Nadciągająca fala

Książka ze zdjęcia to druga pozycja od Karoliny Macios, po jaką sięgnęłam. Pierwszą było "Czarne morze", która podobała mi się i mi się nie podobała. Miałam z nią ogromny problem, bo sama nie wiedziałam co o niej myśleć. Ostatecznie dlatego sięgnęłam z chęcią po "Nadciągającą falę". W końcu trzeba się przekonać, czy polecę w stronę wyższej oceny, czy jednak niższej i czy tym razem również będę miała tak wielki kłopot z jednoznacznym określeniem czy polecam, czy też nie.

Zacznę od tego, o czym ta książka jest. Macios wciąga od razu w klimat katastroficzny i szczerze mówiąc, oczekiwałam, że będzie właśnie bardzo ciężko, trudno, smutno, ale także, że będzie trzymać w napięciu, bo przecież nadciąga fala... akcja dzieje się w Gdyni i od razu zaznaczę, że tego również się nie spodziewałam. Z reguły tego typu thrillery nawet polscy pisarze wolą lokować raczej w USA. Ale to na plus.

Poznajemy główną bohaterkę, Ankę, która ma wizje. Ogólnie dziewczyna ma dość sporo problemów, bo po śmierci matki nie może się pozbierać i chodzi na terapię. Już się zapala Wam czerwona lampka, że to może właśnie psychoza? O tym musicie sami zdecydować podczas czytania, ale wyobraźcie sobie, że mama Ani umiera poprzez utonięcie i dziewczyna zaczyna się panicznie bać wody. Męczą ją koszmary z tym związane i w zasadzie ciężko stwierdzić czy to dzieje się w jej głowie, czy w rzeczywistości. Do tego poznaje Emila, który wydaje się być wspaniałym partnerem i opcją na przyszłość, ale Anka ma wrażenie, że wszystko sprowadza się do tego, żeby przed nim zwiewać gdzie pieprz rośnie i to czym prędzej, ale czy to nie tylko jej urojenia? W końcu pomaga jej uporać się z traumą...

No powiem szczerze, że faktycznie razem z główną bohaterką czytelnik miota się pomiędzy rzeczywistością, a czymś na kształt halucynacji i nie wiadomo co jest prawdą, a co nie. Gdy się tak zastanowić, to okropnie niepokojące i gdyby przydarzyło się człowiekowi w prawdziwym życiu, to można oszaleć na samą myśl.

Tytułowa fala ma w tym przypadku kilka znaczeń i myślę, że autorka chciała nam przekazać, że tak, jak świat może nas zbombardować ilościom wydarzeń, tak nasz umysł może nas zalać ilością emocji, myśli, leków, fobii. Kiedyś mur puści i to jest książka, po której trzeba usiąść i się zastanowić właśnie nad tym ile sami sobie nakładamy na głowy, ile dźwigamy i że w końcu może pęknąć mur, fala go po prostu pokonać.

Ta książka to mieszanka dreszczowca z obyczajówką i myślę, że gdyby przyszło ją zekranizować, to byłaby to równie trzymająca w napięciu produkcja, przy której czas leciałby bardzo szybko, ale natłok myśli tuż po obejrzeniu byłby ogromny. To jedna z tych książek, po których ma się kaca czytelniczego. Polecam!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Wielka Litera!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Wielka Litera.

,, Myślisz, że miałyśmy te same halucynacje?- spytała z powątpiewaniem Anka, jednak po cmentarzysku ryb i ataku roju była skłonna uwierzyć we wszystko. Nawet w zbiorowe halucynacje".

Oj ta pozycja z pewnością namiesza wam w głowie. Od momentu poznania pierwszej bohaterki co jakiś czas dzieją się dziwne rzeczy. Wszystko wydaje się być prawdziwe i wymyślone jednocześnie. Nie wszystkie katastrofy widzą inni ludzie. Bohaterka zaczyna więc podejrzewać, że prześladują ją halucynacje. W jednej chwili kogoś widzi, a zaraz potem rozproszona przez kogoś innego, spoglądając we wcześniejszym kierunku, już go nie widzi. Takie sytuacje zaczynają dziać się coraz częściej, co zwiększa nasz strach. Zupełnie jakbym podążała schodami do piekła, gdzie z każdym krokiem, a tu przeczytaną stroną, oglądam coraz bardziej niepokojące sceny. Jest to bardzo ciekawe i zdradliwe. Przez dłuższy czas nie wiem, czy to halucynacje, czy faktycznie może ktoś chce namieszać jej głowie. A może to początek choroby? Albo trauma z przeszłości, która wciąż prześladuje ją każdego dnia...

W historii zainteresowała mnie postać Emila. Niby się znają, niby sobie ufają, a jednak co jakiś czas Anna na niego natrafia. Przypadek? Twierdzi, że chce jej we wszystkim pomóc, jednak jak się później okazuje, ON nie zna jej historii. Skąd zatem wie, że jest jej potrzebna pomoc? Im dalej czytałam, tym wiedziałam mniej. Tajemnice się pogłębiały i cały Emil nie okazał się być tym, za kogo go miałam. Podstępem podsuwał o sobie informacje, które ja zrozumiałam na opak. Jednak czy były one dobre, czy złe, to już sami musicie się przekonać...

Nie wiem, czy tej książce można ufać. Powiedzmy, że pokazuje mi na początku punkt A, przedstawia się jako punkt B, a okazuje się być punktem D. No właśnie. Gdzieś umknął mi punkt C. Czy przypadkiem?

Zanim poznacie kolejny sekret, czeka was historia, która pomoże wam go zrozumieć. A czy wy macie lęk przed wodą? Czy uważacie, że osoby, które nas ostrzegają, chcą dla nas dobrze?

,,Nadciąga fala" Karolina Macios

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10⭐

52/2021

•

Upał dziesiątkuje ludzi, szpitale są przepełnione, a na cmentarzach zaczyna brakować miejsc. Giną zwierzęta, morze zamienia się w cmentarzysko ryb, wygłodniałe mewy krążą nad Gdynią.

Cień śmierci padł na świat akurat tego roku, w którym Anna poznała Emila.

Ten związek miał być dla niej szansą na nowe życie – bez koszmarnych snów, nawracających halucynacji i obsesyjnego lęku przed wodą. Okazuje się jednak, że rodzina Emila skrywa pewien sekret, który budzi w Annie najgorsze wspomnienia. Czy kolejne przerażające wizje to tylko efekt bujnej wyobraźni, czy grozi jej prawdziwe niebezpieczeństwo? I dlaczego osoby próbujące ją ostrzec ulegają dziwnym wypadkom?

Nadciąga fala, a wraz z nią żywioł zniszczenia.

•

Na początku muszę przyznać, że po tytule, jak i opisie myślałam, że będzie to książka o tematyce katastroficznej, nic bardziej mylnego. Jest to znakomity thriller, którego główną bohaterką jest Anna, młoda dziewczyna mieszkająca w Gdyni, której życie nie oszczędzało przez co, dręczą ją koszmary. Dziewczyna prowadzi normalne życie, ma pracę, którą lubi, mieszkanie, przyjaciół, ukochanego psa Bubla. Jest singielką z wyboru, ponieważ poprzednie związki nie kończyły się za dobrze. Pewnego dnia poznaje Emila, do którego zaczyna ją ciągnąć, a w kraju zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Potężne upały, przepełnione szpitale, morze szaleje i wiele, wiele innych dziwnych okoliczności. Dziwne sytuacje i halucynacje prowadzą do szaleństwa. Ciężko się połapać co jest prawdą, a co fikcją. Do tego dochodzą kłamstwa, tajemnice i mrok.

Książka jest świetna! Tak solidna dawka emocji, która nam towarzyszy jest niesamowita. Zakończenie fenomenalne ❤

To moje pierwsze spotkanie z autorką, ale na pewno nie ostatnie. Już teraz dopisuję inne tytuły książek autorki do listy tych, które muszę mieć, bo jak nie to się uduszę🤣

Przeczytajcie, a nie pożałujecie 😊🤯

Niestety, ale jest to kolejna genialna książka, o której jest cicho, więc trzeba zrobić hałas.

•

•

•

Za egzemplarz dziękuję @wielkalitera

Autorka „Czarnego morza”, które wciągnęło mnie w swoje mroczne otchłanie w ubiegłym roku, wraca z nową, niesamowitą powieścią. Już sam tytuł, „Nadciągająca fala”, wzbudził we mnie poczucie niepokoju i oczekiwania na coś nieuchronnego i ostatecznego. I to co przychodzi, nadciąga z siłą żywiołu, przed którym nie sposób uciec.

Życie Anki nie rozpieszcza. Ojciec ginie w wypadku, a matka tonie na oczach córki pozostawiając ją z olbrzymią traumą i panicznym strachem przed wodą. Wszystko się zmienia gdy poznaje Emila. Mężczyzna nie tylko pomaga jej pokonać własne fobie, ale ofiarowuje jej coś więcej – miłość. Mimo olbrzymich obaw zakochana kobieta angażuje się w ten związek całą sobą. Nawet gdy Emil odkrywa przed nią swój sekret, dziewczyna nie jest już w stanie się wycofać. Czy miłość rzeczywiście jest ślepa? Czemu Anka ignoruje wszelkie znaki na niebie i ziemi, które krzyczą UCIEKAJ!

A tych sygnałów pojawia się coraz więcej. Przerażające sny, budzące lęk dziwne widzenia. Ani bohaterka, ani czytelnik nie jest już w stanie odróżnić fantazji od rzeczywistości. Czy to wszystko dzieje się w jej głowie? Może winny jest nieziemski upał, będący przyczyną wielu niepokojących zjawisk? Martwe ryby, przemykające szczury, atakujące roje os, skoszone gradem zakrwawione ptaki. To wszystko buduje złowróżbne tło dla zdarzeń, które mają dopiero nadejść…

Akcja rozgrywa się nad morzem, ale tytuł ma przede wszystkim znaczenie metaforyczne, odnosząc się do ludzkich emocji, które wzbierają, by w pewnym momencie uwolnić się, przekraczając wszelkie tamy i niszcząc wszystko na swej drodze. Lubicie kroczyć pokrętnymi ścieżkami ludzkiego umysłu, zagłębiać się w najgłębsze jego zakamarki balansując na pograniczu jawy i snu? Ta książka Was nie zawiedzie. A rewelacyjne zakończenie jest niczym stempel z hukiem pieczętujący tą mroczną opowieść.