Nie czas na miłość. Jedno życie wystarczy. Tom 1

Edyta Świętek przyzwyczaiła swoich czytelników do tego, że jej bohaterowie nie mają łatwej drogi życiowej. Jednak tym razem w moim odczuciu jest to najbardziej naładowania emocjonalnie historia. Tu nie ma miejsca na radość i spokój. A przecież dzieciństwo tak właśnie powinno wyglądać. Już sama okładka i tytuł krzyczą do odbiorcy, by pochylić się nad tą historią, głębiej w nią wejść. I gdy tylko to zrobiłam, poczułam przejmujący ból, smutek, jakby to wszystko dotyczyło mnie samej, a nie Anielki.

Autorka przedstawia nam problem z rodziny patologicznej. Robi to niezwykle realistycznie. Obok wątku głównego równolegle krśli inne ważne i trudne tematy. Przyglądamy się temu, co dzieje się w środowisku szkolnym, poznajemy co to prześladowanie, pogarda i wywyższanie się, patrzenie na ludzi poprzez stereotypy, przyklejanie "łatek", czy społeczny ostracyzm.

"Czasami przychodziły momenty, gdy myślała tylko o tym, że już dłużej nie udźwignie brzemienia, jakim obarczył ją los. Zawsze była traktowana przez rówieśników jak popychadło."

Obok tego, co spotkało Anielkę nie sposób przejść obojętnie. Jej przeżycia i wewnętrzne przemyślenia rozrywają nasze serce i duszę na strzępy. Poczucie bezpieczeństwa, ostoja, wsparcie, zrozumienie, bliskość, miłość - tym powinna być na każdego człowieka rodzina. Jednak dla niektórych to wcale nie takie oczywiste. Dziecko wychowywane bez tych nadrzędnych wartości będzie czuło się gorsze, miało zaniżoną samoocenę, a traumy i lęki nierzadko przyniesie w dorosłe życie.

"W świecie, który znała, nie było miejsca na żadne uczucia. Skoro nie istniało ciepło nawet pomiędzy rodzicami a dziećmi, czyli tam, gdzie czułość powinna być sprawą całkowicie naturalną, to jak wierzyć w miłość romantyczną?"

Jednakże należy pamiętać, że każdy ma swoje marzenia, jakieś cele do zrealizowania. Dlatego nie można generalizować i patrzeć na taką osobę tylko i wyłącznie poprzez pryzmat środowiska, w jakim przyszło mu żyć. Liczy się bowiem człowiek i jego wnętrze oraz to, co chciałby osiągnąć.

"W miarę upływu lat Maryla coraz wyraźniej dostrzegła różnice pomiędzy sobą - panienką z dobrego domu a tym nędznym kocmołuchem. Krytykowała nieustannie obcinane włosy i brzydkie ubrania Anieli. Z biegiem czasu katalog złośliwości powiększyła o komentarze pod adresem jej rodziny."

W trakcie lektury pojawia się mnóstwo pytań. Co dzieje się w czterech ścianach? A co w szkole? Jak można udawać, że nie widzi się posiniaczonego dziecka? Jak wygląda kondycja polskich rodzin? Gdzie w tym wszystkim są instytucje społeczne, które powinny pomóc takim rodzinom? Gdzie rzetelne kontrole?

"Jedno życie wystarczy" to poruszający obraz rodziny patologicznej. Wielowątkowość powieści pozwala szeroko spojrzeć na problemy ludzi oraz zmusza nas do refleksji nad podejmowanymi decyzjami i życiem. Główny przekaz i wartość lektury: nie oceniaj, nie wyśmiewaj, pomóż. Lubicie książki traktujące o problemach społecznych? Nie wahajcie się ani chwili i czytajcie. Zdecydowanie warto!

Książkę "Nie czas na miłość" miałam od dawna w planach i cieszę się, że w końcu udało mi się ją przeczytać. Jest to poruszająca historia, która wielokrotnie raniła moje serce. Opowieść Anieli jest niezwykła i bardzo realna. Bardzo mocno wierzę, że to co ją spotkało, mogło również i inne osoby spotkać. Dziewczynka w młodości nie miała szczęścia. Choć miała rodziców i rodzeństwo, to była to jednak patologiczna rodzina. Za nic o nią nie dbali. Każdy ją spychał na boczny tor. Jednym słowem Aniela była pozostawiona sama sobie. Dopiero w późniejszym wieku miała przyjaciółkę, na której całkowicie mogła polegać. Koniec pierwszej części bardzo mnie zaskoczył. Nie spodziewałam się, że ktoś z jej najbliższych może jej jeszcze wyrządzić takie świństwo. Dobrze, iż drugi tom jest już dostępny, ponieważ jestem ciekawa jak to się wszystko teraz potoczy. Styl książki jest łatwy i przyjemny. Szybko tę książkę mi się czytało. Ogromnie polecam ją wszystkim. ❤️

Ocena: 9/10.

W końcu znalazłam odrobinę wolnego czasu, aby zaznajomić się z najnowszą książką Edyty Świętek. Jako, że autorkę znam od dawna i czytam wszystkie jej książki, byłam ciekawa czym tym razem mnie zaskoczy, bo że tak się stanie byłam niemalże pewna. Nie pomyliłam się, emocje jakie zafundowała mi autorka pozostaną ze mną jeszcze na długo.

Rozalia Kmiecik rodzi szóste dziecko – Anielkę. Dziewczynka przychodzi na świat w rodzinie patologicznej, gdzie rodzice przepijają większość pieniędzy, gdzie bieda piszczy w uszach. Rodzice kompletnie nie interesują się swoimi pociechami, a już na pewno nie okazują im żadnych uczuć. Anielka od początku nie miała łatwego życia, nie raz zbierała cięgi od rodziców, chociaż tak naprawdę wyróżniała się na tle pozostałego rodzeństwa niezwykłą inteligencją. Oparciem była dla niej ciocia Wanda u której lubiła przesiadywać. Później jej największym wsparciem okazała się przyjaciółka Magda, która była w podobnej sytuacji i na którą zawsze mogła liczyć. Aniela jako jedyna z rodziny zawzięła się, że odmieni swój los i tego skrupulatnie się trzymała. Kiedy będąc już dorosłą kobietą, mogłoby się wydawać, że w jej życiu w końcu zapanował względny spokój, a ona jest w końcu szczęśliwa, odkrywa tajemnicę matki, która będzie miała znaczący wpływ na jej życie.

„- Rodzina to nie gryzmoły zrobione ołówkiem w zeszycie. Nie wymażesz ich gumką. Nawet gdy wyniesiemy się od naszych starych, i tak będziemy z nimi połączone więzami krwi. Nie wyprzemy się tego, choćbyśmy kłamały ludziom w żywe oczy. Prędzej czy później natkniemy się na kogoś, kto będzie znał prawdę i rzuci nam nią w twarz. Cała sztuka polega na tym, byśmy nabrały odporności na podobne komentarze.”

Bardzo lubię pióro Edyty, gdyż zdecydowanie wyróżnia się na tle innych autorek. Język jakim posługuje się nasza autorka jest niezwykle wciągający, a stworzeni bohaterowie nad wyraz realistyczni. Kolejny raz mamy do czynienia z trudnym tematem o którym autorka nie boi się pisać. Muszę przyznać, że to chyba jedna z najbardziej emocjonalnych powieści jakie do tej pory stworzyła autorka. Jest w niej dużo dramatu, smutku i niesprawiedliwości. Ale jak dobrze wiemy, nie każda książka musi być pełna optymistycznych wydarzeń, bo o tych okrutnych też trzeba pisać, aby ludzie mieli świadomość tego co się dzieje w życiu.

Patologia, alkohol, wieczne utarczki, niezadowolenie pijanych rodziców. Tego wszystkiego doświadcza nasza Anielka, która tak naprawdę stara się być ponad tym wszystkim. Bieda, której doświadczyła w swoim życiu nie uczyniła z niej gorszej osoby. Tak naprawdę, nasza bohaterka to niezwykle emocjonalna postać, która wszystko ogromnie przeżywa. W szkole jest oceniania przez pryzmat swojej rodziny, ciągle krzywdzona przez innych, wyśmiewana, wystawiana na nieprzyjemne sytuacje. Jej prawdziwym oparciem jest ciocia Wanda, a zarazem jej chrzestna, ale kiedy ta umiera, jedyne oparcie ma w swojej przyjaciółce Magdzie, która również ma podobną sytuację w domu. Są przyjaciółkami, które mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji, gotowe wskoczyć za sobą w ogień. Wspierają się wzajemnie, razem przechodzą przez trudne momenty w swoim życiu. Obydwie pomimo swojej sytuacji rodzinnej pragną wyjść na prostą, uwolnić się z tego piekła. I właśnie do tego celu konsekwentnie dążą.

Jak wiele jest na świecie rodzin patologicznych? Rodzin, w których króluje alkohol, przemoc, w których nie liczą się uczucia i potrzeby własnych dzieci? Zapewne niezliczona ilość. A jak wiele z takich rodzin znamy my sami? Czy widząc krzywdę wyrządzaną dzieciom z takich rodzin reagujemy? Czy staramy się zrobić cokolwiek, aby pomóc? A może jednak łatwiej jest zamknąć oczy i udawać, że nic się nie dzieje? Może czekać, aż dojdzie do jakiejś tragedii? Osobiście nie byłam świadkiem takiej sytuacji, ale gdyby tak się zdarzyło, niewątpliwie nie mogłabym się bezczynnie przyglądać, z całą pewnością próbowałabym jakoś zareagować, w miarę możliwości pomóc.

Bo najgorsze jest przyglądanie się, ale nie reagowanie w takich momentach.

Anielka niewątpliwie skradła moje serce, najpierw jako dziecko, później dorosła kobieta. Byłam pełna podziwu, że pomimo ciężkiej sytuacji ona znajdywała w sobie siły, by iść do przodu i się nie poddawać. Pilna uczennica, niezwykle inteligenta i zaradna dziewczynka. Choć niejednokrotnie znajdywała się w krytyce innych, jakoś to przetrwała. Wszelkie emocje jakich doświadczała, ja doświadczałam razem z nią.

Zastanawialiście się kiedyś, jak to jest być na miejscu takiego dziecka? Być ciągle poniżanym, bitym, obarczanym za coś, czego się nie zrobiło? Jak to jest, kiedy nie masz co włożyć do ust, chodzisz w brudnych podartych ubraniach, nie masz nic nowego? To przykre, ale prawdziwe. Na świecie tak się dzieje, taka smutna prawda.

„Czasami przychodziły momenty, gdy myślała tylko o tym, że już dłużej nie udźwignie brzemienia, jakim obarczył ją los. Zawsze była traktowana przez rówieśników jak popychadło. Znosiła to na tyle mężnie, na ile mogła. Ale kroplą, która przelała czarę goryczy, był ojciec z jego lubieżnymi spojrzeniami i gestami. Nawet przez chwilę nie wierzyła w niewinność jego intencji.”

Czy rodzinny dom to nie miejsce w którym każde dziecko powinno się czuć kochane i bezpieczne? Miejsce, w którym nie powinno obawiać się każdego kolejnego dnia, spotkania sam na sam z ojcem? A co zrobić kiedy w takim miejscu zaczynają pojawiać się sekrety i kłamstwa? Czy można wybaczyć rodzicom, iż alkohol jest dla nich ważniejszy od własnych dzieci?

Zakończenie powieści było dla mnie totalnym zaskoczeniem i wzbudziło we mnie całą lawinę emocji, w tym łzy. Łzy bezradności, smutku i złości do losu dla naszej cudownej Anielki. Z niecierpliwością czekam na kolejną część.

"Jedno życie wystarczy" to poruszająca historia małej dziewczynki, której przyszło żyć w patologicznej rodzinie. Historia przepełniona smutkiem i dramatem małej dziewczynki skrzywdzonej przez los. Ostrzegam, że ta lektura wywołuje cały wachlarz emocji. Polecam.

Po książki Pani Edyty Świętek, sięgam niejako w ciemno. Już kilka lat temu poznałam jej twórczość i od tej pory jestem wierną czytelniczką. Problemy poruszane przez Autorkę w jej powieściach są takie prawdziwe.

Rozalia Kmiecik jest matką. Matką siedmiorga dzieci. Kobieta i jej rodzina zmaga się z problemami finansowymi, nałogiem alkoholowym. Mąż Rozalii i ojciec dzieci, nie stroni od alkoholu. Często podnosi rękę na kobietę i dzieci. Kilka razy został już aresztowany za kradzieże.

Aniela to jedno z najmłodszych dzieci Rozalii. Od dzieciństwa była inna niż reszta rodzeństwa. Spokojna, chętna do pomocy, zaradna. Młodsza siostra matki była jej wzorem i osobą która poświęcała jej czas. Dorastająca dziewczyna zrobi wszystko aby nie skończyć jak matka.

„Ech… Kto nie słucha ojca i matki, ten słucha psiej skóry – przywołała słowa świętej pamięci babci, wielkiej strażniczki, moralności, która na każdym kroku przestrzegała ją przed zbytnią poufałością z chłopakami. Miała rację, stara. Na co mi przyszło? Gdyby nie tamta dziewczęca przekora i upór, to może wyszłabym za mąż za jakiegoś urzędnika? Może byłoby mi dzisiaj o wiele lżej? A tak człowiek bez przerwy uwiązany jak w kieracie! Praca, dom, praca, dom i znikąd żadnej pomocy. Ślubny to już ani nie przytuli, ani dobrego słowa nie powie. A do bicia wyrywny!”

Tak rozmyślała Rozalia bolejąc nad swoim losem. Ale to nie jedyne zmartwienie kobiety. Od lat skrywa jeszcze wielką tajemnicę, której nie zdradziła dotąd nikomu. Wie że jej czyn wpłynie na dalsze życie Anieli. Jesteście ciekawi? Przeczytajcie powieść Pani Edyty.

Za egzemplarz recenzyjny dziękuję Skarpa Warszawska. Zapraszam na stronę: [Adres usunięty]

Wydawnictwo Skarpa Warszawska

Ilość stron: 304

Data premiery: 10 marca 2021