Luonto & Tryjon (wydanie specjalne 2w1)

Współpraca barterowa z autorką @melissadarwood

"Śmierć to część życia, przypomina oddech, tyle że bardzo długi."

Lubicie książki z barwionymi brzegami?

Muszę szczerze przyznać, że Melissa Darwood ma talent do tworzenia niesamowitych wydań swoich powieści. Każda z nich stanowi ozdobę waszej biblioteczki.

Zarówno Tryjon, jak i Luonto już kiedyś ukazały się na rynku wydawniczym, jednak teraz obie powieści zostały umieszczone w jednym, cudownym wydaniu, którego oprawa i barwione brzegi zapierają dech w piersi. Obie historie zasługują na waszą uwagę, ponieważ poruszają niesamowicie ważne tematy. Dlatego też postanowiłam napisać dwie osobne recenzje.

Na pierwszy ogień idzie Tryjon.

Wyobrażaliście sobie, co się dzieje z nami po śmierci?

Mila jest niesamowicie wrażliwą nastolatką. Nie umie się odnaleźć wśród rówieśników, a częste zaniki pamięci i oderwania od rzeczywistości nie ułatwiają jej życia. Pewnego dnia budzi się w celi, w zaświatach. Tam dowiaduje się, że zabiła człowieka, a sama popełniła samobójstwo. Najgorsze jest jednak to, że dziewczyna niczego nie pamięta.

Zachary jest Pretorem i ma skłonić dziewczynę do przyznania się do winy. Jednak droga, którą oboje odbędą sprawi, że nic już nie będzie wyglądało tak jak kiedyś.

Jestem obecnie w takim momencie życia, że historie takie jak Tryjon niesamowicie mnie poruszają. Nie tylko historia Mili, ale również każdej z osób, które spotykamy w zaświatach.

"Czuła, że w środku cała dygoce. Wiecznie samotna, lękliwa, nieszczęśliwa. Oto jaka była. Życie dla gruboskórnych jest naszyjnikiem z pereł, dla wrażliwych zaś obrożą z cierni."

Bardzo często nie doceniamy drobnych rzeczy, dopóki nie jest za późno. Osoby wrażliwe szczególnie mocno odczuwają wyrządzone im krzywdy.

Każdy z nas jest inny. Jednak powinniśmy pamiętać, że są wśród nas również osoby empatyczne, delikatne, które bardzo mocno odczuwają wszelkie negatywne zachowania skierowane pod ich adresem.

"Bezradność, nadwrażliwość, krytyka ze strony otoczenia i dążenie do perfekcji co dzień zrzucały ją z wieżowca czarnych myśli i sprawiały, że rozpadała się wewnętrznie jak stłuczone szkło."

Powinniśmy sobie uświadomić, że nasze czyny i słowa mają ogromny wpływ na innych, zaś empatia to zarówno dar, jak i przekleństwo. Dar - ponieważ potrafimy postawić się w sytuacji drugiej osoby i wyobrazić sobie co czuje, przekleństwo - ponieważ takie osoby bardzo często są ranione przez ludzi pozbawionych tej cechy charakteru.

Pióro autorki jest przyjemne, sama historia natomiast wciąga czytelnika od pierwszej strony. Szybko się ją czyta za sprawą dużej ilości dialogów.

Wątek romantyczny jest interesująco przedstawiony, oparty w dużej mierze na uczuciach i braterstwie dusz. Pokazuje nam, jak ogromnie ważna jest właściwa osoba przy naszym boku. Ktoś komu możemy zaufać. Ktoś, kto nas złapie, gdy upadniemy.

Niewątpliwie autorka zmusza nas do wielu przemyśleń i spojrzenia w głąb swojej duszy. Przyznanie się do błędu i szczery żal są dla nas drogą do odkupienia i tylko od nas zależy, czy z tego skorzystamy.

"Ogarnął mnie żal i wyrzuty sumienia. Jak bardzo my, ludzie, istoty zdolne do empatii, potrafimy być głusi i ślepi na cierpienie drugiej osoby, dopóki nie poznamy o niej całej prawdy."

Tryjon to niesamowita historia, która poruszy wasze serca i umysł oraz skłoni do refleksji. Polecam gorąco.

Luonto Melissa Darwood

Współpraca barterowa z autorką Melissa Darwood

"Wszystko, co stworzyli, by służyło im za schronienie, stało się teraz traumą dla ich rodzin, bliskich, znajomych; było bronią, która obróciła się przeciwko nim."

Lubicie powieści z przesłaniem?

Melissa Darwood ma niesamowitą umiejętność wplatania ważnych tematów w stworzoną przez siebie historię.

Luonto to świat dla wybranych osób, którzy mają przetrwać zagładę. Przez lata człowiek niszczył środowisko naturalne, nadmiernie je eksploatował i zanieczyszczał. Matka Natura wysyłała nam sygnały, ale wszystkie je ignorowaliśmy. Aż nadszedł ten dzień, gdy żywioły przejęły kontrolę...

Czy wśród szalejącego chaosu istnieje szansa na ocalenie?

Muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii. To nie tylko opowieść z przesłaniem. Autorka również wplotła w nią wskazówki, co możemy zrobić by uchronić nasz świat przed zniszczeniem.

Historia Chloris i Gratusa nie jest do końca taka, jak nam się wydaje.

Luonto to nie jest typowe romantasy z jakim możemy się spotkać. To opowieść o walce ze sobą, swoimi demonami, z prawdą ukrytą pod fałszywym obrazem. I choć początkowo Chloris strasznie mnie irytowała, to jednak w miarę poznawania historii dziewczyny lepiej rozumiemy motywy jej działań.

Autorka pokazuje nam obraz zniszczeń, jakie człowiek zafundował Ziemi.

"Ludzie, choć są tego świadomi, wypierają jedną prawdę: oprócz tego, że robią krzywdę naturze, zabijają samych siebie. Nowotwory, które zawładnęły współczesną ludzkością, są niczym innym jak negatywnym skutkiem modyfikowania żywności, stosowania środków ochrony roślin, zanieczyszczenia powietrza, wszczepiania antybiotyków i sterydów zwierzętom, generowaniem promieniowania radioaktywnego."

Luonto to nie tylko wymyślona przez autorkę historia, to krzyk Matki Natury o to, by ludzie zmienili coś w swoim postępowaniu.

Autorka wywołuje w nas wiele emocji, a jej styl pisania jest niezwykle obrazowy.

Wątek romantyczny ma znaczenie, jednak jak dla mnie na pierwszy plan wysuwają się problemy z naszą planetą. Jednak w tym wydaniu autorka daje nam promyk nadziei, że jeszcze nie wszystko stracone.

Uwierzcie mi, warto przeczytać tę historię. Skłania nas ona do zadawania sobie wielu ważnych pytań. Luonto to jedna z tych powieści, które każdy powinien przeczytać.

Nie możemy również zapomnieć o niesamowitej oprawie. Barwione brzegi oraz rysunki w niej umieszczone sprawiają, że nowe wydanie historii TRYJON/LUONTO będzie ozdobą waszej biblioteczki.

Polecam.

Już sam pomysł połączenia dwóch powieści w jednym tomie, w tak wyjątkowym wydaniu, to dla mnie coś absolutnie rewelacyjnego! Dwie różne historie w jednym tomie, to nie tylko świetna koncepcja, ale też prawdziwa uczta dla oka. Wydanie jest przepiękne, twarda oprawa, dopracowana grafika, barwione brzegi, które przyciągają wzrok i dodają elegancji, przedmiot, który chce się nie tylko przeczytać, ale też mieć w swojej kolekcji. Książka wygląda tak, że aż chce się ją trzymać w dłoniach, przewracać kartki i delektować każdą stroną. To zdecydowanie przykład, że można połączyć piękno formy z wyjątkową treścią.

Poniżej kilka słów o każdej z tych książek.

---

LUONTO

Akcja „Luonto” rozgrywa się w niezwykłej osadzie, która ma być azylem dla wybranych, miejscem ocalenia przed nadchodzącą zagładą świata. To kraina miodem i mlekiem płynąca, stworzona przez Matkę Naturę jako ostatnia szansa dla ludzkości. Jednak z czasem okazuje się, że ten pozorny raj skrywa wiele tajemnic, a granica między prawdą, a iluzją zaczyna się zacierać. Bohaterowie muszą zmierzyć się z własnymi emocjami, odkryć, komu mogą zaufać, i zrozumieć, że przetrwanie ma swoją cenę.

„Luonto” wciągnęło mnie od pierwszych stron. Czułam się tak, jakbym sama przeniosła się do tej niezwykłej osady, miejsca pełnego tajemnic, piękna i ukrytych znaczeń. Zaskoczyło mnie, jak bardzo ta historia zmusza do refleksji nad światem, w którym żyjemy, nad naturą, którą często lekceważymy, i nad naszymi własnymi wyborami. Czytając, czułam niepokój, fascynację, a czasem wzruszenie. Melissa Darwood potrafi zaczarować słowem, wprowadza w świat, gdzie rzeczywistość miesza się z fikcją, a my, czytelnicy, zaczynamy się zastanawiać, co tak naprawdę jest prawdą.

---

TRYJON

Akcja „Tryjonu” toczy się w tajemniczym świecie po śmierci, miejscu zawieszonym między życiem, a zaświatami. Bohaterka trafia do krainy składającej się z trzech wysp, gdzie rządzą trzy półsłońca i trzy księżyce. Aby się stamtąd wydostać, musi zmierzyć się z własnymi winami, żalem i przeszłością. To podróż pełna emocji, symboli i refleksji o odkupieniu, prawdzie i sile drugiej szansy.

Dla mnie ta książka wydaje się głębsza emocjonalnie, bardziej metaforyczna i mroczna. Czytając ją, miałam wrażenie, że uczestniczę w duchowej podróży, nie tylko bohaterki, ale i własnej. Świat Tryjonu jest niepokojący, ale też piękny w swoim przesłaniu. Losy postaci, ich zmagania i poszukiwanie sensu życia po śmierci wywołały we mnie ogromne emocje. Momentami czułam wzruszenie, innym razem niepewność i zachwyt nad tym, jak trafnie autorka opisuje ludzkie słabości i nadzieję na odkupienie.

To opowieść o żalu, winie, ale też o drugiej szansie i o tym, że warto mówić prawdę i że nawet po największej ciemności można odnaleźć światło.

---

Obie historie zachwyciły mnie swoim klimatem i głębią. „Luonto” poruszyło moją wrażliwość na naturę i ludzką chciwość, „Tryjon” trafił prosto w serce swoją symboliką, emocjami i przesłaniem. To książki, które czyta się nie tylko rozumem, ale przede wszystkim sercem.

Melissa Darwood po raz kolejny udowodniła, że potrafi tworzyć światy pełne magii, emocji i mądrości. „Luonto/Tryjon” to duet doskonały i piękny, poruszający i dający do myślenia. Dla mnie to jedno z najpiękniejszych wydań, jakie miałam w rękach, i historie, do których z pewnością jeszcze wrócę. Polecam z całego serca, nie tylko miłośnikom romantasy z połączeniem fantasty, ale każdemu, kto szuka książki, która zostanie w nim na długo.

🧡„LUONTO” to dynamiczna historia przedstawiająca losy nie tylko Chloris,która poznaje niebywale ciekawą krainę jaką jest LUONTO,ale jest także opowieścią pokazująca jak matka natura może być nieprzewidywalna.Przez różnego rodzaju kataklizmy:powodzie,erupcję wulkanów ,trzęsienia ziemi,burze,huragany,tsunami…i inne pokazuje swoją siłę człowiekowi,który o nią nie dba.

Bohaterowie na własnej skórze będą to widzieć,czuć i przeżywać,jak ludzkość ponosi konsekwencji złych wyborów,które działają wobec natury.

💚„TRYJON” to historia bohaterki,której los nie oszczędza.Pozbawiona szansy na kochających rodziców trwa w zawieszeniu.Przenosząc się do innego świata zaczyna czuć się inaczej.Dowiaduje się kim jest i co jest prawdą.Magia działa,a rzeczywistość jest nieoczywista.

💚Cudna historia pokazująca,że życie z pozoru ciężkie-może w jednej chwili oczarować i poznać świat Tryjonu.Ten świat oczarowuje i zachwyca jednocześnie.

💚🧡

Dwie historie w jednej książce w cudownym wydaniu to możliwość przeniesienie się do innego świata z poznaniem bohaterów i magicznych osób.Historie skłaniają do refleksji i wiary,że miłość jest-mimo samotności.

💚🧡Idealna książka dla fanów fantasy,young adult i romantasy.Perełka w dopieszczonej wersji🥹

💚🧡Czytajcie-polecam

RECENZJA

„Luonto”

Autor: Melissa Darwood

Wydawnictwo: Melissa Darwood

„Luonto”, opowieść, która wciąga między drzewa i pod ludzką skórę.

POWIEŚĆ, KTÓRA PRZYWRACA WRAŻLIWOŚĆ.

„Luonto” okazało się dla mnie o wiele większym zaskoczeniem, niż przypuszczałam. Spodziewałam się lekkiego romantasy z nutą magii, a dostałam historię, która oprócz wątku uczuciowego dotyka tematów zdecydowanie głębszych i bliższych współczesności, niż mogłoby się wydawać.

Książka, która nie tyle przenosi czytelnika do innego świata, ile powoli, niepostrzeżenie odziera go z codziennego znieczulenia. To opowieść, która pod pozorem romantycznej historii prowadzi nas w głąb lasu, w głąb mitu, a przede wszystkim w głąb nas samych. Powieść, która wciąga czytelnika w swoją rzeczywistość niczym gęsty, pulsujący życiem las z jednej strony kojący, z drugiej pełen napięcia i niewypowiedzianych emocji.

Zachwyca fabułą i klimatem, lecz przede wszystkim przywraca wrażliwość, taką, którą codzienność w nas systematycznie zagłusza.

Darwood rozpoczyna historię pozornie prosto: nastoletnia Chloris, przytłoczona miejskim chaosem, cyfrowymi oczekiwaniami i rytmem, którego nie potrafi już udźwignąć, trafia na wieś, do domu ciotki. Brzmi znajomo, a jednak to tylko maska, za którą kryje się jedna z najbardziej sugestywnych i pięknie skonstruowanych fantastycznych opowieści współczesnej literatury.

Bo kiedy Chloris wchodzi do lasu, zaczyna wchodzić także do świata, który przypomina o czymś, co od lat ignorujemy. Natura przestaje być tłem. Nabiera głosu. Upomina się o uwagę.

W tym świecie mieszka Gratus, homanil, istota zdolna do przemiany w orła, przedstawiciel ginącego gatunku, symbol kruchości wszystkiego, co zanika szybciej, niż zdążymy to dostrzec. Zderzenie Chloris i Gratusa to nie tylko spotkanie dwóch bohaterów. To spotkanie dwóch światów: globalizowanego, rozpędzonego człowieka i natury, która jeszcze nie przestała wierzyć, że można ją ocalić.

A później historia zaczyna kręcić się w zaskakujących kołach, wprowadzając czytelnika w stan ciągłego zawieszenia: komu wierzyć? co jest prawdą, a co sprytną iluzją?

Plot twisty są mocne, sprawiając, że całość czyta się z zapartym tchem, nieustannie próbując zrozumieć, kto tu naprawdę pociąga za sznurki, co jest tak naprawdę prawdą.

Choć między bohaterami rodzi się uczucie ciepłe, magnetyczne, chwilami bolesne, Darwood nie pozwala, by zdominowało ono całą narrację. Miłość jest tu nicią, która prowadzi czytelnika przez gęstwinę emocji i znaczeń, ale nie jest fundamentem opowieści. To raczej światło latarni, wciąga, przyciąga, wzrusza, ale nie oświetla całej drogi.

Relacja Chloris i Gratusa dojrzewa powoli, w rytmie zgodnym z naturą: z drobnymi sprzeczkami, czułymi gestami, milczeniem, które potrafi powiedzieć więcej niż słowa. To uczucie, które nie unosi się w fantastycznych przestworzach, lecz mocno trzyma się ziemi, jakby mówiło:

"Miłość jest piękna, ale nie wystarczy, by ocalić świat."

Autorka w mistrzowski sposób kreuje rzeczywistość, w której baśniowość splata się z brutalną prawdą o naszym świecie. To nie tylko opowieść o uczuciach, dojrzewaniu i odkrywaniu siebie, ale też subtelny manifest ekologiczny. Melissa potrafiła wpleść w fabułę tematy, o których rzadko myślimy na co dzień: degradację środowiska, zanikanie gatunków, konsekwencje lekceważenia natury. Dzięki temu książka nie moralizuje, ale skłania do refleksji w sposób wyjątkowo naturalny i angażujący.

Muszę przyznać, że pochłonęłam tę historię jednym tchem. Świat Luonto jest tak sugestywny i piękny, że sama chętnie zanurzyłabym się w jego zieleni i spokoju. Postacie są pełne emocji, wewnętrznych konfliktów i zmian, które śledziłam z ogromną ciekawością. Książka pozostawiła mnie poruszoną i jednocześnie zachwyconą, ciągle wracają do mnie emocje, które we mnie wywołała.

„Miłość jest piękna, ale nie wystarczy, by ocalić świat”.

Autorka stworzyła sceny, które niosą tak intensywną emocjonalność, że na chwilę zapiera dech. Szczerość jednego wyznania miłosnego zawstydziłaby niejedną powieść obyczajową, a odpowiedź, która pada w odpowiedzi, jest jak cios i jak objawienie zarazem: brutalnie prawdziwa, poetycka i niepokojąco trafna.

Największą siłą tej powieści jest jednak jej ekologiczny fundament. Subtelny, lecz przenikliwy. Darwood nie moralizuje, nie podnosi głosu, nie wskazuje palcem. Ona pokazuje. A to, co pokazuje, boli bardziej niż jakiekolwiek kazanie.

Luonto jest miejscem niemal baśniowym, ale ta baśń nie służy ucieczce od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie: jest jej lustrzanym odbiciem. To, co piękne, jest jednocześnie zagrożone. To, co magiczne, stoi na krawędzi zniknięcia. Czytelnik zaczyna rozumieć, że fantastyka w tej powieści jest tylko formą, treścią jest prawda o świecie, który codziennie tracimy kawałek po kawałku.

Autorka zadaje niewygodne pytania:

Co po nas zostanie?

Co jeszcze musi się zawalić, byśmy zrozumieli, że natura nie będzie czekać wiecznie?

I choć pisze historię o znikających gatunkach, o lasach umierających w ciszy, o wodzie, która powinna być świętością, robi to z taką delikatnością, że refleksja przychodzi sama, bez przymusu.

Zakończenie „Luonto” wywołuje łzy, wstrząsa, sprawiając, że czytelnik sam czuje się jak Chloris, nagle wyrwany ze znanej sobie rzeczywistości.

Uderza innym rodzajem siły: prawdą. Uświadamia, że natura nie jest bierną ofiarą, lecz żywym, reagującym organizmem, który prędzej czy później upomni się o swoje.

A epilog? To oddech po burzy. Krótki moment ukojenia, który nie usuwa ciężaru przesłania, ale pozwala czytelnikowi wrócić do świata z nadzieją, że może… nie wszystko stracone.

Polecam, to powieść dla tych, którzy chcą czegoś więcej niż romansu. Dla tych, którzy lubią, kiedy literatura zostawia ślad.

Dla tych, którzy są gotowi, by dać się porwać i dać się zranić.

„Luonto” zachwyca. I długo, bardzo długo nie pozwala o sobie zapomnieć.