Na zawsze, ale z przerwą

JAK PORADZIĆ SOBIE ZE STRATĄ?

Taylor Jenkins Reid jest mi raczej znana z nieco innych książek. Barwne biografie fikcyjnych osób, które mają w sobie całą masę realizmu sprawiły, że autorka dołączyła do grona moich ulubieńców. Jednak jej debiut okazuje się zupełnie inny. To regularna powieść, w której na próżno szukać udziwnień. Czy kupuję pisarkę w takim wydaniu? I tak i nie.

Nasza główna bohaterka - Elsie, po bardzo intensywnej 6-miesięcznej znajomości z Benem, bierze z nim ślub. Dziewięć dni później Ben ginie w wypadku, a ona nie potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji. Do tego dochodzi fakt, iż zupełnie nikt z ich rodzin nie wie, że wzięli ślub. Elsie miała tyle planów na życie, a teraz ma tylko pogrzeb do zaplanowania i teściową na karku, która zdaje się nie wierzyć, że jej syn wziął ślub bez powiadomienia jej. Obie kobiety straciły najważniejszego mężczyznę w ich życiu, czy będą potrafiły odnaleźć wsparcie w sobie nawzajem?

Trzeba przyznać, że Jenkins Reid już od pierwszej książki miała świetny styl pisania, który potrafi wciągnąć czytelnika. To właśnie dzięki niemu tak łatwo przebrnęłam przez lekturę. Pomysł również był interesujący i poruszony z wyczuciem, bo żałoba to jednak coś, co przedstawić należy z dozą ostrożności. Obie bohaterki - Elsie i Susan, przechodziły żałobę w nieco inny sposób i cieszę się, że autorka nie spłyciła tematu, tylko w pełni go wykorzystała, używając do tego różnorodnych charakterów postaci. Jednak nie napiszę, że ta książka mnie porwała, zachwyciła, czy sprawiła, że będę do niej wielokrotnie wracać. Niestety, ale ta powieść to taki przeciętniaczek, który bardzo dobrze się czyta, ale bez myśli o powrocie do lektury po raz kolejny. Przeczytałam, podobało mi się, ale pewnie szybko zapomnę i nigdy nie wrócę.

STRUKTURA

Struktura książki ściśle związana jest z linią czasu, która tutaj biegnie dwutorowo. Mamy podział na miesiące przed wypadkiem, od momentu, gdy Elsie i Ben się poznali, a także miesiące po wypadku, gdy Elsie została sama, pogrążona w żałobie. Nie ma tutaj typowego podziału na rozdziały, jednak w obrębie danych miesięcy pojawiają się pewne odstępy we fragmentach, co może przypominać rozdziały. Styl autorki jest przyjemny w odbiorze i pod względem technicznym nie było żadnych zgrzytów w czasie lektury. Czytało się szybko i bezproblemowo. Tylko no właśnie, przeczytałam i właściwie brakowało mi jakiegoś mocniejszego punktu zwrotnego. Było troszkę zbyt monotonnie. A po kolejnych książkach wiem, że autorka potrafi zaskoczyć porządnym twistem. Szkoda, że tutaj tego nie było.

PODSUMOWUJĄC

Na zawsze, ale z przerwą to całkiem niezły debiut, ale niestety nie aż tak porywający, jakbym chciała. Nie zrozumcie mnie źle, powieść mi się podobała, jednak po Taylor Jenkins Reid spodziewałam się czegoś innego i lepszego. Nie oznacza to jednak, że książka zupełnie nie jest warta polecenia. Wręcz przeciwnie - jeśli lubicie historie, gdzie akcja dzieje się powoli, gdzie "przetrawiany" jest temat żałoby i tego, jak różni ludzie ją przechodzą, oraz historie, gdzie wszystko skupia się na emocjach, a nie licznych wydarzeniach, to debiut Jenkins Reid jest czymś dla Was. Jeśli zaś potrzebujecie trochę więcej akcji, jakichś zwrotów - to jednak poszukajcie czegoś innego. Ja nie żałuję lektury i jestem z niej zadowolona, ale nie planuję powrotów - skupię się raczej na nowszych książkach autorki.

Amanda Says

Jest coś takiego w książkach romantycznych, że nie mogę przestać ich czytać. Ten moment, kiedy bohaterowie patrzą na siebie nieświadomi, że właśnie spotkali "tę drugą połowę". Pierwsze rozmowy i spotkania. Wreszcie pierwszy pocałunek i nagromadzone w sercu emocje. To powody, dlaczego historie miłosne zachwycają mnie odkąd pamiętam.

Nie byłam przygotowana na NA ZAWSZE, ALE Z PRZERWĄ, bo ja nie czytam opisów z okładki. Nie byłam przygotowana, że to powieść o utraconej miłości i żałobie. Ból, jaki wylewa się z tej historii, jest przytłaczający. Przeplatające się rozdziały - najpierw moment śmierci męża, potem cudowne wspomnienia z przeszłości. To wszystko sprawiło, że nie mogłam przestać płakać.

Podoba mi się w debiucie Taylor to, że bohaterka nie wychodzi z żałoby, ponieważ spotyka na swojej drodze kolejną miłość. Nie wychodzi z niej, bo ma wsparcie przyjaciół czy najbliższej rodziny. Ona sama szuka w sobie rozwiązania, sama próbuje pogodzić się z tym, co się stało. Powieść nie kończy się też w sposób oczywisty, przypomina bolesny urywek z życia; etap, który wciąż się nie zakończył.

W moich oczach NA ZAWSZE, ALE Z PRZERWĄ to pozycja WYBITNA. Autorka oczarowała mnie stylem, na palcach jednej ręki mogę policzyć PIĘKNIE napisane powieści i tę zaliczyłabym to tego grona. Styl Taylor przypomina mi Lauren Oliver - taka sama naturalność, umiejętność odwzorowania chwili i przywiązanie do detali, które mają istotne znaczenie w percepcji całego dzieła. Jestem zakochana w piórze Taylor.

Po tę książkę sięgnęłam z polecenia znajomej- takiej samej czytelniczki jak ja (prowadzi również bloga). Na początku powinnam Was uprzedzić- ta pozycja nie jest dla każdego- osoby mające oczy, jak to się mówi, w mokrym miejscu proszone są czytanie z zapasem chusteczek. Książka jest niezwykle wzruszająca.

Tematyka "Na zawsze, ale z przerwą" jest trudna. Tytuł wskazywałby, że może dotyczyć związku, który się rozpada, a zakończenie było by takie, że para znów razem. Niestety- nie ma tak pięknie, a powieść dotyczy tematu ogromnie trudnego- śmierci.

Bohaterką jest Elsie, młoda mężatka. Jej związek rozwijał się ogromnie szybko. W styczniu przy odbiorze pizzy (tak, tak!) poznała, jak się okazuje, miłość swojego życia, w maju byli już małżeństwem.

Ben i Elsie biorąc ślub przyrzekali sobie miłość aż do śmierci, miłość przez lata. Kto mógł się spodziewać, że będą małżeństwem niecałe dwa tygodnie? Nie będę ukrywać, że żal serce ściska gdy powieść rozpoczyna się momentem wypadku Bena.

Na naszą bohaterkę spadły nowe obowiązki. Zamiast się cieszyć miesiącem miodowym ona przygotowuje się do pogrzebu męża. Dla wielu ludzi, w tym dla matki Bena zaskoczeniem była ich relacja.

"Na zawsze, ale z przerwą" to bardzo dobra książka, o ile można tak powiedzieć. To przykład powieści biblioterapeutycznej, ważna dla osób w sytuacji choć trochę podobnej do Elsie. Wielu osobom może wydawać się, że osoba po śmierci bliskiego potrzebuje opieki i pocieszenia jednak jest to sprawa indywidualna. Podsumowując- porusza bardzo ważny temat.

Książka należy do kategorii nowości. Warto też odwiedzić stronę internetową księgarni "Tania Książka" i przejrzeć inne pozycje warte przeczytania.

[Adres usunięty]

Taylor Jenkins Reid to gorące nazwisko, który zna już chyba każdy miłośnik literatury obyczajowej. Właśnie skończyłam czytaj jej debiutancką książkę, czyli „Na zawsze, ale z przerwą”. Cudowna powieść! Pełna smutku i miłości. Wypełniona po brzegi emocjami.

Elsie Porter jest młodą kobietą, która spotkała swoją wielką miłość w najmniej spodziewanym momencie. Zakochała się w Benie, który tak jak ona był spontaniczny i czerpał z życia garściami. Razem mogli podbić świat. Razem mogli wszystko. Ich miłość eksplodowała jak supernowa. Była gwałtowna i mocna. Niestety trwała równie krótko. Kilka dni po spontanicznym ślubie Elsie traci Bena w wypadku. Kobieta w obliczu tragedii nie potrafi poskładać swojego życia na nowo. Nie ułatwia jej to również skomplikowana relacja z Susan – matką Bena. Otóż kobieta nie wiedziała o istnieniu Elsie a co dopiero o tym, że została ona jej synową. Elsie będzie musiała odnaleźć się w nowej rzeczywistości, zmierzyć się ze swoimi obawami i wątpliwościami. Czy kobieta pogodzi się z tak niewyobrażalną stratą? A może mimo tragedii zyska coś nowego?

„Na zawsze, ale z przerwą” to melancholijna, ale również pełna miłości powieść, która udowadnia, że prawdziwa miłość istnieje i choć może trwać zaledwie chwilę warto o nią walczyć i o niej pamiętać. Taylor Jenkins Reid kolejny raz przedstawia prostą a może nawet banalną historię, ale opowiedzianą w taki sposób, który chwyta za serce. Autorka umiejętnie prowadzi czytelnika przez historię Elsie i Bena pokazując ich relację z wszystkimi wadami i zaletami. Przedstawia bohaterów z krwi i kości, których moglibyśmy spotkać na ulicy czy w pizzerii. ;) I uwielbiamy tych bohaterów już od pierwszego spotkania. Książka napisana jest w błyskotliwy i subtelny sposób. Historia wsiąka w czytelnika i pozostanie z nim jeszcze na długo po skończonej lekturze. Ja jestem oczarowana! Wiem, że sięgnę po każdą książkę Taylor Jenkins Reid. Już czekam na nie z zapartym tchem.

"Siedmiu mężów Evelyn Hugo"? słyszałam, że dobra, ale książka nadal w planach czytelniczych.

"Daisy Jones AND The Six"? to była genialna książka.

"Na zawsze, ale z przerwą".. to zdecydowanie inna powieść od dwóch wyżej wymienionych. Choć nie czytałam pierwszej, to myślę, że mogę stwierdzić, iż tak jest.

Życie Elsie Porter wali się w najmniej oczekiwanym momencie. Wydawałoby się, że nic nie jest w stanie zakłócić jej idealnej codzienności.. Jednak pewne wydarzenie zmienia wszystko całkowicie. Elsie jest na skraju wytrzymałości, a jej serce zdaje się nie udźwignąć tak ogromnego bólu. Czy jest dla niej ratunek?

To książka z gatunku tych, które kiedy zacznie się czytać, nie można przestać, ponieważ pochłania całkowicie i nic, absolutnie nic nie jest w stanie cię od niej oderwać. Autorka, jak zwykle, stworzyła bardzo oryginalne postacie, których każda emocja była namacalna, i właśnie to bardzo cenię w jej książkach - poruszają niesamowicie mocno. Porównując tę z wcześniej czytaną "Daisy..." z łatwością stwierdzam, że ta staje się moją ulubioną.

"Na zawsze, ale z przerwą" to przepiękna, przecudowna (i mogłabym tak dalej wymieniać) książka, która wzbudziła we mnie przeogromną ilość emocji. Czułam się jak na huśtawce, kiedy wszystko jest w porządku, a zaraz wszystko się wali. Z jednej strony uwielbiałam Elsie i bardzo trzymałam za nią kciuki, a z drugiej nienawidziłam autorki, że zesłała na nią tak okrutny los.

Zdecydowanie nie jest to zwykły romans i banalna historia. Ta ksiązka to coś więcej. Opowiada o wielkim uczuciu, prawdziwej i jedynej miłości, która jest niepowtarzalna i zdarza się tylko raz. Wydaje mi się, że dzięki niej autorka chce pokazać nam, prostym ludziom, że czasami tkwienie w przeszłości nie jest dobrym wyjściem. Trzeba ruszyć do przodu i żyć pełną piersią, a nie tylko wspomnieniami.

Polecam w 100%. Jestem przekonana, że niebawem wrócę do tej historii.

" Na zawsze, ale z przerwą" to historia kobiety o imieniu Elsie, która traci swojego męża Bena, zaledwie kilka dni po ich ślubie. Kobieta próbuje poradzić sobie z nową rzeczywistością na różne sposoby. Czy uda jej się pogodzić, ze stratą ukochanego?

.

Jest to kolejna książka z serii WYCISKACZE ŁEZ.Co prawda, fabularnie niczym szczególnym się nie wyróżnia i historia jest dość schematyczna, ale została z taką finezją przedstawiona, że z pewnością wzruszy niejednego czytelnika. Co do bohaterów, to są oni bardzo dobrze wykrywani. Widać, że autorka poświęciła sporo czasu na ich portrety psychiczne, gdyż są bardzo dopracowane i ciekawe. Ponadto postaci wydają się bardzo realne i żywe, dzięki czemu mogłam poczuć ich tę miłość oraz udrękę po samej starcie. Jeżeli chodzi o styl, to jest ok. Język jest lekki w odbiorze i dość płynny. Dodatkowo, autorka świetnie sobie radzi z przedstawianiem uczuć i emocji, co pomoga w dużym stopniu całej historii.

.

Podsumowując, "Na zawsze, ale z przerwą" to naładowana tyloma emocjami książka, która złamie wam serducho. Także szykujcie tonę chusteczek!