Markiz. Cykl z Igorem Brudnym. Tom 9

Dziewiąte spotkanie z Brudnym i jakże udane! Omg, panie Przemysławie, pan niech nie przestaje pisać o Brudnym 😅

Igor wraz z Julią przyjeżdżają na Hel, aby odpocząć i przygotować się do operacji Julii. Jednak, jak to u tej pary bywa, nie może być ani nudno, ani spokojnie. W trakcie ich pobytu dochodzi do obrzydliwych zbrodni. Pomimo wcześniejszego postanowienia, że Igor nie będzie się w to mieszał, zostaje wciągnięty w sprawę… bo tak "życzy" sobie morderca.

Czy tym razem wszystkim uda się wyjść z tego cało?

Historia wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu aż do samego końca. To jedna z najmocniejszych części tej serii, pełna brutalności i okrucieństwa. Zaczynam się zastanawiać, czy Igor Brudny nie jest kotem i nie ma siedmiu żyć! 😅 Mimo wszystkiego, co go spotyka, pozostaje twardym gościem. Naprawdę trudno sobie wyobrazić, co jeszcze autor musiałby wymyślić, żeby Igor nie podołał.

"Markiz" to mroczny, niezwykle brutalny kryminał. W tej części poziom okrucieństwa jest naprawdę wysoki, dlatego może nie przypaść do gustu każdemu. Mimo to zdecydowanie polecam! I już nie mogę się doczekać kolejnej części.

„Markiz” Przemysław Piotrowski

Zaczęło się dość niewinnie. Igor i Julka wyjechali na Hel w konkretnym celu - ona miała przejść serię operacji, które miały zamknąć bolesny rozdział jej życia, a on odpocząć od bardzo absorbującej pracy.

Miała być cisza i spokój.

Ale... jak to u Brudnego, długo spokojnie być nie mogło. Dość szybko pojawił się trup i rozpoczęło się śledztwo, w które wmanewrowany został Igor.

Sama historia była dynamiczna, dużo się działo i w zasadzie nie było takich momentów, żebym się nudziła. Śledztwo bardzo szybko wymknęło się prostym schematom i prowadziło w coraz bardziej dziwne, mroczne miejsca. Czuje się poczucie osaczenia i to, że sytuacja cały czas się komplikuje.

I to właśnie klimat był dla mnie najmocniejszym elementem tej części. Hel, który do tej pory kojarzył mi się wyłącznie z letnim tłumem, smażoną rybą i (niestety) wiecznymi korkami do Władysławowa, tutaj stał się miejscem dusznym, zamkniętym i niepokojącym. Te wszystkie leśne tereny, bunkry, podziemne korytarze… czytając, miałam wrażenie, że zeszłam razem z bohaterami pod ziemię i nie bardzo wiedziałam, czy uda mi się stamtąd wyjść. I nawet jeśli obiecane helskie legendy to była bardziej wizja autora niż historyczne fakty, to absolutnie mi to nie przeszkadzało - wręcz przeciwnie, dałam się w to wciągnąć.

W tym tomie Brudny znów był „sobą” - bezkompromisowy, uparty, momentami działający na granicy rozsądku, ale ważne że skuteczny. Nie miałam poczucia, że autor jakoś szczególnie go tu zmienił, raczej konsekwentnie tę postać rozwijał. Fajnie wypadła też relacja Igora z Julką, a ich emocjonalna więź była tu bardzo widoczna. Zdecydowanie ocieplała całą historię i dodawała kontrastu do wątku kryminalnego. Tytułowy Markiz był wyrafinowany, a swoje zbrodnie budował niemal jak spektakl, z zimną precyzją. Więcej nie napiszę, musicie go sami poznać.

Ja się dobrze bawiłam. Dużo się dzieje, fajny lokalny klimat, a historia wciąga. Jeśli ktoś zna wcześniejsze części serii, to raczej się nie zawiedzie.

Czy zło potrzebuje maski czy wystarczy mu nazwisko, które brzmi jak legenda?

Markiz to historia, która nie tyle opowiada o zbrodni, co ją celebruje. W sposób chłodny, precyzyjny i niepokojąco wyrafinowany. Już sam tytuł niesie skojarzenia z postacią markiza de Sade — symbolem wynaturzonej wolności, przekraczania granic i fascynacji cierpieniem. Hel, zamiast być miejscem odpoczynku, staje się sceną teatru, w którym ktoś reżyseruje ból z niemal artystyczną precyzją.

Fabuła rozwija się jak dobrze zaplanowany rytuał. Nie ma tu przypadków — są tylko kolejne kroki prowadzące do czegoś większego, bardziej przerażającego. Autor nie śpieszy się z odpowiedziami, zamiast tego buduje napięcie poprzez atmosferę i poczucie, że ktoś cały czas jest o krok przed wszystkimi. Miejsce akcji odgrywa tu kluczową rolę. Zimne, wilgotne przestrzenie, zamknięte tunele i odcięcie od świata potęgują wrażenie osaczenia.

Najmocniej uderza jednak warstwa psychologiczna. To opowieść o kontroli, obsesji i granicach, które przestają istnieć, gdy ktoś zaczyna traktować innych ludzi jak element własnej wizji. Zło w nie jest chaotyczne. Ono ma strukturę, sens, a nawet estetykę. Bohaterowie poruszają się w tej rzeczywistości jak pionki, próbując zrozumieć reguły gry, w której stawką nie jest tylko życie, ale coś znacznie bardziej osobistego.

Markiz to historia, która nie szuka akceptacji czytelnika, nie łagodzi przekazu i nie daje komfortu. Zamiast tego prowadzi w miejsca, gdzie moralność przestaje być oczywista, a granice człowieczeństwa zaczynają się zacierać. Być może właśnie dlatego działa tak skutecznie, bo nie pozwala odwrócić wzroku.

Czy seria z Brudnym może jeszcze zaskoczyć?

Tak, i to nie wyobrażacie sobie jak bardzo. „Markiz” jest mroczny, krwawy, smolisty i mega wciągający.

Julia będzie operowana w helskiej klinice. Igor i jego ukochana przejeżdżają nad morze parę dni wcześniej, aby złapać oddech i spędzić czas ze sobą. Ich spokój zakłóca brutalne morderstwo młodej dziewczyny. Para postanawia nie angażować się w śledztwo. Morderca ma jednak inny plan. Wyzywa Igora na pojedynek.

„Markiza” czyta się na bezdechu. Dynamiczna akcja zalewa nas potokiem intensywnych zdarzeń. Emocje wystawione są na oddziaływanie bestialskich, krwawych scen. Morderca niczym mistrz swym dziełem delektuje się dokonaną zbrodnią. Krew i nieludzkie cierpienie spływają z jego dłoni.

Hel nie jest dużym skupiskiem ludzkim. Jestem jednak miejscem gdzie zbrodnia dobrze się zagnieździła i rozrosła. Sieć wzajemnych zobowiązań i zależności sprzyja jej rozwojowi. Bliskie sąsiedztwo policji, wojska i mafii jest dla niej idealnym gruntem. Świat podziemnych korytarzy, dobrze zamaskowanych bunkrów i terenów zamkniętych przez wojsko jest wymarzonym polem do działania dla bestii w masce markiza. Jednym z jej celów staj się Igor.

Brudny uwielbia tarzać się w ludzkim błocie. Gdy złapie trop nie odpuści nawet na jotę. Niestety nie baczy on wtedy na zdrowy rozsądek, nie martwi się o swoje zdrowie i życie. Wyrusza na łowy i tylko złapanie mordercy się liczy. Jego przystanią, wsparciem i boją utrzymującą go na powierzchni jest Julia.

Po takim tomie mam ochotę na znacznie więcej. Cóż przyjdzie poczekać na kolejne śledztwa Brudnego.

Nie wiem, czy to kwestia niesamowicie sugestywnego pióra autora, czy po prostu złośliwość losu, ale czytaniu towarzyszyło mi bolesne zapalenie ucha. Dzięki temu mogłam łączyć się w bólu z głównym bohaterem, co uczyniło tę lekturę najbardziej realistyczną w moim życiu!

„Markiz” to już dziewiąty tom kultowej serii z komisarzem Igorem Brudnym. I choć to dopiero moje trzecie spotkanie z twórczością Przemysława Piotrowskiego, zdążyłam się już przekonać, dlaczego czytelnicy tracą dla niego głowę. Jego książki charakteryzują się brutalnością, surowym realizmem i tempem, które sprawia, że tętno zdecydowanie przyspiesza.

Wraz z Igorem i Julią Zawadzką wybieramy się na opustoszały po sezonie Hel. I choć to miejsce kojarzy się z wypoczynkiem i szumem fal, w wykonaniu autora zmienia się w prawdziwe „Hell”, bo w świecie Brudnego spokój to pojęcie nieznane. Cel ich wyjazdu szybko z prywatnego zmienia się w służbowy, gdy Igor zostaje wciągnięty w makabryczną rozgrywkę, w której trup ściele się gęsto. A wkrótce sprawa znów nabiera osobistego charakteru, gdy zagrożone są osoby, na którym bohaterowi najbardziej zależy.

Hel odsłania przed nami wiele twarzy. Nie tylko to, co skrywają podziemne bunkry, ale przede wszystkim to, co siedzi w ludziach. Zawsze znajdzie się ktoś, komu wydaje się, że stoi ponad prawem, a w tak małej, hermetycznej społeczności od lat funkcjonują układy skrywające większe i mniejsze brudy. Autorowi udało się zgromadzić na tym skrawku lądu indywidua, o których trudno zapomnieć, oraz opisać zbrodnie, których obrazy zostają pod powiekami na bardzo długo. To jest czyste, psychopatyczne zło.

Ciekawym wątkiem jest postać pisarza Ossowskiego, bogatego, oślizgłego typa, który budzi niechęć nie tylko w Brudnym, ale daje też do myślenia czytelnikowi. Czy autor poprzez tę postać chce nam powiedzieć coś o literackim świecie? Nigdy przecież nie wiemy, kim prywatnie są ludzie, których książki czytamy...

Ta część to mocna rzecz dla osób o silnych nerwach i… żołądkach. Mrok jest w niej niemal namacalny, a brutalne sceny i nagłe zwroty akcji budują stałe napięcie. Ta świetnie dopracowana, mroczna fabuła naprawdę zasługuje na docenienie, a dosadny i bezkompromisowy styl autora totalnie do mnie trafił.

„Markiz” to już dziewiąty tom serii z komisarzem Igorem Brudnym. Tym razem Przemysław Piotrowski zabiera naszego bohatera i jego partnerkę Julię na Hel. Tam w prywatnej klinice Julia ma przejść przemianę. Dodatkowo ma to być wyjazd nie tylko dla niej ale dla obojga, gdzie będą mogli się zrelaksować i odciąć od pracy. Jednak w trakcie ich pobytu dochodzi do makabrycznej zbrodni. Komisarz przechodzi obok niej obojętnie, ponieważ jest na urlopie i nie ulega wątpliwości, że to nie jego rewir. Jednak psychopatyczny morderca właśnie jego sobie upodobał i na ciele kolejnej ofiary przesyła Igorowi wiadomość.

Zaczyna się zabawa w kotka i myszkę, której tor biegnie nie tylko utartymi lądowymi szlakami ale także w podziemiu, które skrywa poniemieckie bunkry. A co te bunkry skrywają oprócz gołych ścian i i powiązanych ze sobą tuneli? Gęstą, brudną i mroczną atmosferę, którą tnie się niczym nożem. Tak, czytelnik z trudem przez nią brnie a założenia postawione na początku walą się na głowę niczym słabo zazbrojony strop.

Powiem jedno, Brudny po raz kolejny musiał odwołać urlop. Tak wymarzony, tak wyśniony...

Sądzę, że fani serii będą usatysfakcjonowani. Ja jestem. Jak najbardziej.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Czarna Owca.

Malownicza Mierzeja Helska, tajemnicze zabójstwa poprzedzone skazaną na porażkę walką o przetrwanie, barwni bohaterowie, z których każdy ma coś za uszami i wyjątkowo bezwzględny sprawca, który nie cofnie się przed niczym…

Kto wygra w tej okrutnej grze, w której stawką jest życie? Dlaczego morderca z premedytacją zaangażował w śledztwo cieszącego się sławą nadkomisarza z Zielonej Góry? Czy funkcjonariusze zdołają odkryć tożsamość przestępcy nim będzie za późno?

„Markiz” to już dziewiąta odsłona cyklu kryminalnego z komisarzem Igorem Brudnym w roli głównej. Historia totalnie przesiąknięta mrokiem, przerażająca, napawająca niepokojem i naszpikowana emocjami. Bezapelacyjnie dedykowana miłośnikom mocnych wrażeń. I niech nie zwiedzie Was ten niepozorny wstęp. Autor po raz kolejny to zrobił! Stworzył duszny, intensywny, ciężki kryminał, który wraz z zagęszczającą się akcją nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Otrzymujemy powieść, która z rozdziału na rozdział coraz bardziej nas osacza i wzmaga kiełkujący lęk. Tutaj zło bezpardonowo panoszy się na kartach powieści i serwuje głównym bohaterom przysłowiowe piekło na ziemi. Nie brak również momentów grozy, gdy adrenalina sięga zenitu oraz opisów, których lektura dla własnego bezpieczeństwa wymaga pustego żołądka. Ponadto, autor umiejętnie manipuluje czytelnikiem, wodzi go za nos, wyprowadza na manowce, by finalnie zupełnie zaskoczyć. Czyli nic nowego. Stary, dobry Brudny!

Jeśli tylko gustujecie w powieściach przepełnionych mrokiem, to gorąco zachęcam Was do lektury. Rasowy, krwisty kryminał z ciężkim klimatem.

Igor Brudny powraca.

Ma ten gość w sobie cos takiego, że da się lubić. Jest po prostu ludzki. Z przeszłością i po przejściach, a nadal i wciąż głodny życia i posiadający trudną do ujarzmienia wolę walki o prawdę.

Tym razem policyjny duet, Igor i Julka wyjeżdżają na Hel. Ten wyjazd ma być dla nich nowym otwarciem. Ich plany jednak szybko trafia szlag. Na horyzoncie pojawia się wyrachowany, przebiegły, a do tego doskonale zorganizowany perfekcjonista – seryjny morderca z piekła rodem. Pełen sprzeczności. Metodyczny i nieprzewidywalny. Cierpliwy i gwałtowny. Budzący dysonans i wprowadzający chaos. Nie oglądając się za siebie wybrał sobie akurat ten teren, ustalił wysublimowane zasady swojej makabrycznej gry i rzucił wyzwanie najsłynniejszemu komisarzowi w kraju, który chciał nie chciał, musi przystać na gościnne występy..

Ekstremalnie brutalny morderca, kontra rasowy pies potrafiący wytropić każde zło czające się w mroku – oj działo się tu, działo!

„Markiz” to dziewiąta już odsłona jednej z najlepszych na polskim rynku serii kryminalnych. Każda historia jest inna, ciekawa, mroczna, pochłaniająca. Tym razem to powieść o zaburzonej inspiracji, zdegenerowanej pasji, chorych ambicjach, desperackich czynach.. Mocna, mroczna, emocjonująca.

Niezmiennie w oczekiwaniu na ciąg dalszy – bardzo polecam.

Igor Brudny is Back i to jak! Kolejna odsłona cyklu, która przesycona jest napięciem, psychologiczną grą i brutalnością, a to wszystko w nadmorskiej scenerii, która tylko podbudowuje towarzyszący powieści niepokój.

Początek „Markiza” nie zapowiada nadciągającej katastrofy, a wręcz przeciwnie, bo jest spokojnie a Julia i Igor odcinając się od przeszłości liczą na nowy start. Jednak znając ich wcześniejsze losy, można się domyślić, że to wszystko to nic innego jak cisza przed burzą.
Odnalezienie ciała młodej kobiety sprawia, że cała iluzja spokoju nagle znika. Tytułowy Markiz wciąga w swoją chorą grę Budnego, a ten pozostaje sobą, czyli niejednoznacznym, twardym facetem z całą furą gniewu jako bagaż. Gra stare się czymś w rodzaju psychologicznych szachów, gdzie tytułowy bohater próbuje złamać psychikę Igora.

Postać Markiza przypominała mi największych złoli, jakich w literaturze napotkałam, ponieważ nie jest to klasyczny brutal, to człowiek inteligentny, znakomity manipulator i planuje wszystko na wielu poziomach.

Jeśli jest coś, co zawsze robi książce dobrze, to zdecydowanie klaustrofobiczna atmosfera, bo gdy w tle nadciąga sztorm, czuć chłód morza, a do tego w tle opustoszały półwysep i wraki to trudno nie poczuć nieprzyjemnej izolacji. Autor niezmiennie dla siebie dobrze operuje napięciem, wykorzystując Hel jako plansze do chorej gry swoich bohaterów.

Historia jest niezwykle dynamiczna i intensywna, gdzie namacalnie czuć jak całe napięcie rośnie. Niezmiennie doceniam, że Piotrowski nie zaniedbuje psychologicznych aspektów książek kosztem brutalności. Mogę z czystym sumieniem przyznać, że z dotychczasowych powieści autora to właśnie postać Markiza jest TOPem złoli i potrafi wzbudzać prawdziwy niepokój.
Polecajka, czytajta i zachwycajta się…

Macie tak czasami, że chcecie czytać daną książkę, ale nie chcecie, żeby się skończyła? Ja mam tak zawsze przy tej serii.

Igor Brudny i Julia Zawadzka wyjeżdżają na Hel. Chcą odpocząć, odetchnąć, a Julkę czeka też operacja pozbycia się blizn. Nie jest im jednak dane długo cieszyć się spokojem.

We wraku jednego z polskich okrętów policja znajduje zwłoki młodej kobiety. Zawadzką zaczepia tajemniczy mężczyzna i sugeruje, że znany pisarz, który mieszka na Helu, może mieć coś wspólnego ze sprawą. Julka zbywa temat, podobnie jak Igor, kiedy mężczyzna zaczyna nękać jego.

Morderca ma jednak inne plany i postanawia wciągnąć Brudnego w swoją morderczą grę. Igor nie ma wyboru i włącza się do śledztwa.

Czy z tej gry wszyscy wyjdą całą? Czy życie Igora i Julki ponownie będzie zagrożone?

Trudno uwierzyć, że "Markiz" to już dziewiąty tom serii z Igorem Brudnym. Przemysław Piotrowski nie zna litości dla swojego bohatera i po raz kolejny wystawia go na ciężką próbę. Kiedy wydaje się, że życie Brudnego zaczyna się układać i uspokajać, trafia na celownik kolejnego psychopatycznego mordercy.

Autor wie jak porwać czytelnika. Brutalny morderca, zawiłe śledztwo, ciekawe, ale nie przytłaczające wątki osobiste i oczywiście główny bohater, który z niemal każdej opresji wychodzi cało, to jest to, co mnie i pewnie wielu czytelników przyciąga do tej serii. "Markiz" jest bardzo mroczny i brutalny. Akcja trzyma tempo i nie daje szansy na oddech. Poziom zwyrodnienia przekracza tu wszelkie normy, więc z pewnością to nie lektura dla wrażliwych czytelników. Ja po raz kolejny jestem pod wrażeniem wyobraźni autora i jego pomysłów na makabryczne zbrodnie oraz prób, na które wystawia Brudnego. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu.

"Gdy zbyt długo wpatrujesz się w otchłań, to ta otchłań zaczyna wpatrywać się w ciebie." Fryderyk Nietzsche

🌊 Igor i Julia wyjeżdzają na Hel by spełnić marzenie Julii o nowej twarzy bez blizn przeszłości. Nie mają pojęcia, że to co na nich czeka, dalekie będzie od tego o czym marzą. Bo sam diabeł upodobał sobie Hell na swój dom.

"- Obcinanie palców. Patroszenie. Wypalanie wiadomości. Rozczłonkowywanie. Dla niego to po prostu zabawa".

🌊 Igor znany jest z tego, że przyciąga do siebie najgorszych wykolejeńców i zło w czystej postaci. Niejednokrotnie stawał w obliczu zagrożenia życia i doświadczył bolesnych ran. Teraz jednak zostaje postawiony w sytuacji w której dozna bólu, jakiego do tej pory nie znał, bo uderza najgłębiej jak się da, i zostawia rany, których nie da się opatrzyć. Wyrwanego serca nie da się ponownie wkleić.

" Tutaj ból i cierpienie były jedynie zaproszeniem do nieuchronnie zbliżającej się śmierci. Jej esencją. Rdzeniem. Absolutnym fundamentem. Tej w najbrzydszym i najbardziej przerażającym wydaniu."

🌊 Autor stworzył psychopatę żywiącego się bólem i cierpieniem. Wirtuoza śmierci. Inteligentnego sadystę wypranego z uczuć. Pozbawionego wszelkich ludzkich odruchów. Odczłowieczył go i ubrał w maskę nadającą mu wyrafinowanej w okrucieństwie twarzy diabła. Koszmaru, w którym śmierć daje ukojenie.

A Brudny, jak to Brudny "...może i jest niereformowalny i chodzi własnymi ścieżkami, ale to najlepszy glina" i za to go kochamy.

🌊 Kolejna część, która wynosi tę serię na wyżyny. Umiejscowienie akcji w morskiej scenerii, w miejscu kryjącym wiele mrocznych pozostałości po wojnie, dodatkowo stworzyło duszny i momentami klaustrofobiczny klimat.

"- Hel jest jak królestwo ogrodowego kreta (...) - Przeorano go tunelami wzdłuż i wszerz, a bunkry (...) liczą nawet kilkaset kilometrów. (...) Poniemieckie skarby, rosyjskie eksperymenty, martwy las."

Nie wiem jak autor to robi, ale

z każdym kolejnym tomem coraz bardziej rozpala moją czytelniczą ciekawość. Jego fantazja w tworzeniu psychopatów zaczyna być przerażająca. Doskonały research?

No cóż, po tej części spojrzycie na to inaczej, a ja nie wiem czy odważę się na spotkanie autorskie 🫣

Ogromnie polecam całą serię, ale tylko tym, którzy po takiej ilości sadyzmu dadzą radę zasnąć w nocy.

Zdecydowane 10/10 a autorowi gratuluję i czekam na więcej 😁