Majak. Cykl Widma Suwalszczyzny. Tom 2

Są tacy autorzy, których styl rozpoznaję po kilku stronach. U Katarzyny Kuśmierczyk, to zawsze jest ten sam dreszcz pod skórą. Książki autorki charakteryzuje gęsta atmosfera, ludowość, mrok, tajemnica i to nieustanne poczucie, że coś czai się tuż obok. Jej książki nie dają prostych odpowiedzi. One prowadzą czytelnika w las... dosłownie i metaforycznie i pozwalają mu błądzić. A ja… ja uwielbiam się w tym gubić.

To, co najbardziej mnie do niej ciągnie, to umiejętność balansowania na granicy prawdy i fikcji. Czytam i w pewnym momencie przestaję być pewna, co jest tylko legendą, a co mogło wydarzyć się naprawdę. Autorka robi to tak realnie, tak sugestywnie, że idę za nią ślepo, jak koń z klapkami na oczach. Nie analizuję, nie podważam, tylko... ufam. I zawsze płacę za to emocjami.

„Majaki” to drugi tom cyklu Widma Suwalszczyzny i jednocześnie drugi tom mojego patronatu. Czekałam na tę książkę niecierpliwie, bo pierwszy tom dosłownie rozłożył mnie na łopatki. Wiedziałam, że będzie mrocznie. Wiedziałam, że będzie duszno od tajemnic. Ale nie spodziewałam się, że autorka pójdzie aż tak daleko.

Podczas lektury miałam wrażenie, że Katarzyna Kuśmierczyk bawi się ze mną jak doświadczony iluzjonista. Pokazuje jedno, odwraca uwagę, a w tym czasie robi coś zupełnie innego. Podsuwa tropy, by za chwilę je podważyć. Buduje napięcie, po czym każe mi wątpić we własne myśli. Raz mam poczucie, że wszystko da się logicznie wytłumaczyć, by chwilę później poczuć niepokój, że jednak nie… że tu jest coś więcej. Coś, co nie powinno istnieć.

Dla mnie w „Majakach” najmocniejsze jest wejście autorki w temat kryminalno-detektywistyczny, połączony z sytuacjami nierealnymi, niemożliwymi, wymykającymi się zdrowemu rozsądkowi. Są zaginięcia. Są pytania bez odpowiedzi. Jest śledztwo, ale takie, które prowadzi nie tylko przez fakty, lecz także przez lęk, wiarę i stare opowieści. Uważam, że wyszło to autorce fenomenalnie, a zakończenie jest prawdziwym zwieńczeniem całości. Jest zabójczo mocny, domykający wszystko i zostającym w głowie na długo.

Sama historia rozgrywa się na dwóch planach czasowych: współczesnym oraz na początku XVIII wieku. I to zestawienie działa rewelacyjnie. Przenosimy się do niepozornych osad Żabińca i Gębalówki, gdzie w 1710 roku zaraza zbiera krwawe żniwo. Strach zagląda ludziom w oczy, rodzi się podejrzliwość, potrzeba znalezienia winnych. Bo przecież choroba nie bierze się znikąd… A jeśli gdzieś krąży Zarazicha, Mora, Chora Dziewucha?

Nad wszystkim unosi się cień Góry Majak – miejsca przeklętego, owianego szeptami, gdzie grzebano ofiary dżumy. Miejsca, o którym mówi się, że to leże strzyg. I w tym momencie zaczyna się prawdziwy niepokój. Bo czy to tylko ludowe wierzenia? A może coś naprawdę zostało tam obudzone?

Jednym z najciekawszych momentów książki są dla mnie te fragmenty, w których narastająca trwoga zaczyna przejmować kontrolę nad bohaterami. Gdy racjonalność przegrywa z lękiem, a zbiorowa psychoza zaczyna dyktować decyzje. Równie mocno wybrzmiewają sceny współczesne, kiedy przeszłość zdaje się zbyt nachalnie wkraczać w teraźniejszość. Autorka świetnie buduje napięcie, dawkuje informacje i sprawia, że pytania mnożą się szybciej niż odpowiedzi.

Bo jak wytłumaczyć zniknięcia? Czy wszystko da się zamknąć w ramach śledztwa? A jeśli niektóre drzwi lepiej zostawić zamknięte? I czy naprawdę chcemy znać prawdę do końca?

Podczas czytania czeka czeka na Was niepokój, duszna atmosfera, lęk podszyty fascynacją, momentami wręcz fizyczne napięcie. To książka, która nie straszy tanimi chwytami, ale wchodzi głęboko pod skórę. Tu groza rodzi się z niedopowiedzeń, z ludowych wierzeń, z historii i z tego, co nosimy w sobie.

Najbardziej w tej książce spodobało mi się właśnie to połączenie, kryminalnej zagadki z medycznym thrillerem, gdzie odgrywa ważną rolę słowiańska groza, a do tego silne, niezależne kobiece postacie, które nie proszą o pozwolenie. One czerpią siłę z intuicji, z korzeni, z ziemi i z nocy. Dokładnie tak, jak lubię.

„Majaki” to książka mroczna, gęsta, wymagająca emocjonalnie, ale też niesamowicie satysfakcjonująca. Polecam ją każdemu, kto nie boi się błądzić, kto lubi, gdy autor igra z jego wyobraźnią i kto chce poczuć, że literatura może być doświadczeniem, a nie tylko historią do przeczytania.

Ja wyszłam z tej lektury oczarowana… i z lekkim niepokojem, który jeszcze długo nie chciał mnie opuścić. I dokładnie za to kocham książki Katarzyny Kuśmierczyk.

"Majak" Katarzyny Kuśmierczyk to książka która bardzo mi się podobała i zrobiła na mnie ogromne wrażenie. To powieść pełna emocji, tajemnicy i refleksji, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Autorka zabiera nas na Suwalszczyznę, jest to miejsce surowe, piękne, ale i przesiąknięte tajemnicą. To właśnie tam współczesność zaczyna przenikać się z przeszłością.

Fabuła skupia się na grupie ludzi, których z pozoru zwyczajny wyjazd zmienia się w coś bardziej mrocznego.W trakcie historii pojawiają się różne wątki, które początkowo wydają się nie powiązane, jednak z czasem zaczynają tworzyć spójną całość. Ważnym elementem fabuły jest motyw granicy między rzeczywistością, a tym, co jest jedynie wytworem wyobraźni lub wspomnień. Bardzo podobał mi się sposób budowania napięcia, akcja rozwija się stopniowo, wtedy czytelnik lepiej poznaje bohaterów i zrozumie ich emocje. Historia nie jest przewidywalna, co sprawia, że chce się czytać dalej, aby odkryć kolejne tajemnice. Bohaterowie są realistyczni i dobrze wykreowani. Mają swoje słabości i podejmują nie zawsze łatwe decyzje. Szczególnie interesujące było obserwowanie przemiany głównej postaci oraz jej wewnętrznych rozterek.

Język książki jest przystępny, a jednocześnie bardzo obrazowy, co pozwala łatwo wyobrazić sobie opisywane wydarzenia i miejsca. Autorka potrafi stworzyć wyjątkowy klimat, który towarzyszy czytelnikowi przez całą lekturę.

"Majak" to książka wymagająca skupienia i otwartości na niejednoznaczność. To świetna propozycja dla osób, które lubią historię z nutą tajemnicy, skłaniającą do refleksji i pozostawiającą czytelnika z własnymi przemyśleniami.

Recenzja

„Majak”

Cykl: Widma Suwalszczyzny, tom 2

Autor: Katarzyna Kuśmierczyk

Wydawnictwo: KDSystem

"To było cos głębszego, jakby ktoś lub coś sięgało do samego rdzenia jej istoty i czerpało z mizernych zapasów bez jej zgody i woli. Czuła się jak dziurawe naczynie, z którego nieustannie wyciekały siły życiowe. Nie gwałtownie, nie ciurkiem, lecz kropla po kropli, metodycznie, aż do całkowitego wycieńczenia

i wewnętrznej pustki, powodującej cichy bunt duszy."

„Majak” to drugi tom cyklu „Widma Suwalszczyzny”, w którym Katarzyna Kuśmierczyk udowadnia, że groza nie potrzebuje fajerwerków, wystarczy jej ziemia przesiąknięta historią, szept dawnych wierzeń i ludzki strach przed tym, czego nie da się nazwać.

To powieść, która nie atakuje nagłymi zwrotami akcji ani tanimi efektami grozy. Zamiast tego snuje swoją historię cierpliwie, krok po kroku, aż w pewnym momencie orientujesz się, że jesteś w niej całkowicie zanurzony i nie ma już odwrotu.

„Majak” to książka, która wciąga niesamowicie, powoli, niemal niepostrzeżenie, budując narastający niepokój. Tajemnice wychodzą na światło dzienne stopniowo, każda z nich dokłada kolejną warstwę do tej mrocznej układanki. Wszystko splata się tu w spójną, dopracowaną całość, a klimatyczna, niezwykle duszna atmosfera nie opuszcza czytelnika ani na moment.

Drugi tom cyklu pokazuje, jak ogromną siłą może być atmosfera. Suwalszczyzna nie jest tu jedynie tłem, to żywy, oddychający organizm: surowy, chłodny, piękny i jednocześnie niepokojący. Cisza nie koi tutaj nerwów, ona je rozstraja. Natura nie daje ukojenia, lecz przypomina, jak mały i bezradny jest człowiek wobec tego, co pierwotne i niepojęte.

Fabuła prowadzona jest na dwóch płaszczyznach czasowych. Współczesność splata się z wydarzeniami z początku XVIII wieku, kiedy zaraza pustoszyła wsie, a ludzie, nie rozumiejąc jej natury, szukali winnych wśród siebie lub poza światem racjonalnym. Ten zabieg nie tylko buduje napięcie, ale też pokazuje, jak ponadczasowe są ludzkie lęki. Bo choć zmieniają się realia, potrzeba wyjaśnienia niewytłumaczalnego pozostaje niezmienna.

Na pierwszym planie współczesnej historii znajduje się odizolowany pensjonat w Żabińcu, miejsce, które miało być schronieniem, a staje się przestrzenią konfrontacji. Trafia tam grupa ludzi pozornie różnych, lecz szybko okazuje się, że łączy ich więcej, niż chcieliby przyznać. Każdy z nich niesie własne tajemnice, lęki i poczucie winy. Autorka nie odkrywa ich od razu, pozwala czytelnikowi stopniowo zaglądać pod powierzchnię, budując napięcie poprzez niedopowiedzenia i subtelne sugestie.

I właśnie w tej powściągliwości tkwi siła tej książki. Groza nie krzyczy, ona szepcze. Atmosfera osacza czytelnika, zamiast go szokować. W pewnym momencie granica między tym, co realne, a tym, co nadprzyrodzone, zaczyna się zacierać. Obok epidemii pojawiają się postaci ze słowiańskich wierzeń — Zarazicha, Mora, strzygi i co najważniejsze, ich obecność wydaje się naturalna. Jakby od zawsze należały do tej ziemi.

Zamknięta przestrzeń, ograniczona liczba bohaterów i narastające poczucie zagrożenia to elementy dobrze znane, ale tutaj przetworzone w świeży sposób. „Majak” nie jest naśladownictwem, to świadome wykorzystanie schematu, zanurzonego w mrocznym, słowiańskim klimacie i wzbogaconego o warstwę emocjonalną oraz psychologiczną.

Ogromnym atutem powieści są bohaterowie, szczególnie kobiety. Silne, intuicyjne, zakorzenione w naturze i tradycji, nie stanowią jedynie tła, to one prowadzą tę historię. Ich siła nie jest krzykliwa ani spektakularna, lecz cicha, wytrwała i głęboka. To w nich najlepiej widać zmaganie z tym, co niewidzialne, a jednocześnie niezwykle realne.

Każdy z bohaterów skrywa sekrety, które stopniowo wychodzą na jaw, potęgując napięcie i niepewność.

Autorka stawia na subtelność i emocje ukryte między słowami, dzięki czemu czytelnik sam zaczyna dopowiadać sobie pewne rzeczy, a atmosfera gęstnieje z każdą stroną.

Styl autorki zasługuje na osobne wyróżnienie. Język jest obrazowy, dopracowany, ale nieprzesadzony. Każde zdanie ma swoje miejsce i znaczenie. Opisy działają na zmysły, czuć chłód powietrza, słyszy się ciszę, która aż dzwoni w uszach. To proza, która angażuje zarówno wyobraźnię, jak i emocje.

Co znajdziesz w tej książce?

– gęstą, mroczną atmosferę, która nie opuszcza nawet po zamknięciu książki

– połączenie kryminału, thrillera medycznego i słowiańskiej demonologii

– historię osadzoną na dwóch planach czasowych, które stopniowo się zazębiają

– realistyczne, silne postacie kobiece

– folklor będący sercem opowieści

– tajemnicę Góry Majak — miejsca, gdzie kończy się logika, a zaczyna coś znacznie starszego

„Majak” to nie tylko historia z dreszczykiem, ale także opowieść o winie, odpowiedzialności i konsekwencjach. O tym, że przeszłość nie znika, potrafi wrócić w najmniej oczekiwanym momencie. To również refleksja nad granicą między chorobą a „czymś więcej”, między racjonalnym wyjaśnieniem a tym, co wymyka się logice.

„Majak” to historia, która zostaje.

W myślach. W emocjach. W ciszy.

I sprawia, że od tej pory słuchasz jej zupełnie inaczej.

Zbrodnia, której sprawca nigdy nie został złapany.

Nietypowy przeszczep, który zmienia wszystko.

A to wszystko w sielskim klimacie Suwalszczyzny.

Tam, gdzie cisza powinna uspokajać, zaczyna przerażać. Bo właśnie tam bez śladu znikają kolejni mieszkańcy pensjonatu. Z pozoru nie mają ze sobą żadnego związku i rozpływają się niczym we mgle, prawda jest jednak inna...

To absolutnie fantastyczna opowieść w której mamy dużo skrajnych emocji, od sielskości Suwalszczyzny i zachwytów nad pięknem i krajobrazem, po odkrywanie ludziach mrocznych sekretów.

Autorka pokazuje nam kilka linii czasowych, bardzo dawne czasy ze słowiańskimi wierzeniami, tragiczną w skutkach noc morderstwa, oraz teraźniejszość z przekrojem turystów zamieszkujących pensjonat.

Szczerze mówiąc zastanawiałam się jak autorka połączy te wszystkie elementy, no i muszę powiedzieć że udało jej się to znakomicie.

To historia o zemście, którą czujesz całym swoim wnętrzem.

Ocena 9/10 gwiazdek.