Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy

Virginie Grimaldi to francuska powieściopisarka. Jej powieści należą do nurtu chick lit, który jest odmianą literatury popularnej przeznaczonej dla kobiet. Na jej twórczość literacką składa się sześć powieści, z czego tylko jedna została przetłumaczona na język polski i jest to książka pt.: „Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy’’.

Książka opowiada historię trzech kobiet. Anna to przepracowana, samotna mama dwóch córek – Chloe i Lily. Od piętnastu lat pracuje jako kelnerka. Pracuje od rana do wieczora, przez co jej relacja z córkami jest nieciekawa, spędzają ze sobą bardzo niewiele czasu. Ledwo wiąże koniec z końcem, długi rosną. Jej życie wywraca się do góry nogami, kiedy szef powiadamia ją o tym, że zostaje zwolniona. Po tylu latach pracy w restauracji nie ma ona kwalifikacji do wykonywania innego zawodu. Chloe to zagubiona siedemnastoletnia dziewczyna, starsza córka Anny. Ma problem ze znalezieniem drugiej połówki. Dostrzega ich problemy finansowe w domu i rozważa rzucenie szkoły, aby podjąć się pracy, która wspomogłaby sytuację finansową jej rodziny. I najmłodsza córka, dwunastoletnia Lily, która prowadzi pamiętnik na temat wszystkiego, co ma miejsce w jej życiu. Każda z nich ma inne problemy i trudności, z którymi się zmaga. Aby uciec od przeciwności losu, Anna postanawia pożyczyć kamper od swoich dziadków i razem ze swoimi córkami wyjechać do Skandynawii.

Książka jest bardzo wciągająca, refleksyjna i życiowa. Dała mi wiele ciepła, kiedy ją czytałam. Bohaterowie to osoby, które można spotkać w realnym życiu, nie są wyidealizowani. Ta książka to podróż szlakami samotnego macierzyństwa, rozwoju relacji matki z córkami, zawiązywania przyjaźni i bliskości. Bardzo podobało mi się w niej to, że nie lekceważyła nawet problemów dwunastolatki, które z perspektywy dorosłej osoby mogą wydawać się błahe, a nie powinny takie być. Każdy na innym etapie życia zmaga się z innego rodzaju problemami. Autorka doskonale poradziła sobie z napisaniem książki, która ma trzy perspektywy. Powieść lekka, przyjemna, bardzo szybko się ją czytało. Z czystym sumieniem polecam.

M. W.

Szkolny Klub Recenzenta

Trzy bohaterki i trzy spojrzenia na otaczającą je rzeczywistość.

Anna to rozwódka i matka samotnie wychowująca dwie córki. Tonie w długach i właśnie straciła pracę. Na wieść o tym, że jej starsza córka, kiedyś wzorowa uczennica zawaliła szkołę, uprawnia seks i prawdopodobnie zażywa narkotyki, a młodsza padła ofiarą prześladowań w szkole, rzuca wszystko i zamierza ratować rodzinę. W tym celu wybiera się z córkami w podróż kamperem po Skandynawii.

Rozterki dwunastoletniej Lily bawiły mnie do łez. Rozpaczliwe poszukiwania miłości przez nastoletnią Chloe, ściskały mnie za serce. Sytuacja Anny budziła współczucie. Podziwiam ją za odwagę, gdy w chwili najwyższej próby postawiła wszystko na jedną szalę i zrobiła to, co podpowiadało jej serce. I nie mam tu na myśli, tylko decyzji o podróży, która odmieni ich życie.

Któż z nas nie lubi, gdy świat nokautuje nas swym pięknem? Okazuje się jednak, że po krótkim czasie zachwytu i ekscytacji podróżą, dziewczyny chcą wrócić do swojego życia, znajomych i wi-fi. Wpadają na szatański plan, jak obrzydzić matce wyjazd, ale ona doskonale zdaje sobie sprawę z ich gry... Nieważne jest, kto wyjdzie z niej zwycięsko, liczy się to, że obserwując je, bawiłam się wyśmienicie.

"Najwyższy czas znów zapalić gwiazd" Virginie Grimaldi, to powieść drogi, która jest symbolem podjęcia próby odnalezienia samego siebie i tego, co w życiu najważniejsze; o relacjach dzieci z rodzicami, które nie zawsze należą do najłatwiejszych; o tym, że podróże nie zmienią naszej rzeczywistości, lecz mogą zmienić nas.

"Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy" to historia pełna humoru, ale i też ważnych tematów. Trzy główne bohaterki zmagają się z problemami adekwatnymi do swojego wieku.

Z początku córki Anny nie są zadowolone z pomysłu mamy o wyjeździe, jednak ostatecznie uważają, że była to bardzo dobra decyzja, która wszystkim wyszła na dobre.

Całą historię poznaje się oczami Anny, Chloe i Lily. Każda z nich ma inny styl, przez co książkę czyta się bardzo przyjemnie.

Trzy bohaterki. Każda z nich musi zmierzyć się z problemami adekwatnymi do swojego wieku. I podróż w nieznane.

To powieść pełna ciepła, komfortowa i otulająca, jednak nie ma w niej nic, co mogło by wskazywać na lekturę płytką czy infantylną. To historia, która pokazuje, że gdy potrzebujemy znaleźć siebie, rozwiązać problemy czy spojrzeć na wszystko z innej perspektywy, czasem warto nabrać dystansu. I tak Anna, Chloe i Lilly, wyruszają w podróż kamperem. Z każdym kilometrem, który przybliża ich do celu, one także zbliżają się do siebie. Trzy różne światy, dorosły, nastoletni i dziecięcy, na małej powierzchni, muszą się ze sobą ścierać, jednak nic nie łączy bardziej niż wzajemna miłość. I mogłoby się wydawać, że jest to książka poważna, jednak obok tych ważniejszych tematów jest tu dużo humoru i zabawnych sytuacji.

Podobało mi się jak autorka podeszła do tematu, jak wykreowała postacie, gdzie każda była charakterna i wyróżniająca. Dobrze mi się czytało, a jedyny zgrzyt mam z zakończeniem, bo totalnie nie spodziewalam się takiego obrotu sprawy.

Podsumowując - to historia przygody, naprawy swoich relacji, pełna bolesnych wydarzeń, ale i napawająca nadzieją.

„Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy” to powieść pełna uroku, życiowej mądrości i humoru. Otula czytelnika jak ciepły kocyk, jednocześnie zarażając nutą szaleństwa, która z niej wybrzmiewa. Śladem bohaterów chciałoby się rzucić wszystko i wyjechać w… do Skandynawii! W tej historii dane jest nam obserwować nie tylko skomplikowane relacje rodzinne, ale także zachwycające obrazy, które za pomocą słów namalowała autorka – nasza wyobraźnia wspina się tutaj na najwyższe wyżyny. W tek książce znaleźć można miłość, przyjaźń, lojalność i oparcie, które zanikają w pędzie dnia, podczas kłótni od drobnostki i w starciu z codziennymi problemami, które ciągle się nawarstwiają. Towarzyszenie tej zwariowanej rodzince – mamie i jej dwóm dorastającym córkom – w procesie naprawy ich stosunków sprawia czytelnikowi niesamowitą radość, wywołuje ogromne pokłady optymizmu, porusza i dostarcza przyjemnego ciepła w okolicach serca. Poczucie, że wszystko jest możliwe, gdy mamy obok siebie najbliższe nam osoby dodaje energii i nadziei. Tę przepiękną historię opakowano w lekki humor, otoczono pogodną atmosferą, która zakrawa na beztroskę, a mimo trudnej problematyki przedstawionej z perspektywy trzech kobiet w różnym wieku kąciki ust czytelnika wędrują co chwilę ku górze. Bez patetycznych metafor i wzniosłych słów autorka skroiła niezwykle wartościową powieść o bezwarunkowej miłości matki do dziecka i potrzebie bliskości, którą odczuwają wszyscy. Pełna wyrazistych postaci, które od razu skradają sobie sympatię czytelnika, i zabawnych sytuacji poprawiających nastrój – to jedna z najbardziej uroczych powieści, jakie przeczytałam w tym roku, ba!, nawet w ciągu ostatnich kilku lat. Wzruszenie przeplata się z radością, a przyjemność opanowuje wszystkie nasze zmysły – to zadziwiające, jak w lekki sposób można pisać o sprawach poważnych, nawet przytłaczających, jak w niebanalny sposób można obnażyć ludzkie demony, podkreślić siłę rodziny i ukazać drogę do odnalezienia oraz zaakceptowania siebie. To była fenomenalna podróż, w którą z ogromną ochotą wybrałabym się raz jeszcze, więc nie mogę już doczekać się ekranizacji tej historii. Trzy głosy, jeden wspólny cel – żywiołowa opowieść, która skandynawskimi krajobrazami zachwyci wasze literackie upodobania, a emocjonalnym wydźwiękiem dotknie najgłębiej skrywanych strun sentymentalizmu. Polecam z całego serca!