde z nich jest już inne, naznaczone przeszłością i trudnymi doświadczeniami.

Autorka świetnie pokazuje zmiany, jakie zaszły w bohaterach. Emilia nie jest już tą samą osobą – życie odcisnęło na niej swoje piętno, odbierając część jej siły i beztroski. Z kolei Wiktor wciąż balansuje między tym, kim był, a tym, kim próbuje się stać. Pojawia się pytanie, czy zmiana jest w ogóle możliwa i czy można zaufać komuś, kto już zawiódł nie raz.

W tej części jeszcze mocniej wybrzmiewa motyw tajemnic – nie tylko tych związanych z otoczeniem bohaterów, ale także tych, które skrywają oni sami. Odkrywanie prawdy ma tu ogromne znaczenie i wpływa na relacje oraz podejmowane decyzje.

To historia o walce – ale tym razem nie przeciwko sobie, a ramię w ramię, przeciwko przeciwnościom i przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Mimo chwil nadziei, napięcie nie opuszcza czytelnika aż do samego końca, a emocje są intensywne i często bolesne.

Finał serii jest spójny z jej klimatem – pełen trudnych wyborów, konsekwencji i refleksji nad tym, jak bardzo nasze decyzje kształtują przyszłość. To zakończenie, które zostawia po sobie ślad i zmusza do zatrzymania się na chwilę.

To była historia pełna emocji, walki i skomplikowanej miłości – i zdecydowanie zapada w pamięć na długo.

Polecam serdecznie i jeszcze raz dziękuje autorce - za piękną i emocjonującą podróż z Emilią i Wiktorem. ❤️‍🔥

Cytat:

„Wciąż walczyli. Najpierw ze sobą, później przeciwko innym, żeby znów walczyć przeciwko sobie. Co więcej, ta walka trwała nadal. Emilia czuła się wyczerpana. Bez względu na to, ile wypijała kawy czy ile godzin spała. Coś się w niej poddało – jej dusza była zmęczona ciągłym udawaniem.”

„Miał rację, uciekała przed tym, do jakich wniosków dochodziła. Podobał jej się obraz, który zaczął malować się w jej świadomości, a z drugiej strony się go bała, ponieważ nie wiedziała, czy jest prawdziwy. Nie pasował on do Wiktora, którego znała. Nie do końca wierzyła, że mógł się zmienić, zrobić bardziej troskliwy. To nie był on. To była mrzonka, którą stwarzał w swoich celach. Doskonale zdawała sobie sprawę, że tym celem jest ona.”

Los po raz kolejny połączył drogi Emilii i Wiktora. Gdy para spotyka się po latach, mężczyzna nie wie, że dziewczyna skrywa przed nim wielką tajemnicę.

Postanawia walczyć o swoją miłość.

Zraniona Emilia boi się mu ponownie zaufać, jednak serce nie sługa i ciągnie ją do mężczyzny.

Jednak gdy Wiktor odkryje prawdę, czy nadal będzie chciał ją odzyskać?

Na drodze do szczęścia stanie, przewrotny los a przeszłość nie da o sobie zapomnieć.

Czy nasza dwójka sobie poradzi z przeciwnościami ?

“Nie poddawaj się” to zakończenie serii Pętla tajemnic.

W tym tomie nie zabraknie emocji.

Emilia i Wiktor dwie zranione i zagubione dusze. Oboje charakterni, uparci i bojący się zranienia.

Choć ta część zawiera mniej intryg to adrenaliny tu nie zabraknie. Sami bohaterowie nam ja zagwarantują.

Ich słowne potyczki nie dadzą się nudzić.

Oczywiście autorka nie byłaby sobą gdyby nam nie zapewniła zawirowań. Już myślisz że wszystko się układa a tu nagła A.P.Mist zrzuca bombę a ty zbierasz szczękę z podłogi. Oczywiście nie zabraknie ognia i wypieków na twarzy.

Ola przepraszam ale muszę tu ponarzekać.

Czemu te zakończenie było takie krótkie?

Ja chcę więcej…!!!

Bardzo mi przykro, że to już ostatni tom. Ciężko jest pożegnać się z bohaterami, bardzo ich polubiłam i będę tęsknić za ich słownymi potyczkami.

Olu dziękuję że mogłam przeczytać tę serię 😍

Jest to finałowy tom, w którym poznajemy dalsze losy Wiktora i Emilki. 

Emilka na pozór nauczyła się żyć bez ukochanego, ale czy jest szczęśliwa? Czy to co widać na zewnątrz jest adekwatne do tego co dzieje się w jej sercu i głowie? Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej gdy ta dwójka przypadkowo się spotyka. Czy wszystkie tajemnice ujrzą światło dzienne? Kto przed kim ma większe tajemnice?

Jak to u tej autorki, masa pytań, niewiadomych, a odpowiedzi brak. Co sprawiała, że kartki chce się przerzucać szybciej, żeby dowiedzieć się o co chodzi.

Ten tom również był naładowany masą emocji, zwrotów akcji i rozterek bohaterów. Kiedy już było widać światełko w tunelu do szczęścia, wszystko waliło się niczym domek z kart. W tej części autorka bardziej skupiła się na uczuciach i rozterkach bohaterów. Mamy tu walkę serca Emilki z rozumem, próbę zaufania osobie która nas w okrutny sposób zraniła. Wiktor zaś walczy ze swoim porywczym temperamentem, uczy się, że nie wszystko co chce może być jego.

Autorka tak manipuluje naszymi emocjami, że raz miałam ochotę udusić Emilkę, a za chwilę trzepnąć w głowę Wiktora, by po chwili dodać mu otuchy 😅 Szczególnie, gdy musiał sobie radzić z kobietą , która ma złamane serce i do tego jest cholernie uparta. Oj napsuła mi krwi główna bohaterka.

Wiktor za to, mam wrażenie że dorósł nareszcie w tym tomie. Wreszcie jest mężczyzną odpowiedzialnym za bliskie mu osoby, a nie roszczeniowym małolatem. Momentami aż nie wierzyłam, że potrafi się opanować i pokazać swoją łagodniejszą twarz. Na szczęście zachował cięty język przez co było ciekawie.

Pod koniec autorka nie byłaby sobą, gdyby nie namącila i nie wprowadziła nuty strachu. Aż wstrzymałam oddech, jak to się skończy.

Książkę czyta się bardzo szybko, aż żal mi że to już koniec. 💔

,,Czy ta miłość była warta cierpienia? Czy jakakolwiek miłość jest tego warta?”

„Nie poddawaj się” to zakończenie serii ,,Pętla tajemnic”. Książka jest nieprzewidywalna i niezwykle poruszająca. Autorka w książce przedstawia całą kwintesencję życia. Piękna to była podróż, na pewno będę wracać do całej serii. A kilka bliskich mi osób zostanie tą serią obdarowanych. Polecam na chłodny wieczór, z herbatką w ulubionym kubku i ciepłym kocem w ulubionym fotelu.

,,Rany z przeszłości, które dotąd się sączyły, zaczęły krwawić z potężną siłą, a wszystkie wspomnienia, jak za pstryknięciem palców, powróciły i przewinęły się w jej umyśle w ułamku sekundy”

,,Pętla tajemnic” to jedna z moich ulubionych serii. Mam do niej ogromny sentyment. W tej części poznajemy dalsze losy Emilki, która jest bardzo wiarygodna ze swoimi zmartwieniami, z natrętnymi myślami, które ją nachodzą, z jej nieco nerwowym, ale bardzo serdeczym podejściem do ludzi. Jej relacja z Wiktorem jest bardzo burzliwa, tym bardziej, że pojawia się jeszcze ktoś, kto przykuwa jego uwagę . A.P.Mist świetnie opisuje dynamikę rodzinną, relacje między Emilką a Wiktorem i ich przyjaciółmi. Wielkim plusem tej książki są sympatyczni bohaterowie, z którymi bardzo chciałabym się zaprzyjaźnić. Mowa o Adzie i Grzesiu. Książkę czyta się doskonale, jest pełna trafnych spostrzeżeń i życiowych obserwacji. Autorka uczy czytelnika dystansu do siebie i radzenia sobie z przeciwnościami losu.

Książka ta to opowieść o życiu, przyjaźni, marzeniach, próbie znalezienia swojego miejsca na świecie, a także o podejmowaniu trudnych, i czasami skrajnych decyzji.

Książka powoduje, że czytelnik z każdą kolejną stroną jest zaskakiwany kolejnymi emocjami i zwrotami akcji. W czasie czytania oraz długo po przeczytaniu ostatniego słowa zadałam sobie pytanie ,,Czym naprawdę jest prawdziwa miłość?” oraz ,,Co zrobiłbym gdybym był na miejscu Kurczaczka i Wiktora?”. Historia opowiedziana w książce pokazuje nam walkę o marzenia, o wolność, o szacunek dla samego siebie oraz walkę z własnym sumieniem i poczuciem winy, a także, że nie ważne gdzie jesteśmy, lecz co robimy, ponieważ to my tworzymy siebie i nasze umysły. Według mnie ta książka nie tylko zaskoczy czytelnika lecz także zmusi do rozmyśleń nie tyle nad historią opisaną przez A.P.Mist, lecz nad własnym życiem.

Serdecznie Wam polecam nie tylko tę, ale i pozostałe powieści A.P.Mist

,,Bądź albo ZAWSZE, albo nigdy”