Mamuna. Cykl Komisariat wyrzutków. Tom 1

Moi drodzy!

PETARDA 🔥

Bo jakże inaczej nazwać to, co w tej książce wyprawia

Krystian Stolarz?

No..., inne określenie wogóle mi do głowy nie przychodzi.

Apropo's nazwiska tego pana, mieliście już przyjemność poznać jego twórczość?

Jeśli jesteście fanami kryminałów, tak jak ja, to jest to pozycja obowiązkowa 🔥

Przyznam Wam się szczerze, ze jest to moje pierwsze zetknięcie z jego piórem, ale jakze cudowne!

***

„Mamuna", to pierwszy tom kryminalnego cyklu, pod tytułem: „Komisariat wyrzutków" . Klimat, którym raczy nas autor już w pierwszej części, jest nie do podrobienia, atmosfera tutaj panująca, aż przyprawia o ciarki...

Wyziera dosłownie i wręcz paruje z każdej

przewróconej strony...

To tak gwoli wstępu, aby wprowadzić Was w to, co zastaniecie podczas lektury tej niesamowitej ksiązki .

Czytając „Mamunę" doznałam niebywałego

przeżycia. Byłam ogromnie przerażona, a jednocześnie nie byłam w stanie odłożyć tej książki choćby na minutę ... ponieważ to, co działo się na jej kartach było tak fascynujące, że nie sposób było tego uczynić 🔥

"Rzygam już tą wsią i tymi ludźmi! Wiele z nich to stare prukwy, stare dziady lub mlodzi debile..."Oprócz nich jest jeszcze ktoś - Mamuna...

Nawidów na co dzień to wieś pełna mrocznych sekretów i ludzi ich pilnujących.

Komisarz Bożydar Sokół jest człowiekiem czynu a praca sensem jego życia przynajmniej od czasu , gdy stracił córeczkę Jowitę, czego zresztą nie potrafił sobie wybaczyć, ani ttm bardziej pogodzić się z sytuacją.

Niestety ucieczka w służbowe obowiązki nie przyniosła mu profitów czy upragnionego awansu, a jedynie zesłanie na niewielki posterunek , a właściwie komendę w Nawidowie.

Mężczyzna wraz z zespołem śledzczych, którzy podobnie jak on zostali skazani na banicję,ma za zadanie rozwikłać zagadkę zaginięć dziesięciorga dzieci , w dużej mierze pochodzących z tak zwanych trudnych rodzin.

Kto i dlaczego blokuje jakiekolwiek kroki prowadzące do rozwikłania zagadki? Kto zna prawdę na temat minionych wydarzeń i co ma z tym wspólnego słowiańska mitologia?

Załoga komisariatu wyrzutków jest bardzo ciekawym towarzystwem - Borys Kowalski zwany Kowalem na pierwszy rzut oka nie jest zbyt lotny i świetnie odnalazłby się w klatce walcząc ćwiczenia MMA..

Weronika Zielińska to ta ładna i miła, a jednak komuś podpadła.

Kasia Szymańska z kolei zawsze gotowa nieść ponoc i o dobrym sercu, w dodatku mogłaby szybko awansować.

Co zatem ją powstrzymuje?

Oprócz nich poznajemy jeszcze Kacpra Maliniaka- ten z kolei mógłby z powodzeniem zastąpić Leniwca w Zwierzogrodzie oraz byłego przełożonego tego przybytku Stanisława Grabca , który mimo emerytury wciąż przebywa w miejscu pracy.

Mieszkańcy wsi delikatnie mówiąc nie są nowemu komendantowi przychylni - nie chcą z nim rozmawiać , a przeszłość wolą pogrzebać tak jakby minione wydarzenia nigdy nie miały miejsca.

Wyjątkiem zdaje się być dyrektorka miejscowej podstawówki Waleria Sikorska.

Czy kobieta rzeczywiście pomoże stróżom prawa?

A może plotki o Leszym czy tajemnicy Szeptuchy okażą się kluczem?

Pozostają jeszcze prokurator Maksymilian Wyrębski - przyjaciel Sokoła z Wrocławia i Bartosz Zamojski zwany Sępem.

Co się wydarzyło i jeszcze wydarzy?

Autorowi po raz kolejny udało się po prostu kupić uwagę , bo gdy zaczęłam czytać po prostu nie potrafiłam przestać.

Duszny klimat, mylne tropy a przede wszystkim ciekawość - najpierw wywołują ją poszczególni bohaterowie, potem sama sprawa dzieci i tego co je spotkało.

Fabuła nie pędzi, ale z każdą stroną się zagęszcza.

Mrok jest oblepiający , ciężki do udźwignięcia.

Szczególnie że autor bardzo umiejętnie balansuje na granicy kryminału, thrillera psychologicznego i słowiańskiej grozy. W pewnym momencie człowiek sam zaczyna się zastanawiać, gdzie kończą się ludzkie okrucieństwo i zabobony, a zaczyna coś… trudnego do wyjaśnienia. I właśnie to działa tutaj najlepiej — niepewność.

Nawidów jest miejscem dusznym, brudnym emocjonalnie i przesiąkniętym strachem. To jedna z tych literackich wsi, z których chciałoby się uciec… ale jednocześnie nie sposób przestać obserwować jej mieszkańców. Każdy coś ukrywa, każdy wydaje się podejrzany i każdy może mieć związek z tragedią dzieci.

Ogromnym plusem są bohaterowie — niedoskonali, poturbowani przez życie, momentami wręcz irytujący, ale przez to bardzo prawdziwi. Sokół nie jest typowym „nieomylnym gliną”, a jego osobista tragedia wpływa na sposób prowadzenia śledztwa i relacje z ludźmi. Także reszta komisariatu tworzy specyficzną, trochę rozbitą ekipę, którą mimo wszystko zaczyna się lubić. Ich dialogi często rozładowują napięcie, ale nigdy nie odbierają historii ciężaru.

Bardzo spodobało mi się również wykorzystanie słowiańskich motywów. Leszy, Szeptucha czy sama Mamuna nie są tutaj jedynie ozdobnikami wrzuconymi dla klimatu. Autor sprawia, że stare wierzenia stapiają się z rzeczywistością mieszkańców Nawidowa i wpływają na ich decyzje, lęki oraz milczenie. Dzięki temu książka ma własny charakter i wyróżnia się na tle wielu współczesnych kryminałów.

To historia o stracie, poczuciu winy, przemocy i o tym, jak daleko potrafią posunąć się ludzie, by chronić własne sekrety. Mroczna, momentami brutalna, ale jednocześnie bardzo wciągająca.

I już zupełnie na koniec przyznam ,że ostatnie - dosłownie ostatnie zdanie tej powieści mnie rozbroiło , ale więcej nie zdradzę.

3,5/5

Klimat jaki stworzyła ta książka wokół na pozór zwykłej zagadki kryminalnej był całkowicie unikatowy. Nie spotkałam się nigdy wcześniej z tak wplecionym motywem wierzeń słowiańskich.

'Kto tajemnic szuka, ten diabła spotyka.'

Niesamowite jest dla mnie jaki ta książka świetny klimat zrobiła. Jest to zdecydowanie jej najmocniejsza strona i nawet dla niego samego warto sięgnąć po tą pozycję. Dzieje się każdego roku niezwykła tragedia, znikają dzieci, a jednak społeczność jest tak przestraszona legendami, że nawet nie chce ich szukać. Boją się, że wtedy demon przyjdzie też po nich. Niezwykle duszna atmosfera małej mieściny, gdzie każdy o wszystkim wie.

Skupiając się na zagadce kryminalnej, to niestety dla mnie najsłabsza część tego kryminału. Naprawdę szybko dało się domyślić rozwiązania, a sama sprawa w cale nie była aż tak głęboka, jak próbowała udawać. Powodowało to pewien przestój gdzieś w drugiej połowie książki. Nic nowego się nie działo, a akcje były mocno rozwleczone. Wiemy też od początku, że gdzieś wśród policjantów czai się ktoś kto sabotuje całą sprawę, niestety też to było do bólu oczywiste.

Jednak mimo tych kilku wad, zdecydowanie polecam tą książkę dla tego dusznego klimatu oraz na wiązań do legend.

Komisarz Sokół to twardy glina z dużym bagażem życiowych doświadczeń, które mozolnie dźwiga dzień po dniu. W wyniku decyzji jego przełożonych zostaje oddelegowany do Nawidowa, gdzie ma zapanować nad chaosem jaki panuje w tamtejszym komisariacie Policji.

Początkowo chłodno przyjęty przez tamtejszych funkcjonariuszy, powoli zdobywa zaufanie i zajmuje odpowiednie miejsce w hierarchii, jaka zwyczajowo panuje w służbach. Nie jest to zadanie łatwe, gdyż załoga jego jednostki składa się z dość „wybitnych jednostek”.

Miejscowość od wielu lat nawiedza plaga tajemniczych porwań. Bez wieści giną małe dzieci. Sokół już na samym początku zauważa, że lokalne społeczeństwo zdaje się nie przejmować tym, że ich pociechy znikają za sprawą, jak sami to tłumaczą, mamuny – lokalnego słowiańskiego demona. Bardziej zastanawia go jednak fakt, że dotychczasowe śledztwo w tej sprawie wydaje się być sabotowane. Komuś zależy na tym, aby sprawa zaginięć została niewyjaśniona.

Sokół wie, że rozwiązanie tej zagadki to jego być albo nie być w dotychczasowej służbie. Zrobi wszystko, aby zamknąć sprawę i wrócić do dotychczasowego życia. Musi pamiętać tylko o jednym – „Kto tajemnic szuka, ten diabła spotyka”.

Po przeczytaniu "Mamuny" od razu zauważyłem, że jest to coś nowego, coś czego jeszcze u Krystiana nie widziałem. Nie mówię tu o wpleceniu w fabułę motywów mitologii słowiańskiej i lekkiego zabarwienia elementami nadprzyrodzonymi. Chodzi mi bardziej o duszny i mocno tajemniczy klimat małej i nieufnej od samego początku społeczności. Czytając miałem wrażenie pewnej nierealności i mistycyzmu, ale jednocześnie gdzieś z tyłu głowy miałem świadomość, że zło z jakim spotyka się główny bohater ma gdzieś realne i ludzkie podwaliny, bo przecież kto jak nie człowiek może być zdolny do opisanego tu okrucieństwa. Tylko czy na pewno?

Ta książka stawia pytania. Odpowiedź na nie poznacie (przynajmniej częściowo) na ostatniej stronie. Zapraszam do zabawy.

Polecam serdecznie

Interesujesz się słowiańskimi legendami, dawnymi wierzeniami?Lubisz, gdy wplatane są do fabuły książek, czy filmów?

„Mamuna” Krystiana Stolarza to książka, która od pierwszych stron wciągnęła mnie w świat duszny, niepokojący i… dziwnie realny. Bo choć mówimy tu o słowiańskich wierzeniach, o demonach czających się w lesie i o legendach przekazywanych szeptem - to ja przez całą lekturę miałam wrażenie, że największe zło wcale nie kryje się w tym co nadprzyrodzone.

Trafiamy do Nawidowa razem z komisarzem Krukiem i odrazu czuć, że nie jest to miejsce, które chce być odnalezione. To wieś zamknięta, nieufna, odpychająca. Tu każdy patrzy spode łba, każdy coś wie, ale nikt nie powie tego na głos. I właśnie ten klimat zrobił na mnie ogromne wrażenie. Czułam się, jakbym sama była intruzem, który zadaje o jedno pytanie za dużo. Jednak jak nie pytać skoro są zaginięcia dzieci, nie ma rządnych odpowiedzi, a ludzie milczą latami?

Jednak nagle pojawia się wyjaśnienie, które dla mieszkańców jest wystarczające - Mamuna. Demon. Coś, czego nie da się złapać, oskarżyć ani ukarać. I tu zaczyna się dziać coś naprawdę mocnego. Czytając tę historię, cały czas zastanawiałam się czy oni naprawdę wierzą? Czy może po prostu… chcą wierzyć? Bo to wygodniejsze i wtedy nie trzeba szukać winnego wśród siebie?

Komisarz Kruk jest w tym wszystkim jak ciało obce. Niewygodny, uparty, z przeszłością, która ciągnie się za nim cieniem. I właśnie to w nim polubiłam najbardziej - nie jest bohaterem „czystym”. To człowiek po przejściach, który sam balansuje gdzieś na granicy dobra i zła. A jednak to on jako jedyny nie godzi się na milczenie.

Jednak najważniejsze jest to, że ta książka nie jest tylko kryminałem. To historia o społeczności, która nauczyła się żyć ze złem. O ludziach, którzy wolą zamknąć oczy, niż zmierzyć się z prawdą. O strachu, który z czasem staje się wygodny.

Ogromnym plusem jest też warstwa klimatyczna. Las, bagna, noc, cisza, która aż dzwoni w uszach. Miałam momentami wrażenie, że ta historia dzieje się gdzieś poza czasem. Jakby Nawidów był miejscem wyjętym z rzeczywistości. I ta niepewność… czy to naprawdę człowiek? Czy może coś więcej?

Autor bardzo sprytnie gra tą granicą. Osobiście do samego końca nie byłam pewna, w którą stronę pójdzie finał. I właśnie to napięcie - między racjonalnym wyjaśnieniem a czymś, czego nie da się logicznie ogarnąć - zrobiło na mnie największe wrażenie.

Nie powiem Ci, czego się spodziewać po zakończeniu. Jednak to dopiero początek i już wiem, że chcę więcej.

Ocena: 9/10 - „Mamuna” to mroczna, ciężka i wciągająca historia, która zostawia w głowie więcej pytań niż odpowiedzi. Serdecznie polecam!

Książka miała fantastyczny pomysł na promocje, bo wydawnictwo wysyłało recenzentom przed premierą książki grę kryminalną, w której mogliśmy wykazać się instynktem śledczym. Muszę przyznać że fantastycznie się przy niej bawiłam, no i całkiem niezły ze mnie detektyw gdyż wytypowałam kto jest mamuną, a kto ma fałszywą tożsamość.

Jeśli chodzi o samą historię, to lekkie pióro autora sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko. Fabuła wciąga od pierwszych stron, a słowiańskie wierzenia dodają całości mrocznego i niepokojącego klimatu. To właśnie ten element wyróżnia tę historię i sprawia, że nie jest to zwykły kryminał, ale coś znacznie bardziej klimatycznego.

Książka została dobrze skonstruowana ani przez chwilę nie czułam nudy. Oprócz zaginięcia dzieci próbujemy rozwikłać, kto sabotuje śledztwo i czyja tożsamość okazuje się fałszywa. Dzięki temu napięcie utrzymuje się praktycznie do samego końca. Bohaterowie są wielowymiarowi i ciekawi, a klimat małej, biednej polskiej wsi został oddany naprawdę bardzo dobrze.

Największym plusem był dla mnie zwrot akcji na końcu, który sprawił, że od razu pojawiła się chęć sięgnięcia po kolejny tom. Nie obyło się jednak bez drobnych minusów zabrakło mi trochę więcej informacji o Leszym (mam nadzieję, że będzie o nim coś więcej w kolejnej części),a także nie do końca zrozumiałam, w jaki sposób matka Irenki została zmuszona do przywiezienia jej do ojca.

Mimo tego całość oceniam bardzo wysoko. To dobrze napisany, klimatyczny kryminał z nutą słowiańskiej tajemnicy, który naprawdę potrafi wciągnąć.

Moja ocena: 9/10

To pierwszy tom kryminalnego cyklu „Komisariat Wyrzutków”.

Główny bohater komisarz Sokół zostaje przywrócony do służby i wysłany do małej miejscowości Niewiadów, gdzie zmowa milczenia kryje oprawcę, który czyni zło. Nie ułatwia to komisarzowi pracy. To nie jest człowiek, lecz słowiański demon – Mamuna. Mieszkańcy wierzą, że to on stoi za całym złem, które ich dotyka. Od lat giną tam dzieci. Przez 10 lat zaginęło ich dziesięcioro. Komisarz musi dowiedzieć się, kto tak naprawdę stoi za tymi porwaniami i co stało się z tymi dziećmi. Chociaż praca do łatwych nie należy to Sokół nie odpuszcza.

Jest to kryminał który wciąga od pierwszych stron i trudno się od niego oderwać. Napięcie nie rodzi się z brutalności, ale z atmosfery miejsca i dawnych tajemnic. Książkę czyta się ją jednym tchem. Autor nie spieszy się z odkrywaniem wszystkich kart. Pozwala czytelnikowi stopniowo poznawać bohaterów.

Ciekawym połączeniem są dawne wierzenia i nierozwiązane sprawy. Mroczny słowiański klimat utrzymuje się od samego początku.

To opowieść nie tylko o zaginięciu dzieci i o demonie, ale także o tym jak zło wpływa na ludzi zatruwając im umysły i niszcząc tych, którzy go doświadczyli.

Książka idealna dla czytelników lubiących kryminały osadzone w realiach małych społeczności. Tam gdzie największe tajemnice kryją się nie w mroku lasów, ale w pamięci ludzi.

Komisarz Sokół zrobił coś przez co warunkowo wylądował na małym komisariacie w Nawidowej. Musi się wykazać aby znów powrócić do łask. Nie będzie łatwo, zwłaszcza mając takich podwładnych. Każdy poraniony, z przeszłością, która odcisnęła piętno. Każdy z nich chowa jakiegoś "trupa w szafie". Wszyscy, jedni chętnie drudzy mniej biorą się do roboty i próbują rozwiązać zagadkę zaginięć dzieci. Dziesiątka młodych istnień nie mogła ot tak sobie wyparować. Nie jest to łatwe zadanie. Mieszkańcy ewidentnie kogoś kryją, a sprawa jest jeszcze bardziej zagmatwana przez legendy i ludzi, którzy w nie wierzą.

Przyzwyczaiłam się do brutalności i ogromnej ilości przekleństw występujących w poprzednich książkach autora. Jakie było moje zdziwienie gdy czytając, tym razem było tego dużo mniej. Ale czy mniej znaczy gorzej? Absolutnie. Autor wyrobił się w pisaniu i idzie mu to coraz lepiej, do historii wplótł wątki wierzeń słowiańskich co już wsakazuje na rozwój warsztatu pisarskiego.

Fabuła wciąga od samego początku, ani na chwilę nie zwalniając tempa. Tajemnice i przeszłość bohaterów zaskakują i wyskakują raz za razem. Autor wodzi czytelnika za nos nieustannie wprowadzając w ślepe uliczki i mylące tropy. Bohaterzy są pełnowymiarowi i autentyczni. Komisarz Sokół...ach, czyżby to był mój nowy ulubieniec policyjny. Kto wie, zobaczymy jak seria rozwinie się dalej. Zakończenie...nie można zostawić czytelnika zbyt długo w takim momencie panie autorze, proszę o tym pamiętać. Polecam, bardzo dobry, napisze nawet, najlepszy kryminał Pana Krystiana.

„Ta cholerna wioska karmi się naszymi krzywdami (…). Teraz ja jestem krzywdą. Jestem mamuną!”.

Każdego roku w Nawidowie znika dziecko. Mieszkańcy twierdzą, że porywa je Mamuna. Rysa -nowoprzybyły komisarz - nie wierzy w słowiańskie bajania. Ma jasny cel: odnaleźć dzieci lub ich ciała. Mało kto wie, że on też ma brudne sekrety.

Hermetyczne środowisko Nawidowa nie będzie prostym przeciwnikiem. Tutejsi mieszkańcy żyją innym rytmem. Wierzą w słowiańskich bożków, kultywują pogańskie zwyczaje. Szeptucha, leszy i wieszcz są znanymi postaciami tego środowiska. Budzą niepokój, często są zapowiedzią tragedii.

Prawdziwe oblicze wioski jest przerażające. Przemoc, alkohol , skrajna bieda i strach przed mamuną to to chleb i sól tego miejsca. Mało kto dba o swoje potomstwo. Dzieci często są świadkami pobić, gwałtów, alkoholowych libacji. Są pozostawione same sobie. Te które są odmienne są odrzucane i prześladowane.

„Mamuna” pełna jest skrajnych, czasami bardzo negatywnych emocji. Wiele jej scen odrzuca, budzi niesmak, bunt, wściekłość, przeraża. Niepokój wespół z mrowiąca ciekawością kryją się po okolicznych lasach. Pobliskie moczary tchną żądzą czyjegoś życia. Okrutne tajemnice skrywają się po chatach.

Bohaterowie tej powieści intrygują, szokują i momentami wzbudzają pradawny, zwierzęcy strach. Wielu z nich ma podwójne oblicze. Nie to nie są proste postaci. Ich wybory, dokonania i charaktery momentami trudno zaakceptować.

„Mamuna” jest intensywna jak podwójne espresso o poranku, gęsta i niebezpieczna niczym ognista lawa, uzależniająca jak kompulsywne podjadanie orzeszków.

Mamuna autorstwa Krystian Stolarz, otwierająca cykl Komisariat wyrzutków, to książka, która od pierwszych stron wrzuca czytelnika w mroczny, niepokojący klimat i właściwie nie pozwala się z niego wyrwać aż do samego końca. To połączenie kryminału, horroru i thrillera, w którym rzeczywistość bardzo szybko zaczyna się rozmywać, a granica między tym, co racjonalne, a tym, co nadprzyrodzone, robi się niepokojąco cienka.

Fabuła kręci się wokół sprawy, która z pozoru wygląda jak kolejna trudna, ale „normalna” policyjna robota. Szybko jednak okazuje się, że za tym wszystkim stoi coś znacznie bardziej pierwotnego i nieuchwytnego — coś, co wymyka się logice i budzi bardzo pierwotny lęk. Tytułowa mamuna, nawiązująca do ludowych wierzeń, wprowadza do historii element grozy zakorzenionej w folklorze i sprawia, że całość nabiera jeszcze bardziej dusznego, niepokojącego charakteru.

Bohaterowie nie są idealni — i właśnie to działa na ogromny plus. To ludzie z problemami, trochę pogubieni, czasem zmęczeni życiem i własnymi decyzjami. Ich relacje są szorstkie, momentami napięte, ale dzięki temu bardzo wiarygodne. Czytelnik szybko zaczyna się z nimi utożsamiać, nawet jeśli nie zawsze się z nimi zgadza. To właśnie oni budują klimat tej historii równie mocno, co sama intryga.

Największą siłą tej książki jest napięcie. Ono nie wynika tylko z samej zagadki kryminalnej, ale z tego ciągłego poczucia, że coś jest nie tak — że za rogiem czai się coś, czego nie da się do końca nazwać. Podczas czytania pojawia się niepokój, momentami wręcz dreszcz, a jednocześnie ogromna ciekawość, która nie pozwala odłożyć książki. To takie uczucie, kiedy trochę się boisz, ale i tak chcesz wiedzieć więcej.

Styl autora jest bardzo przystępny, ale jednocześnie sugestywny. Nie ma tu zbędnego przeciągania czy przesadnych opisów — wszystko jest konkretne, dobrze wyważone, a klimat budowany jest raczej poprzez detale i napięcie niż długie opisy. Dzięki temu książkę czyta się szybko, ale zostaje ona w głowie na dłużej.

To zdecydowanie pozycja dla osób, które lubią mroczne historie, kryminały z nutą grozy i takie książki, które wywołują emocje, a nie tylko opowiadają historię. Jeśli ktoś lubi klimat, w którym realizm miesza się z czymś niepokojącym i nie do końca wyjaśnionym, to tutaj odnajdzie się bardzo dobrze.

To jedna z tych książek, które wciągają i zostawiają po sobie lekki niepokój jeszcze długo po przeczytaniu. Szczególnie poleciłabym ją fanom mrocznych kryminałów i historii inspirowanych folklorem — jeśli lubisz takie klimaty, to naprawdę warto po nią sięgnąć.

„Przychodzi po nocach cicho jak oddech lasu. Suknią jej mech i płacz matki, a włosy, rzadkie i tłuste, utkane z imion, które już nie wrócą…”

Co tutaj się odMAMUNiło!!! Nowy Stolarz zdecydowanie przypadł mi do gustu, a połączenie kryminału i mitologii słowiańskiej w tym przypadku jest strzałem w dziesiątkę.

W Nawidowie - małej i zapomnianej wsi od kilku lat nieprzerwanie znikają dzieci. Policja stoi w miejscu, mieszkańcy milczą i wydają się pogodzeni z losem, ponieważ wszyscy wierzą, że za tymi zniknięciami stoi Mamuna, słowiański demon.

Kiedy na miejscu pojawia się nowy komendant, komisarz Sokół, jest zdeterminowany, aby rozwiązać sprawę zniknięć, a to nie podoba się nie tylko mieszkańcom i miejscowym stróżom prawa. Wkrótce komisarz sam się przekona, kto tajemnic szuka, ten diabła spotyka.

Co to była za książka! Dosłownie czytałam ją w każdej możliwej chwili, a gdy jej nie czytałam, to rozmyślałam o niej i wiem, że gdyby nie praca, to pochłonęłabym ją w całości.

Krystian Stolarz postawił na zupełnie coś innego niż dotychczas. Oczywiście wszystko dalej jest jak na najwyższym poziomie, widać, że autor czerpie pomysły z prawdziwego życia, dalej jest realnie, dalej momentami drastycznie, ale sięgając po mitologię słowiańską, pobił samego siebie.

Z jednej strony mamy małą, zapomnianą i wręcz zabitą dechami wieś, w której wszyscy mieszkańcy skrywają mroczne sekrety, pilnują, aby nie wyszły na światło dzienne, a każdego nowego przybysza traktują jak obcego, któremu nie można ufać, szczególnie kiedy chce rozgrzebywać przeszłość. Przede wszystkim jest to miejscowość, w której wszyscy jak jeden mąż wierzą, że za zło w wiosce odpowiedzialny nie jest człowiek, a słowiański demon. Dlatego, aby nie rozzłościć ich jeszcze bardziej, pokornie godzą się z losem, nie wnikają w głębsze poznanie prawdy, nie proszą o pomoc.

I tym oto sposobem autor manipuluje ludzkim umysłem, zatruwa myśli czytelnika do takiego stopnia, że w pewnym momencie, mając twarde dowody i fakty, zaczyna się zastanawiać czy jednak zło w tym przypadku nie jest ponad tym wszystkim i to sam diabeł szuka zemsty.

Oczywiście muszę wspomnieć o samych wyrzutkach. Każdy z nich trafił na komisariat do Nawidowa z jakiegoś powodu, każdy z nich coś skrywa, z całą pewnością któryś z nich nie jest tym, za kogo się podaje i przede wszystkim ktoś sabotuje sprawą i dowodami. Komenda wyrzutków to naprawdę świetne określenie. Autor świetnie wykreował i przedstawił każdą z postaci, choć i tak nie odkrył jeszcze wszystkich kart (co bardzo mi się podoba, szczególnie przy jednej postaci). Wśród wyrzutków mamy cichą, niepozorną, ale zaangażowaną i odważną Kasię, zadziorną, choć waleczną Weronikę, dosadnego i porywczego twardziela Kowala, leniwego, chuderlawego rudego Pixela, na komendzie pojawia się nawet stary inspektor, który zamiast siedzieć na emeryturze, przesiaduje na komisariacie, a jego ulubioną rzeczą jest gadanie o demonach i ostatni z wyrzutków - komisarz Sokół, tajemniczy, emocjonalny, ze szramą na twarzy i przede wszystkim nieugięty i stanowczy, aby odkryć, kto (lub co) stoi za zniknięciami dzieci, nawet jeśli na każdym kroku rzuca się mu kłody pod nogi.

Jeśli szukacie nieco innego kryminału, w którym nic nie jest takie oczywiste, w którym tajemnica goni tajemnicę, zło wpływa na ludzi i zatruwa ich umysły, w którym stare zabobony i wierzenia mogą przesądzić nad wszystkim, a legendy stać się narzędziem zemsty.

Polecam z całego serca, a ja już czekam na kolejny tom.

Legenda kontra rzeczywistość, w "Mamunie" zderza się mit i społęczny lęk z chęcią wyjaśnienia kryminalnej zagadki. Rozsądek i intuicja śledcza tutaj nie wystarczają. W tej sprawie trzeba pamiętać, że rozum łatwo da się oszukać złu, potrafiącemu doskonale manilulować ludzkimi instyktami. Doskonała lektura dla wszystkich, którzy lubią wielowarstwowe kryminały, gdzie nikt i nic poza zbrodnią nie są pewne.

Krystian Stolarz swój kryminał "Mamuna” osadza na polskiej prowincji. Autor kreuje świat, w którym gatunkowy fundament - śledztwo w sprawie zaginięć dzieci - zostaje obudowany warstwą słowiańskich wierzeń i ludowych podań. Część akcji rozgrywa się na posterunku policji, nazywanym „komisariatem wyrzutków”, ponieważ zatrudnieni policjanci zostali tu zesłani za karę. Czy to, co się dzieje, to płaszcz ochronny dla sprytnego przestępcy, czy też wiara w słowiańskie demony ma jakiś sens?

W małym Nawidowie pojawia się nowy, niepokojący komendant – Bożydar Sokół i z zaangażowaniem podejmuje się próby wyjaśnienia zaginięć dzieci z ostatnich dziesięciu lat. Nie godzi się z tym, że stare przesądy, legenda o Mamunie, stanowią wyjaśnienie tak wielu krzywd. Mroczna, pełna niepokoju aura sprawia, że od lektury trudno się oderwać. Autor nie ogranicza się do suchego opisu faktów, lecz buduje napięcie poprzez wszechobecne niedopowiedzenia, umiejętnie wykorzystując motyw zamkniętej społeczności. Nawidów staje się niemym bohaterem opowieści, to przestrzeń, w której zmowa milczenia jest silniejsza niż prawo, a strach przed mitycznym demonem - tytułową Mamuną - paraliżuje sumienia mieszkańców.

Jeden z głównych bohaterów, komisarz Bożydar Sokół, to postać skrojona według najlepszych wzorców gatunku - policjant z przeszłością, który zostaje rzucony w obce, wrogie środowisko. Jego powrót do służby wprowadza do fabuły fascynującą dynamikę trudnych relacji międzyludzkich. Zespół, do którego trafia, składa się z funkcjonariuszy obarczonych własnymi tajemnicami. Autor świetnie oddaje psychologiczny ciężar bycia "obcym" w miejscu, gdzie każda próba dotarcia do prawdy traktowana jest jak atak na odwieczny porządek. Wątek osobisty, w tym skomplikowana relacja z Sępem z BSW, dodaje opowieści drugiego dna, sprawiając, że granica między przyjaźnią a zawodową lojalnością niebezpiecznie się zaciera.

Styl pisania Krystiana Stolarza charakteryzuje się surowością i konkretnością. Cenię Go przede wszystkim za umiejętność konstruowania wiarygodnych, wielowymiarowych bohaterów oraz za bezkompromisowe podejście do tematu zła, które w "Mamunie" zatruwa nie tylko sprawców, ale i całe otoczenie. Autor z wyczuciem dawkuje mylne tropy i nagłe zwroty akcji, co jest kluczową cechą dobrego kryminału, trzymając odbiorcę w niepewności. Mieszanka racjonalnego śledztwa z irracjonalnym lękiem przed „szeptuchą” i „leszym” tworzy unikalną mieszankę, która sprawia, ze niczego nie jesteśmy pewni.

Dzisiaj o nietypowym kryminale, łączącym współczesną zbrodnię z metaforyczną mitologia słowiańską, czyli o "Mamunie" od Krystiana Stolarza.

I zacznę właśnie od tej mitologii słowiańskiej, bo nie jest tak, że ona jest tutaj tak tylko żeby zachęcić, a potem okazuje się, że jej praktycznie nie ma. Tutaj jest inaczej, cała powieść przesiąka tą mitologią i odniesieniami do niej, co jest bardzo przyjemne. Sama już nazwa miejscowości, w której toczy się akcja, czyli Nawidów odnosi się do Nawii, a wśród mieszkańców mamy szeptuchę i leszego. No i oczywiście tytułowa Mamuna...

Co do fabuły, czyli rozwiązywania sprawy zaginięć dzieci, jest naprawdę intrygująco i śledztwo trzyma nas w napięciu prawie do samego końca. Mówię prawie, bo akurat w pewnym momencie zorientowałem się, w którą stronę to zmierza, choć nie ze wszystkimi wątkami. Też czułem, że nie wszystkie wątki zostały satysfakcjonująco zakończone, choć jestem w stanie zrozumieć taki obrót spraw.

Jako że była to pierwsza książka autorstwa Krystiana Stolarza po jaką sięgnąłem, to nie wiedziałem czego spodziewać się po stylu. I jest to na pewno specyficzny styl, do którego trzeba się przyzwyczaić i może nie podpasować każdemu. Mamy tu sporo nawiązań do współczesności, do popkultury czy nawet memów.

Co do bohaterów, miałem wrażenie, że są przehiperbolizowani i nieco stereotypowi, ale było to fajne, naprawdę wyszło to dobrze. Bardzo ciekawią mnie dalsze losy tych wyrzutków.

Oczywiście porównywałem tę powieść do "Kulawych koni" Micka Herrona, ale jest to jednak coś innego, choć także bardzo dobrego.

A, i ostatnie zdanie na pewno zostanie Wam na długo w głowie.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłam okładkę „Mamuny” i przeczytałam opis, poczułam ten charakterystyczny dreszcz… Wiedziałam, że muszę to przeczytać. I wiecie co? To była jazda bez trzymanki! 🔥

Klimat? Gęsty, mroczny, słowiański. Lasy, wsie, stare wierzenia – coś, co wciąga od pierwszych stron i nie puszcza do samego końca. Krystian Stolarz buduje atmosferę mistrzowsko – czuć wilgoć mchu i ciężar tajemnicy.

Fabuła rozwija się powoli, ale to celowy zabieg. Autor stopniuje napięcie, a im głębiej w las, tym bardziej robi się nieswojo. Żadnego lukrowania – jest brutalnie, realnie i nieprzewidywalnie. Żadna postać nie jest tu bezpieczna…

Bohaterowie? Autentyczni, z krwi i kości. Ich lęki, decyzje, grzechy – wszystko ma znaczenie. Czuć ich desperację. A emocje? Ja miałam momenty ciarek, złości i takiego dziwnego smutku, który zostaje na dłużej. Każde z nich skrywa jakąś tajemnicę, która sprawia, że czytanie "Mamuny" to nie lada wyzwanie – bo tutaj nikt nie jest tym, kim się wydaje. Oto, co warto o nich wiedzieć:

Komisarz Sokół to główny bohater książki – dostajemy go w wersji "zepsutej". Warunkowo przywrócony do służby, trafia do Nawidowa nie jako nagroda, ale kara. Szybko okazuje się, że to nie jest zwykłe miejsce. Tu miejscowe legendy są wciąż żywe i to one często wygrywają z logiką. Komisarz Bożydar Sokół to człowiek z przeszłością. Targany wewnętrznymi konfliktami i obciążony grzechami przeszłości, jest postacią daleką od ideału, a przez to wiarygodną. Sęp — przyjaciel, który stał się wrogiem. Nieoczekiwanie po drugiej stronie barykady staje dawny przyjaciel z dzieciństwa, "Sęp", który ma wobec Sokoła własne plany, niekoniecznie koleżeńskie. Piksel (Kacper Maliniak) — specjalista od analiz: Trafił na komisariat za wkroczenie na prywatną ścieżkę przy wykorzystaniu policyjnych środków i ma szansę zrehabilitować swoje umiejętności.

Katarzyna (Kasia) Szymańska to okalna policjantka w Nawidowie, doskonale znająca tutejsze specyficzne realia i zmowę milczenia. Jest częścią "ekipy wyrzutków", co sugeruje, że ona też ma swoją przeszłość i tajemnice, które mogą wyjść na jaw.

Borys Kowalski to jeden z podwładnych komisarza Sokoła. Jest porywczy i impulsywny – potrafi wybuchnąć gniewem, gdy czuje się posądzany o brak kompetencji. To pokazuje wewnętrzne napięcie panujące w ekipie. Stanisław Grabiec to były inspektor, który spędził w policji aż 30 lat, a od roku jest na emeryturze. Jego nagłe pojawienie się i "pomoc" dla Sokoła są więc mocno zagadkowe. Weronika Zielińska to młodsza koleżanka z komisariatu. Jest uważna i trzyma się faktów, ale gdy konflikt w ekipie narasta, reaguje emocjonalnie, pokazując, że nie jest odporna na presję.

Ekipa "wyrzutków" — brudna jedenastka. Każdy funkcjonariusz, jak i cywilni mieszkańcy Nawidowa, ma swoje za uszami, mroczne, bolesne sekrety i nieufność wobec "nowego" wpisaną w kod DNA. Postaci mityczne — leszy i szeptucha, łamiący drzewa leszy czy parająca się "magią" szeptucha są tu niezwykle wyrazistymi i charakterystycznymi postaciami drugoplanowymi, które realnie kształtują codzienność i strach mieszkańców.

Jak widzisz, to nie jest zwykłe dochodzenie, bo bohaterowie też muszą zmierzyć się z własnymi demonami (i tymi dosłownymi). Aż strach pomyśleć, co będzie dalej!

Tempo akcji – pierwsze rozdziały to budowanie nastroju, potem lawina zdarzeń. Styl autora jest surowy, obrazowy i bez zbędnych ozdobników. Czyta się szybko, a każda scena zostaje w głowie.

👉 Dla kogo? Dla fanów słowiańskiego horroru, mrocznych thrillerów psychologicznych i tych, którzy lubią, gdy książka zostawia po sobie lekki niepokój. Jeśli lubicie Michała Posmykiewicza czy Remigiusza Mroza w mroczniejszym wydaniu – to jest WASZ KĄSEK.

„Mamuna” to nie jest bajka na dobranoc. To opowieść, która wchodzi pod skórę i długo z niej nie wychodzi.

MOJA OCENA: 9/10 ⭐

A przy okazji – brałam udział w grze detektywistycznej zorganizowanej przez Wydawnictwo Prószyński i S-ka i świetnie się bawiłam! 🕵️‍♀️ Takie dodatkowe doświadczenie tylko pogłębiło mój zachwyt nad tym światem.

BRUNETTE BOOKS

Książka wciąga od pierwszych stron i trudno się od niej oderwać. Biorąc udział w grze organizowanej przez wydawnictwo, byłam przekonana, że rozszyfrowałam odpowiedzi na zadane pytania. Nie udało się… czytając zastanawiałam się, jak daleko byłam od prawdy i jak najszybciej chciałam się tego dowiedzieć. Napięcie, zagadki, poszlaki, które układają się w logiczną całość z każdą kolejną stroną. Dla tej książki zarwiecie noc!

Są takie książki, kiedy po ostatniej stronie po prostu musisz usiąść i przemyśleć to, co właśnie przeczytałeś. Moim pierwszym komentarzem do treści, była prosta emotka "🤯". Jak się później okazało, nie tylko ja tak zareagowałam.

Do brzegu.

Przywrócony warunkowo do służby komisarz Bożydar Sokół obejmuje dowodzenie na komisariacie w Nawidowie. Jak sami bohaterowie mówią to "komisariat wyrzutków". Każdy z nich ma na swoim koncie coś, co sprawiło, że został tu przeniesiony. Z pozoru to miejsce, gdzie nie ma prawa się nic dziać. Ale czy tak jest naprawdę?

W Nawidowie od lat giną dzieci. I chociaż od pierwszego dnia pracy Sokół postanawia rozwiązać te dawne zaginięcia, napotyka opór wśród mieszkańców, którzy wierzą, że ich dzieci porwał słowiański demon - Mamuna. Im dłużej policjanci drążą temat zaginięć, tym więcej słowiańskich wierzeń, mitów, zabobonów i przesądów staje im na drodze.

Szeptucha, Leszy, Bieda, Czort, Mamuna, Żmij, Wieszczy, Rusalka, Widzący, czy Odmieniec, to tylko niektóre z słowiańskich bóstw i demonów, w które wierzą mieszkańcy. Atmosfery tajemniczości dodaje fakt, że wydarzenia z książki mają miejsce w okolicy Nocy Kupały.

Ale czy demony istnieją? Czy jednak jedynego demona, jakiego powinniśmy się bać, to człowiek?

Mamuna to pierwsza część serii o Komisariacie Wyrzutków. Już sam fakt, że planowana jest seria, dla mnie osobiście jest dużym plusem. Ale jaka jest ta książka? Taka, że od jej przeczytania minęło już kilka dni, a ja nadal mam problem sklecić na jej temat kilka zdań.

Historia jest zawiła i nieoczywista do tego stopnia, że nawet z podpowiedziami z gry recenzenckiej do samego końca czyta się nic nie wiedząc. A sami bohaterowie ukrywają wiele. Praktycznie każdy ma swoje tajemnice. Mniej istotne lub bardziej, ale jednak tam są i mają ogromny wpływ na przebieg całej historii.

Rozwój samych postaci, w miarę prowadzonego śledztwa zasługuje na dodatkowe kilka zdań. Wielkie wejście na komisariat Sokoła nadaje ton narracji, a przemiana Kowala z "tęsknię do prania kiboli" do "czuję się częścią zespołu" jest kwintesencją tej powieści. Takie małe smaczki, które sprawiają, że gdzieś tam w środku się uśmiechamy czytając.

Ta książka jest inna od poprzednich autora. Nie, to nadal kryminał. Jednak jego fabuła jest bardziej złożona, a postacie są inne, rozbudowane, z wieloma historiami z przeszłości, które wciąż jeszcze musimy poznać. Jak dla mnie najlepsza pozycja Krystiana Stolarza do tej pory. Mam z nią tylko jeden problem. Pochlonelam ponad 500 stron w mniej niż dobę. Gdyby nie zastała mnie noc, a następnego ranka nie czekała na mnie praca, byłaby to pozycja do przeczytania na raz.

Rozwaliła mi system, w pozytywnym tego słowa znaczeniu, do tego stopnia, że zwykle kiedy kończę książkę, mogę zanotować kilka zdań na jej temat i przejść do kolejnej. Najlepszą według mnie opinią jest to, że dwa dni nie sięgnęłam po inną książkę. A kiedy już zaczęłam, czytany kryminał był niewystarczający. I to właśnie najnowsza książka Krystiana Stolarza mi to zrobiła. Oby na rynku wydawniczym było więcej takich pozycji.

„Mamuna” to pierwszy tom nowej serii Krystiana Stolarza „Komisariat wyrzutków”

Akcja książki dzieje się w niewielkiej miejscowości Nawidowa, w której to zmowa milczenia kryje oprawcę. W miejscowości tej zło nie czyni człowiek lecz słowiański demon. Legendy mówią o Mamunie, która porywa dzieci. W ostatnich 10 latach zaginęło dziesięcioro dzieci, a sprawy nigdy nie zostały rozwiązane.

Komisarz Sokół zostaje warunkowo przywrócony do służby w policji i pragnie rozwiązać tę sprawę. Nie koniecznie to podoba się lokalnej społeczności jak i pozostałym stróżom prawa.

Książka posiada ciekawy pomysł na fabułę. Mamuna, leszy, szeptucha i inne słowiańskie gusła sprawiają, że kryminał ten wyróżnia się na tle innych kryminałów. Do tego mamy funkcjonariuszy, którzy posiadają przeszłość. Każda z tych osób wydaje się, że coś ukrywa i każda wzbudza niepokój. A sama akcja poprowadzona jest tak, że do końca nie wiadomo komu można ufać a komu nie.

Książka posiada ciekawy klimat. Zarówno kryminalny jak i słowiański. Znajdziemy w niej wiele tajemnic i trudnych relacji, które dostarczają niemałych emocji.

Książkę czyta się bardzo szybko. Podążanie za prawdą i zmierzenie się z przeszłością jednego z bohaterów sprawia, że od książki nie można oderwać się ani na chwilkę. Zakończenie na pewno Was zaskoczy i myślę, ze podobnie jak ja będziecie wyglądać kolejne części z „Komisariatem wyrzutków”.

"Weźmie twój śmiech, weźmie twą noc, weźmie to, co podarowałeś jej. Pustkę zostawi - w kołysce i w sercu twym. Bo tym ona jest. Mamuną złą, co w izbie swej twarze przyszłych ofiar ma".

🤱 Nawidów. Mała wioska, która skrywa mrok. Zło, które otula ją gęstą mgłą. Tu koszmary skrywaj się za drzewami, posępnymi, martwymi grabami, w gęstych zaroślach. Otoczona lasem. Niemym świadkiem rozgrywających się tu od wielu lat zbrodni i ludzkich tragedii.

"Nie budź demonów, co spać powinny. Zabiorą imiona, choć mają ich wiele".

🤱 Komisarz Sokół po warunkowym przywróceniu do służby, zostaje zesłany do komisariatu policyjnych wyrzutków. Osób z przeszłością, które tak jak on komuś podpadły. Jako ich komendant ma rozwiązać sprawę tajemniczych zaginięć dzieci. Sprawę, której od dziesięciu lat nikomu nie udało się rozwiązać. A może ktoś skutecznie przez te lata sabotował śledztwo i krył sprawcę?

"Twarze to maski, ważniejsza jest dusza, a tę widzę wyraźnie".

🤱 Rodziny zaginionych dzieci nie są skore do współpracy. Nie chcą rozdrapywać starych ran. Wierzą, że ich pociechy porwał słowiański demon - Mamuna. Nie chcą rozzłościć go jeszcze bardziej, dlatego nie proszą o pomoc i akceptują swój los. W wiosce panuje zmowa milczenia. Nikt nie chce zdradzić tajemnic, które skrywają mieszkańcy. Leszy, szeptucha i wieszczy a nawet sam diabeł hula po Nawidowie. Kto z nich jest oprawcą?

"Kto tajemnic szuka, ten diabła spotyka".

🤱 "Mamuna" to historia przesiąknięta lękiem, mrokiem i słowiańskimi demonami. Fabuła jest gęsta i lepka jak smoła. Otula czytelnika mrokiem w niepokojący i niekomfortowy sposób. Zamknięta społeczność Nawidowa chroni tajemnice, których korzenie sięgają głęboko. Im bardziej zagłębiasz się w treści, tym bardziej dajesz się zwieść. Zaczynasz się zastanawiać, czy Mamuna mści się na mieszkańcach za zło, które ją tu spotkało, czy ratuje przed światem dzieci smutne, upośledzone lub opuszczone.

Zemsta, czy "perwersyjna opiekuńczość - krzywdzi, wierząc, że chroni"?

🤱 Już sama promocja książki wywołała niemałe poruszenie w internecie. I muszę powiedzieć, że od samego początku trafnie typowałam Mamunę. Niestety, jak wielu uczestników gry dałam się zwieść "podpowiedziom" autora, który skutecznie wyprowadzał nas w pole i ostatecznie tuż przed zaznaczeniem odpowiedzi, zmieniłam zdanie. Cóż, nauczka dla mnie, żeby ufać swojej intuicji. Co do wyrzutków jednego wytypowałam prawidłowo, a drugiemu dałam się zwieść. Książkę czyta się znakomicie i dostaje ode mnie 10/10. Ogromnie wam polecam.

A tobie drogi autorze gratuluję i muszę powiedzieć, że ostatnim zdaniem rozwaliłeś mój umysł.

Jak to powiedziała Weronika:

"- Wiara jest jak [motyla nóżka], panie komisarzu, każdy ma swoją".

A ja tracę wiarę w ludzi.

Z niecierpliwością czekam na kolejną część 😊

🖤„MAMUNA” to nie jest zwykły i prosty kryminał z oczywistą sprawą do rozwiązania. To kryminał z legendą,szeptami wśród drzew i zmową milczenia mieszkańców,którzy boją się złego-uciekają i milczą. To również kryminał,który obezwładnia i nie pozwala odłożyć książki,dopóki nie odkryje się prawdy i odpowiedzi na nurtujące pytania.

🖤Powieść swoimi tajemnicami,elektryzującą atmosferą,trudnymi relacjami ze współpracownikami oraz demonem-mamuną powodują ciarki na skórze. Czuć napięcie podczas czytania,a każda pojawiająca się ciekawostka ciekawi jeszcze mocniej. W tej historii wszystko jest ważne: przeszłość, skryci mieszkańcy, brak działań policjantów do odkrycia prawdy jest istotna. Każdy skrywa coś,a to coś jest istotne,by prawda zatriumfowała!

🖤Bardzo podobała mi się otaczająca atmosfera wokół szukania prawdy i twarzy Mamuny. To ona czyni,że chcemy więcej, a każdy ruch pojawiających się osób daje szansę na to,by poznać tajemnicę. Dodatkowo prywatne życie komisarza Sokoła i jego przeszłość ma istotny wpływ na jego pracę. Życie pokazuje,że nie da się od przeszłości odciąć i jej zapomnieć,bo ona zawsze wróci❕

🖤„MAMUNA” to zachwycający I tom kryminalnego cyklu,który sprawia,że nasza wyobraźnia zostaje pobudzona i zostajemy pochłonięci chęcią odkrycia prawdy.Jestem zachwycona poprowadzoną akcją,sekretami bohaterów i szukanie prawdy. Finał mnie ogromnie pozytywnie zaskoczył i on sprawił,że już wyczekuję kolejnych tomów cyklu.

🖤Gorąco polecam📖