Między wrony (barwione brzegi)

Są książki, które czyta się jak opowieści przy ognisku, nie do końca wiadomo, skąd przyszły, dokąd zmierzają, ale coś w nich przyciąga. „Między wrony” właśnie taka jest. Nieidealna, nieoszlifowana, momentami szorstka, ale z jakiegoś powodu nie potrafię przestać o niej myśleć. Twórczość Veronici Roth udało mi się poznać, dotychczas czytane historie podobały mi się bardziej bądź mniej, kto z nas nie zna „Niezgodnej”? Jakiś czas temu spoglądałam na „Splątanych przeznaczeniem” i zastanawiałam się, kiedy będę miała okazję przeczytać raz jeszcze jakąś książkę autorki. Bardzo ucieszył mnie fakt, że pojawiła się właśnie ta historia, która ukazuje nieco słowiańskich motywów i wierzeń.

Głównym bohaterem książki autorstwa Veronici Roth pod tytułem „Między wrony” jest Dymitr, przybywa do małego kościoła z niebezpieczną i ważną misją. Musi odnaleźć mityczny kwiat paproci, ma on pomóc mu zdjąć klątwę, która ciąży nad nim i jego rodziną. Może się to wydawać jedną z tych misji niemożliwych do wykonania, ponieważ, aby to osiągnąć, musi zawrzeć pakt z pewnym przeklętym stworzeniem, a mianowicie Babą Jagą. Pomaga mu Ala, zmora dotknięta klątwą, która powoli odbiera jej życie. Choć początkowo nie ufa Dymitrowi i nie zna jego prawdziwych intencji, zgadza się pomóc, bo nie ma nic do stracenia. Czy im się powiedzie? Czy ten sojusz jest możliwy?

„Między Wrony” to książka, którą zaczęłam bez wielkich oczekiwań. Myślałam, że to będzie coś na pograniczu fantastyki, ale nie sądziłam, że aż tak wejdzie mi pod skórę. To nie jest typowa opowieść o magii, raczej historia o ciężarze, który się niesie. O przekleństwach, tych dosłownych, ale też takich zwyczajnych, codziennych, jak poczucie winy albo strach, że już nic się nie naprawi. Jest coś niepokojącego w tej opowieści. Nie chodzi nawet o zmory, wiedźmy czy porośnięte szeptami zaułki innego Chicago. To raczej ten smutek, który sączy się między zdaniami. Jakby Veronica Roth opowiadała nie tyle historię fantastyczną, co jakąś zapomnianą baśń o winie, stracie i drugim szansach, które przychodzą za późno. „Między wrony” to książka, która nie potrzebuje wielkich słów. Niby urban fantasy, niby słowiańskie mity, ale w gruncie rzeczy chodzi o coś prostszego, o winę, o potrzebę ocalenia, o to, co zostaje, kiedy nie da się już wrócić do starego życia. To historia o dwóch duszach, które nie pasują już do żadnego świata, Ala, która dosłownie się rozpada, i Dymitr, który chyba nie wie, czy chce kogoś uratować, czy sam zostać uratowany. To nie są osobowości, które da się łatwo lubić. Są poszarpani, zamknięci w sobie, jednak bardzo ludzcy, to właśnie ich kruche próby porozumienia między jednym światem a drugim, między śmiercią a życiem, zostają w głowie na długo. Nie wiem, czy ich historia mnie poruszyła, ale wiem, że zostawiła trwały ślad.

"Nie ufaj swoim oczom bardziej niż swojej powinności - skarciła go. - Oni mają oszustwo we krwi. Sprawiaja wrażenie, że są prawie ludzcy, zdolni do naszych cnót, ale prawda leży głębiej i jest mroczniejsza. Są wcieleniem głodu i okrucieństwa. Potrafią czytać w twoim sercu i będą na nim żerować, jeśli im na to pozwolisz!"

W tym miesiącu same pięknie powieści trafiły w moje ręce. To wydanie naprawdę jest śliczne. Książka nie jest gruba, bo zawiera zaledwie dwieście stron i można ją uznać jako wprowadzenie do serii.

Noc Kupały. Dymitr przybywa do kościoła w Chicago, aby zdobyć cenny kwiat paproci. Jego celem jest spotkanie z Babą Jagą. Sprytem zawiązuje sojusz z Alą, a później dołącza do nich Niko.

Autorka wprowadza nas w dość mroczny klimat pełen mgieł, magii i folkloru, gdzie mamy całkiem imponujący bestiariusz. Zmory, strzygi, banshee, demony, wiedźmy czy nieco tajemniczy Rycerze Zakonu. Trochę horroru, krwi i akcji.

"Ten Dymitr ma jednak w sobie coś wyjątkowego. Jakąś wyrazistość, której brakuje większości śmiertelnych... do diabła, w ogóle większości ludzi. Bez wahania zaoferował swój ból zamiast bólu Ali".

Tej jednej nocy wiele się dzieje. Dymitr to bohater pełen tajemnic. Niewiele mówi o sobie, a jego wspomnienia z dzieciństwa powoli naprowadzają czytelnika na to, czym właściwie jest. Jego towarzysze tak naprawdę nie wiedzą, co o nim sądzić, bo z jednej strony jest empatyczny i nie boi się bólu, a z drugiej strony nie wydaje się być śmiertelnikiem.

Przyznam szczerze, że przez pierwsze pięćdziesiąt stron miałam problem by zgrać się z klimatem powieści. Chyba była to wina narracji, wolę jednak pierwszoosobową. Jednak później naprawdę wciągnęłam się w przygody tej trójki.

Historia Ali była naprawdę bardzo poruszająca. Zmora, która została przeklęta i non stop przeżywa koszmar. To wyniszczające i łamiące serce, że musiała się z tym zmagać. Polubiłam ją. Miała w sobie coś takiego, że chciałam więcej o niej wiedzieć.

Dymitr to w gruncie rzeczy mężczyzna, który został wychowany na żołnierza. Od lat wpajano mu zasady, które jednak dla niego były zwyczajnie okrutne. Bo jak można odebrać komuś życie, tylko dlatego, że jest kimś innym? Widzimy momenty, gdzie mężczyzna jest bardzo wrażliwy i pragnie osiągnąć cel swojej misji, nie patrząc na cenę.

Ciekawą postacią jest również Niko, strzygoń, który jest dość wpływowy w undergroundowym świecie nadprzyrodzonych istot. Wykorzystuje on wściekłość jako źródło siły oraz kontroli. Jestem ciekawa jak dalej rozwinie się ta postać, bo ma naprawdę solidne fundamenty.

Ta trójka w tę jedną noc ma masę przygód, które wystawią na próbę ich kruchą przyjaźń i sprawią, że sekrety, które są skrywane zostaną odkryte. Czy wyjdą z tego cało?

Tempo akcji jest bardzo szybkie, więc nie ma czasu na większe refleksje. Nie oznacza to, że nie niesie ze sobą ładunku emocjonalnego, bo tak nie jest. Autorka ma dość surowy styl, ale potrafi ukazać sceny, które chwytały za serce. Dzięki temu bohaterowie stali się bardziej realni.

„Między wrony” to powieść osadzona w amerykańskiej rzeczywistości, ale i pełna folkloru opowieść o odkupieniu, poczuciu winy oraz sprawiedliwości. Myślę, że również to historia o poszukiwaniu własnej ścieżki i życiu według własnego sumienia. To dopiero początek tej historii. Mamy również polski wątek, choć ja średnio byłam co do niego nastawiona. Może w oryginale lepiej by to wybrzmiewało, ale jednak fajnie, że autorka pomyślała o naszym kraju.

🪶🪶 Między wrony to książka idealna. Opowieść, która nie potrzebuje tysięcy stron, by udowodnić, że ma na siebie pomysł — i to pomysł doskonały. Veronica Roth podbiła moje serce z dziecinną łatwością, oferując historię, która jedną nogą stoi w mitologii słowiańskiej, a drugą w estetyce noir i urban fantasy. Klimat Sandmana, melancholia John Wicka i szczypta słowiańskiej grozy spotykają się w zaułkach Chicago, gdzie dym, mgła i magia wylewają się z każdej strony. A pośród tego wszystkiego — Dymitr, chłopak o przeszłości cięższej niż klątwa, którą próbuje zdjąć.

🪶🪶 Roth przenosi nas do świata, gdzie potwory nie czają się tylko w lasach, ale i w duszach. Dymitr, poszukujący Baby Jagi, oraz Ala — zmora dotknięta przeklętym cierpieniem — tworzą nieoczywisty duet. Łączy ich noc pełna prób, układów i zdrad. Choć fabularnie rzecz dzieje się w ciągu jednej nocy, autorka upycha w tej krótkiej przestrzeni emocje, mit, napięcie i głębię, której nie powstydziłyby się znacznie dłuższe powieści. Między nimi zawiązuje się nić porozumienia, przyjaźni, a może czegoś więcej — ale Roth, jak to Roth, nie daje niczego na tacy.

🪶🪶 Jednym z największych atutów książki jest klimat — gęsty, ciężki, a jednocześnie liryczny. Stare kino grozy w Chicago prowadzone przez strzygi, paproć, której nie mogą dotknąć ci, którzy jej najbardziej potrzebują, i magia, która zawsze żąda ceny. Wszystko to jest spójne, barwne i niesamowicie sugestywne. Roth pokazuje, że wie, jak zbudować świat, nie tonąc przy tym w ekspozycji. Co więcej, zgrabnie osadza mitologię słowiańską w miejskim pejzażu bez nachalnej egzotyki. To nie jest slavic aesthetic z Pinteresta — to urban fantasy, które ma własny kręgosłup i serce.

🪶🪶 Postacie to żywa tkanka tej opowieści. Dymitr nie jest typowym protagonistą – jego misja jest szlachetna, ale motywacje nie zawsze czyste. Ala to z kolei istota tragiczna, rozdarta między światem ludzi a tym, co w niej nieludzkie. Ich relacja rozwija się subtelnie i bez przymusu, co tylko podkreśla autentyczność ich emocji. Równie istotny jest Niko, człowiek rozdarty między wiarą, rodziną i własnymi demonami. Roth pokazuje, jak różne formy bólu — od przekleństwa, przez dziedzictwo, po emocjonalne dziedzictwo emigrantów — mogą stać się rdzeniem tożsamości.

ㅤ

🪶🪶 Jednym z mocniejszych tematów Między wrony jest dziedziczenie traumy i to, jak przeszłość — kulturowa, osobista, magiczna — odciska się na teraźniejszości. Klątwy są tu nie tylko elementem baśni, ale metaforą dla błędów przodków, których skutki ponoszą kolejne pokolenia. Zmory, strzygi, Baby Jaga – to nie tylko potwory, to figury tych wszystkich sił, które skazują bohaterów na walkę, zanim zdążą się urodzić

ㅤ

🪶🪶 Między wrony to krótka, ale intensywna opowieść, która zostawia po sobie ślad. To książka o bólu i odkupieniu, o granicach człowieczeństwa i o tym, co zostaje, gdy już nie można wrócić do starego świata. Veronica Roth tym razem nie tylko wymyśliła świat — ona go poczuła. A my, czytelnicy, czujemy go razem z nią. Jeśli szukasz miejskiej baśni z duszą, krwią i cieniami — to właśnie znalazłeś.