Mieszko. Wyjście z cienia

"Pusty tron to wielka zachęta dla wrogów.."

Ostatnie słowa wypowiedziane tuż przed śmiercią przez księcia Siemomysła, zaskakują czuwających przy nim synów. Wyznaczając na swojego następcę, wygnanego z księstwa najstarszego syna Mieszka burzy dotychczasowe ustalenia i stawia ich w kłopotliwej sytuacji. Po początkowych wątpliwościach Czcibor i Prokuj postanawiają wypełnić ostatnią wolę ojca i sprowadzić brata z powrotem na ojczyste ziemie. Nie będzie to jednak łatwe, gdyż zagrożenie czyha dosłownie wszędzie, a obecna sytuacja stwarza idealne warunki do buntów i wrogich najazdów.

Zawsze chłonęłam historyczne ciekawostki, a w szczególności te mniej popularne, dotyczące dawnych epok. Mieszko: Wyjście z cienia otwiera cykl powieści historycznych o czasach, o których nie wiadomo zbyt wiele i można tylko żałować, że zachowało się tak mało konkretnych informacji o początkach Księstwa Piastów. Daje to jednak dość szerokie pole do popisu wyobraźni Autora, który już na samym wstępie zaznacza, że nie raz musiał dokonywać wyboru w sprawach spornych i nie do końca jasnych. Dostajemy dość szeroki obraz minionych czasów, począwszy od przebiegu uroczystości, zwykłej codzienności, wiary, czy relacji rodzinnych. To opowieść pełna brutalnych walk, przemyślanych strategii, wielkich bitew i intryg na najwyższym poziomie. Język powieści i sposób wysławiania się bohaterów stylizowany jest na starodawny, co nie każdemu przypadnie do gustu, jednak niewątpliwie nadaje powieści wyjątkowości. Dzieje się wiele. Dynamiczna, wielowątkowa akcja, porywa już od pierwszych stron i nie pozwala na chwilę oddechu. Zaskoczyła mnie kreacja Mieszka, nie spodziewałam się tak mocnego, budzącego trwogę charakteru i jestem ciekawa jego dalszych decyzji.

Nie pozostaje nic innego jak czekać z niecierpliwością na kontynuację.

Po lekturze Mieszka mam pewne obawy... Boję się, że gdyby Daniel Komorowski napisał instrukcję obsługi pralki automatycznej z suszarką bębnową w jednym to ja kuźwa przeczytałabym ją z zapartym tchem:). Nie wiem jak autor to robi ale ja przecież nie znoszę książek z historią w tle poprostu ich nie czytam. Moja nauczycielka historii ze szkoły podstawowej zadbała o moją niechęć do tego przedmiotu. A Mieszka pochłonęłam na raz.

Ciekawy okres w dziejach w jakim autor osadził fabułę, intrygi, najazdy i bitwy... A wszystko to przyprawione jak to u Komorowskiego bywa odrobiną miłosnych uniesień. Tu kochani nie ma czasu na nudę. Na uwagę zasługuje jeszcze jeden sprytny zabieg autora. Zadbał on bowiem by z jednej strony stylem jakim napisał tę książkę oddać klimat tamtych czasów z drugiej zaś by nie przegiąć z tym i nie zrazić czytelnika, nie utrudnić mu czytania. Moim zdaniem wyszło mega. Od tej ksiązki naprawdę trudno się oderwać.

Według mnie to gotowy scenariusz na świetny film. To ksiązka, która powinna trafić do kanona lektur szkolnych. To pełna napięcia i mocnych wrażeń wędrówka do czasów dawno minionych. To źródło wiedzy z którego możemy czerpać. I na koniec najlepsze to pierwszy tom serii, więc jest na co czekać.

Polecam. Dla wszystkich miłośników historii Polski i jak widać na moim przykładzie dla sceptyków tegoż tematu również.

✨ Recenzja

Uwielbiam zgłębiać historię okresu miecza i topora, a ponieważ obejrzałam już większość seriali o rycerzach i wikingach, przyszła pora na książki.

W książce "Mieszko. Wyjście z cienia" autor Daniel Komorowski zaprasza nas do swojej interpretacji okresu, który stanowi fundamenty polskiej historii. Choć oparta na faktach historycznych, opowieść ta jest przede wszystkim owocem wyobraźni pisarza, który wnikliwie wędruje przez mity, legendy i potencjalne scenariusze, by ożywić przeszłość i zapewnić czytelnikowi barwną, angażującą historię.

Nie mając dostępu do obiektywnych źródeł na temat powstania Księstwa Polskiego, Komorowski snuje swoje wizje i spekulacje, tworząc alternatywny obraz tego ważnego okresu. W jego interpretacji wydarzeń możemy dostrzec zarówno odzwierciedlenie znanych faktów, jak i odległych mitów, które nadają opowieści dodatkowy wymiar.

Jest to zatem nie tylko opowieść historyczna, lecz także literacka podróż w głąb niezbadanych zakamarków przeszłości, gdzie fakty historyczne splatają się z wyobraźnią autora, tworząc fascynującą mozaikę dawnych czasów. "Mieszko. Wyjście z cienia" stanowi zatem nie tylko próbę odtworzenia przeszłości, lecz także artystyczne dzieło, które rzuca nowe światło na tajemnice dziejów Polski.

Fabuła jest zawiła i skaplkowana, ale autor w bardzo umiejętny sposób rozwija poszczególne wątki w tej historii i wprowadza do niej bohaterów. Przepięknie zbudowany klimat tamtych czasów gdzie chrzęściła zbroja, a miecz torował drogę do zwycięstwa.

Znajdziecie tu niejedną bitwę, walkę i intrygę, która jest rewelacyjnie opisana. Jest brutalnie i męsko. Walka o władzę i wpływy, ale także o miłość - chociaż to czasy, gdzie ojcowie decydowali za kogo wyjdą ich córki. Małżeństwa w tamtych czasach to układy i sojusze, ale czasem i serca dochodziły do głosu.

Poza tym, to rewelacyjna historia trzech braci, męskiej przyjaźni i lojalności, ponad własne zachcianki.

Nie sądziłam, że książka historyczna może być tak fascynująca i wciągająca. Ja chce drugi tom na już! Zakończenie tego tomu jest piorunujące ⚡️ i nie wyobrażam sobie by autor nie napisał kolejnego tomu.

Nie można stać w miejscu, trzeba przeć do przodu i do przodu. Bo kto nie idzie dalej, a stoi czy na zadku siedzi zadowolony z tego co już ma, ten cofa się jeno i traci przez to”.

Z przyjemnością i ciekawością przeniosłam się do czasów, które zawsze mnie ciekawiły. Od razu zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń. Siemomysł włada Księstwem Piastów, Jego najstarszy syn Mieszko został wygnany, drugi syn Czcibor szykuje się do poślubienia Lutosłowy. Ślub ten ma zapewnić, umocnić i poszerzyć władzę Piastów. Czcibor od dawna był przygotowywany do przejęcia po ojcu władzy, bardzo mu to odpowiadało. I nagle Siemomysł umiera, na łożu śmierci przekazuje synom Czciborowi i Prokujowi swoją ostatnią wolę. Ogłasza, że jego następcą ma być nie kto inny niż Mieszko. Prosi, by dwaj młodsi synowie, jak najszybciej go odszukali. Decyzja władcy wprawia wszystkich w zdumienie. Jakie zamiary wobec piastowskiego trony ma duński król Harald Sinozęby?

Moje kolejne bardzo udane spotkanie z autorem, którego serię o Wikingach czytałam z niesłabnącym zainteresowaniem. Wielowątkowa akcja powieści toczy się dynamicznie, zaskakuje i intryguje. Fabuła ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe czuć ogromną wiedzę historyczną Pana Daniela. Dynamicznie i z energią wkraczamy w niepokojący świat Piastów. Język autora jest specyficzny, dostosowany do czasów, w których toczy się akcja. Zajmująco ukazani bohaterowie, to złożone, niejednoznaczne, silne osobowości. Wojowie zahartowani w bojach, odważni, groźni, a obok słabi, tchórzliwi zdrajcy. Do nikogo nie poczułam mocniejszej sympatii, każdy z nich ma coś na sumieniu. Z przyjemnością przemierzałam razem z nimi ich kręte, zawiłe ścieżki życiowe.

Wyraźnie nakreślona sytuacja, jaka panuje w ówczesnym świecie. Wzajemne zależności, układy, intrygi, knucia, pazerność, bunty, dążenie do władzy. Barwnie, obrazowo przedstawione najazdy, walki, tutaj autor nie oszczędza nikogo i niczego. Chwilami jest krwawo i brutalnie, wyraźnie ukazane jest, że zwycięża silniejszy i to on dzierży władzę. Jest też miłość, zdrady, namiętności, pożądanie. Dagome to takie imię przybrał Mieszko. Dzieje się, oj dzieje!

Na początku książki autor wyjaśnia, jak niewiele, jest nam wiadomo, o początkach panowania Piastów. Nieliczne źródła podają sprzeczne informacje. Przedstawiona nam historia mogła właśnie taka być, ale mogła też wyglądać zupełnie inaczej.

Rewelacyjna powieść! Niesamowita, budząca napięcie, pełna przygód wędrówka do czasów dawno minionych. Autor umiejętnie połączył fikcję literacką z elementami historycznymi. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Bardzo polecam, czytajcie! Tatiasza i jej książki :)

Pamiętacie jeszcze cykl o Wikingach autorstwa Daniela Komorowskiego? Autor dał nam naprawdę świetnie napisany i diabelnie wciągający cykl książek poświęconych walecznym Wikingom, który wciągał, interesował i przenosił nas w czasie. Tym razem przyszła pora na kilka zmian. Daniel Komorowski zakończył już opowieść o swoich wojownikach z północy i zabrał się za przybliżenie nam historii dużo nam bliższej. Tym razem padło na Piastów. Autor zmienił głównych bohaterów, wydawnictwo i tym razem wkłada w nasze ręce całkiem nową powieść. Czy znajdziemy w niej coś z poprzedniej świetnie przyjętej serii? Czy książka okazała się równie udana, jak poprzedniczki?

Księstwem Piastów włada książę Siemomysł. Zbliża się ślub jednego z jego synów, Czcibora. Wkrótce po ślubie syna, Siemomysła dopada dziwna choroba, w wyniku której książę umiera. Na łożu śmierci ma jeszcze jedno, ostatnie życzenie - władzę w księstwie po jego śmierci ma przejąć nie Czcibor, lecz wygnany lata temu Mieszko. Czcibor wraz ze swoim bratem Prokułem wyrusza na poszukiwanie Mieszka. Tymczasem przez okoliczne grody, niszcząc je i grabiąc przewala się grupa pod dowództwem okrutnego Dagome.

Chciałbym napisać, że Daniel Komorowski tym razem mnie bardzo zaskoczył, jednak nie będzie to do końca prawda. Autor w ogóle nie zaskoczył mnie swoim warsztatem, który poznałem podczas czytania jego poprzednich książek - on był, jest i na pewno będzie na bardzo wysokim poziomie! Z kolei jestem bardzo zaskoczony tym, w jaki sposób Daniel przedstawił nam swoją nową historię! Nie chcę rozpisywać się zbyt szeroko, aby nie odbierać nikomu przyjemności z czytania i odkrywania tej książki, jeśli jej lektura jest jeszcze przed Wami. Jednak autor przedstawił postać Mieszka w sposób, który był dla mnie nieco zaskakujący i ani na chwilę przez głowę mi nie przeszło, że może zostać zastosowany taki, zabieg, jakim posłużył się Daniel. Co do samej powieści i warsztatu - tutaj nie ma żadnych zmian! Autor daje nam nową historię, która sytuuje się na tak samo wysokim poziomie, jak jej poprzedniczki nawiązujące do walecznych Wikingów. Książka wciąga, interesuje, zaskakuje! Są tutaj bardzo dobrze zarysowane wątki obyczajowe, cały szereg walk, bitew oraz nieco okrucieństwa, które sieje w powieści grupa tajemniczego Dagome!

Dodatkowym smaczkiem w tej powieści jest niewątpliwie sięgnięcie do świata bóstw i mitologii słowiańskiej. Autor swoją opowieść umieszcza w czasach jeszcze przed przyjęciem chrześcijaństwa i serwuje nam szereg ówczesnych zwyczajów, sakramentów oraz zaznajamia nas z wieloma bóstwami zarówno naszymi, jak i z dalekiej północy.

Co prawda wkradł się zaledwie jeden malutki minusik - autor bardzo chętnie wrzuca w wypowiedzi swoich bohaterów słowa, bardzo mocno staropolskie, których już dzisiaj zdecydowanie się nie używa. Z jednej strony to przecież nic dziwnego, bo akcja książki przenosi nas całe wieki wstecz. Z drugiej jednak strony to bardzo stare słownictwo chwilami mnie delikatnie irytowało. Dobrze, że to odczucie towarzyszyło mi tylko na samym początku lektury tej książki. Potem magicznie znika, bo historia nas pochłania i przenosi wprost do opisywanych wydarzeń.

Gdybym miał się czepiać to powiedziałbym jeszcze, że autor zbyt szybko ujawnia nam kim tak naprawdę jest Dagome. Co prawda domyślamy się tego od samego początku, jednak gdybyśmy jeszcze dłużej pozostali trzymani w niepewności, to moim zdaniem książka by na tym jeszcze zyskała.

"Mieszko. Wyjście z cienia" to książka napisana bardzo, bardzo dobrze! Jeśli czytaliście poprzednie książki autora, to jego nową powieścią nie będziecie ani trochę zawiedzeni, a wręcz przeciwnie - ta książka na pewno również trafi w Wasz gust. Co prawda w opowieści o Wikingach otrzymaliśmy trochę więcej krwawych bitew, jednak tutaj również takiej akcji nie zabraknie. Grupa pod przewodnictwem Dagome zapewni nam wiele tego typu smaczków.

Nową powieść Daniela Komorowskiego śmiało mogę polecić każdemu fanowi jego poprzedniej serii. Jeśli jednak jeszcze nie mieliście przyjemności, aby zapoznać się z jego Wikingami, to "Mieszko. Wyjście z cienia" również będzie bardzo dobrym sposobem na poznanie pióra tego autora. Śmiało mogę Wam polecić podróż do świata Wikingów, jak i pierwszych Piastów.

„Pełna intryg, bitew i historycznych nawiązań opowieść o władzy, miłości, zdradzie i odkupieniu”.

Opowieść stworzona przez Daniela Komorowskiego zaczyna się w bardzo intrygującym momencie.

Kniaź z dynastii Piastów- Siemomysł chcąc umocnić swoje panowanie planuje ślub swego syna Czcibora. Jego żoną ma zostać Lutosława - córka możnego i poważnego Mściwoja.

Niestety, krótko po uroczystości monarcha niespodziewanie umiera.

Będąc na łożu śmierci wyjawia synom swą ostatnią wolę.

Jego następcą mężczyźni mają uczynić wygnanego przed laty , pierworodnego - Mieszka.

Chcąc spełnić życzenie rodzica młodszy z braci Prokuj wyrusza na poszukiwania. Zadanie ułatwia mu fakt, iż zmarły kniaź nakazał obserwować poczynania wygnańca.

Czy Mieszko ,który przeistoczył się w siejącego postrach Wikinga imieniem Dagome będzie chciał powrócić, by objąć tron?

A może odpowiada mu życie jakie obecnie wiedzie?

Przyznam szczerze, nigdy wcześniej nie czytałam historii osadzonej w tak odległej epoce historycznej, nie spotkałam się też z dynastią Piastów jako panującą, lecz przygoda, którą odbyłam za sprawą książki zdecydowanie mnie pochłonęła.

Autor opierając się na kilku wysnutych przez historyków teoriach z rozmachem kreuje świat w którym nie brak brutalności, przemocy i rozlewu krwi, lecz znajdzie się również miejsce na lojalność przyjaźń i miłość .

Tytułowy bohater jest niezwykle charakterny , wyrazisty i ma swoje zasady, których się trzyma, co sprawiło, że bardzo szybko obudził we mnie ciepłe uczucia , zaś zakończenie jest po prostu brawurowe i pozostawia czytelnika z dużym niedosytem.

Z niecierpliwością wyczekuję ciągu dalszego.

Księstwo Piastów władane przez Siemiomysła, który ma trzech synów: Mieszka, Czcibora i Prokuja. Chcąc zwiększyć swoją władzę i poszerzyć wpływy, szykuje Czcibora do ślubu. Niedługo później, spokój burzy śmierć kniazia. Kniaź na łożu śmierci wyjawia, kto ma zasiąść na tronie po nim, co wywołuje bunt i nie porozumienia, wrogowie widzą okazję dla siebie na przejęcie księstwa.

„Mieszko. Wyjście z cienia” to ciekawa powieść historyczna oparta na początkach państwa polskiego. Autor, mimo że mało jest dostępnych źródeł, stara się jak najwierniej odwzorować faktyczny przebieg wydarzeń. Myślę, że bardzo dobrze mu to wyszło, niezwykle starannie oddał klimat tamtych czasów, zachowanie i język. Rabowanie wiosek, pojmanie mieszkańców, a potem ich sprzedaż do niewoli, gwałty, krwawe walki oraz huczne libacje, tak wyglądała codzienność grupy Mieszka.

W powieści śledzimy losy Mieszka i jego rodziny, są to osobne rozdziały, przeplatające się, nadające dynamiki tej historii. W grupie Mieszka panuje przyjaźń i lojalność, a także wierność, mimo że nie zgadzają się z nim w pewnych sprawach to respektują jego władzę i szanują jego rozkazy. Mieszko jawi się jako twardy i charakterny przywódca, posiada cechy wikinga. Bracia Mieszka po śmierci kniazia starają się wypełnić wolę ojca, choć nie tak sobie wyobrażali tę rzeczywistość, a do tego muszą stawić czoło wrogom. W powieści mamy też poruszane wątki romantyczne, jak rodzi się uczucie dwóch nieznanych osób przyrzeczonych sobie, bądź tam gdzie w ogóle by jej się nie spodziewano. Jest też wątek wiary, który mi się podobał, Mieszko bardzo trafne pytania zadawał księdzu. Poruszany jest też temat bogów nordyckich. Do tego potyczki zbrojne, działania taktyczne, knowania, spiski, walka o władzę i nie ustająca akcja. Podsumowując, bardzo dobry początek świetnie zapowiadającej się serii historycznej.

Postać Mieszka I, pierwszego historycznego władcy Polski, a właściwie państwa Polan, aż do czasu przejęcia przez niego władzy owiana jest mgłą tajemnicy. A może jak chce Daniel Komorowski w tytule swojej powieści, skrywa się w cieniu historii. Historycy nie są nawet pewni daty urodzenia naszego księcia. Ani nawet tego czy Mieszko był Mieszkiem, gdyż jedna z hipotez głosi, że był Wikingiem o imieniu Dagone, wywodzącym się od skandynawskiego Dagr. Właściwie więcej nie wiemy o twórcy państwowości polskiej, niż o nim wiemy. I właśnie te białe plamy postanowił wykorzystać autor w swojej powieści, w której przeniesiemy się właśnie w czasy praktycznie nieopisane przez dziejopisarzy i kronikarzy.

Czcibor, syn głowy piastowskiego rodu Siemomysła, poślubia córkę ambitnego Mściwoja Lutosławę. Dla Mściwoja ślub córki z Simomysłowym synem to sposób na połączenie rodów, a może i w przyszłości wpływ na politykę Piastów. Niestety Mściwoj nie przewidział, że w sercu Siemomysława wciąż tlą się uczucia do Mieszka, wypędzonego syna, któremu to właśnie przekazuje piastowski stolec. Po Mieszka zostaje wysłana „ekspedycja” pod wodzą Prokuja, tylko czy Mieszko będzie zainteresowany powrotem na łono rodziny? Mieszko, teraz znany pod imieniem Dagone, prowadzi iście awanturnicze życie. Wraz ze swoją drużyną często sięga po oręż, biorąc w niewolę mieszkańców pobijanych wiosek, a także biesiaduje i chędoży. Dagone nie ma litości dla wrogów i nie wybacza zniewag. No i jest bardzo kochliwy (w każdym posiadanym grodzie ma żonę). Gdy Dagone dowiaduje się o śmierci ojca, staje przed wyborem: kontynuować dotychczasowe życie czy wrócić do Piastów. Jaki wpływ na jego decyzję będzie miał duński władca Harald Sinozęby?

Jak wspomniałam wcześniej i o czym również wspomina autor w przedmowie, „Mieszko. Wyjście z cienia” to fikcja literacka, luźno oparta na skąpych danych źródłowych. Ta powieść to powieść przygodowa osadzona w czasach przedchrześcijańskich z wieloma dynamicznymi scenami batalistycznymi. To także powieść o intrygach, zemście i uczuciach, jakiekolwiek by one nie były. Ta powieść nie daje się łatwo zaszufladkować, właśnie ze względu na mnogość przeplatających się wątków. Bohaterowie zostali realistycznie wykreowani, zwłaszcza, że autor wplótł w fabułę postaci znanego z historii i niektóre ciekawostki ich dotyczące. Warto zwrócić uwagę, to sceny batalistyczne. Możemy poczuć nie tylko bitewny zgiełk, zapach krwi mieszający się z kurzem, usłyszeć świst wystrzeliwanych z łuków strzał czy zgrzyt metalu o metal w starciach wojów, lecz również poznać myśli walczących, nawet te ostatnie w ich życiu.

Jednak moim zdaniem najważniejsze jest to, o czym rzadko wspominają nauczyciele na lekcjach historii. Czasy Mieszka to nie były lekkie czasy. To były czasy, gdy rządziło się ogniem i mieczem. Gwałt był traktowany jako narzędzie podporządkowania i/lub rozładowania napięcia seksualnego wojów. Kobiety z podbitych grodów nie miały lekko, właściwie dla nich najlepsza była śmierć niż trafienie do niewoli, zwłaszcza jeśli były młode i ładne.

Przy tej powieści nie sposób się nudzić, tu każda strona przynosi kolejną intrygę, kolejną bitwę lub kolejny podbój, nawet jeśli to podbój w alkowie.

Podsumowując: „Mieszko. Wyjście z cienia” to zgrabne połączenie fikcji literackiej i skąpych faktów historycznych, z dobrze wykreowanymi bohaterami i dynamicznymi scenami batalistycznymi.

Z niecierpliwością będę czekała na kontynuację, gdyż powieść kończy się na długo przez znanym nam z kart historii słynnym ślubem Mieszka z Dobrawą i przyjęciem chrztu przez Mieszka.