Najmilsi

"Pora na pielenie chwastów", bo przecież Bytom to najmilsze miasto. A w nim kamienica jakich wiele w mieście. Z zewnątrz tak się może wydawać, ale jej wnętrza kryją dużo więcej. Są skupiskiem bardzo różnych osobowości i ścierających się charakterów. Poczet bohaterów zasila również zagubiony duch, który musi dowiedzieć się, co się z nim stało i gdzie znajduje się jego ciało.

To oryginalna, zaskakująca i bardzo ciekawa historia. Komedie kryminalne już nie raz czytałam, ale tym razem to jakby horror komediowy. Bawiłam się wyśmienicie. Autorzy w bardzo lekki i niebanalny sposób wyłuszczyli szereg ludzkich przywar i stereotypów. Opakowali to w zgrabne pudełeczko, po otwarciu którego wyskakuje niespodzianka w postaci zaskakującego rozwiązania zagadki.

Polecam!

Chyba pierwszy raz nie potrafię określić czy to był kryminał czy komedia kryminalna. Momentami aż się śmiałam 😅

Marcin Lorenc - korespondent wojenny, planuje w spokoju pisać książkę. W tym planie pomoc ma wynajęte biuro w starej bytomskiej kamienicy. Jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem ponieważ okazuje się, że zostaje wplątany w rozwiązanie zagadki zniknięcia poprzedniego wynajmującego. Wraz z Dominika - dziewczyna która także wynajmuje tam biuro, zaczynają nietypowe śledztwo.

Jest tajemnicze zaginięcie, są śmieszne wzmianki i dziwne sytuacje. Niby kryminał a może komedia? Wiem jedno, zmęczyła mnie ta książka. Przyznam, że przeczytałam nie całą połowę i odłożyłam książkę na bok, dalszą część z przymusu już przesłuchałam. I tu ukłony bo słuchowisko jest genialne!

Podsumowując: "Najmilsi" to raczej komedia kryminalna niż thriller. Historia pełna ironii, suchego/czarnego żartu. Od siebie bardziej polecam audioserial niż książkę.

Co można zrobić, aby poniedziałek był najmilszym dniem tygodnia?

Historia, która zaskakuje od pierwszych stron. Nie dlatego, że od razu wciąga, ale dlatego, że dezorientuje. Początkowo trudno odnaleźć się w tonie opowieści i humorze Autorów. Żarty wydają się szybować ponad głową, a absurd nie zawsze ląduje tam, gdzie trzeba. Jednak wystarczy dać tej historii odrobinę czasu, by nagle coś zaskoczyło. Fabuła nabiera rytmu, a humor staje się naturalnym paliwem całej opowieści.

To powieść komediowa, ale z twistem kryminalnym. Mamy narratora-ducha, Julka, który próbuje rozwikłać zagadkę własnej śmierci. Nie pamięta, kto go zabił ani gdzie spoczywa jego ciało, więc obserwuje wydarzenia, licząc, że ktoś inny odkryje prawdę. Na scenie pojawia się plejada barwnych postaci. Ta mozaika bohaterów, przerysowana i absurdalna, tworzy świat pełen groteski, ale i uroku.

Autorzy bawią się konwencją kryminału. Mieszając go z czarną komedią i absurdem rodem z kabaretu. Bytom staje się areną wydarzeń tak dziwacznych, że czytelnik w pewnym momencie zaczyna zastanawiać się, o co chodzi. Śledztwo w sprawie morderstwa prowadzone jest równolegle z dyskusjami o kaszance, gangsterskimi egzystencjalnymi rozterkami i humorem.

Powieść dziwna, absurdalna, a jednocześnie świetnie napisana. Zaskakuje i bawi, nie pozwala przewidzieć zakończenia, które jest logiczne, i satysfakcjonujące. Książka, która udowadnia, że literatura nie zawsze musi być poważna, by być wartościowa. To lekka, inteligentna rozrywka, która daje czytelnikowi dokładnie to, co obiecuje. Śmiech, dystans i chwilę oddechu od rzeczywistości.

„Istnieje taki przesąd, że jeśli umrzesz, mając jakieś nierozwiązane ziemskie sprawy, to na wieczność utkwisz w ostatnim miejscu, w którym byłeś. Pewnie dlatego nikt w Bytomiu nie odkłada spraw na później.” No bo wyobraźcie to sobie, zostajecie zniknięci, być może zamordowani w Bytomiu i… przerąbane, na wieczność zostajecie w Bytomiu! Miejscu, gdzie zapadają się kamienice, po ulewnych deszczach ulice zamieniają się w rwące rzeki, a okoliczne miejscowości naśmiewają się „po co jechać do Wenecji, jak Wenecję mamy w Bytomiu?” (wersja budżetowa, nawet taniej niż z pewnej znanej platformy sprzedażowej). W tak niesprzyjających okolicznościach przyrody i miejsca – sorry Bytom, nawet jeśli dzierżycie tytuł najmilszego miasta, przyznany przez jakiegoś producenta czekolady (ciekawe, ile mu zapłaciliście?!) Julian Ostaszewski zostaje duchem. I to nie duchem znanym z każdego filmu o duchach, który umie komunikować się z ludźmi i wie kto i dlaczego go, no wiecie, ehhm, wysłał na tamten świat, tylko że nie wysłał, bo Julian, zwany Julkiem, wciąż tu, czyli w Bytomiu jest i nie ma zielonego, ani jakiegokolwiek innego, pojęcia, dlaczego tym duchem jest. Więc teraz biedaczek, żeby na wieki wieków w tym „najmilszym” Bytomiu nie utknąć, stara się zwrócić na siebie uwagę Dorocie, na poły telefonicznej wróżce i nie, nie jednej z tych, o której śpiewał Perfekt w „Kołysanka dla nieznajomej”, na poły seks-telefonistki, chyba ostatniej z gatunku znanego w latach 90-tych z numerów 0700. Dorota przypadkiem „wyczuwa” energię Julka i próbuje odkryć zagadkę zniknięcia kolegi, który podobnie jak ona wynajmuje biuro w jednej z Bytomskich kamieniec. W śledztwo wciąga Marcina Lorenca, byłego korespondenta wojennego, który zamierza wynająć biuro „opuszczone” przez Julka. Tak zaczyna się cały festiwal pomyłek, pościgów, kopania grobów, przesłuchań i…zbrodni. A tak się Bytom chwalił, że jest najmilszym miastem w Polsce…

„Najmilsi” autorstwa duetu Jakub Ćwiek, Wojciech Chmielarz to moim prywatnym zdaniem komedia kryminalna z niebanalnymi bohaterami i absurdalnymi wręcz sytuacjami.

W plejadzie bohaterów mamy: eks-gangstera, który poczuł zew coachowania i prowadzi coś na kształt psychoterapii, szefowa ekipy budowlanej, która „budowlankę” ma w genach, a przy okazji potrafi wpleść nazwę dowolnego owocu w dowolną konwersację, jej ekipa, przy której Pat i Mat znani z kreskówki „Sąsiedzi” są fachowcami, ekipę nerdów, którzy mają ambicję stworzyć najlepszą grę komputerową opartą na literaturze, przy której Sapkowskiemu i jego Wiedźminowi klapki spadną, nawet jeśli literaturą jest jakaś grafomania, którą przeczytano tylko dla beki, bizneswoman, hodująca w piwnicy grzyby i nie, nie są to pieczarki, woźna, przy której każda memiczna woźna ze szkoły, potrafiąca mokrą szmatą „ustawić” do pionu największych łobuziaków, to mały Pikuś (czy, jak to głosiło hasło jednej z reklam „Pan Pikuś”), zarządca budynku, który zapomina upominać się o czynsz, wspomniana już wróżko-sekstelefonistka, „zaginiony” niedoszły dziennikarz i nowy najemca – eks reporter wojenny. Przyznajcie, taka grupa musi tworzyć mieszankę wybuchową. I moim zdaniem tworzy. A wybuchy, to w moim przypadku wybuchy śmiechu. Jak zawsze poczucie humoru autorów okazało się w pełni kompatybilne z moim, a poziom absurdu niektórych sytuacji idealnie mi odpowiadał.

Pomysł, żeby w roli narratora odsadzić ducha i to ducha o jeszcze bardziej zgryźliwym poczuciu humoru, który komentuje rzeczywistość z taką ironią i sarkazmem, że miałam ochotę, niczym Demi Moore w „Uwierz w ducha” nawiązać z nim związek i nawet ulepić garnek, albo i dwa, moim zdaniem okazał się trafiony w dziesiątkę.

Przyznaję, że część historii przeczytałam, ale gdy odkryłam audioserial, przepadłam. Plejada gwiazd – w tym [Adres usunięty]. Marcin Lorenc, Robert Więckiewicz, Kirył Pietruczuk, Karolina Bruchnicka. Dla tych, którzy wolą słuchać, niż czytać, ten audioserial może przypaść do gustu.

W trakcie lektury/słuchania bawiłam się doskonale.

Moje kolejne spotkanie z duetem Ćwiek-Chmielarz uważam za udane, więc jedyne co mi pozostaje, to polecić zarówno książkę, jak i audioserial.