Miasto Słowa Bożego. Ja, inkwizytor. Tom 18

Z cyklem inkwizytorskim Piekary jestem od 13 roku życia- można powiedzieć że w pewnym sensie rozwijałem się i dorastałem wraz z Mordimerem Maderdinem. I nie bez powodu- zarówno styl Piekary jak i sam świat przedstawiony w którym historia Chrystusa jest dosyć istotnie zmodyfikowana(tak ujmuje to bardzo delikatnie- celowo :)) zawsze mnie urzekał. Zwłaszcza z konsekwentnie(mniej lub bardziej) napisanym głównym bohaterem jakim jest Mordimer.

Jeśli jest jedna rzecz z którą chyba każdy się zgodzi to to że w Cyklu inkiwzytorskim(tak jak podejrzewam w każdym cyklu który ma tyle tomów- tak 18 książek to naprawde dużo), to fakt że mamy do czynienia ze wzlotami oraz upadkami- jakby nie patrzeć, co by nie powiedzieć- napisanie 18 książek tak żeby wszystkie były równie [motyla nóżka]- to jest chyba po prostu niemożliwe.

Jedni powiedzą że dziennik czasu zarazy był kiepski(i choć czytało się to w zasadzie całkiem spoko to muszę koniecznie zaadresować pewną kwestię- "Kaszlica"? Serio Panie Jacku xD? C'mon you're better than that!") inni zaś powiedzą że Kościany Galeon walił nudą godną przysłowiowych flaków z olejem, a jeszcze inni powiedzą że Ruska Trylogia całkowicie pozbawiła głownego bohatera jaj. Co człowiek to opinia, wiadomo, jak wspomniałem wyżej jedna cześć bedzie lepsza druga gorsza ale wszystkie do tej pory w zasadzie przyjemnie sie czytało. Więc w końcu musiała się pojawić pozycja która i pod tym kątem musiała dać ciała....

Tak jak wspomniałem-nawet jesli zna sie cały cykl to wiadomo że nie pamieta się absolutnie wszystkich zdarzen i wątków jakie miały miejsce we wszystkich częściach- jedne obfitują w bardziej zapadające w pamięć plot-twisty inne- nie posiadają takowych wcale. Przygody z wampirami, podróże po nie-świecie, spiski, intrygi blużniercze rytuały, sekrety klasztoru Amszilas- fani kochający tą sagę kochają ją nie bez powodu.

Więc jak "Miasto Słowa Bożego" plasuje się na tle wszystkich tych elementów? Niestety z pewną nutą zawodu musze stwierdzić że ta pozycja niestety nie trzyma poziomu na absolutnie żadnym z wymienionych powyżej standardów. Poniżej kilka przykładów:

-Książka ma ponad 500 stron- pierwsze 150 z nich poświęcone jest.... łóżkowym przygodom bohatera. Tak dobrze czytacie- 150 stron samego bara-bara. Jestem doskonale świadomy stanowiska głównego bohatera oraz instytucji której służy odnośnie intymnych relacji interpersonalnych- i będąc sprawiedliwym trzeba przyznać że i w tej cześći cyklu zostały one konsekwentnie napisane(czyt. rób se co chcesz dopóki nie zaślepi to twojej powinnosci jaką jest sluzba Panu i Inkwizytorium). Rozumiem gdyby tym milosnym aktom zostałe poswiecone cale 2 rozdzialy niech to bedzie nawet 30 stron ostrego [motyla nóżka]- ale na Miecz Pana! Jedna trzecia książki?! Miejmy litość!

- No dobrze przez te pierwsze 150 stron jest również dotknięta pewna kwestia mianowicie sprawa pojedynku w którym zaprzyjazniony książe musi wziąć udział. Książe rzecz jasna nie chce brac nim w udzialu bo przez pryzmat niemozebnego kaca najprawdopoboniej nie wyszedlby z niego zywy. Kulminacja rośnie po czym co? *SPOILER*pojedynek zostaje odwołany dwoma zdaniami :) fajnie prawda? *SPOILER*

- Jeden rozdział jest poswiecony opryszkowi ktory potem ma sie Mordimerowi na cos przydac. Przez pare kolejnych rozdzialow nie jest wspomniany slowem. W kolejnych *SPOILER*gość po prostu ginie po jednym zdaniu*SPOILER*

- Spotkanie z demonem ktore konczy sie po (jednostronnym) dialogu złożonym.....z DWÓCH zdań.

Podsumowując- książka w której można kompletnie [motyla nóżka] połowe zawartości i kompletnie nic przy tym nie stracić- no umówmy się to raczej nie świadczy dobrze o produkcie xd. Jasne to dalej Piekara, jasne nie czyta sie tego źle ale są momenty w których człowiek musi się po prostu zmuszać żeby dopchać tą fabułę do końća. Ergo to jest definitywnie najsłabsza część w moich oczach,. 6/10 to absolutne(a i tak szczodre) maksimum oceny.

O tym, że Jacek Piekara potrafi w pełni skoncentrować na sobie uwagę czytelnika wie chyba każdy. Autor zasłynął nieograniczoną wyobraźnią oraz niesłychanie angażującym stylem. Nawet ci, którym nie po drodze było z fantastyką, decydowali się na jego książki. Kluczowe pytanie zatem brzmi, czy autor utrzymał swój poziom?

Cykl inkwizytorski doczekał się osiemnastego tomu. Rosły obawy czy nie jest to liczba przesadzona. Pojawiały się pytania nad podtrzymaniem intensywności wrażeń. Autor w ostatnich wydaniach bowiem trochę stracił na swojej sile przebicia. Na szczęście wydaje się, że właśnie odzyskuje pełnię sił, ponieważ powyższa powieść na nowo wskakuje na odpowiednie tory i gwarantuje nam ponad pięćset stron ekscytującej przygody. Fabuła luźno powiązana jest z tym co działo się wcześniej, więc myślę, że nie musicie kłaść dużego nacisku na chronologię. Natomiast jeśli poszukujecie inteligentnej, otwartej na współczesne wartości, pełnej ciętych ripost i podprogowych mądrości fantastyki - polecam bliższy kontakt z Jackiem Piekarą.

W tej części inkwizytor Mordimer Madderdin porzuca wypracowane sielskie życie na dworze wielkiego feudała i udaje się w tajemniczą misję do Italii. Droga okaże się wyboista i naznaczona przygodami, ale czego nie robi się dla zdobycia relikwii świętego Alodiusza? Ktoś ma jednak inne plany wobec relikwii i łatwo nie odpuści. Mordimer wpadnie w sieć intryg, tajemnic i morderstw naznaczonych milczeniem oraz zmierzy się z mistycznymi obrzędami, które przyprawią wszystkich o dreszcz przerażenia.

Fabuła okazała się intensywna i pełna ciekawych perypetii. Dużo niebezpieczeństw, ślepych zaułków oraz niedomówień zawiązanych z wiszącymi w powietrzu sekretami skumulowało się w mrocznym klimacie dopełniającym dzieła. Postać głównego bohatera jak zawsze wypadła wzorowo pod względem kreacji i możliwości psychologicznej analizy a autor kładł szczególny nacisk na silne emocje, które bombardowały nas z każdej strony. Cała historia wypełniona była motywami w celu zapewnienia jak największej ilości atrakcji dedykowanych czytelnikowi w każdym stopniu zaangażowania w prozę autora. To fantastyka bardziej męska, nastawiona na tematy polityczne, religijne, społeczne czy geograficzne, kumulująca wszystko co związane z wewnętrznym "męskim ja", czyli waśnie, spory i przepychanki opisywane bez ugładzeń czy niepotrzebnych wzruszeń, ale wydane w takiej formie, że trudno się od tego oderwać!

"Ja, inkwizytor. Miasto Słowa Bożego" ucieszy fanów twórczości autora i zachęci tych, którzy wciąż się wahali. Pomysł na książkę został zrealizowany z nawiązką, wydarzenia płynnie się przeplatały a główny bohater podołał misji utrzymana na swoich barkach największego zainteresowania czytelnika. Jacek Piekara zagwarantował mi kilka wieczorów niesamowitej uczty w stylu mocniej fantastyki, bawiąc, intrygując oraz dając do myślenia. Jeśli zatem szukacie inteligentnej powieści angażującej wyobraźnię, która zapewnia apetyt na więcej - polecam! Ja czuję się w pełni zaopiekowana!

Wszyscy miłośnicy fantasy doskonale znają Jacka Piekarę i wiedzą, że dobrze jest czytać wszystkie opowieści chronologicznie, choć w przypadku niektórych historii wcale nie jest to konieczne. Tak jest też w przypadki Miasta Słowa Bożego, więc jeśli jeszcze nie miałaś/miałeś do czynienia z tym autorem, to zostań i poczytaj, może się skusisz na lekturę.

Mordimer przebywa w domostwie u pewnego człowieka, któremu ongiś uratował życie. Wiedzie tam życie sielsko-anielskie oddając się bez reszty uciechom cielesnym i filozoficznym, a także organoleptycznym. Do czasu jednak, kiedy otrzymuje zadanie, by odzyskać relikwie świętego Alodiusza. Misja ta, zdaje się być jedną z tych bardziej skomplikowanych i niebezpiecznych, ale Mordimer jest na nią gotowy!

Początkowo fabuła wydaje się nieco chaotyczna i rozwija się powoli, ale dzięki temu łatwiej jest się przygotować na to, co czeka czytelnika później. A nie jest to opowieść bajkowa z mchu i paproci a jazda bez trzymanki i tylko dla osób o mocnych nerwach. Dlaczego? Ano dlatego, że trup ściele się gęsto, a stal zderza się ze sobą niemal bez ustanku.

Trzeba też wspomnieć o tym, że ta książka dialogami stoi. Jest ich tu bardzo dużo i są nie tylko doskonałą ilustracją kolejnych scen, ale też tworzą swoje historie, które gładko przechodzą jedna w drugą i absolutnie nie nudzą. Czasem zaskakują, bawią, szokują, ale też pomagają zrozumieć pewne zachowania bohaterów.

Książka ukwiecona jest intrygami niczym na dworze Stanisława Augusta, knowania plączą fabułę, kierują ją pozornie w drugą stronę, po to by zmylić czytelnika i ostatecznie uderzyć z zimną precyzją w zupełnie nieosłonięte miejsce. Ta "surowizna", przez niektórych odbierana za brak ogłady i kultury w książce, jest potrzebna. Pozwala na wyrobienie sobie zdania o tym, że polskie fantasy może być doskonałe w każdym względzie i nie trzeba go porównywać z zagranicznymi twórcami.

To nie jest łatwa lektura z baśniowymi postaciami i lekko romantycznymi wątkami, których teraz pełno na księgarskich półkach. Jest to opowieść intensywna, dobrze przemyślana i obiecująca, że w kolejnych tomach będzie działo się więcej, mocniej i mroczniej.

Jacka Piekary chyba nikomu przedstawiać nie trzeba. Jego seria zatytułowana jako cykl inkwizytorski od lat pojawia się na półkach księgarń, a "Miasto Słowa Bożego" jest już osiemnastym tomem. Większość czytelników znająca całość ma skomplikowaną relację z autorem, bo jednam są to dość pokaźne tomiszcza, a regularnie zdarza się Piekarze powtarzać, zahaczać o coś, co już było w tomach poprzednich. Tylko nadal czytamy kolejne części, prawda?

Mordimer jest postacią, której sentencje czy mądrości znane już z poprzednich części tutaj także się przewijają i niestety faktycznie są to ponownie te same refleksje męczące głównego bohatera. Natomiast wątek śledztwa i gnębienia heretyków już jest ciekawym momentem w fabule i śledziłam go nie mogąc się oderwać nawet na moment od lektury. Są oczywiście także paranormalne elementy, jak na tę serię przystało więc miłośnicy się nie zawiodą. Jednak to właśnie wątek kryminalny zmieszany z tym paranormalnym wiodą tutaj prym. Na szczęście udało się je utkać tak, że jest zaskakująco... a dlaczego? To już każdy czytelnik musi przetestować na sobie.

Cyk inkwizytorski jest specyficzny i czyta się najlepiej kolejne jego tomy w dość sporych odstępach czasowych. W innym wypadku czytelnik zaczyna być znużony powielaniem filozofii głównego bohatera, a nawet momentami niemal identycznych zdań. Dlatego, gdy podchodzi się do tych książek rzadziej, w między czasie przeplatając innymi, to wtedy rozrywka jest przednia. Choć nie będę ukrywać, że początek, mniej więcej sto, może sto pięćdziesiąt stron, zwyczajnie powodowały, że miałam ochotę pójść czytać coś innego. Zwyczajnie wiało nudą. Później jednak akcja się rozkręciła do tego stopnia, że już było ciężko się od niej oderwać.

Czytelnicy znający twórczość Piekary zauważyli zapewne, że ten zmienił wydawnicze barwy i przeszedł do Wydawnictwa Zysk i S-ka. Czy to dobrze? Nawet bardzo i myślę, że to z korzyścią dla serii, autora i samego wydawnictwa. Ale nie trzeba się obawiać, że nastąpiły tu jakieś kolosalne zmiany, bo nie, to nadal ta sama seria inkwizytorska.

Podsumowując, znana seria, znany główny bohater i kolejne jego przygody choć już w o wiele łagodniejszym wydaniu to właśnie te elementy, które oferuje nam ta powieść. Mordimer zmiękł, a czy to dobrze? Przekonajcie się sami!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Zysk i S-ka.