Seria bestsellerowych łotrzykowskich powieści z Irenką Górecką – sprytną tancerką kabaretową – w roli głównej. Wojenne i powojenne losy zwykłych ludzi, którzy stają w obliczu sytuacji często groźnych, czasem groteskowych, a niekiedy śmiesznych. Muszą normalnie żyć w nienormalnych czasach. To się czyta, i to znakomicie!
Rok 1946, szpital i sanatorium, garstka lekarzy, personelu i pacjentów, którzy próbują odnaleźć się w powojennej rzeczywistości i uporać z przeszłością. Zosia i Jędrzej przeżywają pierwszą miłość, Jacek Zalewski chce odzyskać choć namiastkę dawnego życia, a Irenka Górecka zbawia świat. Jak to ona. Fascynująca opowieść oparta między innymi na mało znanych wspomnieniach lekarzy praktykujących na prowincji. Polska, jakiej nie pamiętacie.
O autorce
Manula Kalicka – pisarka i dziennikarka. Opublikowała siedem powieści, liczne opowiadania i książkę biograficzną poświęconą polskim malarzom. Ukończyła studia polonistyczne i dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Jako dziennikarka zadebiutowała na łamach tygodnika „Polityka”.
W jakim okresie i miejscu osadzona jest akcja książki "Między tobą a mną. Na przekór losowi. Tom 4"?
Akcja powieści rozgrywa się w 1946 roku, głównie w murach prowincjonalnego szpitala oraz sanatorium. Autorka przedstawia trudy życia w powojennej Polsce, opierając narrację na autentycznych i mało znanych wspomnieniach lekarzy z tamtego okresu. Czytelnik śledzi losy personelu i pacjentów, którzy próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości politycznej i uporać z bolesną przeszłością. To realistyczny obraz zmagań zwykłych ludzi z codziennością w nienormalnych, powojennych czasach.
Czy można czytać ten tom bez znajomości poprzednich części serii "Na przekór losowi"?
Zalecane jest zachowanie chronologii czytania, ponieważ czwarty tom stanowi bezpośrednią kontynuację losów Irenki Góreckiej i innych kluczowych bohaterów. Choć autorka wprowadza nowe wątki osadzone w powojennym szpitalu, pełne zrozumienie motywacji postaci wymaga znajomości ich wojennych doświadczeń z wcześniejszych części. Śledzenie ewolucji głównej bohaterki od tancerki kabaretowej po osobę angażującą się w pomoc innym daje pełną satysfakcję z lektury. Wybór tego tomu jako samodzielnej pozycji może utrudnić zrozumienie skomplikowanych relacji łączących Zosię, Jędrzeja i Jacka.
Jaki klimat dominuje w tej konkretnej powieści obyczajowej?
Książka łączy w sobie elementy powieści łotrzykowskiej z dramatem obyczajowym, balansując między sytuacjami groteskowymi a głęboko poruszającymi. Mimo trudnej tematyki powojennej, autorka zachowuje charakterystyczny dla serii styl, w którym nie brakuje śmiesznych momentów wynikających z ludzkich przywar. Dynamiczna akcja skupia się na codziennych wyzwaniach bohaterów, unikając przy tym zbędnego patosu na rzecz autentyzmu historycznego. Jest to lektura angażująca emocjonalnie, która pozwala poczuć atmosferę Polski, jakiej już nie pamiętamy.
Dla jakiego typu czytelnika ta książka może nie być odpowiednim wyborem?
Powieść ta nie będzie odpowiednia dla osób szukających lekkiego, współczesnego romansu lub czystej literatury faktu o charakterze naukowym. Mimo oparcia na wspomnieniach lekarzy, jest to przede wszystkim beletrystyka z silnie zarysowanym tłem społecznym i politycznym 1946 roku. Czytelnicy preferujący szybkie tempo thrillerów mogą uznać narrację skupioną na relacjach międzyludzkich i realiach szpitalnych za zbyt niespieszno. Książka wymaga od odbiorcy skupienia na detalach historycznych oraz empatii wobec trudnych wyborów moralnych bohaterów.
Na jakich źródłach opierała się Manula Kalicka podczas tworzenia tej historii?
Autorka wykorzystała mało znane, autentyczne wspomnienia lekarzy praktykujących na polskiej prowincji tuż po zakończeniu II wojny światowej. Dzięki swojemu warsztatowi dziennikarskiemu i wykształceniu polonistycznemu, Kalicka precyzyjnie oddaje realia medyczne oraz nastroje społeczne tamtych lat. Wątki biograficzne i rzetelne relacje z epoki nadają opowieści o Irence Góreckiej wyjątkowej wiarygodności i głębi. To połączenie fikcji literackiej z rzetelnym researchem sprawia, że świat przedstawiony w sanatorium jest niezwykle sugestywny.
