Nawet diabeł go nie chce. Katie Maguire. Tom 12

Mam ogromną słabość do prozy Grahama Mastertona, ponieważ darzę ją sporym sentymentem. To on wyznaczył mi ścieżkę, którą podążam do dziś, to on pokazał, że thrillery i horrory mogą być najlepszym literackim gatunkiem. Sięgam więc z ogromną przyjemnością po każdą nową powieść autora i za każdym razem bawię się równie dobrze.

Jeśli chodzi o serię Katie Maguire, która utrzymana jest w bardziej kryminalnym tonie, możecie czytać ją z niekoniecznym zachowaniem chronologii. Co prawda autor prowadzi na drugim planie prywatne życie głównej bohaterki i umknąć mogą wówczas pewne niuanse, ale zagadki i tajemnice do odkrycia zawsze są nowe. Także i tym razem czeka na nas sporo wyzwań, na przestrzeni ponad czterystu stron wydarzy się zaskakująco dużo a mnogość motywów nie przytłoczy tylko pozytywnie wpłynie na wyobraźnię. Z przyjemnością przerzuca się kolejne strony, by po nitce do kłębka podążać za prawdą, w międzyczasie przyglądając się intrygującym bohaterom, ich decyzjom oraz demonom z jakim muszą sobie radzić.

Mieszkańcy Cork są przerażeni tajemniczymi zamachami bombowymi. Nie wiadomo kto za nimi stoi i dlaczego dopuszcza się takich działań. Gdy wybucha budynek w centrum miasta, społeczność wpada w popłoch. Giną dwie osoby. Pojawia się motyw terrorystyczny, IRA i skorumpowana policja działająca na własne korzyści. Zawieszona w czynnościach detektyw Katie Maguire będzie mogła obronić swoje dobre imię. Tylko czy uda jej się wygrać wyścig z czasem?

Dużo się dzieje a akcja ani ma moment nie zwalnia tempa. Autor dba o płynne przeplatanie się wątków, wprowadza na scenę skomplikowaną plejadę postaci i sięga po tematykę terrorystyczną, opowiada o trudnych wydarzeniach, wymuszając na nas tym samym pełne skupienie. To zaleta dla historii, w której odnajdzie się każdy, bowiem wychwycić można wszystko: od problemów społecznych, politycznych, po prywatne demony pojedynczych jednostek. A to wszystko ubrane w silne emocje oraz odpowiedni klimat, w ślepe zaułki, błędne decyzje oraz wszechobecne niebezpieczeństwo, które dyktować będzie własne warunki, by do samego końca trzymać nas w napięciu.

"Nawet diabeł go nie chce" to książka dorównująca poziomem swoim poprzedniczkom, intensywna, bezwzględna, nastawiona na cel konkretnej przygody. Graham Masterton poprzez lata doświadczeń potrafi w pełni skupić uwagę czytelnika oraz pozwolić mu popuścić wodze fantazji i wraz z charyzmatyczną główną bohaterką pokonywać kolejne przeciwności. Warto zdecydować się zatem na lekturę wieczorem, po ciężkim dniu, by móc się w pełni oddać akcji i nie odkładać jej ani na moment.

" [...] Babcia zawsze jej mówiła, że wrony siwe są symbolem zmiany albo przemiany, ale mogą również zapowiadać nieszczęście lub śmierć, zwłaszcza jeśli zbierają się w większych grupach. [...]"

Czy są osoby, które nie znają twórczości Grahama Mastertona? Chyba takich nie ma. Ja swoją przygodę z jego powieściami zaczęłam w liceum. Podobają mi się stworzone przez niego historie. Serię z Katie Maguire znam dopiero od poprzedniego tomu, czyli "Do ostatniej kropli krwi". Z przyjemnością sięgnęłam po dwunasty tom pod tytułem "Nawet diabeł go nie chce". Czyż tak nazwana powieść nie brzmi złowieszczo?

Tutaj otrzymałam mnóstwo emocji. Nie ukrywam, że pojawiły się również łzy.

Graham Masterton w idealny sposób przedstawił nam długo wyczekiwaną zemstę. Tutaj miałam do czynienia z prawdziwymi bombami, które niestety wybuchały. Bałam się, że nasza pani nadkomisarz może ucierpieć, bo za bardzo drążyła ten temat. Jaką cenę przyjdzie jej za to zapłacić? Kto stoi za perfidnymi zamachami? Czy IRA po wielu latach ponownie uderza i sieje postrach wśród mieszkańców? Kto powinien czuć się zagrożony? Warto dotrwać do końca.

Uwielbiam, jak Graham Masterton buduje napięcie i przedstawia nam swoją wymyśloną fabułę. Podobały mi się wątki obyczajowe związane z życiem Katie Maguire. Jestem całym sercem za tą bohaterką. Mimo problemów powróciła i nie zamierza opuszczać swojego stanowiska.

Thriller "Nawet diabeł go nie chce" Grahama Mastertona wciągnęłam jak bułkę z masełkiem. Nie mogłam oderwać się od czytania. To było takie dobre.

Z przyjemnością przeczytam wcześniejsze powieści z Katie Maguire.

Jeżeli jeszcze nie znacie twórczość Grahama Mastertona, to śmiało po nią sięgnijcie. Miłośnicy thrillerów nie oderwą się od czytania.

Z dwunastu tomów cyklu kryminalnego z Katie Maguire przeczytałam dotychczas cztery, ale wystarczył mi jeden, by stwierdzić, że ta wyjątkowa i charyzmatyczna nadkomisarz na zawsze zagrzeje miejsce w moim sercu. W najnowszej części „Nawet diabeł go nie chce” z 26 lutego, Graham Masterton wstrząsa nie tylko spokojnym irlandzkim Cork, ale również życiem zawodowym i osobistym głównej bohaterki. I czyni to z tak wybuchową mieszanką napięcia, emocji i brutalności, nie oszczędzając nikogo i nie biorąc jeńców, że zdecydowanie nie jest to lektura dla osób o słabych nerwach.

Ta powieść to przede wszystkim opowieść o zemście, która zatruwa duszę niczym trucizna sącząca się latami. Przy czytaniu wielokrotnie można zadać sobie pytanie: „co stało się z przebaczeniem?” Czy zemsta nigdy się nie kończy, sięgając po ofiary kolejnych i kolejnych pokoleń? Czy w końcu ktoś powie „dość”? A może ciemne zaułki ludzkiej duszy zawsze będą przeważać nad jasnymi?

Katie Maguire, mimo chwilowego zawieszenia, nie potrafi stać bezczynnie, gdy w eksplozjach giną niewinni ludzie. Czy tylko ona dostrzega związek między wybuchami a Dwunastką z Dripsey, organizacją założoną przez potomków bojowników IRA, straconych przed wieloma laty? Czy jej zastępca jedynie z niechęci wobec niej neguje wszelkie jej sugestie, ryzykując życiem kolejnych osób? Równie niepokojąco rysuje się sprawa zaginięcia policjanta, którą Katie na prośbę jego żony zajmuje się nieoficjalnie.

Podobnie jak w obu śledztwach, również w życiu osobistym Katie rozgrywa się dramat, a jej wybory prowadzą do konsekwencji, których będzie żałować do końca swych dni. Czy rzeczywiście jest gotowa na spokojne życie, jako żona i matka? A może na siłę próbuje przekonać o tym nawet samą siebie?

Dużo w tej części bólu rozdzierającego duszę, a obrazy zwyczajnego, rodzinnego życia ofiar brutalnie rozrywanego na strzępy przyciskiem detonatora pozostają pod powiekami na długo. Podziw i ciepłe emocje budzi natomiast bohater szczególny, pies Harvey, który swoimi umiejętnościami ocali niejedno życie.

„Nawet diabeł go nie chce” to thriller wciągający jak wir, z którego nie sposób się wyrwać, szokujący brutalnością opisów i nie dający o sobie zapomnieć. To opowieść o tym, że przeszłość nigdy nie umiera i zawsze upomina się o swoje. Zakończenie, choć dalekie od szczęśliwego, daje iskierkę nadziei, że przebaczenie nie jest jednak ludziom zupełnie obce.