Magia Cierni. Sorcery of Thorns. Tom 1

Książki dla każdego z nas - czytelników są bramą do nowych światów, obietnicą przygody i nowych przeżyć. A co jeśli byłyby także śmiertelnym niebezpieczeństwem? Co jeśli uszkodzenie książki wiązałoby się z utratą życia? Czy czcili byśmy je, czy jednak zamykali w czymś na kształt więzienia?

Jeśli trudno wam sobie wyobrazić sytuację, gdy źle potraktowana książka zamienia się w potwora proponuję przeniesienie się do świata Elizabeth, dla niej obcowanie z każdym egzemplarzem grymuaru to jednocześnie zaszczyt, ekscytacja ale i śmiertelne niebezpieczeństwo.

Biorąc do rąk “Magię cierni” nastawcie się na opowieść przesyconą rzeczoną magią, zaklęciami, czarami, magicznymi sztuczkami z granicy iluzji, ale też magią klimatu. Miejsce akcji to też nie lada gratka. Rogerson przenosi nas do miasta podobnego do XIX wiecznego Londynu, gdzie paranormalność jest czymś normalnym i codziennym. Czarownicy żyją wśród cywilów, wyróżniają ich tylko umiejętności i pewne nietypowe towarzystwo...

“Magia cierni” to też powieść wymykająca się ramom gatunków. Jest do niej trochę z romansu historycznego, trochę z mojego ukochanego Urban Fantasy (choć tego gatunku trzeba się doszukać ;)), trochę ze steampunku a to wszystko okraszone jeszcze sporą dawką przygody.

Patrząc na okładkę i blurba pewnie niejeden z Was pomyśli, że to młodzieżówka. Owszem, nie ukrywam. 17-18 lat to nie jest wiek zbyt dorosły, chyba że… Bohaterom przychodzi żyć w trudnych czasach, wymagających odpowiedzialności i myślenia. A na dodatek są oni tak przyjaznymi, prawdziwymi i normalnymi rozsądnie postępującymi młodymi ludźmi, że im się wierzy. Chce się czytać. I co z tego, że chwilami porywczy i kierujący się sercem mocniej niż rozumiem? Ja ich pokochałam szybko. Wręcz… Natychmiast ;)

Elizabeth jak na swoje siedemnaście lat jest wyjątkowo odważna i odpowiedzialna. Może trochę dzika i nieokiełznana ale jednocześnie pełna mocy i rozumu. Nataniel natomiast to jest trochę typ bohatera tragicznego. Choć nie dajcie się zmylić temu stwierdzeniu, ma w sobie pewien dramatyzm, ale nie jest pozbawiony też ironii, sarkazmu, lekkości humoru i zadziornego sznytu.

Gdy ta dwójka pojawia się na kartach książki razem idą iskry, chemia między nimi buzuje. Nie jest to tylko napięcie romantyczne czy przyciąganie sensualne, ale także początkowa niechęć i różnica charakterów. A może ich kompletne podobieństwo? ;) Zmuszeni do współpracy zabierają się do niej niechętnie, choć skutecznie i gdy są razem nic nie może ich powstrzymać. Tyle, że dla mnie gwiazdą tej książki, poza tą dwójką, jest Silas. Pewien demoniczny sługa o bardzo nieoczywistym charakterze. Złodobry, wiecie że to lubię.

Czytając “Magię cierni” nie sposób się nudzić. W tej książce non-stop się dzieje. A na dodatek… Jak się nudzić spotykając masę grymuarów - ksiąg mających swoje przywary i charaktery, zupełnie jak ludzie. Są drapieżne książki, są takie z humorami albo przyjazne, taki które łaszą się do czytelnika jak kot albo prychające z oburzenia, że masz zbyt szorstkie ręce. I co najważniejsze, są też książki potężniejsze od ludzi, takie których należy sie bać, bo obedrą Cię ze skóry, by dodać ją do swojej kolekcji.

A akcja… nie zwalnia ani na moment. Wydarzenie goni wydarzenie, zagrożenie czai się za rogiem, żeby zza niego wypaść i pokrzyżować plany Elizabeth. Czytelnikowi towarzyszy nieustanny strach o bohaterów, strach o ich życie, o powodzenie misji, którą sobie wyznaczyli. Trzymałam za nich kciuki bardzo mocno, a w kilku momentach nawet zwątpiłam czy to wszystko się uda...

Jednocześnie byłam ciekawa czy uda im się w wykonać zadanie, a z drugiej tak bardzo nie chciałam kończyć książki, by się tego dowiedzieć, bo ten świat porywa.

“Magia cierni” Margaret Rogerson to książka która pochłania czytelnika na długie godziny, książka od której nie sposób się oderwać. Magiczna nie tylko w treści, ale i w słowach i przekazie. To historia warta uwagi każdego czytelnika, który lubi dużą dawkę magii. Wszelakiej.

Recenzja powstała dla Fantastyki na luzie.

PRZECIĘTNIACZEK

W stosunku do Magii cierni miałam wielkie oczekiwania. Książka była zewsząd polecana, masa wysokich ocen - byłam pewna, że muszę po nią sięgnąć. I gdy mi się to w końcu udało.... nie byłam aż tak zadowolona. Powieść okropnie mi się dłużyła. Mimo że działo się sporo, to jednak miałam wrażenie, że wszystko jest bardzo monotonne. Nie wiem, czy to kwestia stylu pisania autorki, czy samej historii, ale coś mi tu nie zagrało. Akcja ruszyła z kopyta dopiero, gdy pozostało jakieś 150 stron do końca, więc według mnie rozkręcało się o wiele za długo. A szkoda, bo sam pomysł na historię miał ogromny potencjał i fascynował mnie. Pomysł na powieść o magicznych książkach, które do nas mówią, szepczą, kuszą, niszczą, przemieniają się w niebezpieczne stwory - to było naprawdę świetne. Dodatkowo dziewczyna wychowana w Wielkiej Bibliotece i przystojny, charyzmatyczny czarownik z towarzyszącym mu demonem o sarkastycznym poczuciu humoru - te postacie stanowiły zdecydowane plusy opowieści. Był także ciekawy czarny charakter i ciekawe rozwiązanie całej zagadki.

I pewnie gdyby to dłużenie się było jedyną wadą, to przymknęłabym na to oko. Niestety, wad pojawiło się więcej. Kolejną z nich było wyjaśnienie tego, co działo się z Elizabeth. Totalnie tego nie kupuję i wręcz uważam to za totalną głupotę. Co jeszcze mi zgrzytało? Relacja Elizabeth - Katrien. Rozumiem, były przyjaciółkami, mogły rozmawiać ze sobą w specyficzny sposób, ALE raczej nie jak dziewczynki z podstawówki. A tak momentami wyglądały ich dialogi, a także masa ich pomysłów. Niestety, ale bywało, że ich wspólne sceny mnie drażniły.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały, w których mamy trzecioosobowego narratora. Głównie podąża ON śladami Elizabeth i ukazuje nam jej emocje. Styl pisania prosty, ale momentami aż nazbyt, przez co fragmenty brzmiały nieco dziecinnie. Książka opatrzona jest mapą, na której znajdziemy wszystkie Wielkie Biblioteki.

I chociaż powieść zdaje się być zamkniętą historią, to jednak ostatnie strony otwierają pewną furtkę i dają szansę na kontynuację. Tylko czy warto?

PODSUMOWUJĄC

Magia cierni to książka, która ma naprawdę wiele zalet. Interesujący i nietypowy pomysł na historię, ciekawa kreacja bohaterów, zwłaszcza tych płci męskiej oraz obiecujące zakończenie. Niestety, dla równowagi pojawiają się również wady - nieco dziecinny styl pisania i kreowania dziewczęcej przyjaźni, a także dłużyzny przez ponad połowę książki. Wszystko to składa się na przeciętniaczka, którego przeczytać może i warto, ale nic w naszym życiu nie zmieni.

Pomyślcie więc sami, które cechy w książkach cenicie najbardziej, a na jakie jesteście w stanie przymknąć oko i zdecydujcie, czy sięgniecie po Magię cierni. ;-)

Amanda Says

"Kiedy masz za sobą straszne przeżycia, czasami perspektywa czegoś dobrego może być równie przerażająca."

Książki z gatunku fantasy mają w sobie coś takiego, że na samą myśl o nich człowiek czuję magię, przyciąganie i ekscytację. Właśnie to tutaj dostałam. Jestem wręcz zakochana. Po takie książki warto sięgać. Takie książki warto czytać. Takich książek poproszę więcej. Widziałam, że "Magia cierni" została porównana do Dworów S.J.Maas i powiem Wam (może dodam, że KOCHAM Maas), iż jest to idealna alternatywa dla fanów twórczości Sary. Dostaniecie tutaj wszystko to, co potrzeba aby stworzyć świetną, wciągającą powieść. Mi czytało się ją fenomenalnie. Dostarczyła mi mnóstwo emocji, napięcia i wspomnianej wcześniej magii. Działo się tutaj wile, więc ani przez chwilę się nie nudziłam. Do tego bohaterowie bardzo fajnie wykreowani, dający się polubić już od samego początku. :)

Jestem ogromnie ciekawa czy powstanie kontynuacja tego tytułu, bo z ogromną przyjemnością bym po nią sięgnęła. A wam zdecydowanie polecam! :)

Magia cierni

Trzeba śmiało przyznać, że tak dobrej fantastyki, dawno już nie czytałam. Choć trzeba przyznać, że ogólna fabuła jest trochę przewidywalna. Zawierała też sporo błędów stylistycznych, które rzucają się w oczy podczas czytania, ale jednak ta historia zaskoczyła mnie pozytywnie, pomimo tych wad. Akcja jest na szczęście dynamiczna, na szczęście dzieje się tu całkiem sporo, a te ostatnie ok 100 stron poleciało pędem. Muszę wspomnieć, że bardzo często irytowały mnie dialogi, tak jakby nie były dociągnięte i dopracowane. Za to ogromny plus za bohaterów, za ich wykreowanie, za ich pomysłowość, za to że każdy z nich zdecydowanie wyróżniał się czymś innym. Każdy z nich był na swój sposób jedyny i oryginalny.

Elizabeth to nietypowa dziewczyna, jest podrzutkiem, mieszka w jednej z magicznych bibliotek, w której to poza nią, są tam i magiczne istoty- grymuowie. Istnieją za pomocą tuszu i skóry, którą jest obłożona książka.

Elizabeth musi uważać aby nie poczuć ich gniewu. Tymczasem jeden z grumuarów ucieka z niewoli, a nasza bohaterka zostaje zamieszana w tę sprawę. Musi opuścić swoje miejsce zamieszkania i udać się do stolicy, aby walczyć o swoje prawa. Jest to ważny etap dla Elizabeth, bo dzięki niemu odkryje swoje tajemne moce i zdolności.

Oczekiwałam na „Magię Cierni” jak szalona. Było to oczekiwanie pełne niecierpliwości i nerwowego przebierania nogami. Jednak gdy powieść znalazła się w moich rękach, to trudno było się za nią zabrać od razu. Trudno również było mi przebrnąć przez początek – zbyt wiele razy potykałam się o błędy, bym czuła się komfortowo. Nie przeczę, że czułam niechęć do kontynuacji. Nie miałam żadnej pewności, czy dalej powieść będzie dobra. „Magia Cierni” jest bardzo nierównomiernie napisana, widać że to dopiero druga powieść Rogerson i jeszcze troszkę brakuje jej wprawy. Zbyt długie i zbyt krótkie zdania przeplatały się ze sobą, całkowicie burząc harmonię tekstu. Tekstu, który miał w sobie ogrom potencjału…

Na szczęście w dużej mierze został ON wykorzystany! Wiem, że ta opinia może zaskakiwać, ale to jest tak jak z tą powieścią – ma w sobie dobra i złe momenty, nie da się temu zaprzeczyć, wręcz trzeba na to czytelnika przygotować. „Magia Cierni” jest świetną przygodową historią, łączącą w sobie magię, humor i szczyptę romansu. Nie przeważa ON na szali akcji, uspokoję tych nieprzepadających za przeładowaniem miłości w fantasy. Rogerson zrównoważyła w książce wiele intrygujących rzeczy, niczym nie przedobrzyła. Nathaniel oraz Silas są zdecydowanymi zwycięzcami tejże książki – na równi z pomysłem na magiczne książki oraz Wielkie Biblioteki.

Magiczna biblioteka? Brzmi jak miejsce wymarzone dla każdego zagorzałego fana książek. Z przyjemnością wkraczam więc do świata Margaret Rogerson, by choć na moment osobiście poczuć magię na własnej skórze.

Długo czekałam na tą powieść. Chociaż premiery z gatunku fantasy nie są u mnie na pierwszym miejscu to po pierwszej zapowiedzi ta historia od razu wydała się idealna dla mnie. Intrygująca i niebanalna zapowiadała historię świeżą i oryginalną, których zawsze poszukuję. Pozwoliłam więc porwać się urokowi Margaret Rogerson i bliżej przyjrzeć się jej pomysłowi, który - szczerze przyznaję - okazał się równie trafiony co dobrze wykonany.

Wejście do świata wykreowanego przez autorkę to przede wszystkim porzucenie na kilka ładnych godzin otaczającej nas rzeczywistości. Podczas czytania niewiele się dla mnie liczyło poza przerzucaniem kolejnych stron, poznawaniem nowych miejsc, tajników oraz wszystkich istot magicznych. To było wielkie przeżycie! Rogerson spisała się na medal jeśli chodzi o wiarygodne przedstawienie postaci czy miejsc, jej styl okazał się bardzo obrazowy i plastyczny, dzięki czemu wszystko żyło na moich oczach a wyobraźnia wydała się barwna i przypominająca wielowarstwowy film. Robiłam wszystko, by przedłużyć sobie przyjemność czytania, ale strony same przerzucały się w ekspresowym tempie.

Siedemnastoletnia Elisabeth żyła otoczona książkami od dnia, gdy jako niemowlę porzucono ją pod drzwiami biblioteki. Nauczyła się kochać te osobliwe istoty oraz ich historie, znosić humory wielkich tomów i przyjaźnić się z lekturami. Tak, w świecie tej dziewczyny książki żyją własnym życiem, plują atramentem, gryzą w palce lub mroczą z zadowolenia. Elisabeth marzyła, by zostać ich Strażniczką, jednak nie spodziewała się, że los szybko pokrzyżuje jej plany i zmieni całkowicie bieg opowieści.

Intrygująca fabułą to jedno, kreacja bohaterów - drugie. Postać Elisabeth to inspirująca kreacja dziewczyny silnej i walecznej, która nie poddaje się w obliczu wyzwania. Z przyjemnością śledziłam jej drogę oraz dynamiczny rozwój widoczny jak na dłoni podczas wydarzeń, które na nowo ją kształtowały. Podobno było z Natanielem, męskim bohaterem który szybko wkroczył na drogę dziewczyny. Zaskakujący, intrygujący i z ciętym językiem nie tylko doprawił akcję swoim męskim urokiem, ale przede wszystkim charyzmą oraz poczuciem humoru. Trudno było więc przejść obojętnie obok ich relacji, wiedząc że idealnie do siebie pasują.

Chociaż wolę pierwszoosobową narrację muszę przyznać, że w tym przypadku trzecia okazała się dobrym posunięciem. Zakradała się w każdy kont, ujawniała to co konieczne i w kluczowych momentach, więc nie mam nic do zarzucenia narratorowi. Wręcz czułam się niczym mała dziewczynka poznająca nowy, nieodkryty świat i cieszyłam się również jak dziecko za co zawsze będę już wdzięczna Margaret Rogerson.

"Magia cierni" to historia dla młodzieży i starszych czytelników. Dla fanów romansów, fantastyki czy powieści w której po prostu akcja ma kluczowe znaczenie. Każdy odnajdzie się w tej książce i dostrzeże jej liczne atuty. Świetnie napisana baśń dla miłośników książek zabrała mnie w podróż, której szybko nie zapomnę i do której - jestem tego pewna - jeszcze powrócę.

Elisabeth jako dziecko została porzucona i trafiła do Wielkiej Biblioteki. Dzięki dyrektorce Irenie miała szansa stać się kimś więcej i dorastać w otoczeniu grymuarów. To nie byle jakie księgi, one mówią, szepczą, potrafią przemienić się w potwory, jeśli ktoś będzie chciał je skrzywdzić. Dziewczyna chce zostać strażniczką, by strzec królestwo przed ich mocą.

W wyniku sabotażu w bibliotece dochodzi do uwolnienia niebezpiecznego grymuaru. Nastolatka chcąc ratować sytuację, wpada w tarapaty i musi opuścić bibliotekę i przybyć do stolicy, by stanąć przed wymiarem sprawiedliwości. Zostaje ze wszystkim sama, a jej jedynym ratunkiem jest jej najważniejszy wróg, czarodziej Nathaniel Thorn.

"- Nie odpowiedziałem na Twoje pytanie. - Ruszył w stronę swojego namiotu. - Jeśli się w nic nie wierzy — rzucił przez ramię — ma się o wiele mniej do stracenia."

Elisabeth w końcu zdaje sobie sprawę z tego, że została wciągnięta w intrygę, która jest prowadzona od wieków, a niebezpieczeństwo grozi nie tylko bibliotekom, ale i całemu światu. Uświadamia sobie również, że to, czego uczono jej o czarodzieja, bibliotekach, nie do końca jest prawdą, a ona ma wielką moc, o której nie miała wcześniej pojęcia.

Jestem pod wrażeniem wykreowanego przez autorkę fantastycznego świata. To była niezwykła przygoda, którą czytałam z zapartym tchem. Te wszystkie biblioteki, ich klimat, to raj dla każdego książkoholika.

W książce znajdziemy czarowników, którzy przez swe znajomości z demonami są uważani za pewien rodzaj zła. Na samym początku dość sceptycznie do tego podeszłam, ale byłam bardzo ciekawa, jaka jest ich tu rola. Jak się okazało dość istotna.

Demony, które wprost uwielbiam. Posiadają mniejsze lub większe moce oraz statusy. Podoba mi się, w jaki sposób autorka do nich podeszła.

Grymuary. Księgi, które posiadają w sobie moc. Potrafią pokazać swoje emocje i radzić z problemami. W chwili, gdy zostają uwolnione, zmieniają w potwory, które niszczą i zabiją.

Bohaterowie, och jak wiele się o nich dowiadujemy, a jak wiele się domyślamy. Ich zachowanie i podejście do niektórych spraw idealnie wpisało się w czasy książki oraz jej klimat. A jest ON fenomenalny.

W książce znajdziemy też trochę romansu, który jest interesujący, wyważony i przy tym nie przyćmiewa głównych wątków.

Bez dwóch zdań jestem oczarowana "Magią Cierni" i polecam!

Przy powieści Margaret Rogerson „Magia Cierni” poczułam się tak, jakbym była jej częścią, została wciągnięta do tego magicznego świata. Przez te kilkaset stron wędrowałam z bohaterami, byłam częścią tej niesamowitej Biblioteki! Wpuszczenie kogoś, kto tak kocha książki, zwłaszcza fantastykę, a już umożliwienie mu promowania jej i objęcia patronatem, jest jak ofiarowanie spragnionemu słodyczy dziecku ogromnego lizaka w jego ulubionym smaku! Trzymałam się jej krawędzi, każdej ze stronic dryfując pomiędzy wciągającą fabułą, a tym moim prawdziwym światem, który przez Rogerson przestał zajmować miejsce na piedestale. Chciałam tam zamieszkać, w miejscu gdzie książki są chronione przez odpowiednio wyszkolonych do tego ludzi, aby przypadkiem nie zostały uszkodzone i nie mówię tutaj o pogiętej kartce, czy porwanej okładce. To dla nas i tak byłoby ogromnym świętokractwem. Mutują się w drapieżne stwory motające się w zadziwiającej furii, która rozprzestrzenia się z każdej strony tak zwinnie, jak umieszczony atrament w szklance wody. Zaintrygowani? Musicie, bo to jedna z najlepszych książek, jakie czytałam w tym roku!

„Daje mi szansę dowieść, że warto mnie szkolić na strażnika – pomyślała. – Jeśli zawiodę, zginę. Wtedy przynajmniej będzie ze mnie jakiś pożytek. Będą mnie mogli zakopać w ogródku jako nawóz dla rzodkiewek”.

Główną bohaterką książki „Magia Cierni” jest Elisabeth Scrivener sierota wychowana w Wielkiej Bibliotece Summershall, gdzie też pobierała nauki, sztuki pielęgnowania książek i ochrony przed ich negatywnym wpływem na świat. Muszę Wam powiedzieć, że Biblioteki były jednymi z najważniejszych miejsc w świecie wykreowanym przez autorkę, a ludzie, którzy się nimi zajmowali zostawali skrupulatnie do tego celu wybierani. Dlaczego to było takie istotne? Jakie księgi zostawały tam przewożone?

„Niewyraźny napis, niemal niewidoczny w cieniu, głosił „officium adusque mortem”. Dewiza strażników. Służba aż do śmierci”.

Nie znajdziecie w nich czułych historyjek, ale księgi, które zostały spisane przez czarowników, którzy nie cieszyli się dobrą opinią i sławą. Z takimi księgami, które zostały nazywane grymuarami, trzeba było obchodzić się należycie, posiadały potężną moc, a zaklęcia, które miały wpisane w ich stronice niejednokrotnie były unikatami. Presja zajmowania się takimi egzemplarzami była ogromna, wystarczył jeden błąd, a księga zostawała zniszczona, a wraz z nią cała zawarta w niej wiedza. Grymuar potrafił być niezwykle niebezpieczny dla Nowicjusza, musiał zachować niezwykłą ostrożność, łatwo było bowiem taką księgę sprowokować, a następstwa tego czynu były katastrofalne. Potrafiły się przemienić w prawdziwego potwora, który niczym nie przypominał opasłej księgi, a jego zamiary do przyjaznych nie należały.

„Grymuary przemieniały się malefikty tylko, jeśli zostały uszkodzone”.

Nowicjuszami to początkujący bibliotekarze, którzy dbali o książki i ich samopoczucie w najróżniejszy sposób, a były one niezwykle kreatywne, o czym przekonacie się sami. Margaret Rogerson zadbała o to, aby książka ociekłą magią nie tylko zewnętrznie dla nas, ale także wewnętrznie w wykreowanym przez nią magicznym świecie.

Pewnego wieczoru wszystko, co znała dziewczyna się zmienia. Dyrektorka Biblioteki zostaje zabita przez malefikt, a przecież była kobietą z ogromnym doświadczeniem. Elisabeth musiała działać, nie mogła pozwolić, aby stwór zniszczył miasto i bezbronnych ludzi. Chwyciła miecz należący do martwej kobiety Zabójca Demonów i tym razem posłużył poskramiając bestię. Nie było czego świętować, wiedza, którą posiadał przepadła, a dyrektorka oddała życie. Chociaż Nowicjuszka nie była jeszcze Strażniczką musiała zareagować, jej obowiązkiem była ochrona Summershall i jego mieszkańców, nawet za cenę własnego życia. W następstwie tych wydarzeń było tylko gorzej Elisabeth została uznana za mordercę i zdrajcę, a jej kara zostanie wydana przez Magisterium.

„– Może nadejść czas, kiedy takie czary, jakkolwiek odpychające, okażą się konieczne. Ciąży na nas wielka odpowiedzialność wobec królestwa, Scrivener. Gdyby ten grymuar uległ zniszczeniu, zawarte w nim zaklęcia zostałyby utracone na zawsze”.

W ten właśnie sposób bohaterka zostaje połączona z Nathanialem Thornem, młodym magistrem magii i jego demonicznym, wiernym sługą Silasem. W powietrzu można dostrzec spisek, Wielkie Biblioteki staja się źródłem ataków. Zdrada wisi w powietrzu, czy śmierć Dyrektorki była przypadkiem? Kto wypuścił grymuar z krypty? Czy bohaterka żałowała, że nie zawahała się, aby tego dowiedzieć? Z kim przyjdzie jej walczyć?

„– Nic ci nie jest? – zapytał w końcu.

Nie odpowiedziała.

– Nie umiesz mówić?

Gdyby dalej zwlekała z odpowiedzią, mógłby zrobić jej krzywdę, żeby wywołać jakąś reakcję. Z wielkim wysiłkiem zdołała wydobyć z siebie kolejny skrzek. W oczach czarownika zalśniło rozbawienie.

– Uprzedzano mnie, że na prowincji mogę zobaczyć różne niezwykłe rzeczy – powiedział – ale przyznam, że nie spodziewałem się zdziczałych bibliotekarek błądzących między książkami”.

Bohaterowie powieści są ujmujący, nieszablonowi i wielowymiarowi, a relacje między nimi zajmują centrum wielu scen odgrywających się w powieści. Elisabeth zostaje umieszczona w centrum rozrastającego się konfliktu, z czasem zaczyna dostrzegać, że to, co do tej pory wiedziała o magii, grymuarach, bibliotekach i jej roli w tym zostaje podważane. Nigdy nie widziała świata poza biblioteką, w której dorastała, jej podejrzenia były jednak proste do zatarcia. Była nieco łatwowierna, z lekkością czasem przyjmowała to, co opowiadali jej inni, ale było w niej coś więcej. Elisabeth miała w sobie gniew i determinację, która prowadziła ją przez wszystkie wydarzenia. Bohaterka staje się silniejsza przez swoją nieustępliwość, pokonuje wszystkie lęki.

„– Zapalenie mózgu, panno Scrivener – wyjaśnił cierpliwie. – To częsta przypadłość wśród kobiet, które czytają powieści”.

Nathanial Thorn jest bogaty, przystojny i nękany przez swoją tragiczną przeszłość. W tym wszystkim potrafi być szarmancki i ujmujący zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet w całej swojej uprzejmości. Mimo wszystko jest samotny, trwa w swojej własnej przestrzeni, którą inni z chęcią mu ofiarowują. Ma ze swoim demonicznym sługą więź, czasami wystarcza im wymiana spojrzeń bez użycia zbędnych słów. Mężczyznę zdają się dręczyć jego własne koszmary, ukrywa swoje tajemnice nakładając na twarz chłodną maskę w jej obecności.

Silas jest srebrnowłosym sługą Nathaniala, był niezwykle intrygującą postacią. Jego twarz nigdy nie przejawiała żadnych emocji, zupełnie jakby była ich pozbawiona, jak pusta skorupa, która strzegła swoich własnych tajemnic. Czasem zastanawiałam się, czy ten chłód, który przekazywał na zewnątrz miał także swoje odzwierciedlenie w jego wnętrzu. Wzbudzał we mnie ogromne pokłady sympatii!

„Przypomniała sobie, co dyrektorka powiedziała jej w krypcie. Ten grymuar był jedyny w swoim rodzaju. Była za niego odpowiedzialna, a tymczasem właśnie go zniszczyła. Wiedziała, że nie miała wyboru, ale mimo to pomyślała:

„Co ja zrobiłam?”.

Popiół wirował wokół niej jak śnieg. Powietrze wypełniło mosiężne dźwięczenie. W końcu, o wiele za późno, dzwon Wielkiej Biblioteki zaczął bić”.

„Magia Cierni” jest powieścią, przez którą się płynie, magiczny świat, fantastyczna sceneria i duża dawka dobrego humoru sprawia, że jest książką, którą z pewnością nie zapomnę. Autorka dała książkom życie, pozwoliła im zaistnieć i wieść prym w tej opowieści. Grymuary stały się zdatnymi do uczuć stworzeniami, były zdolne do czynienia dobra bądź zła, wywoływały w czytelniku masę uczuć zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Niewiele trzeba było, aby ich forma przybrała postać malefiktu, a wtedy warto było brać nogi za pas.

Fabuła tej powieści była niezwykła, brakuje mi słów do jej opisania, a to mi się rzadko zdarza. Opisy miejsc, magii, walk, które się toczyły były tak barwne, że widziałam to wszystko oczami wyobraźni, a nawet sama brałam w nich udział! Mamy tutaj także subtelny romans między bohaterami, którzy razem być nie powinni, a mimo wszystko czują do siebie miętę. Rozwija się dość naturalnie i niespiesznie, co najbardziej lubię w takich opowieściach.

„Magia Cierni” jest powieścią, która stała się jedną z moich ulubionych książek, ma niesamowity klimat. Jest warta poświęconego jej czasu, życzyłabym sobie, jako czytelnik poznać więcej opowieści, które rozgrywają się w murach Wielkich Bibliotek, to dopiero byłoby coś!