Misterium

Miałam mylne wrażenie, że jest to moje pierwsze spotkanie z autorem, jednak czytałam "pandemiczne" Oczy ciemności. I jak wtedy nie porwała mnie jego twórczość, tak z najnowszą powieścią jest podobnie.

Sama nie wiem co tu nie zagrało. Czy to, że nie mogłam się wkręcić i robiłam duże przerwy między czytaniem, czy to, że po prostu nie było między mną, a książką odpowiedniej chemii. Niby powieść ma wszystkie aspekty, które powinny się podobać. Pies z ponadprzeciętną inteligencją, chłopiec w spektrum, a i znajdzie się szaleniec zainfekowany dziwnym wirusem. To wszystko, plus szybka akcja powinno być przepisem na sukces. Ja niestety czułam chaos i trochę się męczyłam przy tej lekturze.

Nie chcę twierdzić, że to moje ostatnie spotkanie z autorem, bo mam nadzieję, że dam się jeszcze pozytywnie zaskoczyć. Na ten moment jednak mam sceptyczne podejście, mimo tego, warto samemu wyrobić sobie zdanie na temat tej książki, bo zbiera całkiem dobre opinie.

Wreszcie doczekaliśmy się nowej książki Deana Koontz’a na naszym rynku wydawniczym! „Misterium” to książka z pogranicza fantasy i horroru, gdzie najmniejszy szczegół może mieć ogromne znaczenie, a bohaterowie mogą mieć podwójne twarze.

Z początku akcja jest dość powolna i mało się w niej dzieje. Jednak od pewnego momentu zaczyna dziać się naprawdę bardzo dużo, a akcja znaczenia nabiera na tempie. Pojawia się mnóstwo nowych postaci i wszystko to może powodować lekkie zamieszanie. Jednak jeżeli dobrze skupimy się lekturze to okaże się, że książka ta jest po prostu genialna.

Autor zdecydowanie wie jak pobudzić wyobraźnię czytelnika, rozpalić jego zmysły, zmusić do analizy i łączenia faktów, a do tego dodaje ciężki klimat i napięcie, które powodują, że od „Misterium” naprawdę ciężko się oderwać.

Bohaterowie zostali bardzo ciekawie wykreowani. Postać rasowego psychopaty Lee Shacketa to majstersztyk. Mężczyzna „podrasowany” tajemniczym wirusem z chorymi przemyśleniami sprawia, że wyobraźnia czytelnika działa na bardzo mocnych obrotach. Jednak najbardziej zauroczył mnie Woody. Jego podejście do świata pomimo tak młodego wieku było nad wyraz dojrzałe. Jego wierny towarzysz pies niejednokrotnie sprawił, że w moich oczach stawały łzy wzruszenia. Był to wyjątkowy przyjaciel, który potrafi rozpoznać dobrych i złych ludzi. Ta dwójka wraz z mamą chłopca wpadali w wir mrocznych wydarzeń i nie mieli świadomości jak złe siły na nich czyhają. Jednak mieli przy sobie to co najważniejsze, czyli oparcie i miłość, a z tym można pokonać nawet największe zło.

„Misterium” to książka która pozwala zagłębić się w korzenie twórczości autora. Porywa nas w wir niesamowitych wydarzeń, w których mamy do czynienia z eksperymentami, szalonymi naukowcami, walką dobra ze złem, bólem, traumą, zemstą… I pomimo, że horror nie odgrywa tutaj najważniejszej roli to książka i tak broni się swoim niesamowitym klimatem. Zdecydowanie polecam!

Początkowo miałam mieszane uczucia co do tej książki, jednak z biegiem stron książka nabrała tempa i niestety nie mogłam się od niej oderwać. Poznałam ciekawe osoby i zwierzęta. Najbardziej urzekł mnie pewien pies, który ma niesamowite zdolności, między innymi potrafi wyczuć dobrych i złych ludzi. O innych jego umiejętnościach musicie dowiedzieć się sami, czytając najnowsze dzieło Deana Koontza pod tytułem "Misterium". A zapomniałabym, na tego psa wołają Kipp. Może znacie tego wyjątkowego zwierzaka? Od razu dodam, że Kipp to mój wymarzony psiak. Jakiej jest rasy? Tego dowiecie się podczas czytania tej książki.

Ciekawą postacią jest również pewien niepełnosprawny chłopczyk. Chciałby tyle powiedzieć swojej mamie, ale niestety nie może. Nie umie mówić. Ma jedenaście lat. Mimo swojego kalectwa jest bardzo mądrym chłopcem. Ta postać mnie bardzo zaskoczyła. Doprowadziła mnie do łez. Koniecznie musicie go poznać. Nazywa się Woody Bookman.

Na uwagę zasługuje również jego mama — Megan. Wspaniała kobieta. Trzy lata temu straciła swojego męża. Teraz sama wychowuje ich wspólnego synka. Marzy, żeby Woody się do niej odezwał. Czy kiedyś przemówi? Czy cuda się zdarzają?

Poznałam również bardzo złe postacie, które tutaj będą ostro mieszały. Można śmiało powiedzieć, że to zło w najczystszej postaci. Jest się czego bać. Momentami byłam bardzo przerażona. Dean Koontz wie, jak sprawić, żeby jego czytelnik nie mógł spokojnie zasnąć.

Nasza trójka bohaterów pies, chłopczyk i jego mama będą musieli stawić czoło przerażającym osobom. Czy dadzą radę? Czy ktoś im pomoże?

Bardzo emocjonująca historia, która zabiera nas do bardzo mrocznego świata. Trzyma w napięciu i nie chce wypuścić ze swoich objęć nawet po jej przeczytaniu. Ta opowieść zasługuje na ekranizację. Nie wiem jak wy, ale ja jestem nią oczarowana.

Czy tym razem wygra zło?

Dean Koontz — mistrz suspensu powrócił w znakomitym stylu. Jeżeli znacie jego wcześniejszą twórczość, to nie powinniście nudzić się, czytając "Misterium". Warto poznać tę historię.

Autor w ciekawy sposób buduje napięcie. Niektórzy z jego bohaterów sięgają do darknetu. Co z tego wyniknie? Zapewne nic dobrego.

Jeżeli lubicie thrillery, to nie powinniście przegapić tego tytułu.

W tej historii znajdziecie: eksperymenty dotyczący długowieczności, szalonych naukowców, walkę dobra ze złem, napięcie, emocje, wartką akcję z jej niesamowitymi zwrotami, łzy, ciekawych bohaterów, niezwykłe zwierzęta, ból, traumę, zemstę i oryginalne zakończenie.

Z całego serca polecam "Misterium" Deana Koontza.

Nowy Dean Koontz wkracza do akcji! Wszyscy fani zacierali ręce w oczekiwaniu na "Misterium", które wypełniło nasze nadzieje z nawiązką serwując opowieść z pogranicza horroru i fantasty, gdzie każdy ruch bohaterów wydaje się mieć podwójne znaczenie.

Mam spory sentyment do twórczości autora. Czytałam wszystkie jego powieści i chociaż nie jest to literatura z najwyższej półki to nie dam powiedzieć na niego złego słowa! Pobudza wyobraźnię, czasami wręcz rozpala zmysły, zmusza do analizowania, łączenia faktów i pozwala uciec w sam środek ciężkiego klimatu, z którym zawsze radzi sobie rewelacyjnie. Narzekać mogę jedynie na śladowe ilości horroru, które niestety nie wpływają na stan mojego przerażenia podczas czytania, ale jednocześnie nie uważam tego za dużą wadę, ponieważ całokształt i tak zanurzony został w odpowiedniej atmosferze.

Czytamy o nastolatku, dziecku, które imponuje odwagą oraz determinacją. Jedenastoletni Woody Bookman nie wypowiedział ani jednego słowa od dnia swojego urodzenia a tajemnicze okoliczności śmierci jego ojca tylko bardziej zamknęły go na świat. Chłopiec wie, że z tymi wydarzeniami związane jest tajemnicze zło, które wciąż może zagrażać innym. Jego matka zrobi wszystko, żeby był bezpieczny, ale nie rozumie nadciągającej sytuacji, w której Woody'emu pomoże nie kto inny jak Kipp, wyjątkowo utalentowany pies, inteligentny, ponadprzeciętny i bardzo świadomy zagrożenia.

Powiedzieć, że polubiłam bohaterów to jakby nie powiedzieć nic. Woody zauroczył mnie swoim podejściem do świata mimo bardzo młodego wieku, jego matka rozczuliła mnie bezgraniczną miłością oraz wiarą w syna a Kipp, złoty pies o złotym sercu doprowadził mnie do szczerego wzruszenia, bo przecież taki wyjątkowy przyjaciel zawsze porusza najczulsze struny. Ta trójka wpadła w wir mrocznych sytuacji, nie miała do końca świadomości jakie złe siły czyhają za rogiem, ale mając w sobie oparcie walczyła do utraty sił.

"Misterium" przypomina początki twórczości autora, czyli pięknie wpisuje się w klimat przeszłości. Książka intensywna w emocjach, pomysłowa i nawiązująca do najważniejszych rodzinnych wartości porywa nas w wir niesamowitej przygody, która wręcz rozpala naszą wyobraźnię. Nie ma znaczenia, że przesuwa się gatunek i horror nie odgrywa tutaj najważniejszej roli - nie musi, ponieważ dopracowany tekst obroni się sam klimatem oraz dynamiczną akcją.

JAK POWRÓT DO LAT 80.

Jest nowy Koontz i jest się z czego cieszyć. Ja wiem, że to żadna literatura z wyższej półki, ale już rozrywka na naprawdę dobrym poziomie jak najbardziej. Ja do autora mam wielki sentyment, ale i zwyczajnie jego prozę lubię, co tu dużo mówić. Lubię, jak pisze, jak buduje klimat i ogólnie, jak bardzo potrafi z prostych rzeczy zrobić książki, które zostają w pamięci. Czy „Misterium” zostanie? Nie wiem, ale wiem, że warto było i że Koontz, mimo upływu lat, nie zatracił tego, co w jego pisarstwie cenię sobie od jakichś dwóch dekad.

Woody Bookman milczy. I tak od jedenastu lat, co by się nie działo, nigdy nie wypowiedział choćby słowa. Ale czy to ważne? Matka go kocha, chce jego szczęścia, jednak chłopak ma swoje problemy. Wierzy bowiem – a może wie – że za śmiercią jego ojca stało coś, co teraz poluje także na niego. Ale w tym starciu nie będzie sam. Pies Kipp bowiem wie, że chłopak ma rację i musi ścigać się z czasem, by dotrzeć do Woody’ego i wspomóc go. Tylko czy milczący chłopak, jego matka i ten dziwny pies mają szansę ze złem, które urosło już w siłę?

Był taki czas, miałem wówczas jakieś kilkanaście lat, kiedy chadzałem do biblioteki i chłonąłem, co tam horrorowego znajdowało się na półkach. A było tego niewiele. Trochę Kinga – ot udało mi się wówczas znaleźć ze dwie książki jego autorstwa – więcej Mastertona, ale też niewiele no i sporo Koontza. A tego Koontza to zacząłem od „Gromu”, bardzo fajnej fantastyki, w której bardziej niż akcja (choć w sumie ciekawy, odwrócony koncept podróży w czasie) robotę robił klimat. I właśnie to najbardziej ceniłem sobie potem w kolejnych książkach autora. fajne koncepty – niekiedy niestety psute zakończeniami, zmora tego typu literatury – z bardzo udanym nastrojem panującym na stronach.

No i tak prezentuje się też nowa książka autora. Koontz, jako jeden z nielicznych (wspomniany King mocno się zmienił przez lata, choć Masterton akurat pozostał niemal taki sam) zachował to, co uwielbiałem w jego może nie we wczesnych pracach, te, odkryte po latach przeze mnie, okazały się trochę prostsze, niż na to liczyłem, acz nadal niezłe, ale w tych, kiedy już się wyrobił. Zresztą „Misterium” trochę mi się kojarzy z jego „Opiekunami”, ale lata temu czytałem, więc skojarzenia to mgliste.

Ale sama książka bardzo dobra i bardzo przyjemna. Fajnie napisana, z konkretną akcją i dobrze poprowadzoną fabuła, właściwie sama się czyta. To zresztą książka, jakby stworzona w latach 80. czy 90. XX wieku, z wyczuciem, ze smakiem, z osobliwymi czasem pomysłami, ale i z urokiem. No takie powieści czytałem w wakacje lata temu, jako nastolatek i „Misterium” ożywiło trochę wspomnień. Więc tym bardziej warto było.