Nasze małe okrucieństwa

"Nasze małe okrucieństwa" to książka skupiająca się na losach trzech braci: Willa, Briana i Luke'a. Will, Brian i Luke to bracia. Nienawidzą się. Rywalizują ze sobą od zawsze. Może to wina matki, która nie potrafiła obdarzyć ich miłością sprawiedliwie? A może po prostu ich charakterów? W końcu wszyscy są już dorośli i sami odpowiadają za własne czyny. Wszyscy? No nie. Już nie. Jeden z braci jest martwy. Leży przed nimi w trumnie. Ale który to z nich? I kto go zabił?

To, co ze mną zrobiła ta książka i jakie emocje we mnie wywołała aż ciężko ująć słowa. Liz Nugent stworzyła powieść psychologiczną, jakże złożoną, która potrafi zrobić papkę z mózgu. Bynajmniej w moim przypadku. Bardzo spodobał mi się styl pisania autorki. Jest on bardzo pochłaniający i jednocześnie przyjemny przez co książkę szybko się czyta. Fabuła jest interesująca ale wolno rozwijająca się. Mamy tutaj dużo retrospekcji i przeskoków czasowych [Adres usunięty]. do dzieciństwa bądź okresu dojrzewania przez co jeszcze lepiej możemy poznać bohaterów. Fajne jest to, że w tej książce mamy trzy główne opowieści o każdym z braci. Ukazane w nich są relacje jakie łączą Willa, Briana i Luke'a, ich stosunek do siebie i do rodziców. Bohaterowie zostali wyraziście wykreowani. Nie idealni, prawdziwi jednocześnie będacy takimi ciemnymi charakterami tej książki. Każdy z nich zmaga się z jakimiś problemami, które mają swoje konsekwencję. Jestem pod wrażeniem tego jak autorka sprytnie i intrygująco to poprowadziła, sprawiając, że historia pochłania czytelnika od pierwszych stron. Historia braci ma taki specyficzny klimat, który nie raz sprawił, że miałam ciary podczas czytania. Tutaj niczego nie możemy być pewni a tajemnice i sekrety wreszcie ujrzą światło dzienne wbijając czytelnika w siedzenie.

Jeśli lubicie książki z cięższymi fabułami, które są sprytnie i przede wszystkim ciekawie poprowadzone a bohaterowie w przeciwieństwie do innych nie będą wywoływać pozytywnych uczuć - to powinniście przeczytać "Nasze małe okrucieństwa" bo jest to książka godna polecenia.

Will, Brian i Luke są braćmi, jednak nie pałają do siebie miłością. Ich relacje zdominowały niechęć, zazdrość i rywalizacja. Gdy jako dojrzali mężczyźni spotykają się na pogrzebie jednego z trójki, okazuje się, że przeczuwali zakończenie tej historii właśnie w ten sposób. Jak doszło do śmierci jednego z braci? Który z nich nie żyje? Jak wyglądały ich relacje w młodości?

Nasze małe okrucieństwa Liz Nugent to połączenie dramatu, obyczaju i thrillera. Książka podzielona jest na kilka części. Poznajemy historię każdego z braci, lepiej rozumiemy ich zachowania, ponieważ każdy otrzymał swoją część powieści.

Bracia bardzo różnią się od siebie. Mimo że wychowywali się razem, mają inne charaktery i nie czują ze sobą więzi. Jako dorośli nie utrzymywali bliskich relacji, a kontakty często były powierzchowne. Zgłaszali się do siebie, gdy potrzebowali pomocy, lecz udzielanie jej było raczej przykrym obowiązkiem niż wyrazem braterskiej miłości. Czerpali satysfakcję z potknięć reszty rodzeństwa, nie współczuli sobie w problemach. Można rzecz, że ich kontakty były chłodne i rzeczowe, inicjowane z przymusu.

Historia to trzy główne opowieści. Poznajemy Willa, Briana i Luke’a dzięki trzecioosobowej narracji, w której przeplatają się różne plany czasowe. Osią są czasy współczesne, ale jeszcze przed śmiercią jednego z braci. Pojawiają się retrospekcje, które mają pomóc czytelnikowi zbudować obraz rodzeństwa i każdego z braci osobno. Już po lekturze pierwszych stron pozycji wiemy, że któryś z nich umrze, a dalsza część opowieści ma przybliżyć nam informacje, jak do tego doszło.

Liz Nugent tworzy powieści psychologiczne, które świetnie odsłaniają ludzkie wady i brzydotę duszy. Potrafi bardzo dobrze opowiadać o ludziach zepsutych wewnętrznie. Jej postacie nigdy nie są dobre i prawe. Podoba mi się, jak kreuje charaktery. Tu także nie zabrakło trudnych i skomplikowanych osobowości. Każdy z braci ma coś za uszami, nie da się ich lubić. Można im współczuć pewnych sytuacji, ale nie czuje się do nich sympatii podczas lektury.

Autorka ma bardzo dobry styl. Snuje opowieści, w które wchodzi się całym sobą. Stosuje ten sam motyw w swoich powieściach, czyli pokazuje na początku pewną zbrodnię, mówi o śmierci bądź tragedii, a potem przeprowadza nas przez wydarzenia do tego doprowadzające. Są to rzeczy bardzo przyziemne – nie ma tu miejsca na sensacje rodem z hollywoodzkich filmów. Autorka opisuje zepsucie człowieka, błędy, które popełnia, a które mają potem znaczenie. Obnaża przywary i odrysowuje skomplikowane charaktery, co bardzo podoba mi się w jej twórczości.

Nasze małe okrucieństwa nie zachwyciły mnie jednak tak jak poprzednie powieści autorki. Lubię jej styl, jej książki są wciągające, ale mam wrażenie, że tym razem przez umieszczenie na pierwszym planie trzech postaci sprawiła, że fabuła stała się bardziej rozczłonkowana i jej śledzenie nie było już takie fascynujące. To dobra powieść, ale znam lepsze jej autorstwa. Niemniej jeśli lubicie książki, w których bardzo szczegółowo pokazano zepsucie człowieka, wszystkie brzydkie i złe rzeczy, które może zrobić bliskim i rodzinie, powinniście zainteresować się tym tytułem.

Czy według Was powiedzenie „z rodziną wychodzi się najlepiej na zdjęciu” przekłada się na rzeczywistość?

Niestety rodzina Drumm’ów mogłaby tak stwierdzić… Na zewnątrz to po prostu rodzice i troje dzieci, trzech chłopców, a to działo się między nimi może zawrócić w głowie.

Książkę rozpoczyna fragment, kiedy to w pogrzebie uczestniczy trzech braci Drumm, ale jeden z nich jest w trumnie… nic więcej wstęp nie wyjawia czytelnikowi, ale z pewnością pierwsze zdania wprowadzają atmosferę niepokoju.

Książka podzielona jest na kilka rozdziałów, trzy najważniejsze to przedstawienie życia rodziny oczami każdego z braci, Williama, Briana i Luka. Poznajemy myśli każdego z nich, ich utrapienia, bolączki, śledzimy ich poczynania, które bardzo często były okrutne wobec pozostałych. Z pewnością należy stwierdzić, że panowie lekko nie mieli. Każdy z nich przechodził bardzo trudne okresy, które odbijały się rykoszetem na reszcie rodziny, co więcej chłopcy, później dorośli mężczyźni mieli trudne relacje z rodzicami, co również miało ogromne znaczenie.

Brak prawdziwej, szczerej miłości, ciągła rywalizacja to elementy, które … niestety… cechują relacje tej rodziny.

Przyznaję, że z każdą kolejną stroną moje oczy coraz szerzej się otwierały, bo jak można być tak podłym dla swoich najbliższych. Rodzinna powinna się wspierać, dbać o siebie nawzajem, a tutaj jakikolwiek element dobrej emocji, był przekuty w zysk któregoś z braci… jednym słowem… dramat.

Pomimo zła, bezduszności, nieczułości, ostrości, bezwzględności to znakomita lektura, ja bawiłam się wybornie i Was zachęcam do zapoznania się historią trzech braci, ale uważajcie, czasem aż trudno uwierzyć do czego jest zdolna ta rodzinka.

„Nie musisz mieć wrogów. Wystarczy ci rodzina” - to zdanie, które idealnie odzwierciedla #naszemałeokrucieństwa

"Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób." ~Lew Tołstoj

Nasze małe zbrodnie

Książki zawsze budzą w czytelniku emocje, ale czasem trafia się na taką książkę, która budzi tylko i wyłącznie emocje negatywne. Taką książką bez wątpienia są "Nasze małe okrucieństwa". Ta książka boli, krzyczy, rozdziera duszę i serce, wylewa się z niej ciemność i co jest najgorsze, nie ma tu żadnego światełka nadziei, ani promyczka słońca, które zazwyczaj wychodzi po burzy. Tę książkę chcesz jak najszybciej skończyć, ale na długo zostanie ona w pamięci czytelnika, jestem tego pewna.

To powieść psychologiczna, skomplikowany dramat rodzinny, który przedstawia losy jednej rodziny, a dokładniej pisząc trzech braci i ich relacji z ludźmi, z tymi najbliższymi, jak i dalszymi. Autorka rozpoczyna fabułę od dnia pogrzebu jednego z nich, więc wejście jest dość mocne. Dzięki temu początkowi czytelnik zostaje złowiony jak ryba na haczyk przez autorkę i będzie czytał aż do ostatniej strony, by poznać tajemnicę tego, kto spoczywa w trumnie.

Książka podzielona jest na dwie części, z czego pierwsza podzielona jest na kolejne trzy, które pozwalają poznać bieg wydarzeń z perspektywy każdego z trzech braci. Części te są bardzo chaotyczne, autorka bowiem przeskakuje w rozdziałach po latach i trzeba czytać uważnie by się w tym odnaleźć. Bo mamy na przykład rozdział z życia dorosłego, a w następnym autorka przenosi nas w czasy dzieciństwa chłopców. Może to trochę irytować czytelnika, ale da się ogarnąć.

Jak wspominałam na początku recenzji, książka ta budzi wiele negatywnych emocji. Pełno tu samotności, odrzucenia, zwłaszcza ze strony rodziców, smutku, zagubienia, złości, zazdrości, chciwości, skąpstwa, gniewu, nienawiści, zdrad, pragnienia bycia szczęśliwym, poszukiwania miłości, szczęścia, ciepła rodzinnego, którego nie było w przeszłości, pojawia się tu także choroba psychiczna, zaburzenia jedzenia, motyw #metoo, jak i próby samobójcze czy poważne choroby jak i w ostateczności zbrodnia.

Rodzina opisywana przez autorkę jest toksyczna, szczególnie relacje łączące rodziców z synami, to faworyzowanie dzieci, wyróżnianie, prowadzące do nieustającej rywalizacji między braćmi, poczucie krzywdy, odtrącenia, niezrozumienia, które przeradzały się w traumy dające o sobie znać potem w dalszym życiu, w przyszłości. Te złe stosunki rodzinne, które miały wpływ na relacje braci z innymi ludźmi w dorosłym życiu.

"Wszyscy wiedzieliśmy, że to doświadczenie zostawiło w nim głębokie blizny, ale ta historyjka była jednym z naszych małych rodzinnych okrucieństw, niewinnych zbrodni, do których często wracaliśmy."

Co smutne, bohaterowie są tu tak przedstawiani, że nie czuje się do nich żadnych ciepłych uczuć, ani sympatii, ani współczucia, ani zrozumienia. Ten zarys psychologiczny bohaterów, ich charakterów wypada zatem na plus dla autorki, bo kreśli je znakomicie.

"Nasze małe okrucieństwa" to trudna książka, może nie ma tu zbyt dynamicznej akcji, ale autorka sprawnie przyciąga uwagę czytelnika, a warstwa psychologiczna i emocjonalna są mocnymi stronami tej powieści. Jeśli lubicie czytać o rodzinnych dramatach, nie straszne wam bijące z książki chłód i samotność i nie musicie lubić głównych bohaterów, to sięgajcie po ten tytuł i koniecznie dajcie znać jak wam on się spodobał. Ja wciąż nie mogę otrząsnąć się po tej lekturze, i cieszę się, że wyrywam się już z tego mrocznego i pogmatwanego świata braci Drumm.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję #5whypromotion i wydawnictwu Wielka litera.

Ostatnio w jednym z postów na Facebooku natknęłam się na cytat sławiący braterską miłość, a pod nim rozgorzała gorąca dyskusja. Jak myślicie, jakich komentarzy było więcej? Otóż zdecydowana większość należała do osób dających negatywne przykłady z życia wzięte.

Więcej o niełatwej miłości braterskiej przeczytacie w najnowszej powieści Liz Nugent "Nasze małe okrucieństwa", która zaczyna się od jakże intrygującego zdania: "W pogrzebie uczestniczyli wszyscy trzej bracia Drumm, ale jeden z nich był w trumnie".

William, Brian i Luke - trzech braci i trzy punkty widzenia na skomplikowane relacje między nimi. Świetnie obrazuje to, jak różne są nasze spojrzenia na te same wydarzenia, jak zupełnie inaczej je pamiętamy i wyciągamy z nich odmienne wnioski. Jak duży wpływ na ich zachowanie, miało wychowanie i nierówne traktowanie przez rodziców?

"Nasze małe okrucieństwa" to powieść dla wszystkich, którzy kochają dramaty rodzinne z mocno rozbudowaną warstwą obyczajowo - psychologiczną. Czyta się całkiem nieźle, jednak dla wielbicieli mocnych wrażeń, będzie tu zdecydowanie zbyt mało napięcia. Lekką ciekawość budzi fakt, który z braci spoczywa w trumnie i jak się tam znalazł? Cały czas miałam nadzieję, że nie będzie to ten, który najmniej na to zasługiwał.

Kto z Was nie zna powiedzenia, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu i to najlepiej w środku, bo z boku to cię wytną. Kto i dlaczego został wycięty w rodzinie Drummów?

Książka zaczyna się mocnym akcentem. Na pogrzebie spotykamy trzech braci, lecz jeden z nich znajduje się w trumnie.

Poznajcie pozornie zwyczajną, irlandzką rodzinę, składającą się z rodziców i trzech synów Williama, Briana i Luke'a.

Bracia, którzy powinni być dla siebie wsparciem i najlepiepszymi kumplami, tym bardziej że dzieli ich niewielka różnica wieku, od samego początku traktują się wrogo i na każdym kroku sobie dokuczają. Od drobnych, "małych okrucieństw", po świństwa, od których włosy się jeżą.

Historia przedstawiona jest z punktu widzenia wszystkich trzech braci. Każdy z nich opisuje z własnej perspektywy wydarzenia, jakie miały miejsce, od dzieciństwa do dorosłości. Dzięki temu możemy poznać te same sytuacje, dowiadując się od każdego z bohaterów czegoś, czego nie wiedzą pozostali. A rodzina Drummów tajemnic ma wiele. Każdy z braci jest inny, każdy ma swoje fobie, każdy czegoś pragnie, ma swoje przeżycia, które powodują że zachowuje się w określony sposób. Niby wszystko jak w zwyczajnym życiu, ale w tej rodzinie coś ewidentnie poszło w złym kierunku.

Książka nie ma w sobie może wiele z klasycznego thrillera, ale i tak ciężko się oderwać.

Popularne powiedzenie głosi „z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach” i powieść Liz Nugent „Nasze małe okrucieństwa” udowadnia tę prawdę w stu procentach.

Trzech braci Williama, Briana i Luke’a łączą skomplikowane relacje rodzinne. Ich matka „była rodzinną gwiazdą, wokalistką w zespole i aktorką”, a ojciec „najcichszym członkiem (…) rodziny”. Bracia od zawsze rywalizowali ze sobą o uwagę rodziców, a z upływem czasu zaczęli konkurować ze sobą na innych polach. William został producentem filmowym, Luke gwiazdorem popu, a średni brat Brian po porzuceniu zawodu nauczyciela został managerem i opiekunem cierpiącego na napady psychozy Luka.

Jak zakończy się historia braci, przeplatana romansami, alkoholem, narkotykami i rządzą pieniądza?

Historia braci opowiadana z perspektywy każdego z nich na przestrzeni lat, od lat 1976 aż po 2019 wciąga czytelnika w ich świat. Skomplikowane charaktery każdego z bohaterów plus „skakanie” po czasach akcji czynią z powieści niezłą powieść psychologiczną. Brak chronologii wydarzeń jest raz plusem raz minusem narracji. Plusem, bo możliwe są retrospekcje, minusem, bo trzeba się mocno skoncentrować na tytule rozdziału, inaczej można się pogubić w linii czasowej powieści.

Autorka porusza trudne tematy, takie jak uzależnienie od alkoholu czy narkotyków, zarażenie wirusem HIV, czy problemy z wagą i samoakceptacją. Wielki nacisk kładzie na zdrowie psychiczne, na wpływ otoczenia na psychikę czy genetyczne obciążenie chorobami psychicznymi.

Przyznam, że spodziewałam się wstrząsającego thrillera, a otrzymałam świetną powieść psychologiczną z dokładną analizą ludzkich charakterów. Trzech braci, trzy różne charaktery i osobowości wychowane przez jednych rodziców, jednak niewychowanych tak samo. Traumy z przeszłości, zazdrość o przeszłość i przyszłość, wzajemna rywalizacja przeradzająca się stopniowo w nienawiść, takie tło powieści jest bardziej wciągające niż wartka akcja powieści kryminalnych, bo w tej powieści akcja płynie powoli, ale konsekwentnie do finału.

Ciekawym zabiegiem jest, iż najpierw poznajemy konsekwentnie wydarzeń, a następnie poznajemy wydarzenia, które do tych konsekwencji doprowadziły.

Jeśli lubicie powieści psychologiczne, to serdecznie polecam „Nasze małe okrucieństwa”.

"Nie musisz mieć wrogów. Wystarczy Ci rodzina"

"Nasze małe okrucieństwa" to historia trzech braci. Już na samym początku dowiadujemy się, że jeden z nich nie żyje, ale nie wiemy który. Powoli poznajemy dzieciństwo, młodość i kroki w dorosłość każdego z nich.

Sposób przedstawienia historii braci Druman powoli pozwala nam dogłębnie poznać każdego z nich a także relacje ich łączące. Autorka stworzyła rewelacyjny obraz psychologiczny, którego wyłania się bolesny portert ludzkiej krzywdy, cierpienia, braku akceptacji, poniżenia.

Początkowo ciężko mi było przebrnąć przez kolejne strony, jednak z każdym kolejnym rozdziałem coraz bardziej zagłębiałam się w historię braci. Autorka wykonała kawał dobrej roboty tworząc prawdziwy dramat rodzinny, w którym najważniejszą rzeczą w życiu nie była rodzina a sława i pieniądze. Niewątpliwie największym atutem tej powieści są bohaterowie i ich portrety psychologiczne, które dopracowane są w najdrobniejszych szczegółach.

Sięgając po tę powieść byłam nastawiona na thriller psychologiczny i przyznaję, że początek trochę mnie rozczarował, w pewnym momencie miałam chęć porzucić książkę. Cieszę się, że tego nie zrobiłam. "Nasze małe okrucieństwa" to rewelacyjny dramat rodzinny, który pomimo niespiesznej fabuły wciąga i intryguje czytelnika do tego stopnia, że z każdą kolejną przeczytaną stroną coraz bardziej chcemy poznać prawdę, która okazuje się niezwykle zaskakująca.

Mam w swojej biblioteczce wszystkie książki Liz Nugent wydane na naszym rynku. O czym to świadczy? Oczywiście o tym, że uwielbiam jej spojrzenie na często pokręconą ludzką psychikę na równi z wyzierającym z jej powieści mrocznym, powiedziałabym, że nawet depresyjnym klimatem.

Nie inaczej jest w najnowszym thrillerze autorki, w którym jednak znajdziemy więcej z rodzinnego dramatu, niż we wcześniejszych pozycjach. Bo i bohaterami są członkowie pewnej dysfunkcyjnej emocjonalnie rodziny. I choć z zewnątrz może się wydawać, że to zwyczajna rodzina jakich wiele (matka, ojciec i trzech synów), to z każdą kolejną stroną przekonujemy się, że tę komórkę społeczną toczy rak.

Już na początku powieści dowiadujemy się o śmierci jednego z braci, jednak autorka do końca nie zdradza zarówno jego tożsamości, jak i okoliczności, w jakich odszedł. Towarzyszymy za to chłopcom od czasu dzieciństwa i dorastania, po sukcesy i upadki dorosłości. Przypatrujemy się jak chłopięce złośliwości przechodzą w przepychanki dorosłych nabierając innego wymiaru i wagi. Skąd biorą się te kłamstwa, hipokryzja i zazdrość? Wzajemne wykorzystywanie, oszukiwanie i ranienie? Czy należy ich źródeł szukać w dzieciństwie? Faworyzowaniu jednego z chłopców przez matkę, drugiego przez ojca, trzeciego pozostawianiu zawsze gdzieś z boku?

Spoglądamy na te same sytuacje z różnych perspektyw mając świadomość, jak bardzo różni się ich odbiór przez poszczególne osoby. Niewyobrażalne jest to, do czego są w stanie się posunąć, by dopiec bratu, by odebrać co jego, by okazać się lepszym. Niszczą swoje życia i pociągają za sobą innych.

Jeśli człowiek jest sumą swoich uczynków (Josif Brodski) to jak te krzywdy, mniejsze i większe okrucieństwa wyrządzane najbliższym świadczą o bohaterach powieści Liz Nugent? Jak świadczy o nich ciągłe usprawiedliwianie się przed sobą, wybielanie we własnych oczach, zagłuszanie sumienia? I czy możemy nazwać ich patologią, czy, co bardziej przerażające, to raczej statystyczna rodzina?

Ta powieść budzi ogrom emocji poruszając bezpardonowo wiele ważnych i bolesnych tematów, odkrywając pole walki podjazdowej, pełnej zdradzieckich ataków z ukrycia. A każda kolejna strona wciąga nas coraz bardziej w zatęchłe bagno, jakim może stać się ludzka dusza.

"Trzej bracia spotykają się na pogrzebie.

Jeden z nich leży w trumnie."

Akcja książki zaczyna się od pogrzebu. Potem przechodzimy do historii rodziny Drummów w trzech częściach. Każdy z braci opowiada swoją historię. Czytelnik ma okazję zobaczyć te same wydarzenia z różnych perspektyw.

William, Brian i Luke nie są ze sobą zżyci. Od dzieciństwa rywalizują ze sobą. Matka, gwiazda estrady, nie traktuje synów równo. Ma swojego ulubieńca oraz tego, który zawsze jest najgorszy. Potęguje to przepaść między nimi oraz prowadzi do problemów, traum w życiu dorosłym.

W tej rodzinie brakuje więzi, troski, miłości i wsparcia. Jest ogromna rywalizacja, brak zaufania, chęć zemsty.

"Nie musisz mieć wrogów.

Wystarczy ci rodzina"

Ten cytat doskonale obrazuje fabułę "Naszych małych okrucieństw". Problem w tym, że według mnie to nie jest ani thriller, ani kryminał. Nie ma tu napięcia i emocji towarzyszących temu pierwszemu gatunkowi. Nie ma tu zagadki kryminalnej, śledztwa jak w kryminale.

Owszem jest śmierć jednego z braci i nie wiadomo, który z nich za nią odpowiada. Jednak to tylko pierwsze i ostatnie strony. Cała reszta, czyli jakieś 400 stron, to historia rodzinna. Powiedziałabym, że to literatura obyczajowa albo dramat. Myślę, że fani mocnych wrażeń mogą poczuć się rozczarowani.

Nie chcę powiedzieć, że książka jest zła. Historia Drummów jest ciekawa, pełna wzlotów, upadków i cierpienia. Sukcesów, pieniędzy, narkotyków i problemów psychicznych. Rozpraszał mnie trochę brak chronologii. W jednej chwili czytamy o roku 2006, aby zaraz wrócić do 1984, a chwilę później do 2001. I tak cały czas. Czytanie wymaga, więc skupienia.

Podsumowując, powiedziałabym, że "Nasze małe okrucieństwa" to bardzo dobry dramat, ale bardzo słaby kryminał. Jestem ciekawa, jak Wy odbieracie tę książkę? Czytaliście inne powieści autorki?

Książka rozpoczyna się mocnym akcentem › akcentem śmierci ☠️

Na pogrzebie poznajemy trójkę braci z tym, że jeden z nich znajduję się wewnątrz trumny… Jednak to który z nich zmarł i dlaczego jest jedną wielką tajemnicą. Tajemnicą, którą stopniowo małymi kroczkami odkrywamy.

Do prawdy prowadzą nas trzy części książki. Każda z nich poświęcona jest jednemu z braci i opowiada historię jego życia widzianą własnymi oczami. Poznajemy szczegółowo ich życie (łącznie z najskrytrzymi myślami) od samego dzieciństwa aż do chwili obecnej oraz relacje interpersonalne panujące między członkami rodziny. Perspektywy te co prawda nie są pisane chronologicznie, ale bez obaw, nie pogubicie się.

Autorka niesamowicie wykreowała każdą z postaci dogłębnie ją analizując. Wskazała jakie wydarzenie z ich młodzieńczego życia miały największy wpływ na to jakimi osobami się stali.

Gdy poznajemy historię braci troszkę zapominamy co czytamy. Nie znajdziemy tu wartkiej akcji, do której jesteśmy przyzwyczajeni. Może wydawać się Wam to ciut ‘mdłe’, ale zaufajcie mi - to tylko pozory. Psychologiczny portret bohaterów i relacji panujących między poszczególnymi osobami jest kapitalny! Naprawdę ciężko, jest odkleić się od książki, ponieważ każdemu nawet błahemu wydarzeniu autorka przypisuje duże znaczenie.

🗣️👂Psst.. takiej antypatii (delikatnie mówiąc) do książkowej bohaterki - matki dawno nie czułam 😅

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, ale na pewno nie ostatnie.

Sekrety zdarzają się chyba w każdej rodzinie, kwestia tylko i wyłącznie ich wagi i ilości.

Trzej bracia William, Luke oraz Brian spotkali się po wielu wspólnych życiowych przejścia w jednym miejscu. Nad trumną jednego z braci. Który brat zmarł, w jaki sposób i z jakiego powodu... To właśnie wyjaśnia nam opowiedziana przez Liz Nugent historia. Poznajemy ją na przestrzeni wielu lat, od najmłodszych lat życia braci, aż do momentu, gdy jeden z nich stracił życie. Możliwość poznania tej historii z perspektywy każdego z braci wiele wyjaśnia i pozwala nam lepiej zrozumieć całość jak również wybaczyć niektóre zachowania, czy potępić inne, z którymi się nie zgadzamy.

W książce poznajemy losy trzech braci Williama, który jako jedyny założył rodzinę, miał piękna żonę oraz córkę. Jego pozornie szczęśliwe życie jednak po głębszej analizie wcale nie okazuje się takim wspaniałym jakim postrzegają go inni. Luke osiągnął wielką sławę, zrobił karierę i stał się rozpoznawalny, tylko czy to wszystko sprawiło że może powiedzieć o swoim życiu, że jest spełniony i szczęśliwy... Ostatni z braci to Brian, który wiódł pozornie najspokojniejsze życie nieco na uboczu braci. Tylko zachowany przez niego dystans również nie był bezpodstawny... Wszystko w życiu tych trzech mężczyzn ma swoje drugie dno, a ich relacje są tak skomplikowane, że sami dosłownie nie wiedzą wszystkiego i z odkryciem kolejnych rewelacji są zaskoczeni.

Książka przedstawia trzech różnych bohaterów, którzy mają swoje tajemnice i mroczne strony. Każdy skrywa swoje sekrety, które mogą zaważyć na dalszych losach rodziny, a ich ujawnienie może wszystko zmienić i zrujnować zbudowaną przez nich idylle.

Psychologiczny portret bohaterów zbudowany przez autorkę zdecydowanie jest godny podziwu. To skomplikowane osobowości, każda wyjątkowa i tak różna od pozostałych.

Mnie książka zaintrygowała, zaciekawiła i na koniec zaskoczyła. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu tak bardzo udane. Zdecydowanie ten tytuł jest godny polecenia.

Chciałam dziś opowiedzieć Wam o książce „Nasze małe okrucieństwa” Liz Nugent.

Dom na okładce nakierowuje nas na tematykę familijnych perypetii. 🏠

Mamy tu 3 braci, matkę oraz ojca.

Ich życie poznajemy od najmłodszych lat z perspektywy każdego z rodzeństwa. Trudności oraz komplikacje z jakimi przychodzi im się zmierzyć tak w okresie dorastania jak i w dorosłym już życiu okazują się być ścieżką zmierzają do tragedii.

Nie ma tu uczyć ani wsparcia. Jest chłodna kalkulacja i własne potrzeby. Pomimo pełnej rodziny nikt tak na prawdę, poza ojcem nie myśli o pozostałych…

Poznajemy miłość rodzinną ale w zupełnie innym wymiarze.

Książka to smutny obraz wewnętrznych koszmarów i leków. Podnoszenia się na zakrętach życia ale często kosztem najbliższych….

Miałam lekką trudność w czytaniu a wynikało to z braku chronologii w przedstawianych wersjach wydarzeń. Przemieszczamy się z bohaterami to w przyszłość to w przeszłość…. ⏰Potrzebowałam chwili żeby to ogarnąć.

Podsumowując naszła mnie taka myśl- to czego doświadczamy od najbliższych nas osób często nas kierunkuje i wpływa na nasze późniejsze życie 💖💖💖💖

Oby zawsze było to dobro i wsparcie❤🔥❤🔥❤🔥❤🔥❤🔥

To był prawdziwy emocjonalny rollercoaster 📖📖📖 z tą książką nie sposób się nudzić

"Nasze małe okrucieństwa" to historia trzech braci Drumm, których poznajemy w chwili, gdy jeden z nich jest już w trumnie, a pozostali zebrali się na jego pogrzebie. Nie wiemy na razie, który z nich jest martwy, ani co doprowadziło do tego zdarzenia. Ale stopniowo karty są przed nami odkrywane...

Książka ma świetną konstrukcję. Po kolei odkrywamy przeszłość i życie Drummów oraz ich bliskich z perspektywy każdego z braci. Możemy dogłębnie poznać nie tylko wszystkich z osobna, ale również relacje między nimi, myśli, sekrety i przekonania. Autorka stworzyła rewelacyjny portret psychologiczny tej rodziny, z którego wyłania się cierpienie, wzajemna niechęć i ogrom problemów, skrzętnie skrywanych przed światem pod pozorami ideałów. Okazuje się, że to dziecięce traumy, żal jeszcze z czasów dzieciństwa, brak akceptacji rodziców doprowadza do tak dramatycznych zdarzeń.

Akcja toczy się powoli, jest to mieszanina wspomnień z różnych lat i perspektyw, stopniowo przybliżających do rozwiązania. Ale nie potrzeba tu wielkich fajerwerków, aby stworzyć wciągającą i mroczną historię, wręcz obyczajowo realistyczną, a jednocześnie przyprawiającą o dreszcze i zmuszającą wielokrotnie w czasie lektury do refleksji o tym, jak wielu sytuacji można było uniknąć.

Klimatyczna historia, którą zapada na długo w pamięć i zaskakuje. Gorąco ją Wam polecam!

Nie jest wielką tajemnicą, a z resztą pojawia się to już w krótkim opisie z tyłu, że ta historia rozpoczyna się w momencie, gdy trójka braci uczestniczy w pogrzebie, tylko że jeden z nich leży w trumnie.

Odkrycie, który z nich nie żyje będzie możliwie dopiero po poznaniu ich przez pryzmat niechronologicznej historii, którą każdy z nich opowie z własnej perespektywy. Ta książka jest misternie utkaną powieścią rodziny, która od samego początku istnienia dopusza się między sobą tytułowych małych okrucieństw. Nie zawsze są one podparte czystą złością na przykład w dzieciństwie, ale rodzice tej trójki też swoje do tej historii dokładają.

Ciekawym zabiegiem odróżniającym autorkę od innych tego typu powieści jest właśnie niechronologiczność wydarzeń, bo w ciągu pięćdziesięciu stron możemy poznać historię z roku 1994, 1985, 1992, 2006, 2011 i tak dalej, by znowu cofnąć się do roku 1983. I tak przez cały czas.

Z początku myślałam, że wprowadzi to za dużo chaosu, ale było to tak wszystko dobrze zgrane ze sobą, że nie miałam większego problemu z odnalezieniem się w fabule. Tym bardziej, gdy narracja przekładała się na kolejnego brata i dotyczyła tej samej historii co wcześniej, to wszystko nabierało większej głębi. Tak jak mówią, że każdy ma swoją prawdę i na tym się wszystko opiera.

Jest to naprawdę dobrze przemyślany thriller psychologiczny. Sama śmierć jednego z braci jest punktem końcowym, ale jak dla mnie nie odgrywa tak ważnej roli jak się spodziewałam. Wszystko co dzieje się pomiędzy robi już większe wrażenie i sprawia, że od takiej rodziny każdy chciałby trzymać się z daleka.

Jeżeli macie ochotę przeczytać „rodzinną” książkę i zajrzeć za drzwi jej domu to zapraszam. Gospodarze chętnie opowiedzą historię, która może was oburzyć i sprawić, że po jej skończeniu będziecie nadal o niej myśleć.

„Nie musisz mieć wrogów.

Wystarczy ci rodzina”.

Było ich trzech.

W każdym z nich ta sama krew..

Bracia Drumm – Will, Brian i Luke.

Nie, to nie jest miła i zabawna historia. To świetnie opowiedziana smutna saga o ludziach, których łączy wiele, a dzieli jeszcze więcej. Totalnie trudna opowieść o rodzinie dysfunkcyjnej, gdzie wzajemne relacje budzą skrajne emocje.

Will, Brian i Luke urodzili się w zdawałoby się „normalnej” irlandzkiej rodzinie. Jednak im bardziej poznajemy szczegóły ich życia, od dzieciństwa, po dorosłość, tym bardziej zaczyna robić się dziwnie.. Chłopcy od najmłodszych lat po prostu za sobą nie przepadali. Młodzieńcza rywalizacja, podstawianie sobie nóg, bycie dla siebie kamieniem u szyi, okradanie się nawzajem z radości, zaciemnianie sobie nieba – to naturalnie nie minęło wraz z upływem czasu. Jako dorośli mężczyźni, bracia stają się wobec siebie jeszcze bardziej wyrachowani i okrutni…

Korzenie tego niechlubnego portretu rodzinnego tkwią z pewnością po części w ich rodzicach. Matka, 15 lat młodsza od ojca, zawsze miała swoją autorską koncepcję życia na fali sukcesu. Dzieci musiały się wpisać w jej sztywny szablon. W konsekwencji, jeden z braci trzymał się blisko z matką, drugi z ojcem, trzeci był rozdarty po środku. Jedni czuli się kochani bardziej, drudzy mniej.. Matka obsadziła swoich synów w różnych rolach, ale sama nie bardzo potrafiła udźwignąć własnej…

Z pozoru Will, Brian i Luke wyszli „na ludzi”.

Jeden został milionerem, najbardziej wziętym irlandzkim producentem filmowym.

Drugi, nauczycielem angielskiego.

Trzeci – popularną gwiazdą popu.

Ale gdyby tak popatrzeć z bliska… Ten cały ich sukces, sława, bogactwo, popularność, praca, kobiety, psychotropy na wyciągnięcie ręki, psychiatrzy na każde wezwanie – to tak naprawdę czysty egoizm, rozbuchane ego, hipokryzja, rozdrapane blizny, depresja, nałogi, przemoc i niemoc..

Gdy poznajemy braci Drumm, już nie jest ich trzech. Jeden z braci jest martwy. Ma strzaskaną czaszkę, połamane dłonie i zmiażdżone łąkotki. Leży w trumnie. Ale nie wiemy który to z nich i kto go zabił…

Każdy z braci ma w tej historii swój głos. Każdy ma możliwość przedstawić swoje racje i punkt widzenia. Sposób postrzegania świata każdego z nich równie trudno ogarnąć rozumem.

„Nasze małe okrucieństwa” to mroczny portret pewnej rodziny. Portret pełen rys w postaci delikatnych okrucieństw, niewinnych zbrodni, małych i dużych brudnych sekretów. Książka pochłania, mrozi krew w żyłach, skłania do refleksji o tym, co i w jakim stopniu decyduje jakim się jest człowiekiem..

Polecam.

„Nasze małe okrucieństwa” to thriller psychologiczny, ale też a może przede wszystkim dramat rodzinny. Poznajemy dysfunkcyjną rodzinę Drummów, która odniosła niemały sukces w branży rozrywkowej, a w niej trzech braci: Willa, Briana i Luke’a. To mogłaby być naprawdę bardzo sympatyczna rodzina. Mogłaby… ale nie jest. Każdy każdemu ciągle wyrządza krzywdę, robiąc „małe”okrucieństwa. A w sumie wcale nie takie małe.

Opowieść otwiera pogrzeb jednego z braci, ale nie ujawniono do samego końca którego. Wiadomo jedynie, że jeden z pozostałych jest (najprawdopodobniej) odpowiedzialny za jego śmierć. Już pierwsze zdanie w książce sprawiło, że chciałam poznać całość historii: „W pogrzebie uczestniczyli wszyscy trzej bracia Drumm, ale jeden z nas był w trumnie.”

Liz Nugent w swojej książce oddaje głos kolejno każdemu z braci, dzięki czemu mamy możliwość poznać punkt widzenia i historię naprzemiennie każdego brata (niechronologicznie). Daje to wgląd w ich życie i w ich wiarygodność. Większość książki więc, to refleksje na temat życia każdego z nich, ich wzajemnych relacji, tytułowych „małych okrucieństw”, które znosili i zadawali przez całe życie. Ta książka to psychologiczne studium charakterów i przyznaję, że trudnych charakterów.

Podsumowując „Nasze małe okrucieństwa” to według mnie świetnie napisana powieść o morderstwie, okrucieństwie, zdradzie, uzależnieniach, cudzołóstwie, sławie, rywalizacji, a także o problemach ze zdrowiem psychicznym. Polecam