Nadzieja

❤️Recenzja❤️

Premiera 27.05.2026 r.

„Nadzieja” – Ilona Gołębiewska

Współpraca reklamowa z @muzastory

Motywy:

- stary młyn

- poszukiwanie nowej drogi

- stare zdjęcia

- powrót do czasów wojny i ochrony żydowskich dzieci

Historia kolejnej z sióstr, tym razem najmłodszej – Nadii. Dziewczyna przechodzi trudny czas i nie wie co zrobić ze swoim życiem. Czuje jakby stała w miejscu i zatraciła swój cel. Chwila spędzona w starym młynie powoduje napływ szczęścia i chęci odnalezienia czegoś co poczuje całą sobą. Autorka pokazała, że jak zamyka się jedna droga, to nie koniec świata, bo właśnie ona może otworzyć kolejne drzwi na coś czego pragnęło się w całym swoim życiu. Tak jest w przypadku Nadii. W domu w którym się wychowała pachnie ciepłem, chlebem i miłością. Kiedy jej opiekun zastępczy trafia do szpitala, jedzie pomóc w młynie. Odnajduje tam pewne stare zdjęcie oraz notatniki, które powodują wzrost ciekawości. Dziewczyna zaczyna grzebać w przeszłości. Elementy układanki z każdą rozmową układają się w pewną całość. Okazuje się, że fotografia skrywa tajemnice, która nigdy nie miała wyjść na jaw. Powiem, że bardzo mnie ona ciekawiła i z wielkim zapałem przekręcałam kartki w poszukiwaniu prawdy. Autorka sięgnęła po czasy wojenne, kiedy żydzi byli mordowani, a ludzie za udzielenie im pomocy tracili życia. Opowiadania z przeszłości bardzo realistyczne i w intrygujący sposób opisane. Poczułam trochę klimat tamtych czasów, które ani za grosz nie były łatwe.

Podobały mi się szczegółowe opisy pieczenia chleba czy innych pszennych smakołyków. Po prostu czułam cały klimat i ciepło jakie powoduje wspólne robienie i późniejsze pieczenia wypieków. Były też ciekawostki odnośnie jego powstania oraz do czego ludzie go wykorzystywali kiedyś, kiedyś. Interesującym pomysłem było również pojawienie się przed każdym rozdziałem szczegółów, które delikatnie zdradzały co ma się w nim wydarzyć. Moja ciekawość wtedy rosła i jeszcze chętniej czytało mi się każdą stronę.

Najlepszym pomysłem było wprowadzenie do fabuły zagadki z przeszłość i ochronie żydowskich dzieci. Wstawka z historii zawsze mnie porusza i sprawia, że cała książka staje się bardziej prawdziwa i rzeczywista. Oprócz tego pojawi się wątek romansu, ale tylko tak bardziej w formie dodatku. Wszystko kręci się wokół starych zdjęć, młyna i poszukiwaniu swojej drogi.

Jedno jest pewne, to co nam się przydarza, często otwiera nowe możliwości i może to być dla nas dużo lepsze niż to co mamy dotychczas. Czasem by odetchnąć pełną piersią, potrzebny jest pierwszy krok. Polecam dla wszystkich którzy pomyśleli, że gdy coś się skończyło to nic już nas nie czeka, a tutaj okazuje się, że to może być najlepsze co nas spotkało.

10/10

Okładka książki standardowo w wykonaniu wydawnictwa Muza pasuje do całej serii i książek, które wychodzą spod pióra pisarki (w większości). Tym razem widzimy kobietę w czerwonej sukience i w takim też kolorze jest tytuł książki. W dotyku jest matowa z wybiciami lakierem UV. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka słów o autorce, a na drugim fragment z książki i trzy okładki poprzednich tomów. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca, odstępy między wersami zostały zachowane. W środku mamy wiele grafik i obrazów, które zapełniają nam strony, co jest naprawdę fajnym i estetycznym dodatkiem. Ma lekko ponad trzysta stron, a na samym końcu jako dodatek będziecie mieli kilka fajnych przepisów. :)

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, więc dobrze wiem, na co ją stać. Zawsze niemal od razu wpadam do wykreowanego przez nią świata i historii danych bohaterów. Nie mam trudności z odnalezieniem się w ich świecie i głowach, bo... wszystko jest prawdziwe. Takie zwyczajne i nasze. Wygląda zupełnie jak nasza codzienność. Bohaterowie nigdy nie mają z górki, więc przeważnie zawsze napotykamy problemy, które mogą spotkać i nas. Dlatego cenię bardzo pióro Ilona za jej prawdziwość. Za to, że nie koloryzuje świata, a pokazuje go nam takiego, jakim jest. Nawet w tych ciemnych kolorach. Kolejną zaletą stylu, jakim posługuje się pisarka jest jego barwność. Zawsze, po zamknięciu oczu, jestem w stanie sobie wyobrazić to, co właśnie przeczytałam, a już w szczególności opis miejsc i przyrody. Stary Młyn? Nie ma z tym problemu. Zamykam oczy i jestem tam i niemal czuję zapach tego miejsca... Mało kto ma taką zdolność, by przenieść mnie, starego wyjadacza, do swojego świata, bym poczuła tak mocno dosłownie... wszystko. Czyta się szybko, lekko, przyjemnie, nie napotkacie tutaj żadnych przeszkód. POLECAM JUŻ TERAZ!

Nadzieja to czwarty tom z serii sióstr ze starego młyna. Tak się podziało, że po drodze zgubiłam dwa, ale w dniu pisania recenzji (27.05) czekam na dostawę z empiku, która tak naprawdę powinna być u mnie 25 maja...) ale obiecuję wszystko nadrobić, jak tylko książki do mnie dotrą. Bohaterka przypadła mi do gustu, a w szczególności tym, że jednak potrafiła postawić na swoim i niemalże bez wahania wróciła w rodzinne strony i zabrała się do pomocy. Nieco zazdrościłam jej przyjacielskich relacji, czasami człowiek zastanawia się, jak to jest z tą relacją przyjacielską. Czy jednak istnieje, a może nie? W każdym razie potrafiła utrzymać w ryzach piękne znajomości i to mi się podobało. Podobnie z relacjami rodzinnymi, tak dobrze i przyjemnie się o tym czytało. Bohaterkę czekało kilka problemów, ale jak sobie z nimi poradziła to już nie będę spoilerować. Podobała mi się jej charakterystyka i cieszę się, że mogłam poznać życie również z jej perspektywy.

Ogólnie postacie są dobrze wykreowane i niczego im nie brakuje. Nie są opisane na jedno kopyto, więc na pewno nie będziecie narzekać na nudę.

Podobał mi się wątek znalezienia paczki z lat dawnych. Ten powrót do przeszłości nadał całej powieści charakteru i uważam, że nie można było inaczej tego wątku poprowadzić. Porównanie Nadziei z Nadią, ale i kilka innych spraw z przeszłości... To jest to, co lubię ostatnio w obyczajówkach. Dlatego cieszę się, że oprócz tego, co dzieje się obecnie, mamy jakieś zagadki z przeszłości. Kolejnym plusem, moim zdaniem, są opisywane relacje damsko-męskie (miłosne). Nie są one przesycone wielkim romantyzmem, a już na pewno nie erotyzmem. Wręcz przeciwnie - nakreślone są delikatnie, tak... niewinnie. Takich relacji brakuje w codzienności wielu ludzi - jestem tego więcej niż pewna.

Akcja ma odpowiednie tempo, które raz przyspiesza, a raz spowalnia. Może nie mamy tutaj ogromnych uczuć, które moglibyśmy odczuwać z bohaterami, ale są emocje nieco mniejsze. Pojawia się także wiele refleksji po sytuacjach, jakie trafiają się naszym bohaterom na różnych płaszczyznach życia. To także uważam za duży plus dla powieści i jej wyjątkowość. Ilona Gołębiewska po prostu ma w swoim piórze coś, co sprawia, że od razu zaczytuje się w historii i chciałabym nieraz przeczytać ją od deski do deski, na jednym wdechu.

Zdecydowanie polecam wszystkim zainteresowanym, ale i osobom, które lubią pióro pisarki. Jestem pewna, że polubicie Nadzieję i zainteresujecie się jej życiem i historią młyna, o którym i tutaj jest nieco napisane. Ja polecam szczerze i cieszę się, że przede mną jeszcze dwa tomy sióstr. :)

Są takie historie, do których wraca się z ogromną przyjemnością, bo ich bohaterowie stają się niemal częścią naszego życia. Tak właśnie mam z cyklem "Siostry ze Starego Młyna". 📚🥰 Przeczytałam wcześniejsze części i z niecierpliwością czekałam na historię najmłodszej z sióstr. Czy finał tej rodzinnej sagi spełnił moje oczekiwania? Zdecydowanie tak! ❤️ #nadzieja to czwarty i zarazem zamykający cykl tom, w którym poznajemy bliżej Nadię Złotowską. Autorka po raz kolejny zabiera nas do miejsca, które pachnie domem, świeżym chlebem i wspomnieniami. 🌾 To właśnie ten niepowtarzalny klimat od początku był jednym z największych atutów serii. 😍

•

Kiedy Bogdan trafia do szpitala, nad Starym Młynem zbierają się ciemne chmury, a kobiety z rodziny muszą przejąć odpowiedzialność za wszystko, co do tej pory wydawało się stabilne i pewne. Nadia od lat układa swoje życie w Warszawie, skupiając się na pracy, pasjach i realizacji planów. Niespodziewane wydarzenia zmuszają ją jednak do powrotu w rodzinne strony, od których kiedyś chciała uciec. Na miejscu czekają na nią nie tylko nowe obowiązki, ale także tajemnica ukryta w fundamentach starego młyna. Odnaleziony wojenny dziennik Nadziei Złotowskiej odkrywa nieznane dotąd fakty z historii rodziny i uruchamia lawinę pytań, na które przez lata nikt nie szukał odpowiedzi. Przeszłość zaczyna splatać się z teraźniejszością, a Nadia staje przed szansą, by nie tylko poznać rodzinne sekrety, ale również zawalczyć o własne marzenia, odnaleźć swoje miejsce i otworzyć serce na uczucia.

•

"Nadzieja" wydaje mi się najbardziej dojrzałą częścią cyklu. Obok rodzinnych relacji i wątku obyczajowego pojawia się pięknie poprowadzona historia międzypokoleniowa, pokazująca, jak bardzo przeszłość wpływa na teraźniejszość.

Bardzo podobało mi się, że mimo skupienia na Nadii, możemy ponownie spotkać bohaterki znane z poprzednich tomów. Dla osób, które czytały całą serię, będzie to wyjątkowo satysfakcjonujące doświadczenie. Widać, jaką drogę przeszły wszystkie siostry i jak wiele zmieniło się w ich życiu od pierwszej części.

Polecam! ✨️

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza . ❤️

Są książki, które przytulają Was w trudne dni. I są takie, które wlewają w serce ciepło, nawet gdy za oknem szaro i ponuro. „Nadzieja” to zdecydowanie ten drugi przypadek.

Klimat? Ujmę to tak: pachnie starym drewnem, domowym chlebem i sekretami, które wiszą w powietrzu od lat. Malowniczy Stary Młyn, siostrzana więź i historia, która niejednego wzruszy do łez.

✨ Fabuła nie jest wartka, ale płynie jak leniwa rzeka – czasem zaskakując zakrętem.

Ilona Gołębiewska buduje napięcie powoli, ale celnie. Tajemnice z przeszłości mieszają się z codziennością, a każdy rozdział odkrywa kolejną warstwę rodzinnych relacji.

👭 Bohaterowie? Tu bije serce tej opowieści. Siostry – każda inna, każda z bagażem własnych ran – są tak prawdziwe, że momentami zapominałam, że czytam fikcję. Złość, żal, czułość, przebaczenie… ta książka wyciska emocje jak gąbkę. A „Nadzieja” (tak, tytułowa bohaterka też!) to postać, przy której chce się wierzyć w drugie szanse.

📖 Akcja nie pędzi – to raczej spacer z przystankami na refleksję. Jeśli lubicie powieści obyczajowe z duszą, będziecie zachwyceni. Prosty język sprawia, że czyta się lekko, choć nie znaczy to, że płytko. Autorka ma dar do opisywania uczuć bez patosu.

„Nadzieja” Ilony Gołębiewskiej to czwarty i ostatni tom sagi rodzinnej „Siostry ze Starego Młyna”.

💡 O czym jest ta książka?

To wzruszająca opowieść o powrocie do korzeni i mierzeniu się z przeszłością. 30-letnia Nadia ma ustabilizowane życie w Warszawie – kocha taniec i pracuje w laboratorium. Jednak problemy zawodowe i rodzinny kryzys zmuszają ją do powrotu do Starego Młyna. Musi zdecydować, czy chce wziąć odpowiedzialność za to miejsce, przed którym kiedyś uciekła.

📍 Tajemnica z przeszłości

Główną osią fabuły jest niespodziewane odkrycie – w trakcie remontu po burzy robotnicy znajdują ukrytą metalową skrzynkę. W środku są zdjęcia, stare dokumenty i wojenny dziennik przodkini Nadii. To odkrycie uruchamia lawinę wydarzeń i sprawia, że Nadia tropi zapomnianą historię, która zmienia wszystko.

🧡 Emocje i miłość

Równolegle bohaterka rozwija swój biznes, naprawia rodzinne relacje i poznaje Janka – mężczyznę, który – tak jak ona – ma za sobą trudną przeszłość. Powieść opowiada o walce z cudzymi oczekiwaniami, budowaniu życia na własnych zasadach i sile nadziei, która łączy pokolenia.

🎯 Dla kogo?

Dla fanek Katarzyny Michalak, Agnieszki Krawczyk lub Joanny Szarańskiej. Idealna na wiosenno - letnie wieczory z kocykiem i herbatą, ale też dla każdego, kto szuka w literaturze nadziei (jak sam tytuł wskazuje) i wiary, że nawet po największej burzy wychodzi słońce.

⚠️ Uwaga: jeśli potrzebujecie dynamicznej akcji i zwrotów akcji co 10 stron – to nie będzie Wasza droga.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

*współpraca reklamowa*

👉Znacie jakąś Nadię bądź Nadzieję? Kolejna książkowa seria się kończy, kolejny raz staję w tym miejscu, gdzie nie wiem czy się cieszyć, czy płakać, że to koniec. Ostatnia z sióstr Złotowskich dostała swoje pięć minut i wykorzystała je najlepiej jak umiała, a ja dzięki temu na nowo poczułam ten klimat, który tak bardzo urzekł mnie w pierwszej części tej serii.

👉To najprawdopodobniej ostatni tom z tej serii, choć mam nadzieję że autorka jeszcze powróci to do Starego Młyna i jego historia będzie trwała nadal. Ten tom skupia się na najmłodszej siostrze Złotowskiej, która podobnie jak wcześniej jej siostry znalazła się na życiowym zakręcie, który zaprowadził ją z powrotem do młyna, do miejsca w którym dorastała, i które teraz ma wskazać jej nową drogę. Nasza bohaterka musi stawić czoła zmianom, niektóre z nich są wymuszone a inne stają się jej wyborem, czy konsekwencjom podjętych przez nią działań. Patrzymy jak kobieta szuka swojej drogi, jak próbuje nowych rzeczy, ale i zaczyna dostrzegać nowe rzeczy, zaczyna podążać za swoim przeznaczeniem i poddaje się temu co czuła będąc dzieckiem, a przed czym uciekała. W tle śledzimy rodzinną historię, sięgającą czasów wojennych i powojennych, a Nadia w swojej przodkini znajduje nauczycielkę i wzór do naśladowania.

👉Fabuła książki jest złożona i wielowątkowa. Główne wątki dotyczą oczywiście Nadii i jej życia, ale występuje też wiele wątków pobocznych, mniej lub bardziej związanych z główną bohaterką, a które również odgrywają dużą rolę w całości historii. Autorka ma bardzo lekki styl pisania, i nawet pomimo tego, że w treści pojawiły się trudne tematy, nuta kontrowersji, czy elementy wprawiające w nostalgię czy zadumę, to całość czyta się lekko i przyjemnie. Tytułowa nadzieja ma tutaj dwoiste znaczenie, bo to zarówno uczucie jak i imię, i oba te aspekty mają wielki wpływ na działania naszej bohaterki.

👉Choć to czwarty tom, to możecie czytać bez znajomości poprzednich, bo powiązania są luźne. Osobiście polecam, to coś idealnego dla fanów obyczajówek, historii wielowątkowych czy rodzinnych sag.

*olilovesbooks2*