(Nie)odnalezione

Książka która wciąga już od pierwszych stron, świetnie napisana, polecam każdemu.

Czy macie ochotę na mroczną roczna podróż w głąb ludzkiej psychiki?

Rewelacyjna konstrukcja psychologiczna postaci. Główna bohaterka Diana Minska to jedna z najbardziej poruszających kreacji w polskim thrillerze psychologicznym. Jej życie naznaczone jest traumą dzieciństwa, przemocą i walką z chorobą psychiczną. Autorka mistrzowsko portretuje jej rozpad psychiczny ukazując jak przeszłość w postaci pobytów w szpitalach psychiatrycznych kształtuje jej dorosłe wybory. Jej relacja z Gabrielem Zajomskim, poznanym w ośrodku ewoluuje od przyjaźni do toksycznej współzależności, prowadząc do niewyobrażalnych konsekwencji. Autorka unika prostych ocen, zmuszając czytelnika do nieustannego przewartościowywania postaw bohaterów od współczucia po przerażenie. Fabuła jest podzielona na cztery symboliczne części (jak puzzle traumatycznej pamięci) łączy wątek kryminalny z psychologiczną głębią. Punktem zapalnym jest makabryczne odkrycie przetrzymywane dzieci w piwnicy domu Zajomskiego.

Śledztwo prowadzone przez policjanta Adama Kowala odsłania sieć zbrodni, w której szaleństwo splata się ze świadomym złem. Retrospekcje odsłaniają toksyczny pakt Diany i Gabriela od szpitalnych obietnic po dorosłe zbrodnie handlu dziećmi. Wątek śledczy mógłby być głębiej rozwinięty jednak to właśnie psychologiczne tło zbrodni stanowi siłę książki. Autorka bez litości atakuje tematy tabu. Dzieci jako ofiary systemu. Książka demaskuje pozorną opiekę psychiatryczną nad najmłodszymi i długofalowe skutki traumy.

Handel dziećmi. Wątek ten nie jest tłem ecz moralnym rdzeniem powieści ukazującym uprzedmiotowienie ludzkiego życia. Odpowiedzialność za zło. Czy choroba psychiczna usprawiedliwia zbrodnię? To pytanie wisi nad fabułą jak miecz Damoklesa.

Nielinearne narracje ("Wcześniej" i "Teraz") oraz perspektywa wielu bohaterów budują suspens, ale wymagają uważnej lektury . Język jest precyzyjny w opisach stanów psychicznych choć momentami zbyt oszczędny w dialogach. Symbolika. Krew, pęknięte przedmioty i klatki stanowią metaforę uwięzienia bohaterów we własnych umysłach.

Emocjonalny rollercoaster, realizm psychologiczny, szokujące zwroty akcji zwłaszcza finał, który redefiniuje rozumienie winy i kary.

Dla kogo jest ta książka?

Dla fanów thrillerów psychologicznych (np. Remigiusza Mroza) docenią mroczną atmosferę. Fani kryminologii i psychiatrii znajdą realistyczny obraz instytucji. Osoby analizujące mechanizmy zła znajdą tu studium toksycznych relacji w pigułce.

"(Nie)odnalezione" to mocne, ważne, ale i bolesne doświadczenie czytelnicze. Autorka nie podaje gotowych odpowiedzi, każe nam zmierzyć się z cienką granicą między ofiarą a katem. Choć momentami przydałoby się głębsze rozwinięcie wątku śledczego, siła psychologicznej głębi i etycznych pytań czyni z tej powieści pozycję obowiązkową dla miłośników gatunku.

Moja ocena: 8/10🌟

BRUNETTE BOOKS

Recenzja

„(Nie)odnalezione”

AUTOR: A.E. Szumska

WYDAWNICTWO: NOVAE RES

Wyobraź sobie, że twoje wspomnienia są porwane – nie zniknęły całkowicie, ale istnieją jak porozrzucane puzzle, z których brakuje kluczowych fragmentów. Nie jesteś pewien, co jest prawdą, a co wytworem umysłu – umysłu, który sam w sobie bywa największym wrogiem. Właśnie w takim stanie zawieszenia egzystuje Diana Mińska – bohaterka powieści A.E. Szumskiej, która nie tyle przeżywa życie, ile się przez nie przedziera.

„(Nie)odnalezione” to nie tylko thriller psychologiczny, to emocjonalna spirala, która wciąga czytelnika w świat przepełniony mrokiem, niepokojem. Pełna napięcia i niespodziewanych zwrotów akcji. Niepokojąca, poruszająca, psychologiczna podróż w głąb ludzkiego zepsucia. Wciąga jak wir, boli jak rana i zaskakuje jak cios w ciemności.

Szumska nie bawi się w subtelności, już pierwsze strony opisują świat skażony cieniem choroby psychicznej. Ale zamiast taniego szoku, autorka serwuje portret psychicznego rozpadu, który przeraża, bo wydaje się zbyt prawdziwy.

Nie każda książka potrafi jednocześnie zatrzymać oddech, poruszyć najgłębsze emocje i zmusić do refleksji nad tym, jak cienka bywa granica między człowieczeństwem a potwornością. Ale (Nie)odnalezione to właśnie taka opowieść – bezlitosna, przejmująca, a przy tym doskonale skonstruowana pod względem fabularnym i psychologicznym.

Autorka umiejętnie splata wątki kryminalne z psychologicznymi. Nic nie jest tu czarno-białe.

Podzielona na cztery części, niczym kawałki rozsypanej układanki, stopniowo odsłania przeszłość, teraźniejszość i prawdę tak przerażającą, że trudno ją przyjąć i jeszcze trudniej odrzucić.

Główną bohaterką jest Diana – kobieta uwięziona nie tylko w murach szpitala psychiatrycznego, ale i we własnym umyśle. To właśnie z jej perspektywy rozpoczynamy tę duszną, pełną niepokoju podróż. Autorka fenomenalnie oddaje atmosferę miejsca, gdzie granice między rzeczywistością a urojeniem zacierają się w bolesny sposób.

Wraz z kolejnymi rozdziałami wszystko zaczyna się komplikować. To, co z początku wydaje się jasne, szybko okazuje się tylko pozorem. Gęstniejąca atmosfera, narastający lęk, zaskakujące zwroty akcji – wszystko prowadzi do coraz bardziej mrocznych odkryć. Szczególnie poruszające są wątki z udziałem dzieci, niewinnych ofiar, których obecność w tej historii potęguje grozę.

Szumska kreśli fabułę z chirurgiczną precyzją, ale emocje nigdy nie są chłodne. Każda scena przesiąknięta jest napięciem, każda rozmowa skrzypi pod ciężarem tego, co niewypowiedziane. Kiedy policjanci odkrywają przetrzymywane dzieci w domu Zajomskiego, czytelnik nie odczuwa wyłącznie szoku, to moment głębokiego moralnego wstrząsu. Kto zawinił? Gdzie kończy się choroba, a zaczyna świadoma decyzja? Ile zła można ukryć za słowem „trauma”?

Obecność elementów śledztwa i zbrodni dodaje powieści dynamiki, a zapowiedź przetrzymywanych dzieci i ukrytych zbrodni buduje aurę tajemnicy i grozy. To nie tylko historia o winie i karze, lecz również o ludzkim upadku i próbie jego zrozumienia.

Autor mistrzowsko kreśli postacie, każda z nich jest potrzebna, każda coś wnosi, każda budzi silne emocje. Na początku dają się lubić, wręcz zdobywają naszą sympatię... ale im głębiej zanurzamy się w fabułę, tym bardziej zaczynamy im nie ufać, wątpić, odczuwać niepokój. Z czasem sympatia ustępuje miejsca złości, rozczarowaniu, a nawet przerażeniu.

Akcja toczy się dynamicznie, nie zostawiając nam czasu na oddech. Zaskakuje, wytrąca z równowagi, momentami wręcz uderza w czytelnika z siłą emocjonalnego ciosu. Zło czai się tu za każdym rogiem – mrok sączy się z każdej strony, oplatając historię ciężką, duszną atmosferą. To nie jest lekka opowieść – to intensywna, pełna bólu, napięcia i skrajnych emocji podróż, po której trudno wrócić do codzienności.

Polecam.

Jeśli szukasz thrillera, który nie tylko cię zaskoczy, ale też poruszy najgłębsze struny sumienia – „(Nie)odnalezione” jest tym, czego szukasz.

Dzień dobry serdeczne! Dziś przychodzę do Was z kolejnym bardzo ciekawym i wciągającym kryminałem, który nie pozwolił mi się odłożyć na bok bez poznania zakończenia. Jeśli czytaliście "Zapisane we krwi" będziecie zadowoleni i z tej historii, bo "(Nie)odnalezione" to jej kontynuacja, jeśli jeszcze jej nie znacie, koniecznie zacznijcie od niej, by łatwiej było zrozumieć postępowanie głównej bohaterki, i uzmysłowić sobie ile zła może wyrządzić człowiek drugiemu człowiekowi.

Świetny pomysł na fabułę i jej konstrukcja sprawiła, że nie sposób się oderwać od tej historii. Nie będę jej ponownie streszczać, bo opis wydawcy już wiele mówi, a historia sama w sobie jest dość zawiła i obawiam się, że mogłabym Wam coś przez przypadek zdradzić i zepsuć tym samym całą przyjemność z odkrywania tej historii. Podpowiem tylko, żebyście byli przygotowani na szok i niedowierzanie, bo tych dwóch emocji na pewno Wam tu nie zabraknie. Znajdzie się też sporo akcji dla fanów sensacji oraz osób, które interesują się psychologią, dlatego też na olbrzymi plus w tej historii zasługuje warstwa psychologiczna wszystkich postaci- jest ona niezwykle autentyczna i pokazująca, że wszyscy nosimy maski, choć nigdy się do tego nie przyznajemy, gramy na każdej płaszczyźnie i udajemy kogoś, kim nie jesteśmy. Łatwo damy się przekonać jak bardzo przeszłość wpływa na teraźniejszość i przyszłość, że każdy wybór niesie za sobą konsekwencję,

Pomysł na przemienną narrację i usadowienie jej w dwóch różnych płaszczyznach czasowych też jest świetnym zabiegiem, bo dzięki temu poznajemy najbardziej intymne myśli bohaterów, i motywy jakimi się kierują, obnażając przy tym ich chorą i wypaczoną psychikę, zniekształconą wizję świata i samo postrzegania. Książkę czyta się szybko, podzielona jest ona na cztery części, każda z nich skupia się na innym "bohaterze" idealnie łącząc wszystkie wątki w klarowną spójną i logiczną całość.

Bohaterowie są dopracowani, nikt tu nie jest zbędny i każdy wnosi wiele emocji do tej historii. Ich konstrukcja początkowo pozwala ich nawet polubić, jednak im dalej posuwamy się w fabule, tym szybciej zmieniamy o nich zdanie.

Akcja powieści toczy się dość szybko, może niejednokrotnie zaskoczyć, dostarcza mnóstwa emocji, nie brakuje tu zła i mroku wypływającego niemal z każdej strony, ale odniosłam wrażenie, że końcówka została napisana zbyt chaotycznie i szybko zakończyła całe żmudne i zawiłe śledztwo. Czuję mały niedosyt, ale to takie tam moje marudzenie.

Książka napisana ładnym językiem, wciąga i pokazuje moc ludzkich emocji. Bardzo się cieszę, że mogłam ją poznać i z ciekawością wyglądam kolejnych historii, które wyjdą spod pióra pani Szumskiej.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak, jeśli jednak nie znacie "Zapisane we krwi" koniecznie zacznijcie od niej. Dostaniecie pełen obraz tej historii i zrozumiecie, jak bardzo choroba psychiczna może wpłynąć na całe życie, jak człowiek może stać się zły, choć jemu wydaje się, że jest przecież wszystko ok.

Diana to kobieta, która od młodych lat jest leczona psychiatrycznie. Jej pobyty na oddziale w szpitalu połączyły ją z Grzegorzem. Kim on jest? Lekarzem, który się zakochał i chce się opiekować pacjentką?

Tak by było w banalnych i pospolitych romansach jednak tu mamy thriller i to taki mocny do szpiku kości.

Fabuła jest prowadzona z perspektywy 3 bohaterów co jest ciekawym zabiegiem. Książka jest dość chuda więc nie ma tu miejsca na zbędne opisy. Ta historia gna do przodu, a czytelnik coraz bardziej ma ochotę ukarać winnych.

Policjant Adam prowadzi dochodzenie odnośnie pewnych dzieci tylko co z nimi mają wspólnego Diana i Grzegorz?

Do tego momentu sobie myślałam, że szkoda mi bohaterki. Znam kilka osób z chorobami psychicznymi w różnych stadiach i wiem co to często dla nich oznacza i jak wygląda życie ich oraz ich bliskich. Poważna choroba już w nastoletnim wieku nie wróży niczego dobrego jednak czy ona jest dobrze zdiagnozowana?

Było mi jej szkoda, było mi przykro, ale tylko przez chwilę. Tak szybko czytałam tę książkę, że współczucie trwało tylko chwilę. Potem czułam same brzydkie i złe emocje odnośnie Diany i Grzegorza jednak musicie sami ja przeczytać by zrozumieć. Gwarantuje, że to będzie jedna z najtrudniejszych książek jakie przeczytacie w najnowszym czasie. Emocji zdecydowanie tu nie brakuje choć są one u mnie głównie negatywne.

Trochę mnie zaskoczyło zakończenie, ponieważ tak nagle się urwało, a można było tę historię jeszcze kawałek pociągnąć jednak rozumiem też dlaczego Autorka tak postanowiła.

Życzę Wam dużo siły i nerwów na tę lekturę, ale nie będziecie żałować, że po nią sięgneliście.