Równonoc

"Jest w nas tyle samo światła, co mroku."

Jachty, szybkie samochody, piękne dziewczyny i ładni chłopcy. Ekskluzywne hotele, pościgi oraz strzelaniny. Konrad rusza śladem swojej przyrodniej siostry, aby uchronić przed nią Adama. Podróżując między państwami, zyskuje nowe kontakty, które mogą mu pomóc w schwytaniu seryjnej morderczyni. Jego życie zaczyna przypominać te, jakie prowadził James Bond na srebrnym ekranie. Jednak na tle pięknych krajobrazów rozegra się prawdziwa gra, w której ciężko przewidzieć zwycięzcę.

Akcja rozgrywa się między pierwszym a drugim tomem, z kolei epilog - po wydarzeniach z drugiej części. Świetnym pomysłem ze strony autorki był powrót do przeszłości i ukazanie drogi, jaką przeszedł Konrad podczas poszukiwań swojej przyrodniej siostry.

Mimo że ta część znacznie odbiega od swoich poprzedniczek, to nadal utrzymuje świetny poziom i nie brakuje zwrotów akcji.

Fabuła w całości skupia się na Konradzie oraz na jego uczuciach. Autorka rzuca zupełnie inne światło na postać młodego gangstera, co czyni go bardziej złożonym.

Zdecydowanie polecam książkę wszystkim fanom Jamesa Bonda.

*współpraca reklamowa*

Zacznę nietypowo, bo pierwsze co powiem to: Droga autorko tak się nie robi. Po zakończeniu drugiego tomu spodziewałam się wszystkiego, ale nie tego, że akcja się cofnie. Nie powiem, że mi się to nie podobało, bo ja takie szczegóły i smaczki lubię, ale jednak ja potrzebowałam wiedzieć co będzie dalej. Kończąc wstępne narzekanie, powiem wam, że to kolejny świetny i bardzo złożony kryminał wychodzący spod pióra autorki, z naciskiem na wątki kryminalne i detektywistyczne.

Konrad rusza w pogoń za seryjną morderczynią, która zagroziła życiu ważnej dla niego osoby. Mężczyzna prowadzi śledztwo na własną rękę, jednak jego przybrana siostra wciąż jest krok przed nim. Ten szalony pościg sprawia, że mężczyzna trafia do szpitala, gdzie nawiązuje nową znajomość, za sprawą której rozpoczyna swoje kolejne śledztwo. Konrad wraz z Antkiem, szukają już nie tylko zbiegłej ale i starają się rozwiązać sprawę międzynarodowej szajki, parającej się nielegalnymi praktykami.

Szalonej akcji, dramaturgii, niespodziewanych zwrotów, nielegalnych praktyk czy wątków sensacyjnych tutaj nie zabraknie. Ta część zdecydowanie różni się od poprzednich, nie tylko widoczną na pierwszy rzut oka ilością stron, ale przede wszystkim wieloma miejscami akcji, bo rozgrywa się ona w różnych państwach i różnych miastach, dominacjom wątków kryminalnych, ilościom zwrotów akcji i działań niczym z filmu o agencie 007.

Co fajne autorka bardzo szczegółowo opisuje wydarzenia z podróży Konrada, czyli akcję pomiędzy końcem pierwszego tomu, a początkiem drugiego. Ja uwielbiam gdy akcja jest tak dokładnie opisana, tym bardziej, że jest to zrobione dynamicznie i ciekawe przez co ma się wrażenie, że książka czyta się sama. Oczywiście na początku się wściekłam, że nie ma ciągu dalszego, nie mniej bardzo szybko to uczucie zaginęło w biegu wydarzeń, których nie powstydziłby się nie jeden film akcji. Mam wrażenie, że przeczytałam ją na jednym wdechu.

Bardzo mi się podobało, a już okładka w szczególności. Szczerze polecam.

*olilovesbooks2*

🟣🌃 Tak - jestem mgłaversiarą. A to oznacza, że na dowolny tekst rodem z wyobraźni Aleksandry cieszę się jak dzieciak. Moja kolekcja poza książkami rozrosła się o kilka gadżetów z uniwersum właśnie z tego samego powodu. Dlatego więc kiedy po raz pierwszy usłyszałam o Równonocy ucieszyłam się przeogromnie. Potem okazało się, że Aleksandra zaprosiła mnie do współpracy co już w ogóle było dla mnie niczym gwiazdka z nieba. Wskutek tego wszystkiego mogę więc śmiało powiedzieć, że nie tyle Równonoc przeczytałam co zwyczajnie zjadłam.

🟣🌃Adam, Konrad i Elka to dla mnie trio idealne. Mają między sobą tak genialną nieco ironiczną i bezczelną chemię, jakiej na próżno szukam w innych powieściach kryminalnych. Z jednej strony dokręcają szpilkę jakimś zgrabnym tekstem, by za chwile walczyć o wspólne osiągnięcie celu. Właśnie z tego powodu, kiedy po raz pierwszy usłyszałam, że Równonoc zerka w nieco inną stronę byłam zaintrygowana. Naprawdę ciekawił mnie fakt co może się wydarzyć kiedy względem wydarzeń z Burzy odrobinę cofniemy się w czasie żeby opowiedzieć o symbolicznej pustej przestrzeni którą ten tom wytworzył. Tak — Równonoc to klasyczny przykład powieści mostu. Książki, która powstaje w momencie, kiedy poprzednie książki wytwarzają pewną lukę w fabule i jej nie wyjaśniają. Czy to dobry pomysł? Jasne! Wszak, jeżeli autor ma zgrabny pomysł jak wypełnić tą symboliczną szarą strefę na osi fabularnej, dlaczego by tego nie zrobić?

🟣🌃 Równonoc opowiada o wydarzeniach, które miały miejsce w trakcie, kiedy Konrad z pewnych powodów był nieobecny na linii fabularnej Burzy (aby pod koniec przeskoczyć do wydarzeń już po tym tomie) W tym wypadku głównymi bohaterami powieści będzie Konrad do pary z Antkiem. Tego pierwszego nakręca chęć zadośćuczynienia zbrodni, której dopuściła się jego przybrana siostra. Młodszy z kolei dźwiga swój własny bagaż doświadczeń, lecz ostatecznie poszukuje tego samego co jego przybrany opiekun — poczucia odkupienia win, za którego cierpienie doświadczył. Z obu tych powodów postanawiają połączyć siły — wszak czy nie ma lepszej rzeczy to zjednoczenia ludzi niż wspólny problem? Ta symboliczna gonitwa za wrogiem przegoni naszych bohaterów przez Monaco, Londyn i Paryż aż do jeziora Como. Czy uda im się osiągnąć zamierzone cele? O tym musicie przekonać się sami. Lecz jeżeli lubicie powieści gangesterskie absolutnie pokochacie tą historię. Tak — jest ekskluzywnie, bogato i z przepychem. Właśnie tak jak powinno być, jeżeli waszym idolem był James Bond i staracie się złożyć idealną laurkę, dla których historii bohaterem był wspomniany agent.

🟣🌃 Pomysł wyjściowy jak widzicie jest naprawdę bardzo dobry - ale jak z realizacją? Absolutnie podobał mi się przepych bijący z każdej strony tej książki. Od początku czuć pomysł, na jaki zdecydowała się autorka i konsekwentnie go zrealizowała. Dialogi i zależności między bohaterami jak zawsze u Aleksandry są poprowadzone po mistrzowsku. Tam, gdzie ma być zabawnie jest zabawnie, tam, gdzie pora na powagę również spotkacie tylko ją. To sprawia, że Równonoc jest historią, przez którą popłyniecie, jeżeli tylko kupi was konwencja gangsterskiego akcyjniaka. Mnie czytało się to świetnie, ale czy to sprawiło, że Równonoc stała się moją ulubioną powieścią z tej serii? Niestety nie. Wszystko wynika z tego powodu, że jeżeli mam do wyboru konwencję opowieści akcji a mrocznego i ciężkiego kryminału zawsze wybiorę to drugie. To dlatego absolutnie uwiodła mnie Mgła a Burza zwyczajnie podbiła moje serce - Równonoc uważam za dobrą młodszą siostrę poprzednich książek, ale zwyczajnie lecę na starsze😉 Ten punkt widzenia jest bardzo subiektywny proszę pamiętajcie o tym kiedy sięgniecie po tą historię bo naprawdę niewiele można jej zarzucić złego.

🟣🌃 Na osobne wspomnienie absolutnie zasługuje fakt, iż Adam nie pojawia się w 95% powieści. Jezu, jaki to jest GENIALNY POMYSŁ! Świetne przełamanie tropu relacji romantycznej, która już się zawiązała i ma za sobą pewne wspólne doświadczenia. Słyszeliście kiedyś o powiedzeniu, że czasami warto wstać od stołu, aby wrócił wam apetyt? Właśnie czegoś takiego tutaj doświadczyłam. Dzięki nieobecności jednego z dwóch najważniejszych bohaterów uniwersum zyskacie szansę na przyjrzenie się relacji Adama i Konrada z absolutnie innej perspektywy. Czasami, aby dojść do pewnych konkluzji w relacjach międzyludzkich potrzebujemy czasu, spojrzenia na nasze relacje z innej nieco dalszej perspektywy. Co moim skromnym zdaniem jest absolutnie in to Konrad (pamiętajcie, że to gangster, który wyciągnął z życia takie, a nie inne wzorce radzenia sobie ze stresem) PS. TAK ja też tęsknie za Adamem! Lecz to nie zmienia faktu, że umiem docenić, kiedy autor postara się i naprawdę zaskoczy mnie podejściem do relacji, którą sam nadbudował. BRAWO OLA!

🟣🌃 Podsumowując — czy warto dać szansę Równonocy? Oczywiście! Jeżeli kochacie tak jak ja to uniwersum to jest to wręcz lektura obowiązkowa. Ale pamiętajcie proszę że to inna konwencja niż dwie poprzednie książki. To sprawia, że nie każdemu może ona przypaść do gustu. Lecz warto sprawdzić jak świetna autorka broni się w konwencji w jakiej jeszcze jej nie widzieliście.

PS. POZOSTAŁO ODLICZAĆ DNI DO SUSZY.

Już nieraz zdarzyło mi się pisać przy opiniach o książkach, że filmy sensacyjne to moje totalne guilty pleasure, więc wyobraźcie sobie jak bardzo się ucieszyłam, że kolejna część serii „Miasto gasnących świateł” jest właśnie sensacją (poprzednie dwie części były połączeniem kryminału z romansem).

Akcja „Równonocy” została umieszczona bezpośrednio po zakończeniu tomu pierwszego, a nie drugiego i podczas czytania układałam sobie w głowie, że wam napiszę, że możecie chronologicznie przeczytać trójkę przed dwójką, ale epilog to odwrócił, bo dostajemy tam scenę, która dzieje się po zakończeniu drugiego tomu, więc jednak warto zachować kolejność wydania i przeczytać „Równonoc” jako trzecią część. 😉

Autorka w słowach od siebie, ale i w fabule wspomina o filmach z Jamesem Bondem, które klimatem zainspirowały ją do stworzenia tej historii. I ten kierunek jest dobrym drogowskazem, bo jeżeli lubicie filmy z Bondem to i ta książka powinna się wam spodobać. Ja bardzo lubię, bo się po części na nich wychowałam, a szczególnie tych, w których gra Pierce Brosnan (mam jeszcze słabość do tych z Timothym Daltonem). 🤭

Znany nam z wcześniejszych części Konrad Gronczewski wyruszył w pościg za osobą, która popełniała zbrodnie w „Mgle” i kierujemy się z nim w różne strony Europy. Na swojej drodze spotyka Antka Moskala, którego mieliśmy już okazję poznać w „Burzy”, ale i odkrywają się przed nami też zupełnie nowi bohaterowie, którzy coś czuję nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa. Z resztą autorka ma talent do tworzenia postaci, które mam wrażenie jakby byli stworzeni dla tej akcji i nie wyobrażam sobie jakby mogło ich tam nie być.

Dużą wartością książek z tej serii jest nacisk na postacie queerowe i ukazanie siły jaką daje poczucie bycia sobą kimkolwiek się czujemy. Wśród pędu akcji ukazana jest tragedia postaci i to jak ciężko oderwać się od przeszłości. Dzięki temu ta historia ma warstwy i obok rozrywki jest coś co zostaje, a tymi uczuciami jest współczucie i empatia.

„Miasto gasnących świateł” trzyma swój poziom, który tak bardzo

Ps. Z myślą o książkowym Antku i jego „lekkiej” obsesji na punkcie „Gry o tron” słucham podczas pisania muzyki z tego serialu. 🐉

„(…) czasami opłacało się przed kimś otworzyć, opowiedzieć chociaż część swojej historii. Odnaleźć w tym zrozumienie. Dać się poznać”.

Znacie tę piękna fioletową serię – „Miasto gasnących świateł”? Tęczową historię pełną barwnych postaci i nieszablonowych zagadek kryminalnych. Uwodzącą stylem. Z wyczuciem i smakiem dotykająca tak współcześnie ważnych i trudnych tematów..

Tym razem tłem opowieści jest misja Konrada Gronczewskiego – księcia wrocławskiego półświatka i byłego żołnierza Legii Cudzoziemskiej, faceta o niezwykłej „charyzmie, inteligencji i przebiegłości zapakowanej w seksowny metr dziewięćdziesiąt i obleczonej w garnitur Toma Forda”. Konrad chce za wszelką cenę odnaleźć swoją morderczą siostrę i może trochę uciec.. od kogoś, kto, nagle i bez ostrzeżenia stał się dla niego ważny, bliski, pożądany..

Lecz nieoczekiwanie, nie tylko Konrad i jego plan znajdą się w centrum uwagi, a pewien młody chłopak z promiennym uśmiechem, osoba niebinarna – Antek oraz jego historia, która na tyle dotknie zimnego serca gangstera, że stopi lód megalomanii i uruchomi uśpione instynkty „cebuli” – nieprzewidywalność i diabelski spryt.

Aleksandra Świderska z rozmachem zaprasza na swój sensacyjny blekaut. Jak w filmach o Jamesie Bondzie, będzie więc szybko, oryginalnie i wybornie. Od Monako, przez Londyn i Paryż, po alpejskie Jezioro Como – z widokiem na piękne krajobrazy, ekskluzywne jachty i żaglowce, szybkie samochody i elitarne hotele, w towarzystwie samych VIPów, w otoczce wieloświatowych perfum i wybornych trunków, wstrząśniętych, nie zmieszanych rzecz jasna – rozegra się spektakularne polowanie na przeszłość, gra o bardzo wysoką stawkę, zastawianie pułapki na międzynarodowych przestępców.. Tu łatwo o błąd, który może kosztować czyjeś życie..

Jeśli czytaliście „Mgłę” i Burzę” – na „Równonoc” nie trzeba namawiać, jeśli nie – zapewniam, że seria „Miasto gasnących świateł” ma ogromną szansę być powiewem świeżości w Waszym czytelniczym świecie, przestrzenią dla głosu w ważnej sprawie o tolerancji, szacunku i o wrażliwości na innych ludzi pragnących, jak każdy z nas, być sobą.

Polecam.