Mazurka

Wyzwolenie z okowów przymusowego poddaństwa względem partnera przychodzi z trudem i niekiedy bywa tak, iż dana ofiara nie wie jak się do tego zabrać. Zawsze należy pamiętać, że najważniejsze jest szczęście i nikt nie powinien nam w tym przeszkadzać. Niestety nasze społeczeństwo nadal jest przesiąknięte stereotypami, co wywołuje u ludzi pewne reakcje, które mogą potępić odważne zmiany w czyimś życiu.

Zarys fabuły

W książce spotykamy dalsze losy Malwiny, Sylwii i Wiktorii poznane w poprzednich tomach. Malwina układa sobie życie z Juliuszem, ale kilka przymusowych wizyt w Pietruchach oraz złe nastawienie jej rodziny przypomina o tym, co ją spotkało w życiu, a także uzmysławia na kim może obecnie polegać. Sylwia wyjechała do pracy do Niemiec, gdzie uczy mówić po polsku dzieci, których ojciec częściowo pochodzi z naszego kraju. Bohaterka poznaje tam Maksymiliana, który wpadł jej z wzajemnością w oko. Wiktoria nabiera coraz większej odwagi na to, by zerwać związek ze swoim partnerem. Jak potoczą się dalsze losy kobiet? Jakich odkryć dokonają w związku z ich rozważaniami filozoficzno-religijnymi? Czy wreszcie osiągną szczęście? Co się jeszcze wydarzy? O tym w książce „Mazurka” autorstwa Wioletty Milewskiej.

Wyzwolenie

Bohaterki dzięki swym rozważaniom zaczęły dochodzić do wniosku, iż mężczyźni chcą nimi rządzić, a przede wszystkim pomiatać. Oczywiście nie jest tak w każdym przypadku, bowiem nowe relacje Sylwii, czy Malwiny temu przeczą. Niemniej tam gdzie króluje niewiedza, tam i jest brak równouprawnienia i poniewieranie kobietami. Najtrudniej jest się z tego wyzwolić Wiktorii, która nie ma, aż takiej energii, by tego dokonać, a nastawienie społeczeństwa podyktowane tradycją i patriarchatem religijnym jeszcze bardziej w tym przeszkadza, co zresztą Malwina nawet po rozwodzie tego doświadczyła. Zdecydowanie wszyscy powinni być równi, nikt nie powinien innym służyć zwłaszcza, jeśli nie ma za to należycie płacone, nie wspominając już o powszechnym braku wdzięczności. Zawsze należy z tym walczyć i dążyć do szczęścia, nawet jeśli dotychczasowe życie zostanie wywrócone do góry nogami.

Podsumowanie

Książkę czytało mi się powoli, gdyż ma dosyć długie rozdziały, choć akcja była interesująca zwłaszcza w przypadku relacji pomiędzy bohaterami, a także w związku z ich rozważaniami dotyczącymi religii. Wątki dotyczące zdolności paranormalnych Sylwii mogłyby być bardziej rozbudowane, przez co byłyby jeszcze ciekawsze. Niektóre sceny wywołały też u mnie dreszczyk emocji, co jeszcze bardziej podnosi jakość tej powieści obyczajowej. Pozycję należy czytać po zapoznaniu się z poprzednimi tomami. Piękna okładka daje poczucie nadziei, że wszystko się dobrze ułoży i z pewnością przyciąga wzrok potencjalnego odbiorcy. Polecam książkę wszystkim poszukującym wolności oraz szczęścia, gdyż po przeczytaniu utrudniające przeszkody mogą okazać się błahostką.

Najpierw pojawiły się znaki na niebie i ziemi, które zwiastowały, że coś się stanie. I tak życie trzech przyjaciółek zostało wywrócone do góry nogami. A to wszystko za sprawą osób, które kochały i którym ufały. Najbliżsi powinni zapewnić im stabilizację, bezpieczeństwo i otoczyć troską. A wyszło zupełnie inaczej. Później kobiety czekała ciężka przeprawa przez ucho igielne. Miały do wyboru pozostać w związkach i zgadzać się na wszystko jak do tej pory albo odejść. Nie od dziś wiadomo, że kobiety Mazurki mają charakter.

"Wszechświat stawia cię tylko przed takimi problemami, z jakimi możesz sobie poradzić".

Malwina, Sylwia i Wiktoria każda z nich mieszka gdzie indziej, ale przyjaciółki nadal utrzymują ze sobą kontakt i wspierają się wzajemnie i w miarę możliwości się spotykają. Posiłkując się wiedzą z zakresu astronomii, religii i mitologii rozprawiają nad egzystencjalizmem. Poruszają trudne tematy skłaniające do refleksji. Malwina ułożyła sobie życie na nowo u boku Juliana. Sylwia wyjechała do pracy do Niemiec i do niej również uśmiechnęło się szczęście. Tylko Wiktoria nadal tkwi w toksycznym związku. Czy da się przełamać wzorce mentalne? Kiedy nam się wydaje, że wszystko jest już jasne, to wtedy pojawia się inny sposób postrzegania tego, co uznaliśmy za oczywiste. Czasami wierzymy w coś tylko dlatego, że ktoś nas do tego przekonał. Ludzie nie doceniają życia. Tracą czas i energię na rzeczy nieistotne. Spieszą się wszyscy i powoli pośpiech zaczyna być uznawany za normę, ale normę w określonych sytuacjach, a nie cały czas, bez przerwy. Rozumujemy w ten, a nie w inny sposób. Ciężko nam zmienić utarte poglądy. Co robimy gdy chcemy do kogoś należeć? Stajemy się przedmiotem i pozwalamy tak się traktować. Tak nie można, człowiek jest istotą wolną nie rzeczą. W ciągu życia spotykają nas czasem trudne i bolesne doświadczenia. Mają one to do siebie, że najczęściej zmieniają człowieka raz na zawsze. Bolesne doświadczenia przynoszą bowiem trwałe rezultaty. Jedni tracą w nich całą swoją niewinność, inni odkrywają, że życie nie jest usłane różami i nie polega na wyłącznym przeżywaniu radosnych chwil.

" Przemierzamy bez radości nasze osobiste labirynty, aż nagle odkrywamy tę jedyną drogę, która poprzez największą gmatwaninę prowadzi nas wprost do raju". -Mary Shelley-

Ta książka jest o kobietach i dla kobiet. Wioletta porusza w niej trudne tematy i otwiera nam oczy. Pokazuje, co powinniśmy zmienić w swoim życiu i jak dążyć do szczęścia. Czasami trzeba nabrać dystansu i spojrzeć na nasze życie z zupełnie innej perspektywy. Miłość, pasja, marzenia, wyznaczanie celów i poczucie własnej wartości to cechy, które sprawiają, że jesteśmy w stanie pokonać życiowe bariery. Szczęśliwa, kochana i kochająca kobieta jest w stanie „przenosić góry”.

"Kobiety po przejściach.

Sprzeczności dwie: silne i kruche.

Choć na zewnątrz ze stali - w środku są ze szkła.

Tak łatwo można potłuc im kruche serca." - ~ Elżbieta Bancerz, Dusza zaklęta w słowa

Wioletko pięknie Ci dziękuję za tę emocjonującą lekturę i czekam na więcej.

Polecam!

Zaznaczę, że warto w pierwszej kolejności sięgnąć po poprzednie powieści Autorki - „Znaki życia”(dwa tomy) oraz „Przez ucho igielne”, w których poznajemy od początku losy głównych bohaterek. A jest ich trzy- Malwina,Sylwia i Wiktoria. Poniekąd różne, a jednak bardzo podobne. Wszystkie mają za sobą przykre doświadczenia, ale „na to,co cenne,warto poczekać”.

Mimo wpojonych zasad,postanawiają zmienić swoje życie. Nie jest to łatwe zadanie,kiedy mieszka się w małej zaściankowej wiosce. Kiedy Sylwia i Malwina uwierzyły w siebie i w to,że życie może być piękne, gdy wreszcie odważyły się na zmianę , Wiktoria w dalszym ciągu nie potrafi zakończyć toksycznej relacji.

„Wszechświat stawia cię tylko przed takimi problemami,z jakimi możesz sobie poradzić”.

Przyjaciółki prowadzą ciekawe rozmowy,rozważania,w których często przeplata się pytanie,dlaczego wszelcy wielcy tego świata to głównie mężczyźni i czy faktycznie tak jest, a może to wina błędów w interpretacji,tłumaczeniu…

„Czasami mamy do czynienia z pewnego rodzaju układanką.Kiedy już nam się wydaje,że wszystko jest jasne,pojawia się inny sposób postrzegania tego, co uznaliśmy za oczywiste.”

Wiele z ich rozmów nawiązuje do religii. Bohaterki wnikliwie analizują znane teksty i doszukują się w nich głębszego, a nawet ukrytego, sensu.

„Czasami religijność odczłowiecza. Co z tego, że ktoś mianuje się zagorzałym wyznawcą swojej wiary,jeśli w imię Boga morduje,kradnie albo gwałci”. Zgłębianie tej właśnie tematyki mocno związane jest z miejscem,w którym żyły. Religia w małych miejscowościach jest bardzo istotna. Nieważne, że ktoś zachowuje się totalnie wbrew jej zasadom, jednak miejsce w pierwszym rzędzie na niedzielnej mszy to priorytet.

„O człowieczeństwie nie decyduje religia ,ale to, czy ktoś to człowieczeństwo w sobie ma.”

Utarte zasady,wyznaczone hierarchie, gdzie mąż jest panem,a kobieta wręcz posłuszną „służką”, mocno odbiły się na psychice bohaterek. Przez długi czas nie zmieniały nic, bo „czasami wierzymy lub mamy brak wiary w coś tylko dlatego, że ktoś nas do tego głęboko przekonał”. „Nasz mózg ma dziwny sposób rozumowania. Kiedy myślimy o czymś w określony sposób,to trudno zmienić nam utarty pogląd”.

Kobiety analizują również pewne informacje zawarte w mitologiach, co jest niezwykle ciekawe. Pojawiają się elementy astronomii a także i paranormalne. Z czasem dochodzą jednak do wniosku, że „fajnie jest rozmawiać o rzeczach wielkich (…)Czasami jednak trzeba pomówić o sobie. O swoich rozterkach. Mówienie nieraz bardzo pomaga.”

Sylwia i Malwina są w nowych związkach- udanych. Same nie dowierzają,że trafiły na tak dobrych partnerów. „Właśnie się przekonałam,że człowiek boi się tego, czego jeszcze nie rozumie.”

Obie tłumaczą Wiktorii,że nigdy nie jest za późno na zmianę, że „człowiek powinien czerpać z życia każdego dnia całymi garściami”.Że jedynym wyjście jest odcięcie się od tego,co boli. „Jak uwolnisz się od tego,co cie rani,to rana się zagoi”.

Ludzie często nie próbują niczego zmieniać z obawy,że sobie nie poradzą z nową rzeczywistością. Że nic dobrego ich już nie spotka. Wielu nie potrafi uświadomić sobie,że tkwienie w toksycznej relacji krzywdzi, że przez to nie jest się szczęśliwym,że trzeba coś zmienić, bo zasługujemy na coś lepszego. Nie podejmując próby,z pewnością się nie przekonamy. W życiu nie ma przypadków, a wszystko, co na spotyka, dzieje się po coś.

„Naprawdę wszystko jest zapisane w gwiazdach. To powiedzenie znaczy więcej, niż mogłoby się pozornie wydawać”.

Autorka świetnie wykreowała bohaterki, których filozoficzne rozważania nadają książce niesamowitą głębię. Skłaniają do wielu przemyśleń, a także do „researchu” w internetowej otchłani.

„Mazurka” to przede wszystkim powieść obyczajowa, w której odnajdziemy też elementy romansu opisane wręcz poetycko. To również książka psychologiczna,która zmusza do refleksji. Zdecydowanie polecam ją osobom, które podczas czytania lubią zwolnić, zatrzymać się na chwilę, przemyśleć, odbyć mistyczną podróż w głąb siebie

Odważnie... To jedno słowo towarzyszyło mi przez całą lekturę i zamyka w sobie całą gamę emocji, które mi towarzyszyły w trakcie lektury.

Sugerując się okładką i czytając opis wydawcy, byłam przekonana, że trafiłam na opowieść, która skradnie moje serce od pierwszych stron, poruszy i wzruszy, może nawet wkurzy... ale na pewno nie spodziewałam się tego, że skończę lekturę z uczuciem tak wielkiego zdumienia i pewnego rodzaju niedowierzania w to, co czytam.

"Mazurka" to książka nietuzinkowa i mocno refleksyjna, wymagająca od czytelnika sporej dawki uwagi i baardzo otwartej głowy. Nie do każdego ona trafi, a śmiałe tezy postawione przez autorkę, niejednego mogą przyprawić o szybsze bicie serca. Wielbiciele książek rozpatrujących istnienie kogoś lub czegoś wyższego, mogą się w tej historii odnaleźć. Muszę przyznać, ja się nie odnalazłam, a momentami czułam się tymi rozprawami, znużona.

W tej historii nic nie jest takie oczywiste, jakby się wydawało na pierwszy rzut oka. Autorka opisuje zmiany zachodzące zarówno w ludziach, jak i we wszechświecie okraszając to symboliką, którą- przyznaję- nie zawsze rozumiałam. Autorka przy pomocy swoich bohaterek i rozważań, jakie snują na temat różnych religii i całego wszechświata zmusza czytelnika do myślenia i obudzenia w sobie potrzeby poszukiwania, poszukiwania prawdy, ale czym jest ta prawda, i gdzie jej szukać, tego już nie zdradza...bo dla każdego będzie to coś innego i będzie leżało gdzieś indziej...

Długo nie umiałam się przekonać do stylu pani Milewskiej, później było lepiej, ale i tak czułam jakiś dyskomfort w trakcie lektury. Nie wiem, może to przez język, który niejednokrotnie uderzał w zbyt patetyczny ton, ale jest to moje bardzo subiektywne odczucie.

Książkę czytałam długo, musiałam ją sobie dozować, pozwolić na przemyślenia, zrozumieć.

Odnoszę wrażenie, że nie był to dobry czas na lekturę tej książki. Sama w okresie, w którym czytałam książkę, miałam w swoim życiu olbrzymi zamęt i nomen omen to chyba również miało wpływ na odbiór tej historii.

Nie wiedziałam też, że jest to już czwarta (!) część większej serii, i warto byłoby znać poprzednie. Może też tutaj leży problem, choć autorka dość szczegółowo zdradza, co się działo wcześniej w życiu bohaterek. Muszę sięgnąć po poprzednie części, może wtedy moje spojrzenie na "Mazurkę" się zmieni.

Czy polecam?

Jest to jedna z tych książek, o których każdy powinien sobie wyrobić własne zdanie po jej przeczytaniu. Dla każdego z czytających będzie ta historia inna i będzie niosła inne wartości i przesłania.

Niewątpliwie warto jest zwrócić uwagę na to, że świat przez cały czas się zmienia. W bardzo dużym stopniu to własnie ludzkość wymusza te zmiany i nie ma innego powodu niż udać się właśnie do przodu zgodnie z tym nurtem. Nie można w tym wszystkim zapominać jednak o tym, że warto jest mieć czas też dla siebie, wyznaczać kolejne dni z szacunkiem do swojej osoby, nie dawać się wykorzystywać, odradzać i tak dalej. W związku z tym, że powstaje coraz więcej książek na temat tego jak to jest dbać o siebie i zmieniać swoje życie postanowiłam skusić się na ,,Mazurkę" Wioletty Milewskiej, która jest obszerną lekturą na wolne dni.

Bez wątpienia warto jest zwrócić uwagę na lekturę, która niesie ze sobą tak cenne przesłania. Jej głównymi bohaterkami są trzy kobiety: Malwina, Sylwia i Wiktoria, które po latach spędzonych na Mazurach w końcu postanowiły zmienić swoje życie. Jak można podejrzewać, niewątpliwie nie powinno być to dla nich łatwą decyzją, jednak czy faktycznie tak było? Ich życie już niebawem miało ulec radykalnej zmianie, a związane miało to być również z wątkami chrześcijańskimi, w tym oczywiście nawiązaniami do osoby Chrystusa, czy ostatniej wieczerzy.

,,Mazurka" Wioletty Milewskiej to jedno z tych wydań, które ze względu na poruszaną tematykę zmian i dbania o siebie na pewno znajdzie wielu odbiorców. Inaczej sprawa może przedstawiać się z wątkami chrześcijańskimi, jednak jest to związane z wiarą. Nie namawiam do lektury tej książki, aczkolwiek uważam, że ze względu na poruszane w niej tematy warto jest mieć ją na uwadze. Ze względu na obszerność wydania dobrze jest zaplanować sobie na nią o wiele więcej czasu, gdyż kilka godzin okaże się niewystarczające.