Najbliższa rodzina

📖 RECENZJA

Tytuł: Najbliższa rodzina

Autor: @kiaabdullah

Współpraca reklamowa z @wydawnictwomova

Jeden lipcowy, upalny dzień sprawia, że życie Leili i jej bliskich odmieni się na zawsze. Kobieta odbiera telefon od szwagra z prośbą o odwiezienie siostrzeńca do żłobka, bez wahania zgadza się pomóc. Kiedy chłopiec nie dociera tego dnia do placówki, Leila uświadamia sobie, że popełniła ogromny błąd nieodwracalny w skutkach..

"Najbliższa rodzina" to fantastyczny thriller psychologiczny. Kia Abdullah od pierwszych stron funduje nam taki ładunek emocjonalny, że nie potraficie sobie nawet wyobrazić. Ilość zwrotów akcji i niespodziewanych zdarzeń sprawiają, że nawet na chwilę tętno nam nie spadnie. To tytuł, który wzbudzi ból i rozpacz, będzie bardzo trudną lekturą szczególnie dla rodziców.

Thriller ten skupia się w dużej mierze na analizie psychologicznej bohaterów, poznajemy ich motywacje, myśli i uczucia. Poruszane są tu również bardzo trudne, rodzinne dramaty: poronienie, niepłodność, choroba dziecka, separacja w związku. To pozwala jeszcze bardziej zajrzeć we wnętrze Leili i jej rodziny.

Podczas czytania czasem się zastanawiałam, co mnie tu może jeszcze zaskoczyć? Miałam pewne domysły i podejrzenia, ale to co Autorka przygotowała na zakończenie to prawdziwy szok!

Ta książka jest nieodkładalna, mówię Wam! Ja dla niej całkowicie przepadłam.

Laila i Yasmin są siostrami. Ich dzieciństwo nie należało do beztroskich. Starsza szybko musiała dorosnąć i zająć się młodszą. Dużo dla niej poświęciła. Po latach obie założyły własne rodziny. Niestety zły los nadal ich nie oszczędza.

Kolejny raz mam mieszane uczucia co do zaprezentowanej historii. Początek niesamowicie emocjonalny. Myślę, że u każdego czytelnika wywoła ścisk w gardle i przyprawi o kołatanie serca. Zakończenie również trzyma poziom i przede wszystkim zaskakuje. Niestety rozwinięcie jest lekko przegadane. Motyw śledztwa i toczącego się w związku z nim procesu jest bardzo ciekawy, jednak według mnie zaburzone zostały proporcje. Zbyt duży fragment treści zajmuje sama rozprawa, przez co chwilami robiło się zbyt monotonnie, na czym bardzo tracił zbudowany na wstępie klimat.

Nie nazwę tej powieści idealną, ale jest na tyle intrygująca i dopracowana w szczegółach, że mimo tego małego zgrzytu oceniam ją dość wysoko. To mocna historia, która boleśnie igra z czytelnikiem.

Można powiedzieć, że Laila to kobieta sukcesu. Ma dobrą pracę, dom i partnera z którym aktualnie przechodzą kryzys. Ma też siostrę, która wraz z mężem i synem niedawno przeprowadzili się bliżej nich. Pewnego razu szwagier dzwoni do Laila i prosi, żeby ta zawiozła małego Maksa do żłobka bo on nie zdąży. Laila się zgadza. Niestety jadąc do pracy w nerwach, zapomina o chłopcu. Zostawia go w aucie. Jest upał...

✨✨✨

Nie trudno się domyśleć, że Laila z automatu staje się winna. Chłopiec zmarł i nie będę tego ukrywała. Można się tego domyśleć. Z jednej strony czytelnik nie dopuszcza do siebie myśli, że Laila byłaby w stanie celowo zostawić małego siostrzeńca w samochodzie w skwar. Jednak, kiedy zagłębiamy się w historię to zauważamy pewne symptomy u naszej bohaterki. Na jaw wychodzą ciekawe fakty z życia rodzinnego obu sióstr. Okazuje się, że być może wcale to nie był taki przypadek, jakby mogło się zdawać. Siostry mają za sobą trudną przeszłość a ta starsza z nich, czyli Laila, ma prawo mieć do swojej siostry pewien żal. Jednak czy jakikolwiek żal byłby w stanie spowodować, że ta mogłaby celowo narazić siostrzeńca? Wierzcie mi, że przez całą książkę miałam wątpliwości. Pewne momenty sprawiały, że byłam pewna jej niewinności. Za chwilę zaś działo się coś, co podawało w wątpliwość moje teorie.

Gdzieś w połowie zaczęłam się domyślać pewnych rzeczy o małym Maksie. Zakończenie mnie nie zdziwiło tak całkiem. Brałam je pod uwagę, ale nie na pewniaka. Nie powiem, bo książka jest naprawę fajna. Wciąga niesamowicie. Autorka potrafi zachęcić czytelnika. Co prawda ciarki miałam jedynie na początku, kiedy była cała ta akcja z zostawieniem dziecka w aucie. Później były przesłuchania, proces i pewne ciekawe smaczki z życia bohaterów, które rzucały nieco światła na całą historię. Nie ma tu jakiegoś szału jeśli chodzi o plot twisty czy coś. No ale naprawdę się wciągnęłam. Myślę, że wielu osobom się spodoba ta książka. Może nie trzyma jakoś super w napięciu, jednak można całkiem dobrze spędzić z nią czas. No i pamiętajmy, że zbliża się lato i nie zostawiamy dzieci w aucie samych! Nawet z uchyloną szybą!

Leila Syed jest współwłaścicielką dochodowej firmy architektonicznej z siedzibą w Londynie oraz żoną poczytnego felietonisty Willa Carmichaela, z którym od jakiegoś czasu przebywa w separacji. Wbrew usilnym staraniom, Leila nie doczekała się dziecka, w przeciwieństwie do jej młodszej siostry, sekretarki Yasmin Syed, mieszkającej w sąsiedztwie ze swoim mężem, informatykiem Andrew Hanssonem i trzyletnim synem Maksem. Leila jest stałym elementem w ich życiu, rzadko odmawiającym pomocy w opiece nad dzieckiem, mimo piastowania bardziej wymagającego stanowiska na rynku pracy. Pewnego poranka Andrew zwraca się do niej z prośbą o odwiezienie Maksa do żłobka, a parę godzin po odebraniu chłopca, telefonuje do swojej przebywającej w biurze szwagierki z zapytaniem gdzie podział się jego syn. Został w samochodzie. W upalny dzień. Leila utrzymuje, że zapomniała o chłopcu w drodze do pracy, ale nie udaje jej się przekonać przedstawicieli organów ścigania. Kobieta zostaje postawiona w stan oskarżenia za doprowadzenie do śmierci swojego małoletniego siostrzeńca.

„Najbliższa rodzina” (oryg. „Next of Kin”) to pierwszy opublikowany w Polsce – inicjatywa wydawnictwa Mova w tłumaczeniu Urszuli Gardner i okładce zaprojektowanej przez Łukasza Werpachowskiego; edycja z 2023 roku – utwór Kii Abdullah, autorki przewodników turystycznych i powieści z gatunków thriller, kryminał, dramat sądowy. W sekcji beletrystycznej zadebiutowała w 2019 roku pozycją pt. „Take It Back” otwierającą serię z prawniczką Zarą Kaleel, wyróżnioną między innymi przez The Guardian, The Sunday Times i The Telegraph. Kontynuacja wspomnianego cyklu, wypuszczona w kolejnym roku powieść „Truth Be Told” dostała się na krótką listę Diverse Book Award. Zwyciężczynią w tej ostatniej konkurencji, w kategorii Adult Fiction, została właśnie „Next of Kin”, która swoją światową premierę miała w roku 2021. Ponadto książka otrzymała tytuł The Times Book of the Month i wskoczyła na długą listę CWA Gold Dagger. Kia Abdullah urodziła i wychowała się w Londynie - w dzielnicy Tower Hamlets - w wielodzietnej rodzinie założonej przez imigrantów z Bangladeszu. Absolwentka Queen Mary University of London, z tytułem licencjata z informatyki. Była członkini Mensa International (jej IQ wynosi 150), która po studiach przez parę lat pracowała w branży technicznej, a potem dołączyła do dziennikarskiego zespołu Asian Woman Magazine, a jeszcze później zawiązała współpracę z oficyną Penguin Random House (przewodniki turystyczne). Od 2014 roku jest pisarką (i blogerką) na pełen etat.

Thriller psychologiczny i dramat sądowy, też dramat rodzinny, od miłośniczki twórczości Donny Tartt i Jeffreya Eugenidesa, nieukrywającej swojego podziwu także dla scenariuszy Brit Marling. Smutna saga rodzinna, którą mogło napisać samo życie. Głównym tematem tej literackiej dyskusji Kia Abdullah uczyniła zjawisko z pierwszych stron gazet. Tragedia niejednej współczesnej rodziny. W tej szaleńczo zabieganej epoce coraz częściej słyszy się o takich przypadkach. Potężnych wstrząsach, przez „idealną część społeczeństwa” zazwyczaj ocenianych z najwyższą surowością. Jak można zostawić dziecko w samochodzie? Jak można zapomnieć o pasażerze, w dodatku tak bezbronnym, z racji swojego wieku niezdolnym do samodzielnej egzystencji? Jak współczuć dorosłym osobom, które dopuszczają się tak poważnego zaniedbania? Jak łączyć się z nimi w bólu? Jak pomieścić w głowie tak skrajną nieodpowiedzialność? Kia Abdullah w swojej „Najbliższej rodzinie” stara się przemówić do wrażliwości nawet najtwardszych samozwańczych sędziów tego świata. Z jakim skutkiem, to już trzeba pytać owych sędziów. Przeciwko Leili Syed przemawia nie tylko pozostawienie trzylatka w szybko nagrzewającej się „blaszanej puszce”, ale też choćby status materialny, bezdzietność, a nawet wygląd zewnętrzny. Królowa lodu, wyniosła dama przesadnie skoncentrowana na karierze. Uprzywilejowana egoistka. W tej podobno oświeconej, postępowej epoce od kobiet w jej wieku wymaga się przynajmniej jednego dziecka, z naciskiem na „przynajmniej”. Presja społeczna, według autorki „Najbliższej rodziny” wywierana głównie na płeć żeńską. Pogarda podszyta zazdrością? Bywa i tak, ale Abdullah wspomina też tych szczęśliwych rodziców, którzy, jeśli już, to patrzą z litością, a nie zazdrością na bliźnich niemających potomstwa. Yasmin Syed zawsze czuła się gorsza od swojej starszej siostry, swojej prawnej (wyłącznej) opiekunki od jedenastego do osiemnastego roku życia. Wiedziała, że Leili do pełni szczęścia brakuje już tylko dziecka, przyjście na świat Maksa potraktowała więc jak pierwsze(?) zwycięstwo w tych egzystencjalnych zawodach. Yasmin najwyraźniej tak to traktowała, ale Leila ze strony na stronę przekonywała mnie, że bardziej dopinguje siostrę, niż z nią konkuruje. Czołowa postać „Najbliższej rodziny” wbrew pozorom na pierwszym miejscu może stawiać nie pracę, tylko Yasmin. Tak czy inaczej, konsekwentnie utrzymuje nad swoją siostrą szczelny parasol ochronny. Troskliwa opieka nad niewdzięczną krewną? Ocieplanie wizerunku domniemanej zabójczyni i schładzanie wizerunku matki ofiary – mniej więcej tak to odbierałam i muszę przyznać, że zaimponowała mi pani Abdullah tym posunięciem. Ryzykowny ruch, który koniec końców w moich oczach mocno przysłużył się tej ważkiej rozprawie o pochopnym ferowaniu wyroków, pośpiesznym szufladkowaniu innych, ocenianiu ludzi po pozorach. W powieściowych thrillerach psychologicznych w gruncie rzeczy takie sztuczki są na porządku dziennym, powiedziałabym wręcz, że ten gatunek jak żaden inny wyspecjalizował się w uczulaniu na wszelkiego rodzaju fasady. Pod różową farbą często kwitnie grzyb, a we współczesnych „chatkach czarownic i czarowników” mieszkają prawdziwi superbohaterowie, herosi codzienności. Zmieleni przez system, wykopani na margines społeczny, pozostawiani sami sobie także w młodym wieku. Opiekuńcze państwo? Zależy dla kogo, bo na pewno nie dla Leili Syed. Wszystko co ma, zawdzięcza wyłącznie sobie. Wyszła z ubóstwa, w dodatku niestrudzenie prowadząc za rękę swoją młodszą siostrę. Po drodze pokonując kłody rzucane jej pod nogi przez bezdusznych biurokratów. Szybko nauczyła się ograniczać kontakty z sektorem publicznym do niezbędnego minimum, ale jak to mówią: co się odwlecze, to nie uciecze.

„Zabawne, że mężczyzn traktowano jak bohaterów, gdy na drugi dzień po tragedii osobistej wracali do pracy, od kobiet jednak oczekiwano, aby rozpaczały tygodniami”. „Często słyszymy o porządnym rodzinach. Mówi się o nich w telewizji i podczas wieców politycznych, pisze w gazetach. Całe nasze społeczeństwo zasadza się na porządnej rodzinie, lecz na ogół jest ona pojmowana w bardzo wąskim zakresie”. „Ludzie uprzywilejowani nie są w stanie zrozumieć nieuprzywilejowanych. Sądzą, że zawsze jest ktoś, kto posłuży pomocą. Ale to nieprawda. Ludzi, którzy pozostają niezauważeni przez system, spisuje się na straty, traktuje się ich jak niezbędne poświęcenie dla dobra większości”. A jest tego więcej. Właściwie chyba nieprzesadne będzie stwierdzenie, że „Najbliższa rodzina” Kii Abdullah jest wprost naszpikowana takimi przykrymi obserwacjami z życia. Nie dostrzegłam tutaj grama przesady, brzydkich przekłamań, nieznośnego naginania rzeczywistości do swoich potrzeb, patrzenie na świat przez nazbyt ciemne okulary. Tragedia w trzech „aktach”, depresyjna powieści, która co ciekawe przy okazji może podnieść na duchu niejedno wątpiące serce. Czy jestem dobrym człowiekiem? Przykładnym obywatelem? Dobrym opiekunem? Czy zasługuję na szczęście? W tym rodzinnym piekle zaprojektowanym przez Kię Abdullah, będziemy towarzyszyć przede wszystkim siostrą Syed i sierżantowi Christopherowi 'Shepowi' Shepherdowi, prowadzącemu śledztwo w sprawie śmierci trzyletniego Maksa Hanssona. Skrupulatnie gromadzącemu może nie tyle twarde dowody, ile poszlaki obciążające kobietę, do której od samego początku zdaje się być uprzedzony. A jak wiadomo osobiste antypatie i sympatie są bardziej wrogami niż zwolennikami poszukiwaczy prawdy. Właściwie to nie byłam pewna, czy Shepowi w ogóle zależy na prawdzie, a w każdym razie bardziej od przyskrzynienia kobiety, która przypadkiem rozdrapała stare rany. Prywatna misja, którą detektyw chce udowodnić samemu sobie, że uodpornił się na diabelski czar takich kobiet. Czyli jakich? Zdaniem Shepa pozbawionych empatii, zimnokrwistych intrygantek. Kobiet przelewających krew niewinnych, a potem bez mrugnięcia okiem robiących z siebie ofiary. Wytrawnych manipulantek, patologicznych kłamczuch dbających tylko o siebie. Aby skazać Leilę Syed wystarczy udowodnić, że tego feralnego dnia zapomniała o Maksie już po wyjściu z samochodu – to nie jest sprawa o zabójstwo pierwszego stopnia, nikt nie posądza wziętej architektki o działanie z premedytacją, tylko świadome zaniedbanie, które skończyło się śmiercią dziecka. Wszystko więc sprowadza się do tego, kiedy Leila zapomniała o Maksie: w drodze do pracy czy po wyjściu z samochodu, śmiercionośnej pułapki biednego chłopczyka. Jedynego dziecka młodszej siostry Leili. Sytuacja zdecydowanie nie do pozazdroszczenia, delikatnie mówiąc. Regularne przechadzki po jej sferze wewnętrznej (całkiem szeroki portret złożonej, może nawet mocno skomplikowanej jednostki, ale na pewno nie była to jedna z najgłębszych eksploatacji umęczonej duszy, z jaką w swojej czytelniczej przygodzie się spotkałam) nie dały mi powodów, by wzorem Shepa, posądzać ją o traktowanie tej sprawy nazbyt lekko. Na zewnątrz skała, a wewnątrz nieustający, rozdzierający wrzask rozpaczy. Potężne wyrzuty sumienia, które w tym świecie przedstawionym zdarzają się z nie mniej namacalnym cierpieniem matki ograbionej przez swoją własną siostrę z najcenniejszego - bezcennego! - skarbu, swoistej nagrody od losu, który wcześniej na całe lata wtrącił ją do istnej komnaty tortur. Kia Abdullah nie oszczędza swoich bohaterów (i antybohaterów?), bezlitośnie okłada pierwszoplanowych aktorów tego poruszającego spektaklu. Nawet jeśli w pewnym momencie, na przykład podczas przewodu sądowego, zaciekłego prawniczego pojedynku (myślę, że nie jest to jeszcze poziom Johna Grishama, ale chyba powolutku rośnie mu nowa konkurencja), w którym największą przegraną albo wygraną będzie Leila Syed, zaczniecie mocno powątpiewać w „złe intencje” autorki, to znaczy dojdziecie do wniosku, że to kolejny patyczkujący się z czytelnikiem – a na dokładkę okrutnie przewidywalny i aż za bardzo prozaiczny, niestosownie niewymyślny, niekreatywny – do bólu ugrzeczniony niby thriller psychologiczny (bardziej dramat rodzinny i sądowy), to doradzam dozbrojenie się w cierpliwość. Poczekajcie amatorzy silniejszych wrażeń, zostańcie z Kią Abdullah, a być może zakończycie tę lekturę z przeświadczeniem, że właśnie odkryliście kolejną bezkompromisową ekspertkę od szargania nerwów. Powieściopisarkę tchórzem niepodszytą:)

Warsztat można by jeszcze dopracować, ale ogólnie rzecz biorąc jestem zadowolona z tej dziewiczej wyprawy w świat przedstawiony przez Kię Abdullah. Z tego pierwszego kontaktu z jej twórczością. Dostatecznie bolesnego, choć oczywiście chciałoby się wyjść z tego jeszcze bardziej pokiereszowanym. „Najbliższa rodzina” to szczera opowieść o współczesnym świecie. Ponura saga rodzinna. Empatyczna, refleksyjna, dramatyczna historia o nieidealnych ludziach, bo ideały nie istnieją. Na swój sposób pokrzepiająca, ponieważ w tym rodzinnym piekle autorka solidaryzuje się z ludźmi w dybach presji społecznej. Krytycznie ocenianymi przez rzekomo perfekcyjnych reprezentantów tego samego gatunku. Poruszający dramat rodzinny, angażujący dramat sądowy, a na deser soczysty thriller psychologiczny. Chyba warto rozważyć tę ofertę, nie uważacie?

Leila pewnego dnia zostaje poproszona przez swojego szwagra o pomoc w podwiezieniu jego 3-letniego syna Maksa, do żłobka. Placówka znajduje się po drodze do jej pracy, więc kobieta zgadza się to zrobić. W ciągu dnia do Leili dzwoni jej szwagier, aby dowiedzieć się, dlaczego chłopiec nie pojawił się w żłobku. Dopiero wtedy kobieta przypomina sobie o tym, że zajęta sprawami firmy, zapomniała go tam zawieźć. Zapomniała, że miała go w swoim aucie. Maks został pozostawiony w zamkniętym samochodzie na parkingu przed jej biurem, w najgorętszy dzień lata…

Niesamowicie trudna historia, ale też niesamowicie wciągająca. Druga część książki to rozprawa sądowa, podczas której wychodzi na jaw wiele skrywanych przez bohaterów sekretów, ale to, co zaserwowała autorka na ostatnich stronach to dopiero miazga. Od początku domyślałam się jednej rzeczy, która połowicznie się sprawdziła, drugiej się domyślałam, ba! byłam jej pewna, ale się zdziwiłam, kiedy okazało się, że nie mam racji, a trzeciej to się totalnie nie spodziewałam, więc możecie sobie wyobrazić jaki rollercoaster serwuje ta historia.

Książka porusza tematy trudne, bardzo trudne. Jest w niej dużo strat i śmierci, mniej szczęścia i radości. Ale to też bardzo dobra książka, o której trudno będzie zapomnieć, wstrząsa dogłębnie i pokazuje, jak mało potrzeba, aby zrobić największy błąd w swoim życiu.

Szukacie emocjonalnego thrillera, pełnego nieprzewidzianych zwrotów akcji? A może lubicie historie, w których dużą rolę odgrywa prawo? Rozprawy sądowe, gdzie los człowieka jest w rękach ławy przysięgłych?

Kia Abdullah napisała thriller, który może sprawdzić się idealnie.

Bałam się sięgnąć po tę historię i tym razem nie wynikało to ze zbyt wygórowanych oczekiwań. Już z samego opisu wynikało, że ofiarą jest kilkuletnie dziecko, pozostawione w aucie, w upalny dzień. Autorka nie szczędziła emocji, a do wydarzenia dochodzi już po kilkunastu stronach. Gdy zaczęłam czytać, na moment musiałam zamknąć książkę i przełknąć rosnąca w gardle gulę. To był ogromny i ciężki cios. Przyznam się szczerze, choć książki o cierpieniu dzieci zawsze były dla mnie zbyt trudne, tak teraz moja wyobraźnia podsuwa niechciane, tragiczne obrazy.

"Najbliższa rodzina" podzielona jest na dwie części. Pierwszą dotyczącą śledztwa i szczegółów z życia Leili. Drugą, w głównej mierze zajmowaną przez rozprawę sądowa. Właśnie ten etap okazał się dla mnie najciekawszy i najbardziej emocjonujący. Co ciekawe, gdy wydawało się, że historia zmierza ku końcowi, autorka zrzuciła prawdziwą, potężną i niespodziewaną bombę.

To, za co doceniam i jednocześnie polecam tę historię, to za bardzo rozbudowaną analizę psychologiczną rodziny. Szczególnie mam tu na myśli relację między siostrami. Skomplikowaną, pełną wzlotów i upadków, ale i głęboko skrywanych niedopowiedzeń.

Łał! Ale to była dobra książka. Bardzo dobry thriller, który trzyma w napięciu od pierwszych stron a następnie szarga uczuciami czytelnika. Fabuła również świetna. Wszystko ze sobą zagrało, co sprawiło, że sięgnę po kolejne pozycje tej autorki. Nie spodziewałam się, że tak mnie wciągnie ta książka. Polecam ją przeczytać i wydać własną opinię. Jestem bardzo ciekawa, czy również przypadła innym czytelnikom do gustu?

Macie tak czasami, że do pewnych książek podchodzicie z dystansem, niezbyt wiele od nich oczekując i niewiele się po nich spodziewając, a w rezultacie dostajecie coś nieprawdopodobnie dobrego❓️🤔 Mi czasem się tak zdarza i tak miałam w przypadku "Najbliższej rodziny" Kii Abdullah. Cóż to była za lektura❗️📚

Głównymi bohaterkami są siostry Leila i Yasmin. Starsza Leila, to odnosząca sukcesy bizneswoman. 🏆 I choć spełniona w pracy, z bólem patrzy na Maksa, synka Yasmin, ponieważ sama marzy o potomku. 👶 Młodsza Yasmin nie potrafi pogodzić się z tym, że jej siostra odnosi sukcesy zawodowe i chorobliwie jej tego zazdrości. 😖 Gdy pewnego dnia Leila zostaje poproszona o pomoc przy Maksie, dochodzi do tragedii. 🫣 Od tego momentu życie rodziny diametralnie się zmienia. Dochodzi do procesu sądowego, 👨‍⚖️ na jaw wychodzą głęboko skrywane sekrety, a bohaterowie brną w kłamstwa. Czy taka próba jest w stanie zabić siostrzaną miłość❓️

Powiem Wam, że dawno nie czytałam czegoś tak dobrego❗️ Ta książka wbiła mnie w fotel i wywołała ogrom emocji. 🤯 Autorka stworzyła świetny, dopracowany w każdym szczególe dramat rodzinny. 👍 Dzięki nieoczekiwanym zwrotom akcji oraz nieoczywistym zachowaniom bohaterów nie jestesmy w stanie niczego przewidzieć i niczego się domyślić. 🙅‍♀️

Bardzo podobał mi się wątek rozgrywający się na sali sądowej. ⚖️ Rozprawa została tak wiarygodnie przedstawiona, że czułam się, jakbym sama w niej uczestniczyła. 👨‍⚖️ Na uwagę zasługują też portrety psychologiczne postaci. Osoby stworzone przez Abdullah są nieprzewidywalne i tak mieszają w głowie, że nie możemy się zdecydować, po czyjej stronie jesteśmy. 🤷‍♀️

Kłamstwa, zatajenia, cierpienie, rozpacz, tragiczne wydarzenia, ciągłe napięcie i nieprzewidywalność zdarzeń i poczynań bohaterów, to tylko część tego, co serwuje nam autorka. 🤯 Książkę czytałam z zapartym tchem i uważam ją za świetną. No i to zakończenie❗️ Musicie poznać tę historię❗️

Szukacie thrillera, który od pierwszych stron serwuje ogrom emocji? Który szokuje, przeraża i wywołuje nieustanne napięcie? Jeśli tak, to koniecznie musicie przeczytać najnowszy thriller prawniczy Kia Abdullah „Najbliższa rodzina”.

Ta książka jest jak pożar, który trudno ugasić. Jedno tragiczne wydarzenie jest zapalnikiem, który wciąż podsyca płomienie i niszczy wszystko, co pojawia się w jego zasięgu. To dramat rodziny, którą zniszczył fatalny w skutkach błąd. Błąd, który nie miał prawa zaistnieć! Błąd, którego można było uniknąć!

Kia Abdullah z niezwykłą precyzją uderza w uczucia czytelnika. Robi to jednak z dużą wrażliwością i empatią. Nieustannie serwuje zwroty akcji, które budują napięcie i wciągają w wir rozgrywającej się tragedii. Bohaterowie stanowią integralną część fabuły i to z ich strony wypływa najwięcej emocji. Te emocje są namacalne i do bólu prawdziwe. Przenikają do świadomości i nie chcą jej opuścić! Angażują całą uwagę czytelnika, skłaniają do oceny sytuacji i postępowania bohaterów. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się oczywiste, zmienia się jak w kalejdoskopie i rzuca cień na członków rodziny, którzy noszą w sercu zazdrość, ukrywają prawdę i manipulują sobą nawzajem…

Ta książka jest potężnym ładunkiem emocjonalnym. Oferuje mroczną i wciągającą historię, która wyczerpuje psychicznie, a jednocześnie zmusza do poszukiwania prawdy. Relacja z sali sądowej, zeznania świadków, postawa oskarżyciela i obrońcy… to wszystko nieustannie podsyca napięcie, buduje trudną do opisania atmosferę i nawet na chwilę nie pozwala zapomnieć o tragedii, jaka spotkała tę rodzinę.

Zakończenie tej historii miażdży niczym taran i nie pozostawia złudzeń!

Czułam, że to będzie mocna historia, jednak to, co zafundowała mi Autorka, znacznie przerosło moje oczekiwania. Wciąż wracam myślami do tej historii i wciąż nie mogę się z niej otrząsnąć. Nie mogę zrozumieć, że tak niewiele trzeba by doprowadzić do tragedii, by podjąć decyzję, która pociągnie za sobą nieodwracalne konsekwencje. Czytając, czułam się jak sędzia, który musi wydać wyrok! Starałam się wysłuchać każdej ze stron, przeanalizować „na chłodno” wszystkie aspekty ich życia i panujące między nimi relacje. Im głębiej wnikałam w życie tej rodziny, im więcej odkrywałam faktów, tym bardziej byłam przerażona. Czułam, że ta historia ma drugie dno, które zburzy wszystko, co poukładałam sobie w głowie.

Czytałam tę książkę z zapartym tchem. Czułam napięcie, które wciąż trudno mi rozładować. Najbardziej przeraża mnie myśl, że historia, którą w tak doskonały sposób podała mi Kia Abdullah, jest bardzo realistyczna. To boli i łamie serce.

„Najbliższa rodzina” to świetnie skonstruowane studium dotyczące rodziny. Przemyślana, zbudowana na tragedii fabuła, wstrząsa i do głębi przejmuje.

Przeczytajcie i spróbujcie wydać WYROK!

Marzec obfituje w naprawdę świetne nowości książkowe! W TaniaK[Adres usunięty] zamówiłam ostatnio Najbliższą rodzinę i z całego serca polecam Wam tę lekturę!

Rzecz jasna, jeśli szukacie książki, która wciągnie Was w wir intryg, dramatów, kłamstw, niedomówień, pozorów oraz gierek prawniczych (choć nie tylko).

Bohaterki Kii Abdullah nie miały łatwego życia. Po śmierci rodziców ledwie pełnoletnia Leila wzięła na siebie ciężar opieki nad jedenastolatką. Całe życie właściwie poświęciła temu, by zapewnić Yasmin jak najlepsze życie. Może dlatego młodsza siostra nie potrafi docenić pracy, nie ma wielkich ambicji zawodowych, a na co dzień karmi się zazdrością o sukcesy Leili, która jest szanowaną bizneswoman.

Lecz Leila nadal czuje się niespełniona. Marzy o powiększeniu rodziny. Z ukłuciem bólu patrzy w kierunku siostry. Za każdym razem, gdy opiekuje się synkiem Yasmin czuje wielkie szczęście i miłość do chłopca, ale tęsknota i pragnienie posiadania własnego dziecka bywają też boleśnie dojmujące. Pewnego dnia Leila zostaje poproszona o pomoc w sprawie małego Maksa. I dochodzi do tragedii…

Osią centralną Najbliższej rodziny jest więc rodzinny dramat. Kto zawinił? Czy można było uniknąć nieszczęścia? Abdullah częstuje nas mocnym ciosem już na początku. Trudno nam się otrząsnąć po tym, co się wydarzyło. Niemalże w takim stopniu co i bohaterom. I gdy nieco oswoimy się już z ich bólem, to następuje powtórne uderzenie. Trzeba przyznać, że autorka umie pogrywać z emocjonalnością oraz wrażliwością czytelników. Sprawnie tworzy tę opowieść, angażując nas w nią w pełni. Przyciąga nas właśnie poprzez uczucia, które budzi.

Poza serią mniejszych lub większych tragedii, jakie spotykają siostry, będziemy zmagać się z ich ogromnym cierpieniem. Poruszające jest także to, że w swoim wielkim smutku są właściwie same. Choć starają się tworzyć silną więź, to jednak pojawia się w tej relacji wiele skaz, niedomówień, przekłamań. Z biegiem narracji obserwujemy jak dużo pojawia się pęknięć. Czy sprawy, które wyjdą na jaw podczas sądowej rozprawy zupełnie skruszą tę siostrzaną miłość, czy jednak kobiety będą w stanie wyjść z własnych skorup?

Bardzo się cieszę, że powieść Kii Abdullah umyka różnym schematom i w zasadzie nie da się tu zbyt wiele przewidzieć. Gdy autorka zbuduje nam pewien obraz, zaraz podrzuci informację, która zburzy całą misterną układankę i trzeba będzie budować od nowa. Tych zwrotów akcji jest tu mnóstwo, a końcówka to po prostu petarda!

Ta sprawnie napisana (trzeba też ukłonić się U. Gardner za przekład) opowieść właściwie czyta się sama. Jesteśmy uzależnieni od tej historii, ciągle chcemy więcej, a gdy trzeba odłożyć lekturę – to myślami nadal tkwimy przy Leili i Yasmin. Jeszcze podkreślę udany wątek sądowy – rozprawę śledziłam z wypiekami, podziwiając biegłość (przede wszystkim) pani adwokat.

Najbliższa rodzina to z pewnością gra szczegółów. Nie wszystko wiemy od razu, wielu rzeczy nie jesteśmy w stanie odgadnąć czy spostrzec, bo bohaterowie skutecznie zamazują nam prawdziwy obraz. Tak jak jeden błąd pociąga za sobą szereg innych, tak jest i z kłamstwem. Od pierwszego dopiero się zaczyna. A potem tak trudno wyprostować pewne kwestie i przede wszystkim – przyznać się do porażki.

Abdullah dyskretnie umieszcza wiele ciekawych zagadnień w tle opowieści głównej. Wprowadza ciekawe motywy medyczne czy biologiczne w ogóle, bacznie przygląda się człowiekowi i jego emocjonalności, patrzy na swoje bohaterki i pokazuje nam społeczny obraz kobiety. Przede wszystkim jednak obserwuje człowieka w obliczu trudnych zdarzeń – co zrobi, a czego nie, jakie będą jego motywacje, do czego będzie zdolny i jak to zniesie.

Nie ukrywam, że bardzo mocno przeżywałam tę lekturę. Zdarzyło mi się nawet uronić kilka łez. Często łapałam się na wstrzymywaniu oddechu i nieustannej potrzebie rozmawiania o tej powieści. Znakomita książka!

Życzę sobie, Wam i autorce, aby prawa do ekranizacji zostały jak najszybciej sprzedane!

PS Okładka nijak ma się do treści, a autor opisu okładkowego chyba nieuważnie czytał powieść ;)

W Londynie doszło do tragedii! Maks, mały chłopiec nie żyje… a wszystko przez ludzkie niedopatrzenie. Leila zapomniała o siostrzeńcu, zostawiła go w samochodzie w największy upał. A tyle się mówi: pamiętajcie, upały, małe, zamknięte pomieszczenia, które szybko się nagrzewają mogą stać się powodem rodzinnego koszmaru! Czy kobieta jest winna? To rozstrzygnie sąd.

Smutek i ból, które przedzierają się przez każdą stronę tej historii są wręcz namacalne. Czy Ty, Drogi Czytelniku, wybaczyłbyś osobie, przez którą Twoje dziecko straciło życie?Nawet w sytuacji, kiedy oskarżoną jest Twoja najbliższa rodzina? Jak ma postąpić Yasmin, czy ma wyrzucić z serca miłość do siostry, czy może jednak powinna zrozumieć, że to nie tak miało być, że Leila w natłoku obowiązków …. zapomniała o trzylatku.

Uporanie się z takim dramatem to trudna przeprawa i czy w ogóle można dojść do siebie po takich wydarzeniach? Oprócz problemów, które nawarstwiają się w rodzinie, przed Leilą jeszcze proces, który ukaże najdrobniejsze szczegóły z jej życia, nawet takie, o których nikt nie powinien wiedzieć.

Miałam wrażenie jakbym siedziała w ławie sądowej i przysłuchiwała się każdym słowom, które padały z ust świadków, prokuratury i obrońcy. Kiedyś intensywnie myślałam o tym, aby zostać prawnikiem, ale z pewnością nie byłabym w tym dobra. To jak ława przysięgłych była manipulowana przez dwie strony było zatrważające, bo komu uwierzyć?

Z wielkim bólem w sercu dobrnęłam do mów końcowych, które były wyśmienite. Przemyślane, dosadne i broniące danego stanowiska za wszelką cenę. Poznając werdykt myślałam, że to już koniec, że już wszystko jest jasne. Czułam już taki ogrom emocji, który na mnie spadł, że można byłoby postawić kropkę, ale to był dopiero początek… To jak autorka poprowadziła dalej fabułę spowodowało, że nie mogłam się pozbierać, tyle kart zostało jeszcze odkrytych, tak przejmujących i okrutnych. Jeden zwrot akcji gonił drugi… a na koniec poczułam przejmującą pustkę, bo sama chyba nie dałabym rady udźwignąć tego wszystkiego...

Przeczytaj i sam wydaj wyrok: WINNA czy NIEWINNA?

Opowieść rozpoczyna się od niespotykanej tragedii, a mianowicie śmierci niewinnego dziecka. Sprawa okazuje się dodatkowo poruszająca, bo do zdarzenia zaszło za sprawą niedopatrzenia ciotki malucha. Czy to był niezamierzony wypadek, czy może coś zupełnie innego?

Leila jest kobietą sukcesu. Prowadzi swoją firmę, jest opanowana i świetnie zorganizowana. Do pełni szczęścia brakuje jej jedynie dziecka, którego po cichu zazdrości młodszej siostrze. Z kolei Yasmin jest piękna, delikatna i przyciąga uwagę. Z mężem wychowuje trzyletniego Maksa. Nie raz prosi siostrę o pomoc w opiece nad chłopcem. Stara się też zapomnieć o gorszej sytuacji materialnej. Pomimo różnic i trudnej przeszłości Leilę i Yasmin łączy silna więź. Wcześniej kobiety miały tylko siebie i przez długi czas stanowiły swoją jedyną rodzinę.

Wszystko zmienia się pewnego ranka, gdy szwagier prosi Leilę o zawiezienie Maksa do żłobka. W czasie drogi kobieta odbiera telefon ze swojej firmy. Sytuacja jest kryzysowa. Kilka godzin później okazuje się, że chłopczyk nie trafił do placówki. Leila niczym w amoku wraca do samochodu, który przez ten czas stał na parkingu w pełnym słońcu. W środku nadal jest dziecko, którego już nie da się uratować. Leila zostaje postawiona przed sądem. Czy okaże się winna? I czy Yasmin wybaczy jej, że przyczyniła się do śmierci jej syna?

Powieść czyta się wybornie. Wciąga od pierwszego zdania. Uważam, że jest wręcz pierwszorzędnie napisana. Zaczynając od języka, kończąc na kreacji bohaterów, którzy są wiarygodni i ciekawi jednocześnie. Dzięki zmianie perspektyw, widać, jak wzajemnie się postrzegają. To mi przypomniało, że nikt ani nic nie jest czarno białe, a każdy ocenia innych przez swój światopogląd i sytuację, w jakiej aktualnie się znajduje. Każdy medal ma dwie strony, prawda?

W trakcie lektury „Najbliżej rodziny” czytelnik stopniowo zagłębia się w relację dwóch rodzin. Ich tajemnice odkrywane są stopniowo, a każda coraz lepiej naświetla sytuację. Daje to ciekawy efekt i zniechęca do odłożenia książki na półkę. Osobiście przeczytałam ją w dwa wieczory i to tylko dlatego, że był to środek tygodnia, więc musiałam przespać sensowną ilość godzin przed pracą.

Gdzieś w połowie „Najblizszej rodziny” podejrzewałam, co tak naprawdę stało się tamtego feralnego ranka. Choć udało mi się zgadnąć, Kia Abdullah i tak mnie zaskoczyła, bo przewidziałam tylko małą część prawdy. Cała sprawa okazała się mieć drugie, a nawet trzecie dno, przez co była znacznie bardziej skomplikowana niż przypuszczałam i jeszcze bardziej tragiczna.

Gorąco zachęcam do sięgnięcia po „Najbliższą rodzinę.” Szczególnie zachwyceni będą wielbiciele thrillerów psychologicznych oraz historii, które choć są fikcją, wydają się boleśnie prawdziwe. Uważam, że jest to najlepsza powieść jaką ostatnio czytałam i zostanie ze mną jeszcze na długo. Daję gwarancję, że nie zmarnujcie z nią czasu. Przyjemnej lektury!

Jeden upalny, lipcowy dzień.

Jeden chłopiec pozostawiony sam sobie w aucie.

Jedna tragedia, która odciśnie piętno na całej rodzinie.

Czy coś takiego można w ogóle wybaczyć? I czy to na pewno był jedynie potworny w skutkach wypadek?

Tutaj krew nie leje się strumieniami. Trup nie ściele się gęsto. A mimo wszystko Kii doskonale udaje się omamić czytelnika i sprawić, że lektura kompletnie go pochłania. I to w jaki sposób! Motyw krzywdy dziecka nieustannie pojawia się w tym gatunku, jednak Abdullah swoją powieścią wyszła poza wszelkie utarte schematy, serwując nam kompletnie niesztampową historię.

"Najbliższa rodzina" oszałamia genialnie nakreśloną warstwą emocjonalną. Rozpacz. Nienawiść. Zazdrość. Niemoc. Żal. Wprost nie sposób nie stawiać się na miejscu bohaterów, przez co wraz z nimi współodczuwamy przetaczającą się przez nich lawinę uczuć. Autorka zgrabnie gra na sumieniu czytelnika - już dawno podczas lektury nie doświadczyłam takiej pustki i równoczesnego uczucia bezsilności.

Mimo iż nie jest to typowy thriller i momentami bardziej zakrawa o dramat obyczajowy, to końcowe plot twisty należą do jednych z najlepszych, z jakimi dane było mi się spotkać w tym gatunku. Fenomenalne zakończenie, czapki z głów!

"Najbliższa rodzina" przytłacza. To historia, która przeczołga Was emocjonalnie i na zawsze odciśnie swoje pięto. To historia trudna, ale jednocześnie warta każdej przeczytanej strony. Polecam! ⚖️

„Najbliższa rodzina” przekopuję się myślami przez wszystkie poznane do tej pory książki. Było ich mnóstwo, wiele z nich było emocjonalnym rollercoasterem ale chyba żadna przeczytana do tej pory nie poruszyła mnie do tego stopnia…

Po kilku stronach poczułam pierwszy ból i ścisk w sercu ale to do takiego stopnia, że odłożyłam książkę na regał. Pierwsze łzy (patrzę na swoje spokojnie śpiące w łóżeczku dziecko, mówię mu jak bardzo go kocham i że zawsze będę o niego dbać) Bałam się jej, zwyczajnie bałam się że nie wytrzymam tego co ona w sobie. To było tak bolesne i rozdzierające, że ciężko opisać tę książkę kilkoma zdaniami. Autorka tą historią dosłownie wdziera się do wnętrza człowieka, siejąc w nim spustoszenie żeby na sam koniec zostawić ogromną dziurę w sercu i w duszy.

Ból, strata, zwłaszcza dziecka to coś o czym zawsze ciężko się czyta. Tu emocje mają prawo wziąć górę. Towarzyszył mi ogrom cierpienia i współczucia, inaczej po prostu się nie dało. Później gdy dotarłam do końca, do tych wszystkich emocji dołączyła złość, a nawet nienawiść do niektórych bohaterów! Niewyobrażalna nienawiść o to czego się dopuścili. Nie jestem w stanie tego zrozumieć i wyobrazić sobie.

Na wskroś przejmująca, ale w tym wszystkim świetnie oddająca realizm. Jeśli chodzi o fikcję literacką to jest to fantastyczna pozycja ale tylko gdy myślę o tym, że na świecie nigdy nic takiego nie będzie mieć naprawdę miejsca. Zdecydowanie polecam, zwłaszcza dla fanów książek, które obnażają wszystkie możliwe emocje i zawierają w sobie wiele trudnych tematów i wyborów.

Leila i Yasmin to siostry, które nie miały łatwego dzieciństwa. Rodzice szybko odeszli i to właśnie Leila przejęła ich rolę. Starała się jak mogła by młodszej siostrze niczego nie brakowało.

Po latach kobiety mieszkają blisko siebie. Starsza wzbija się po szczeblach kariery, a młodsza wiedzie szczęśliwe życie przy boku męża i małego synka.

Kiedy mąż Yasmin znajduje się w awaryjnej sytuacji prosi szwagierkę o pomoc i odwiezienie Maksa do żłobka.

Ot taka rodzina przysługa. Nikt jednak się nie spodziewał, że skończy się taką tragedią.

Ciężko mi się pozbierać po tej historii. Zaczęła się od naprawdę mocnego tąpnięcia, ale to zakończenie przeczołgało mnie do reszty. Do pewnego zwrotu akcji cały czas zastanawiałam się co byłoby gdybym to ja znalazła się w takiej sytuacji. W końcu sama jestem Ciocią, która uwielbia spędzać czas z dzieciakami. Za każdym razem odpowiedzialność za ich bezpieczeństwo jest ogromna. Ale! Jak się okazało w tej historii to nie to grało pierwsze skrzypce. A fakt ile jesteś w stanie zrobić by uchronić bliskie Ci osoby przed najgorszym.

To do bólu trudny i bolesny thriller, ale też taki, o którym prędko się nie zapomina.

Jakie wątki w thrillerach fascynują Was najbardziej?

Ja upodobałam sobie motywy dotyczące dzieci. I o ile to połączenie może wydawać się nieco drastyczne, to zdecydowanie właśnie ono wywołuje u mnie najwięcej emocji. Zaginięcia dzieci, ich krzywda czy nawet śmierć…

Thriller „Najbliższa rodzina” zdecydowanie należy do grona tych, w których już na początku lektury czytelnik wyczuwa niepokój, a w raz z zaczytywaniem się w kolejnych rozdziałach ten niepokój tylko się pogłębia. Treść wczepia się głęboko w serce tworząc niezwykle przejmujący obraz pogmatwanych relacji rodzinnych.

Zaprezentowana przez autorkę historia jest tak bardzo nieoczywista i tak niejednoznaczna, że w pewnym momencie musiałam zadać sobie pytanie: co tutaj tak naprawdę się wydarzyło? Na fundamencie siostrzanej miłości stworzyła ona mroczną historię przepełnioną żalem, podejrzeniami, a nade wszystko poszukiwaniem niewinności. Na jaw wychodzą kolejno nowe fakty, które pod przykrywką miłości do siostry stały się spektaklem następujących po sobie nieszczęść.

Nie da się uniknąć rozbudowanego aspektu prawniczego , a także, a może przede wszystkim silnego objęcia czytelnika ciekawością. Ciekawością, która trzyma aż po ostatnią stronę i która zatrważa w finalnej części tej historii. Nie sposób patrząc na okładkę przewidzieć silnego splotu emocji, które spadną na czytelnika w momencie rozpoczęcia swojej przygody z tą książką. Mało tego, zapewniam, że o fabule tej książki będziecie pamiętać jeszcze długo po zakończonej lekturze…

Najbliższa rodzina. Ile jesteśmy w stanie dla niej poświęcić? 

Te słowa płyną ze mnie „ na świeżo ” po lekturze książki „ Najbliższa rodzina ”. Emocje, jakich mi dostarczyła kłębią się we mnie. Dotknęły mnie. Zakotwiczyły się w moim wnętrzu. I wciąż czuję przyspieszone bicie serca, jakbym cały czas przeżywała tę historię. 

Życie stawia nas przed wyborami. Między dobrem, a złem. Między prawdą, a kłamstwem. Między próbą ochrony naszych bliskich, a walką o to, by jak najmniej cierpienia ta próba przyniosła. Jakiego jednak wyboru dokonać, jeśli chodzi o życie dziecka, którego matką jest własna siostra? Najbliższa i jedyna rodzina. Czy człowiek ma prawo decydować o czyimś życiu? Nawet w imię większej sprawy? W imię ochrony bliskiej osoby przed cierpieniem? Nie znam odpowiedzi na te towarzyszące mi podczas tej lektury pytania. Wiem jedynie, że dla bliskiej mi osoby zrobiłabym wiele. Ale chyba potrafiłabym zadecydować o ludzkim istnieniu. Nawet jeśli to istnienie miałoby być tylko pasmem cierpienia. 

Thriller „ Najbliższa rodzina ” porusza tematy bolesne. Strata dziecka, poronienie, ciężka nieuleczalna choroba dziecka. Trudne dzieciństwo. Nacisk na emocje bohaterów i ich psychologiczny portret tutaj czuć. Leila i Yasmin. Ich siostrzana relacja wystawiona została na próbę bardzo wcześnie. Utrata rodziców zbyt szybko je spotkała. Tylko siebie miały. Całe życie starsza siostra starała się chronić młodszą. Ale ta ochrona wiązała się z poświęceniem życia swojego. Aż za bardzo. Ten obraz więzi siostrzanej opartej na niezwykłym poświęceniu siebie, a jednocześnie kłamstwie i zazdrości bardzo mnie poruszył.

Ta historia to nie tylko świetny thriller prawniczy. Opis rozprawy sądowej to rollercoaster emocji i napięcia. Genialnie poprowadzony. Ale przede wszystkim to wnikliwa i przejmująca analiza ludzkiej osobowości. Prawdziwa. Życiowa. I aktualna.