Meloman

"Meloman" to piąty tom serii mrocznych kryminałów doprawionych czarnym humorem z Agatą Stec.

Była policjantka Agata Stec niestrudzenie poluje na wpływowych i bogatych pacjentów jej brata Artura, musi przy tym wykazywać się niezwykłą inteligencją, sprytem, przebiegłością i odwagą.

Melomana od megalomana dzielą tylko dwie litery. Obie te cechy charakteryzują głównego antagonistę, któremu autor poświęca wiele uwagi. Polubiłam nieokiełznaną wyobraźnię Piotra Borlika, jego lekko sarkastyczne poczucie humoru i to jak skutecznie wodzi mnie za nos, by ostatecznie wywieść mnie w pole.

Muszę przyznać, że w tym szaleństwie jest metoda: rozwiązania fabularne serwuje odważnie i z rozmachem, a bohaterami swoich historii czyni nietuzinkowe i charakterne osobowości, od Agaty poczynając, na wybitnie pokręconych umysłach złoczyńców kończąc.

Recenzja

„Meloman”

Cykl: Agata Stec i Artur Kamiński (tom 5)

AUTOR: PIOTR BORLIK

WYDAWNICTWO: PRÓSZYŃSKI I S-KA

„Jej krew śpiewała...... Każda kropla sącząca się z jej ciała wydobywała z siebie dźwięki łączące się w cudowną melodię. Pierwsze krople były ledwie słyszalne, jakby wstydziły się wydać głos, kolejne poczynały sobie śmielej, aż wreszcie krew zrozumiała, że trafiła na właściwego słuchacza, i całkowicie się przed nim otworzyła”.

Gdy dźwięk krwi zagłusza sumienie.

„Meloman” kryminał, który pulsuje emocjami, dźwiękiem i mrokiem ludzkiej natury. Mroczna opowieść o obsesji, fałszu i cenie, jaką płacimy za ślepe uwielbienie. W świecie, gdzie granica między artystą a potworem potrafi być cienka jak teatralna kurtyna, „Meloman” Piotra Borlika wciąga czytelnika w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, z których nie sposób wyjść obojętnie. To powieść, która nie tyle się czyta, ile przeżywa — każdą komórką ciała, każdym zmysłem, który zdaje się reagować na najmniejsze drżenie fabularnego napięcia.

To nie tylko kolejny kryminał z półki „do przeczytania i zapomnienia”. To powieść, która wciąga niczym wir – zaczynasz czytać i nagle orientujesz się, że minęła północ, a Ty wciąż tkwisz z nosem w książce, z sercem bijącym szybciej przy każdym kolejnym rozdziale. Autor stworzył historię z mrocznym klimatem, intrygującą i głęboko osadzoną w realiach, które w literaturze kryminalnej nie są oczywiste – świat teatru. Borlik świetnie buduje napięcie, jego styl jest zwarty, dynamiczny, ale jednocześnie niepozbawiony literackiego smaku. Co chwilę serwuje czytelnikowi emocjonalne haki: raz cię zaskakuje, innym razem otuli spokojem oczekiwania, by za moment zostawić z niepokojem czającym się pod skórą. Dialogi są naturalne, ostre, czasem pełne jadu, a czasem – przebłysków ludzkiej bliskości. Akcja prowadzona jest jak precyzyjnie skomponowana symfonia – nie ma tu fałszywych nut.

„Meloman” to opowieść nie tylko o zbrodni, ale i o uzależnieniu od sławy, o tym, jak popularność potrafi być jak narkotyk — dający władzę, a zarazem odbierający człowieczeństwo. Autor z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak rozpoznawalność potrafi wypaczyć sumienie, jak celebrycki status staje się tarczą nie do przebicia, a miłość fanów — paliwem dla narcyzmu i okrucieństwa. Piotr Borlik nie ucieka od brutalności, ale nigdy nie epatuje nią dla samego efektu. Każdy szczegół, każda scena ma swoje uzasadnienie — buduje napięcie, przybliża do prawdy, a jednocześnie zmusza czytelnika do refleksji.

To lektura, którą się pochłania, ale która też pożera nas od środka — zostawiając pytania, niepokój i echo krwi, która jak się okazuje — jednak ma swój dźwięk.

Nie czekaj, aż ktoś ci opowie tę historię. Przeżyj ją sam. Otwórz „Melomana” i wejdź za kulisy świata, w którym maski nie zawsze są zdejmowane po zakończeniu spektaklu.

Na pierwszy plan wysuwa się Agata Stec, postać z krwi i kości, pełna sprzeczności: z jednej strony nonszalancka, ironiczna, obojętna na opinie innych, z drugiej nosząca w sobie cień niezaleczonej traumy. W cieniu skrywa się intrygującą, choć mroczna postać, psychodeliczny meloman, który ceni wysoką jakość dźwięku i przywiązuje wagę do doznawanych emocji podczas słuchania muzyki krwi. Trzyma się na uboczu, wysługuje innymi, by na samym końcu wyjść z cienia dopiero w ostatnim akcie.

Była policjantka Agata Stec kontra idol tłumów, za którym stoją fani, wpływy i… krew. Henryk Wysocki – gwiazda teatru. Artysta. Psychopata?

Agata, pozbawiona policyjnych narzędzi, wkracza do tego świata z pozoru blichtru i kultury, który okazuje się być jaskinią pełną echa krzyków, których nikt nie słyszy. Sama, bez wsparcia, zmuszona jest grać swoją własną rolę infiltrując środowisko teatralne i ryzykując, że sama stanie się ofiarą spektaklu, w którym reżyserem jest psychopata, a widzowie klaszczą nawet wtedy, gdy kurtyna opada na trupa.

Gdy popularność staje się bronią, a aplauz przykrywa zbrodnię, jedyną szansą na prawdę jest kobieta, która nie cofnie się przed niczym.

-Czy w jaką grę zostanie wciągnięta Agata Stec?

-Kim okaże się wirtuoz dźwięku krwi?

-Czy Agata będzie kolejną ofiarą i zagra w krwawym koncercie?

-Czy Henryk Wysocki stoi za morderstwami?

Polecam „Meloman” Piotra Borlika to książka, która gra w duszy długo po zamknięciu ostatniej strony.

„Meloman" Piotr Borlik

Znam doskonale serię z Agatą Stec i Arturem Kamińskim, a trzy pierwsze części czytałam z zapartym tchem. "Boska proporcja" była po prostu boska.

W "Melomanie" dostałam równie dobrą historię - był mrok, niejednoznaczność moralna i Agata Stec wymykająca się prostym definicjom. Brakowało mi jednak Artura Kamińskiego. Chyba mnie też zmanipulował.

Bardzo ceniłam go za nietuzinkową kuchnię i znajomość win. To było świetne urozmaicenie trzech pierwszych części.

Wracając do tej, piątej już części serii, to autor przeniósł mnie do Bydgoszczy. Ciekawie i bardzo trafnie wszedł w środowisko teatralne. Nie jestem może aż tak częstym gościem w tym "przybytku sztuki", ale muszę przyznać, że teatr był tutaj niepokojący i fascynujący. Nie była to przestrzeń twórczości, ale raczej arena ego, rywalizacji i bardzo brudnych gierek.

Świat teatralnych kulis odsłaniał przede mną brutalną prawdę: ambicje, intrygi i manipulacje mieszały się z kurzem scenografii i blaskiem reflektorów. Autorowi udało się oddać tę dwuznaczność - scena stała się areną zbrodni, a aktorzy również odgrywali role poza nią.

Co mnie tutaj zdziwiło? Forma uwielbienia dla aktora Henryka Wysockiego. Tego nie rozumiałam w ogóle. To uwielbienie, a wręcz fanatyzm był raczej przerysowany. Nie wyobrażam sobie mieć takiego "mistrza" i zrobić dla niego wszystko, dosłownie. Ten aspekt książki, ten fanatyzm i mechanizmy obrony idola przed prawdą były moim zdaniem takie trochę "nadmuchane".

Miałam momentami i chwile niedowierzania, bo autor wymyślił tak niewiarygodną fabułę, która nie mogła się wydarzyć, ale jestem w stanie przymknąć na to oko, bo nie wszystko musi być prawdopodobne, ale wszystko musi wzbudzać emocje. A tu emocji było wiele.

Nie mogę pominąć tu tematu muzyki, bo tytuł jednoznacznie na to wskazuje. Jeśli jesteście wyczuleni na dźwięki to z pewnością "poczujecie" te słyszane przez tytułowego Melomana. A kulminacyjna scena w bydgoskiej operze... byłam pod wrażeniem tego, jak autor stopniowo, ale konsekwentnie prowadził mnie do tej „melodii finału”.

Gdy zamknęłam książkę, poczułam satysfakcję. Może nie było aż tak intensywnie niż w pierwszej części, ale jestem zadowolona z tej lektury. Oczywiście Wam również polecam i to całą serię, od początku.

Piotr Borlik powraca i nie będę ukrywać, że jest to autor, którego za zmysł konstruowania fabuły cenie niezwykle.

Agata Stec, czyli bohaterka znana z wcześniejszych powieści autora zostaje rzucona w wir śledztwa, które z każdym kolejnym krokiem pochwala ją niczym serce pompowaną krew.

Bohaterka w tej odsłonie cyklu nie utraciła swojej determinacji i niezłomności, a dzięki intuicji widzi znacznie więcej, niż można wywnioskować po pozorach.

Na mnie absolutnie największe wrażenie zrobiło to jak autor ukazał pewien fenomen, a mianowicie kult popularności. Borlik ukazuje jak adoracja publiczności, czy mediów może sprawić, że człowiek zaczyna się poczuwać jako ktoś, kto nie wpisuje się w klasyczne normy społecznej, uważa się za jednostkę, wybijającą się znacznie ponad przeciętność. Powieść porusza ważny temat, czyli granice jakie społeczeństwo wyznacza swoim idolom i jakie to niesie za sobą konsekwencje. Co gorsza, w lekturze widać jak na dłoni, że oddanie fanów w rekach sprawnego manipulatora może zostać wykorzystane bezwzględnie.

U Borlika niezwykle cenie bogactwo detali i niuansów w jego stylu, a także przemycone liczne smaczki psychologiczne, które świetnie dopełniają cały obraz historii. Na specjalne uznanie według mnie zasługuje kontrast ukazany między wyidealizowana sferą sztuki artystycznej a surową brutalną rzeczywistością. Ważne też jest to pytanie wynikające z całej powieści, czyli - jakie są granice etyki, gdzie status społeczny może wypaczyć nawet podstawowe zasady moralne.

„Meloman” jest mocny i trudny, zadaje niewygodne pytania, o których może wielu myśli, ale niewielu nie boi się ich zadać. Autor nakreślił bardzo rzeczywisty obraz współczesnego społeczeństwa, gdzie niejednokrotnie popularność i bezkarność mają miedzy sobą znak równości.

Przyznać muszę, że ta książka ma znacznie mocniejszy przekaż społeczny, niż mogłam nawet przypuszczać.

🩸 „𝓜𝓮𝓵𝓸𝓶𝓪𝓷” 𝓟𝓲𝓸𝓽𝓻 𝓑𝓸𝓻𝓵𝓲𝓴 🩸

 Rozpoznawalność i uwielbienie w oczach fanów pozwalają myśleć o sobie jako o kimś lepszym. A skoro wolno więcej, to czemu z tego nie korzystać? 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

„Meloman” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Piotra Borlika i jakże udane! Autor precyzyjnie wodzi czytelnika za nos, wciąga w fabułę i nie pozwala odłożyć książki na bok, czyli właśnie tak brzmi przepis na literacki sukces. 🔥

🩸Była policjantka - Agata Stec podejmuje się śledztwa na własną rękę. W pogoni za kolejnym niebezpiecznym psychopatą, nad którym opiekę roztaczał słynny psychiatra, a prywatnie jej brat, jedzie do Bydgoszczy, gdzie na celownik bierze Henryka Wysockiego, gwiazdę lokalnej sceny teatralnej. Rozpoczyna się zacięta walka o sprawiedliwość. Agata za wszelką cenę chce pokazać światu mrok, który kryje się za światłami reflektorów i koneksji wpływowych ludzi. Wysocki z doskonałą precyzją stara się tuszować swoje zbrodnicze występki. „Meloman” brutalnie pokazuje, jak łatwo zatracić się w popularności.🩸

Muszę przyznać, że Piotr Borlik to mistrz wciągających historii. Fabuła zaskakuje dosłownie już od pierwszych stron, a autor na każdym kroku wodzi czytelnika za nos, sprawiając, że sami nieświadomie wpadamy w jego pułapkę i nie możemy oderwać się od lektury. Historia, jaką stworzył z początku zaczyna się dość tajemniczo i intrygująco, a z każdą kolejną stroną zaczyna się dziać coraz więcej, sprawiając, że czytelnik nie może wyjść z podziwu, z jaką precyzją autor kieruje całą akcję. Bohaterowie książki są tak wyraziści, każdy z nich został wykreowany w niepowtarzalny sposób. Nie dość, że nie nudzą, to w dodatku są bardzo autentyczni w tym co robią.

„Meloman” to wciągający kryminał, który ujawnia ciemną stronę sławy i uświadamia jak dajemy się wciągnąć w sidła znanych osób, ślepo patrząc na ich poczynania, nie widząc w tym wszystkim ich nikczemności i faktu, że wpadamy w ich pułapkę iluzji. Podczas czytania ciągle odczuwałam niepokój i naprawdę bałam się tego, co może się wydarzyć na następnej stronie, ale pomimo tego, książka bardzo mnie wciągnęła i nie mogłam odłożyć jej na bok, dopóki nie poznałam finału. Autor z premedytacją postanowił zagrać na emocjach czytelnika, serwując nam mocny skok adrenaliny. Ale tym samym podsunął kilka ważnych tematów, nad którymi warto pomyśleć.