Cień burzowych chmur. Spacer Aleją Róż

"Cień burzowych chmur" bardzo mnie wciągnął przez realistyczne pokazanie życia po wojnie i trudnych czasów komunizmu. Najbardziej poruszyły mnie losy rodziny Szymczaków, którzy mimo ciągłych problemów dalej trzymali się razem. Historia Bronka, Julki i walki z Marczykiem sprawiła, że szybko przywiązałam się do bohaterów i od razu miałam ochotę sięgnąć po kolejny tom.

Poznajemy chłopską rodzine Szymczaków, która w powojennej Polsce radziła sobie nadzwyczaj dobrze. Po śmierci ojca, najstarszy z szóstki rodzeństwa – Bronek, świetnie radzi sobie na gospodarce, dbając o swoje siostry. Wraz z nastaniem nowej władzy, chłopak zostaje pozbawiony wszystkiego i zmuszony do ucieczki za pracą do Nowej Huty. Rodzeństwo podejmuje walkę o godność i lepsze jutro.

Cenię sobie tak bardzo życiowe historie, które wzbudzają empatię oraz budują głęboką więź między bohaterami, a czytelnikiem. Nie ma tu sztuczności, na siłę wrzuconych, niepotrzebnych wątków. Poznajmy chłopa, właściciela gospodarstwa, z głową na karku, który dba o najbliższych. Darzony szacunkiem i wzbudzające niestety niekiedy zazdrość, przez nową władzę i reformy traci wszystko. Los dla nich jest okrutny, nie pozostawia na nich suchej nitki. Onu jednak się nie poddali. Ludzie w ciężkiej dla siebie chwili potrafią się zmobilizować, odnaleźć siłę i zaadaptować się do sytuacji co autorka obrazowo przedstawiła.

Autorka podkreśliła oblicze wczesnego PRL-u, które nieudolnie chciało zrównać wszystkim szansę. To także historia o rodzinnych relacjach, miłości, krzywdzie i zemście.

Bardzo życiowa opowieść, choć nie dla każdego. Niektórym może wydawać się nużąca, bo ma wiele zalet, ale akcja jest bardzo spokojna.

Gotowi na nową serię od Edyty Świętek? Przyznaję, że ja nie mogłam się doczekać! Autorka niezawodnie zachwyca swoim pomysłem i w pełni angażuje!

Ponownie wkraczamy do świata ludzi takich jak my, którzy mieli pecha wylosować karty rozgrywane w czasie wojennych starć. Autorka jednak mniej pisze o samej historii (chociaż tło wydarzeń jest tutaj poprowadzone ze wszystkimi niezbędnymi detalami) a koncentruje się na pojedynczych jednostkach, pokazuje jak zwykły człowiek czuł się w niezwykłych czasach. Świętek nie zawodzi pod względem wyczucia, delikatności oraz odpowiednich chwil dosadności, które połączone w jedną akcję tworzą spójną całość.

Bronek, najstarszy z szóstki rodzeństwa, przejął rolę głowy rodziny, gdy jego ojciec poległ na froncie. Zajął się gospodarstwem wykonując swoją pracę najlepiej jak potrafił. I chociaż wojna się już skończyła, wszyscy czuli na plecach podmuch niepewnych czasów. Skończy się mordowanie, zacznie walka z polityką, która pokona zwykłych ludzi. Bronek ucieknie z ukochanej ziemi, by zacząć wszystko od nowa a zaraz po tym dołączy do niego siostra. Tylko czy uda im się uciec od widma zmian i wczesnych czasów PRL-u?

Chociaż wiele się dzieje na przestrzeni trzystu pięćdziesięciu stron, wciąż mam wrażenie, że to dopiero początek. Saga rodzinna w wykonaniu autorki zawsze bogata jest w wiele uwielbianych przeze mnie motywów: od dynamicznych zmian zachodzących w poznanych bohaterach, przez trudne wybory kształtujące przyszłość po blaski i cenie codzienności, która nigdy nie jest taka jaką sobie wymarzyliśmy. W atmosferze niepewnego jutra bohaterowie walczą o swoją godność, o miejsce w świecie, przeżywają smutki i radości, zakochują się, podejmują świadome decyzje - żyją, bo tylko takie życie mają i muszę przyznać, że Edyta Świętek potrafi tą świadomość uchwycić tuż od powierzchnią swojej fabuły za sprawą pięknych sugestii. Po raz kolejny jestem zachwycona jej podejściem do tematu oraz aranżacją akcji, w której niczego nie zabrakło.

Edyta Świętek ponownie otwiera drzwi do tematu będącego jej najmocniejszą stroną: wojennej rzeczywistości. Mało kto potrafi łączyć prozę życia z wiszącymi w powietrzu dramatami z taką lekkością czy emocjonalnością. To książka kompletna, bogata we wszystko co niezbędne do poruszenia serca i rozumu czytającego a jednak świadomie pozostawiająca apetyt na dalsze części serii. Dla fanów sag rodzinnych pozycja obowiązkowa, ponieważ reprezentuje wszystkie ponadczasowe wartości a także gwarantuje kilak wieczorów wyjątkowej przygody.

Nie raz wspominałam, że wspaniałe jest to, że wydawnictwa, postanawiając wznowić swoje książki, zmieniając np. okładkę, która będzie np. pasowała do dzisiejszego czytelnika. Dzisiejsza recenzja dotyczy właśnie takiej książki, a mowa o „Cień burzowych chmur” tom 1 autorstwa Edyty Świętek. Powrót do tej serii to coś wspaniałego i jak najbardziej aktualnego. To książka, która na pierwszy rzut oka wygląda jak spokojna powieść historyczna, a po kilku stronach okazuje się historią, od której trudno będzie się tobie oderwać. Autorka zabiera nas czytelników do powojennej Polski, czyli do czasów, kiedy wojna niby się skończyła, ale życie absolutnie nie miało zamiaru stać się łatwiejsze. Wręcz przeciwnie. Jeśli ktoś myśli, że najtrudniejsze było przetrwać okupację, to ta książka szybko wyprowadza go z błędu.

Akcja rozgrywa się na wsi w Małopolsce, gdzie ludzie próbują wrócić do normalności, choć nikt do końca nie wie, czym ta normalność właściwie jest. Ziemia jest ta sama, domy stoją w tych samych miejscach, ale wszystko inne ulega zmianie. Pojawia się nowa władza, nowe porządki i nowe zasady, które niekoniecznie mają coś wspólnego ze zdrowym rozsądkiem. W tym świecie poznajemy Bronka, najstarszego z rodzeństwa, który po śmierci ojca musi z dnia na dzień dorosnąć szybciej, niż by chciał. To bohater, który nie wygłasza wielkich przemówień, nie rzuca się w wir rewolucji, tylko po prostu próbuje utrzymać rodzinę przy życiu i nie zwariować przy okazji.

Bronek jest postacią bardzo prawdziwą, z którą śmiało można się utożsamić, nie jest idealny, czasem się waha, czasem podejmuje decyzje, które budzą frustrację, ale właśnie, dzięki temu łatwo go polubić. To jeden z tych bohaterów, którym kibicuje się odruchowo, bo ma się poczucie, że los nie gra z nim fair. Obok niego ważną rolę odgrywa jego siostra Julia, która również musi odnaleźć się w świecie pełnym ograniczeń, nakazów i oczekiwań. Ich relacja jest jednym z najmocniejszych punktów powieści. Jest w niej troska, napięcie, zmęczenie codziennością, i to specyficzne rodzinne przywiązanie, które sprawia, że można się pokłócić, ale nie można się od siebie odwrócić. Autorka świetnie pokazuje, jak wielka historia wchodzi ludziom z butami do życia. Reforma rolna, nowe układy społeczne i strach przed władzą nie są tu suchymi faktami z podręcznika. To realne problemy, które decydują o tym, czy ktoś zachowa swój dom, swoją ziemię i poczucie godności. Jednocześnie Świętek nie przytłacza czytelnika datami ani politycznymi wywodami. Wszystko jest podane przez codzienne sytuacje, rozmowy i decyzje, które często nie mają dobrego rozwiązania.

„Cień burzowych chmur” czytało mi się z dużym zaangażowaniem, a nie z poczuciem obowiązku co sprawia, że odkładając ją ciągle siedzi w głowie i chcesz zrobić wszystko, żeby tylko wrócić do niej i sprawdzić, dowiedzieć się, co będzie dalej. Kolejnym dużym plusem powieści jest także klimat. Opisy wsi, codziennej pracy, relacji międzyludzkich i powojennej rzeczywistości są na tyle sugestywne, że łatwo wyobrazić sobie ten świat. Będziecie czuć zmęczenie bohaterów, ich niepewność i strach, ale także nadzieję, która uparcie nie chce zniknąć. To właśnie ta nadzieja sprawia, że mimo tytułowych burzowych chmur historia nie jest przygnębiająca, tylko bardzo ludzka.

„Cień burzowych chmur” to książka dla tych, którzy lubią powieści z duszą. Dla czytelników ceniących historie rodzinne, realistyczne postacie i tło historyczne, które nie dominuje fabuły, ale ją wzmacnia. To także świetna propozycja dla osób, które lubią sagi i chcą rozpocząć serię, przy której można spędzić więcej czasu i naprawdę przywiązać się do bohaterów. Z czystym sumieniem mogę tę książkę polecić. Nie krzyczy, nie epatuje dramatem na siłę, ale opowiada historię tak, jakby ktoś usiadł obok i zaczął mówić o losach ludzi, których naprawdę znał.

Każdy myślał, że jak się skończy wojna, będzie już tylko dobrze. Niestety prawda okazała się zupełnie inna. Chociaż druga wojna światowa dobiegła końca, nadal wśród mieszkańców małopolskiej wsi pozostał strach oraz niepewność i nie są one bezpodstawne. Nowa władza zaczęła wprowadzać swoje porządki, które większości się nie podobają, jednak nie są w stanie nic z tym zrobić.

Bronek jest najstarszy, to on opiekuje się matką i swoim rodzeństwem, a także pracuje na gospodarstwie, które jest dość duże. To on jest głową rodziny od momentu, kiedy ojciec zginął na froncie i radzi sobie z tym dość dobrze. Niestety do czasu. Nowa władza zabiera mu ziemię i to nie jedyne problemy, z jakimi będzie musiała poradzić sobie jego rodzina. Bronek musi zniknąć, znaleźć pracę poza rodzinną wsią, a niedługo później, po pewnych zdarzeniach, dołączy do niego jedna z sióstr. Co takiego się stanie? Jak rodzeństwo sobie z tym wszystkim poradzi? Czy dadzą sobie radę? Czy odnajdą swoje szczęście?

Książka jest pierwszym tomem serii „Spacer Aleją Róż” i ja już wiem, że z niecierpliwością będę czekała na każdy kolejny tom. Mnie historia, jaką w niej znalazłam, bardzo się podobała. To opowieść o niesprawiedliwości, zmianach w życiu i to ogromnych, próbach radzenia sobie z nową rzeczywistością. Książka była wciągająca i to na tyle, że przeczytałam ją całą na jedno podejście.

Sporym plusem dla mnie jest fakt, że czytamy ją z perspektywy niejednej osoby. Dzięki temu mogłam lepiej wszystko zrozumieć, poznać punkt widzenia wielu osób.

Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji.

Bohaterowie ciekawi, dość dobrze wykreowani, różnorodni.

Bronek jest najstarszy z rodzeństwa. Po śmierci ojca to on stał się głową rodziny i stara się wspierać wszystkich. Jest mężczyzną z zasadami, opiekuńczy, taki na którego można liczyć, który dla bliskich jest w stanie zrobić wiele. Osobiście go polubiłam.

Pozostałych bohaterów musicie poznać już sami. Wspomnę jeszcze tylko, że bardzo polubiłam jego siostrę (tą, która z nim zamieszkała).

„Cień burzowych chmur” to książka z ciekawą historią o tym, jak nowa władza po drugiej wojnie światowej wpłynęła na życie pewnej rodziny. Mnie się podobała i z niecierpliwością czekam na kolejny tom, a pierwszy z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA